Invasion of the Body Snatchers (1978)

Vond het origineel uit 1956 met zijn setting in een kleine leefgemeenschap stukken sterker. Dit was soms teveel van het goede (bijvoorbeeld hele mensenmassa's met dat onnodige zombie-gekrijs). Het duurde vooral allemaal te lang voor wat er te vertellen viel.

Aanrader in dit genre: The Day Mars Invaded Earth (1963).

Dit is de beste versie van Jack Finney's scifiroman. De sfeer van paranoia wordt opgeroepen met wankele en subjectieve cameravoering, met duisternis en geschreeuw. Een vondst zijn die beelden doorheen een gebarsten voorruit. De toonclusters van jazzpianist Denny Zeitlin dragen bij aan de paniekstemming.

Het gevoel dat je niet meer weet wie je kunt vertrouwen, paste bij de Koude Oorlog. Het idee dat iemand vervangen kan worden door een buitenaardse dubbelganger, spreekt nog steeds tot de verbeelding. Het is de aanleiding voor grapjes, speculaties en samenzweringstheorieën. De mooiste rollen zijn voor Donald Sutherland en de volwassen Veronica Cartwright.

Degelijke film met een soms beperkte uitwerking. Ik denk dat de film vooral steken laat liggen op creativiteit. De keuze om de wat dramatischere kant van het verhaal te verkiezen boven de spannende kant vind ik ook een misser, aangezien de film daardoor kansen laat liggen. Het concept, ondanks dat dit een remake is, vind ik best interessant en origineel. Kaufman doet er alleen weinig mee en gebruikt het als achtergrond om de ernst van de situatie te benadrukken. Sutherland houdt zich overigens best staande in de hoofdrol en enkele sequenties springen ertussenuit. Denk maar aan de aanrijding waar al die mensen lineair achteraan rennen. Best creepy. Dat zijn de momenten waar een film als deze het van moet hebben. De slotfase vond ik wat matigjes, al blijft het einde iconisch. Al bij al vond ik de film net wat te lang doorgaan terwijl het de beklemmende toon niet vast kan houden. Een klein beetje zonde, al is deze film absoluut niet slecht.

Uitstekende versie van de film uit de jaren 50. Niet alles loopt even synchroon, maar de grote lijnen zijn wel gelijkaardig. Net als in de basisfilm is er een onbehagelijk gevoel dat je bekruipt. Het mysterie en de psychologische terreur is sterk aanwezig en is zeer goed uitgewerkt. Het concept is dan ook ijzersterk en je kan je dan afvragen - The Matrix speelt daar ook op in met zijn blauwe of rode pil - in welk soort wereld je wil leven. Wil je écht leven met al zijn gebreken, of verkies je een harmonieuze fake wereld waarbij je niet jezelf bent, maar ook niet tot dat besef komt.

Prima rol alweer van Donald Sutherland. Die eindscène alleen al, legendarisch! Maar de gehele cast is eigenlijk indrukwekkend met ook Brooks, Limoy en Goldblum. De film duurt inderdaad langer dan het origineel, komt daarom misschien iets langdradiger over, maar voor mij werkte het prima. Een film die onder je huid kruipt, zo heb ik ze graag.

Adapt and survive

Invasion of the body snatchers is een horrortitel waar je veel minder vaak van hoort dan klassiekers zoals Psycho en The Exorcist. In mijn geval moest ik hier echt tegenaan lopen voordat ik besloot hier op een druilerige zondagavond naar te gaan kijken. Je moet er ook maar net in de stemming voor zijn vind ik. Dit is een film van bijna 50 jaar oud waardoor je deze wel in de juiste tijdsgeest dient te bekijken. Tegelijkertijd zie ik dit ook als een tijdscapsule die je voor even terug naar de jaren 70 teleporteert, en alleen dat al is een ervaring op zich.

Neemt niet weg dat ik hier niet altijd even gemakkelijk doorheen kon komen. Het verhaal loopt met name in het begin erg traag terwijl deze toch vrij dunnetjes is, en effecten zien er even vaak indrukwekkend, als ook knullig uit. Een moment wat huiveringwekkend moest zijn en een hond met een mensengezicht betrof, werkte bijvoorbeeld eerder op mijn lachspieren dan dat ik aan de bank genageld zat.

Het was bijzonder om bekende acteurs zoals Donald Sutherland en Jeff Goldblum zoveel jaren jonger te zien, en daarnaast vond ik Brooke Adams werkelijk een betoverende verschijning om te zien. En los van het feit dat effecten vaak hulpeloos gedateerd zijn geraakt zitten er ook nog steeds veel indrukwekkende momenten in. Als je stilstaat hoeveel tijd en energie er gestoken moet zijn in bijvoorbeeld de geboorte van de klonen kan ik niet anders dan hier diepe bewondering voor hebben. Al helemaal als je kijkt naar de vaak goedkope gedigitaliseerde monsters die je in veel producties ziet vandaag de dag. Dit maakt dat de film bij mij mij, zelfs bijna 50 jaar sinds de film uitgekomen is, nog steeds een bepaalde mate van respect afdwingt.

3,5*

Help! Help! There coming! Listen to me!

Filmpje waar ik al een tijdje naar uitkeek en gisteren met veel plezier voor ging zitten, na het tegenvallende Crash, voor een beetje griezel op de late zaterdag.

En dit zit binnen enkele momenten al snor. Vanuit het heelal druppelt er iets dreigends binnen, het volk uiteraard onwetend, en de sfeer met fijne muziek is op dat moment al van goed niveau. Voeg daar een prima Sutherland aan toe en je hebt al heel wat. Dat het verhaal in de basis niet zoveel voorstelt is wat mij betreft bijzaak want de verschijnselen, 'he's not the same', liegen er niet om en zijn snel van de partij. Wat dat betreft wordt er geen tijd verspild binnen deze toch wel vrij lange film met een maar al te iconische titel. En het moet gezegd dat deze eigenzinnige film perfect een bepaald soort ongemakkelijkheid weet te vangen met zijn experimentele muziek en het paranoia achtige concept van Big Brother is watching you, de vraag is alleen wie Big Brother is. Het is vooral sfeer dat we krijgen met zo en dan een schrik moment zoals de schreeuwende man op de motorkap van Bennell's auto, ook weer iets met een aparte vibe wat dat betreft.

Om nog maar te zwijgen van het The Thing-achtige momentje wanneer er vier peulen tegelijkertijd uitkomen en bezig zijn te volgroeien. Als de film al minpunten heeft dan zouden dat bijvoorbeeld de altijd nerveuze en drukke Jeff Goldblum kunnen zijn, of de lengte van de film, of de best wel langzame opbouw naar het ruiken van onraad. Het blijft natuurlijk tot de helft allemaal suggestief, gebasseerd op paranoia zonder echt hard bewijs. Het zijn dingen die mij niet perse storen binnen een film met een lekkere eigenwijze Sutherland en Brooke Adams die niet verkeerd is. Tevens is er de herkenbaarheid ten opzichte van The Faculty en is er natuurlijk nog de aanklacht die waarschijnlijk gaat over goedgelovigheid, het hersenspoelen door regering en/of media en schaapjesgedrag.

Ik zou al bijna vergeten dat dit een remake betreft waarop je dan automatisch ook weer geïnteresseerd bent in de voorganger. Maar goed, het mag verder duidelijk zijn dat deze Invasion of the Body Snatchers mij ontzet goed heeft gesmaakt.

Zo midden september begint het altijd; de dagen worden korter en donkerder, het weer guurder. En daarmee start mijn zin om vaker dan gemiddeld een horrorfilm erin te gooien. Zo geschiedde ook deze week, en wat is Invasion of the Body Snatchers een heerlijke genre-klassieker. Hij stond al een tijdje vrij van boven in mijn lijstje, en de film stelt allesbehalve teleur. Ten eerste is er sfeer in overvloed, vanaf die unheimliche openingsscène in de koude, zwarte ruimte, tot de vormgeving van San Francisco in de jaren '70, de dreigende muzieknoten en het allesoverheersende gevoel dat het eigenlijk vanaf de eerste minuut al 'te laat' is. Bij elke scène die verstrijkt krijg je als kijker steeds meer dat noodlottige gevoel dat er niets meer aan de situatie gedaan kan worden. De figuranten in de achtergrond gedragen zich continu vreemd en onmenselijk. De sfeer die hierdoor wordt geëvoceerd is sterk en griezelig. Het duurt misschien een tijdje vooraleer de film écht op gang komt, maar de sfeerzetting is feilloos, en de film heeft die opbouw wel echt nodig om maximaal impact te maken in de tweede helft. Die is ook sterk, wanneer de hele situatie blijft ontaarden en ontsnapping niet meer mogelijk lijkt. Het einde is ongelooflijk iconisch; ergens verwacht je het onbewust wel, maar het kwam toch nog als een schok binnen bij mij. Het is in toon en sfeer een ideaal sluitstuk van de film. Het is vooral heel sterk dat de film zich in een drukke grootstad en deels in het daglicht afspeelt, en toch continu zo'n dreiging weet uit te stralen. Waar in films als The Thing of Alien de afgelegen locatie een rol in de spanning speelt, draait Invasion of the Body Snatchers dat gegeven eigenlijk helemaal om, en dat kom je minder vaak tegen. Beetje een anachronistische uitspraak natuurlijk, The Thing en Alien komen beide na deze film pas uit en vooral eerstgenoemde haalt hier duidelijk wel een beetje inspiratie, maar toch.

Horror was wat mij betreft nooit zo goed als in de jaren '70, en ook deze film wordt gekenmerkt door die typisch groezelige, bijna naturelle manier van filmmaken. Alsof het zomaar echt aan het gebeuren is, ook al is de premisse vrij ver van je bed. Vormgeving en sfeer zijn echt hele sterke pluspunten, en wat zet Donald Sutherland een fantastische rol neer. Met zijn karakteristieke kop, intense ogen en dikke snor is hij geen heel prototypische fysieke 'held', maar dat maakt de invulling van de rol enkel interessanter. Brooke Adams en Jeff Goldblum zijn ook sterk.

Dikke 4*, mooie aftrap van het 'griezelseizoen'.

Geweldig. De film begint langzaam maar er dreigt constant een bepaalde spanning. Ik heb zitten genieten. Ook leuk om een jonge Donald te zien. Als ik aan die man denk zie een oude man met een witte baard voor me. Leuk om hem zo eens te zien. Terug naar de film ik raad hem iedereen aan, ga gewoon zitten en geniet. Op alle vlakken fantastisch.