Top Gun (1986)

“And if you screw up just this much, you'll be flying a cargo plane full of rubber dog shit out of Hong Kong!”

Een echte Jaren tachtig blockbuster, bijna zoals uit het boekje: een held die alles voor elkaar kan krijgen, een leuke liefdesrelatie opkomend uit ‘onverwachtse’ hoek en een drama gebeurtenis die we moeten verteren met zoetsappige scenes. En vergeet dan niet de leuke soundtrack. Maar dan nog, ook al word er veel over gesproken is de film me wat tegengevallen. De luchtscene- zijn om te smullen, en deze actie stukken zijn daarom best vermakelijk maar laat dat in mijn ogen het enige zijn wat deze film een beetje weet te redden.

Cruise speelt erg leuk, en je kan wel merken dat dit zijn doorbraak was. Jong en vooral erg vel, zo speelde hij de rol van Maverick erg goed en kwam hij leuk over. Voor de rest was de cast prima maar vodn ik er niet heel veel bijzonders boven uit steken hoor. Val Kilmer is nog het enige gezicht die voor mij redelijk bekend was maar daar blijft het wel bij.

Het verhaal is wel geinig. We volgen de luchtmacht van de U.S. die een stevige opleiding genaamd ‘Top Gun’ hebben waar straaljagerpiloten tot de beste van de wereld worden getraind. Na een ongeluk komt ‘Maverick’ hier terecht maar omdat hij roekeloos is heeft hij hier en daar wat moeite. Buiten de gevechten en het oefenen om heeft hij ook nog een ‘geheime’ liefde, één van de instructeurs. Hij baant een weg door de ‘Top Gun’ opleiding heen met alle gevaren van dien.

Dus nee, de film viel me iets tegen maar verveeld heb ik me niet. Typisch Amerikaanse blockbuster die nogmaals door zijn beelden in de lucht erg sterk over kwam.

3.0*

Met het oog op de komende Top Gun: Maverick film leek het me aardig deze, meer dan 2 decennia later, nog eens te bekijken. Meer drama dan actie, dat is er eigenlijk niet veel, tenzij je de oefenvluchten meetelt. Verder is het allemaal erg commercieel en gelikt, met het nodige stoere gedoe, een obligate en wat vlakke romance, het is 1 grote videoclip bij wijlen (het deuntje van Berlin wordt overgebruikt).

Evengoed fraai gefilmd (hoewel Tony zeker geen Ridley is) en de soundtrack is prima. Ik had graag nog wat meer deuntjes uit de synths van Harold Faltermeyer gehoord.

Terzijde is het vermeende homo erotische ondertoontje tussen Ice en Maverick toch wel behoorlijk uit de duim gezogen. De onderlinge spanning is meer machismo en competitie, het zijn de Heren van de Bruine Ster niet.

Die bedscene met McGillis is trouwens flut, je ziet helemaal niks, veel te donker.

Verder slaat de actie aan het einde eigenlijk nergens op, waarom zou een vijandelijke macht (en welke eigenlijk precies?) kostbare MIGs op het spel zetten voor niets? Een provocatie zou ik begrijpen, dan krijgt de vijand de schuld van het beginnen van een oorlog, maar om zelf als eerste te gaan vuren? Verder bleef het voor mij volstrekt onduidelijk in welk luchtruim op de wereldkaart het nu precies afspeelt.

Ik vond Iron Eagle toen ook al beter, die had wat meer actie. Misschien ga ik die nog eens opzetten. De ultieme straaljager film is nog steeds niet gemaakt (of mag Firefox meegerekend worden?). Dat moest ik al concluderen na het stompzinnige Stealth. Zeer benieuwd naar het onverwachte vervolg van deze Top Gun dus.

Echt geen flauw idee wat hier interessant aan zou moeten zijn. Het enige dat ik dan nog wel oké vond was de romance tussen Maverick en Charlie, maar dat neemt uiteindelijk ook niet echt veel speelduur in beslag.

De vliegscènes zijn retesaai (oke heel soms wel wat mooie shots, maar ja) en alles daarbuiten weet ook voor geen meter te boeien.

Ik dacht laat ik het eens kijken zodat ik de nieuwe Top Gun ook eventueel kan zien, maar zou niet weten waarom ze dit saaie gedoe nieuw leven zouden willen inblazen. Oke, Tom Cruise is altijd fijn om te zien (zelfs toen op jonge leeftijd was het niet verkeerd), maar voor de rest heeft deze film echt 0,0 dat me boeit. Ja de soundtrack is nog wel oke.

1,5*

Tegenvallend. De vliegscènes maakten weinig indruk en konden ook niet zo boeien. Op land sporadisch een mooi plaatje en vooral goede muziek die voor wat sfeer zorgen Zelfs Tom Cruise was minder goed dan ik gewend ben van hem. Strakke kop waar weinig achter zat.

Ik had deze film nog nooit gezien. Ik had er niet zo'n zin in.

Nu toevallig eens gekeken, omdat we de dvd voor 50 eurocent op een rommelmarkt hebben gekocht.

En ik wordt er niet warm of koud van. Beetje knappe mensen die stoer doen en oorlogje spelen in de lucht en op land nogal macho gedrag vertonen. Het doet me weinig. Het is niet eens bar slecht, maar het is ook zeker geen sterke film. Zeer simpel verhaal.

Wie zijn eigenlijk de vijanden die ze uit de lucht schieten? Mijn inziens wordt daar niks over gezegd?

De film kon er mee door omdat ik het verhaal niet zo geweldig vond. Daarom vond ik ook dat het verhaal beter kon.

Ik heb moeite er mee gehad om de film af te kijken en had vaker het idee dat ik twee films keek dan een. Tom cruise is altijd leuk in een film. OF dat hij nu goed of niet goed speeld.

voor mijn hele review: Review: top gun

Verschrikkelijke film waar echt niets in gebeurt.

We volgen een piloot die een opleiding volgt en een van z'n leraressen probeert binnen te draaien.

End of story.

Het verhaaltje op het einde zou de film moeten redden, maar is te belachelijk voor woorden. Gelukkig zaten de scenaristen destijds niet zelf aan de knoppen van de oorlogsmachine, anders zou de koude oorlog al snel heel warm geworden zijn.

De vliegtuig scènes waren goed. Cruise was goed. Maar verder snap ik de hele hype rondom deze film niet. Het is niet iets wat we in die tijd ook nog niet hadden gezien. Op de vlieg scènes na. Maar zo spectaculair vond ik ze ook weer niet.

Misschien ligt het aan mij of aan de tand des tijds, maar ik vond het een gemiddeld filmpje 3*

Top Gun een film die mij vanuit de jeugd wel bij bleef als een film die je die tijd zou moeten hebben gezien. Er zitten veel bekende gezichten in die op dat punt nog op het begin van hun carrière stonden. Dat is op zich vrij interessant om te zien en ze doen het nog niet zo heel erg slecht. Het verhaal is verder wel erg saai zit weinig diepgang in. Deze film zal mij niet met veel enthousiasme doen terug denken aan iets ongelooflijks maar dat doet de soundtrack uiteraard wel man o man op en top 80s wat een nummer.

Opgewaardeerd naar 4 sterren. Hoewel het verhaal misschien simpel is weet iedereen het over welke film het gaat. Het was uiteindelijk ook een mooie wervingsfilm voor de Amerikaanse luchtvaart. De beelden zijn mooi geworden op de nieuwe 4k transfer en het geluid met heerlijke muziek doet daar nog een schepje bij. Buitengewoon aangenaam. Volgens Tom was dat ook de tijd dat muziek een belangrijke rol ging spelen in de film industrie. Take my breath away was toen ook nummer 1 in onze hitlijsten.

Okay een oorlogsfilm is het zeker niet geworden en de eind missie had voor mij ook niet gehoeven. Romantiek zit er lekker in met Kelly. Een prettige verschijning! En na 31 jaar op naar Top Gun 2 in 2022

Film 4,0

Beeld 4,5 4k

Geluid 4,5

Extra's 4,0

Na 36 jaar gaat er deze zomer dan een opvolger van Top Gun in de bios draaien, wat meteen voor mij een ideaal moment is om het origineel nog eens op te zetten. Ik zou niet weten wanneer ik deze film voor het laatst in zijn geheel heb gezien, moet zeker 20 jaar terug zijn denk ik. En mooi meegenomen is dat de film nu op Netflix staat, dus ik verwacht dat meer mensen de film in de komende weken nog wel op gaan zetten in de voorbereiding op het vervolg.

Zo'n herziening valt geregeld tegen, maar nu niet. Top Gun is echt onvervalst 80's vermaak. De film ademt dat het uit die tijd komt, zeker met de heerlijke soundtrack vol bekende liedjes. Buiten dat zit de film gewoon goed in elkaar met een basic maar pakkend verhaal waarin een jonge Tom Cruise al liet zien dat hij een behoorlijk goede acteur is. Hij had toen al dat charisma met die lach en stoere blik van hem. Zijn love story met de mooie, verleidelijke Charlie, gespeeld door Kelly McGillis waarbij ik niemand adviseer om te googlen hoe zij er tegenwoordig uit ziet , is best de moeite.

Maar waar je Top Gun voor kijkt is natuurlijk de spetterende straaljageractie en op dat gebied heeft de film de tand des tijds uitstekend overleefd want het ziet er nog altijd gaaf gefilmd uit. Het gevoel van snelheid en de enorme spanning die je hebt als je zo'n ding bestuurt blijft heel goed gedaan. Misschien had er iets meer actie in mogen zitten en was een duidelijkere vijand ook wel beter geweest, maar ik heb me meer dan genoeg vermaakt. Ik ben ook enorm benieuwd naar de opvolger die gaat draaien. Qua visuele pracht zal die film vast beter worden, maar ben benieuwd of die film qua sfeer deze klassieker gaat overtreffen. Dat zal lastig worden.

3,5* (was 3*)

"Great balls of fire!"

Als klein jochie zag ik deze film eens op tv, maar ik heb 'm helaas nooit kunnen afkijken. Ik werd namelijk gedwongen om naar bed te gaan, omdat ik de volgende dag moest afzwemmen en dat net tijdens een spannend stukje. Met het vervolg in zicht heb ik dit deel dan eindelijk in zijn volledigheid kunnen zien.

'Top Gun' vertelt het bekende verhaal over de zeer getalenteerde, maar evenzo roekeloze marinepiloot Maverick en zijn copiloot Goose die naar een elite vliegschool gestuurd worden. Hier moeten ze de concurrentie met anderen aangaan om als beste uit de klas te komen. Ondertussen komt er nog wat liefde om de hoek kijken.

Het verhaaltje stelt eigenlijk niet veel voor. Op momenten lijkt het zelfs op een wedstrijdje wie er het stoerst in de camera kan kijken, zodat de aandacht zoveel mogelijk wordt weggenomen van het plot en de platte personages. Het merendeel lijkt ook geïmproviseerd te zijn, al zorgt dit wel voor wat leuke cheesy scènes. Uiteraard staat Tom Cruise hier zijn mannetje.

Qua sfeer is de film ongeëvenaard te noemen. Middels de soundtrack en enkele prachtige shots wordt de jaren '80 sfeer perfect gevangen. Het spektakel van de straaljagers is eveneens geweldig; de snelheid en actie komen goed over. Wel had ik graag een iets duidelijkere vijand gezien, want dit kwam enigszins uit de lucht vallen.

Al met al een vermakelijke actiefilm die ik het liefst als klein jochie had willen zien, want de indruk die het toen op mij achterliet mis ik hedendaags jammer genoeg wel.

3,0 Sterren.

Het was voor mij verstandig om Top Gun 1 en 2 achter elkaar aan te kijken, want vond dit maar een vrij gezapige film verder. Dit komt vooral omdat de film behoorlijk stuurloos is (pun intended). De film gaat nog net niet nergens over en het is een behoorlijk worsteling om de film gewoon uit te zitten.

Ik heb geen sentiment aan deze film en dit is de eerste echte keer geweest dat ik de film echt heb gezien. Ik kan de film wel waarderen om wat het wel is. Een audiovisueel spektakel dat 36 jaar later nog steeds fier overeind staat. De muziek is heerlijk catchy en ik kan de chemie van de cast ook wel waarderen, zo'n serenade in de kroeg is gewoon heerlijk om naar te kijken. Maar de film bouwt gewoon nergens naartoe. Er wordt wat gevlogen in straaljagers zonder een doel, er gebeurt even iets waardoor Maverick aan zichzelf begint te twijfelen en hij komt er weer bovenop. De spanningsboog ontbreekt compleet. En dan zijn ze klaar met de opleiding, vliegen ze even ergens naartoe en knallen ze wat Sovjet straaljagers uit de lucht. Ik mis gewoon het meeleven, een antagonist en het actief betrokken worden in de film en in het verhaal.

Wat overblijft is een audiovisuele film die zeker wat dat betreft overeind blijft, maar me verder niet heeft weten te pakken.

2,5*

Herzien met het oog op het vervolg wat ik vanavond ga zien.

Top Gun is een typische jaren '80 blockbuster, vooral dankzij de soundtrack waan je je meteen in de jaren '80.

Ik heb deze film ruim tien jaar geleden pas voor het eerst gezien dus dit is geen jeugdsentiment voor mij. Alhoewel ik de populariteit van deze film wel enigszins kan begrijpen vind ik dit nog steeds geen topfilm, maar meer een film met een plot wat weinig hout snijdt en het moet hebben van de actie en de looks van Tom Cruise en Kelly McGillis.

Wel zijn de beelden in de lucht geweldig in beeld gebracht als je nagaat dat dit zesendertig jaar geleden gefilmd is.

De film ademt op de een of andere manier wel een lekker sfeertje en ik begrijp heel goed dat veel mensen deze film als een soort guilty pleasure ervaren.

3* stonden en blijven staan, benieuwd naar het vervolg!

Nooit echt mijn hype geweest destijds. Ik was sowieso wat te jong toen deze uitkwam, maar toen deze eindeloos draaide in de jaren 90 er nooit wild van geweest. Nu wou ik hem nog een keertje zien in afwachting van Maverick, maar ook deze zal ik voorlopig even aan me laten voorbij gaan.

Wat me voornamelijk opviel waren de erg sterk visuele beelden van de actiescenes met de straaljagers. Zeker voor een film uit 1986. Erg sterk gedaan en meteen al de grootste troef van de film. Voor de rest is het echter weinig soeps. Tom Cruise die als womanizer het publiek naar de zalen lokte, was één van de elementen waarom deze film aansloeg.

Inhoudelijk daarentegen erg matig en hoe kan het ook anders zeer cliché. Sfeervol, maar inhoudsloos met wat spierbalrollerij, meer is het jammer genoeg niet.

Waarschijnlijk ooit wel eens gezien, maar niet bewust. Nu dus wel, met het idee om de sequel in de bios te gaan zien. Het viel me tegen, het is alsof de film vooral niet af is. Naast de onoverzichtelijke gevechten en het vele onduidelijke navy-jargon, worden ook de romance en zelfs het persoonlijke drama nauwelijks uitgewerkt. We zien acties en keuzes, maar niks daartussen. De muziek was aardig en riep een mooie sfeer op, maar dat is niet genoeg. Het deed me erg denken aan Heat, dat ondanks de plotverschillen dezelfde sfeer oproept, maar alles goed doet wat in Top Gun ontbreekt. Ik snap dat een generatie die hiermee opgroeide enthousiast is over de pure actie en de stoere mannen, maar als film is het gewoonweg niet goed genoeg.

Ik moest bij Top Gun denken aan de film Pearl Harbor. Sterke vliegtuigscènes, maar uiteindelijk blijf je achter met de overbodige romantiek. Top Gun is vooral een film met een liefde voor snelle vliegtuigen, aangevuld met wat machogedrag en romantiek. Oh ja, en zoals dat hoort in de 80s ook een popsong met Take My Breath Away door Berlin. Het enige wat blijft hangen zijn de vliegtuigen, het heerlijke Top Gun Anthem en de quote I feel the need, the need for speed. Anno 86 had het ongetwijfeld wel een impact in Amerika, want het aantal aanvragen om piloot te worden steeg er enorm.

Dit is movie magic.

Laat ons duidelijk zijn dat ik niks heb met luchtgevechten of de marine. Toch vond ik dit een erg goede film. Vooral door de erg goede regie en prachtige beelden. De kleuren spatten van het scherm en de combatscènes zijn fenomenaal. Kelly McGillis zet een erg goede prestatie neer. Ook Cruise valt goed te pruimen.

Die homo-erotische ondertoon zorgde voor dat tikkeltje meer plezier.

Na het eerder deze week zien van de Actie / Drama film "Top Gun: Maverick (2022)", wilde ik ook wel het origineel uit 1986 zien, omdat ik die volgens mij nog nooit helemaal gezien heb, en dat heb ik gisteravond dus gedaan. Normaal gesproken zijn de meeste "eerste delen" het beste, maar voor "Top Gun" geldt dat niet.

Waaghals Pete "Maverick" Mitchell (Tom Cruise) wordt samen met zijn vriend Goose (Anthony Edwards) aangenomen bij "Top Gun", een keiharde opleiding voor toppiloten. Tijdens een avondje uit ontmoet hij de knappe Charlie Blackwood (Kelly McGillis). Al snel blijkt dat zij een van de meest gerenommeerde vlieginstructeurs van "Top Gun" is. Een relatie met haar lijkt onmogelijk. Tijdens zijn opleiding gaat Maverick de concurrentie aan met een andere toppiloot, te weten Iceman (Val Kilmer). Maar wanneer zijn vriend Goose tijdens een routineoefening verongelukt, vraagt Maverick zich af of het dit allemaal wel waard is.

Hoewel het verhaal van "Top Gun" nog best vermakelijk is, is het zeker niet hoogstaand en valt er eigenlijk weinig echte actie in te zien. Pas op het einde zien we gedurende circa 10 minuten wat straaljager gevechten met Aziaten. Wat actie betreft doet "Top Gun: Maverick" het een stuk beter en ook het verhaal vond ik beter en daarom vind ik "Top Gun: Maverick" ook de betere film. De spectaculaire vliegscènes zijn nog steeds de moeite van het bekijken waard na circa 40 jaar, maar de lofzang op de Amerikaanse luchtmacht oogt een tikje potsierlijk, al is Tom Cruise wel de perfecte vertolker van de arrogante allesdurver.

"Top Gun" is vooral het voorbeeld van een macho popcornfilm en het is ook een film voor grote jongens die verliefd zijn op snelle gevechtsvliegtuigen en motoren, adrenaline, fraaie plaatjes en een beetje romantiek. De film heeft twee belangrijke elementen, de fraai in beeld gebrachte vliegscènes inclusief het landen en opstijgen van het vliegdekschip met de daarbij behorende geluidseffecten en de muziek. De muziek is vooral veel synthesizermuziek van Giorgio Moroder, zoals tijdens de opening van de film met de beelden van het vliegdekschip en waarbij je dan langzaam de opzwellende synthesizermuziek (het nummer "Top Gun Anthem") hoort. Vlak daarna hoor je dan ook het goede liedje "Danger Zone" van de Amerikaanse zanger Kenny Loggins welke je ook weer te horen krijgt in "Top Gun: Maverick". En het liedje "Take My Breath Away" van de Amerikaanse popgroep "Berlin" heeft in 1987 verdiend een Oscar gekregen.

Het verhaal van "Top Gun" is flinterdun en redelijk voor de hand liggend, maar wordt wel ondersteund met spektakel, ego een gevoel van eigenwaarde en was in 1986 ook een groot kas succes. Sterker nog, "Top gun" was één van de lucratiefste films van de jaren 80 en groeide ook uit tot een grote hit voor het Amerikaanse leger. Om op locatie in Miramar te kunnen draaien, sloten de makers een deal met de US Navy. Zo konden ze flink de kosten drukken, op voorwaarde dat het leger alles mocht overzien. De film jaagde de rekruteringscijfers bij de luchtmacht enorm de hoogte in.

"Top Gun" bevat regelmatig fraaie beelden en de bekende regisseur Tony Scott heeft bijna alle beelden die buiten werden geschoten, gemaakt op de momenten met het mooiste licht, namelijk 's ochtends en 's avonds. Dat zorgt voor veel extra warmte en kleur en geeft de film zijn typische sfeer. De openingsscène is daarvan een goed voorbeeld. De werkzaamheden op het vliegdek van een vliegkampschip zijn vele malen weergegeven, maar zelden met een dergelijke mix van muziek, mooie close-ups en kleuren. Ook het liefdesverhaal tussen Maverick en docente Charlie Blackwood draagt bij aan het verhaal, maar ook aan het beeld van vliegers dat Tony Scott wil neerzetten. De extra verhaallijn maakt de film compleet en geeft de film wat rust tussen de vliegscènes.

De cast van Top Gun heeft ook enkele klinkende namen, die toen nog aan het begin van hun filmcarrière stonden. Zoals Tom Cruise, Val Kilmer, Anthony Edwards, Kelly McGillis, Meg Ryan, Tim Robbins en daarnaast nog de meer ervaren Michael Ironside en Tom Skerritt. Tom Cruise is natuurlijk de grote ster in "Top Gun".

Eén van de laatste scènes in de film vond ik overigens wel geinig, want na het grote succes vraagt vliegdekschip commandant Stinger (James Tolkan) aan Maverick:

"Je mag kiezen wat je gaat doen. Te gek, hè? Wat zou je graag willen?"

Waarop Maverick antwoordt:

"Ik denk dat ik instructeur wordt."

Waarop commandant Stinger dan weer zegt:

"Bij "Top Gun"? God sta ons bij."

En dat gaat dus echt gebeuren in "Top Gun: Maverick"

Al met al vond ik "Top Gun" best een vermakelijke film met ook de nodige humor (o.a. de "fly-by" scènes bij de verkeerstorens met een officier die koffie drinkt) en "Top Gun" was ook de grote doorbraak van Tom Cruise. De vliegscènes zien er nog steeds fraai uit, maar er had wel wat meer echte actie in mogen zitten en het verhaal had ook wat beter mogen zijn.

In de aanloop naar het geprezen "Top Gun Maverick" hebben we gisteren deze film herzien. Niet geheel toevallig staat hij sinds kort op Netflix.

En man, wat is het slecht. De luchtgevechten zijn onoverzichtelijk en amper meer dan een aaneenrijging van korte, nietszeggende shots. Door middel van dialoog wordt getracht duidelijk te maken wie achter wie aan zit. Je ziet de vliegtuigen ook zelden in een landschap, altijd met enkel blauwe lucht als achtergrond, waardoor je je als kijker totaal niet kunt oriënteren. Opmerkelijk: als het de piloten even teveel wordt, of ze zijn heel blij, dan kan het zuurstofmasker ook ineens af zonder dat ze in ademnood komen.

Tussen de actiescènes door zien we een oppervlakkig, ongeloofwaardig liefdesverhaaltje tussen Tom Cruise die overkomt als een knul van 19 en een actrice die overkomt als een MILF van 38. Misschien ligt dat aan haar ouwelijke kapsel?

Maar kniesoor die daarop let, want verder is het natuurlijk genieten. Deze film is vooral een staaltje Amerikaanse suprematie wat alleen maar uit het Reagan-tijdperk kan stammen. Heerlijk. Top Gun verdient ook credits voor de introductie van de binnen-bril: ook al is het nacht, en donker, en je bent binnen: de pilotenbril blijft op je neus, no matter what. Opgepikt door zo ongeveer iedere rapper sinds de jaren 90.

Verder natuurlijk heel veel testosteron en strakke ontblote bovenlijven in de locker room. Als kers op de taart krijg je nog een volkomen overbodige beachvolleybal scène waarin je de bezwete, gespierde lijven nog eens lekker lang in actie ziet. 40 jaar later overheerst vooral een onbedoelde, koddige homo-erotische ondertoon. De titel van de achtergrondmuziek van Kenny Loggins helpt ook niet echt: Playing with the boys.

Kortom: echt een guilty pleasure. Alleen de muziek al: de synthesizers en elektrische gitaren klinken anno vandaag zo over the top dat het haast een parodie lijkt. Het haar van Val Kilmer zit zo vol gel dat je er kipsaté aan zou kunnen spiesen.

Ook zou de navy er goed aan doen eens te investeren in airconditioning, want iedereen heeft de hele tijd zijn gezicht vol met zeker anderhalve liter aan zweetdruppels.

Je moet deze film vooral in zijn context en tijdperk zien, dan is het een mooi document. Want meer jaren 80 dan dit wordt het niet. En ik hou daarvan. Daarom laat ik mijn (stokoude) beoordeling van 3 sterren gewoon staan, terwijl de film amper beter is dan Iron Eagle, een B-film uit hetzelfde tijdperk.

Opvallend: net als in Iron Eagle, wordt in Top Gun de vijand ook niet bij naam genoemd. In de dialogen wordt hier vrij gekunsteld omheen geluld. Maar ik snap het wel - als je een vijand bij naam noemt (Rusland... China...) dan moet je daar weer een verhaaltje omheen verzinnen - nee, laten we het nou niet moeilijker maken dan nodig. Minder verhaal, meer spieren, meer zweetdruppels.

Behalve de nieuwe Top Gun, ga ik zeker ook Hot Shots! weer even aanslingeren binnenkort

Ook ik heb deze film na vele jaren nog eens gezien naar aanleiding van de late sequel. Ik vond hem als tiener niet echt goed, en nu nog steeds niet. Wat stoer macho gedrag en praatjes, in vliegtuigjes oorlogje spelen zonder vijand (en als er eindelijk een vijand komt, weet je niet wie het is en zie je zijn gezicht niet), overbodige romantiek en geforceerd drama. Ik heb deze film met mooie jongen Tom Cruise altijd meer een meidenfilm gevonden, ieder meisje in mijn klas zwijmelde als iemand zijn naam noemde. De sequel vind ik ook magertjes, maar die heeft natuuelijk wel betere beelden van het vliegen want we zijn intussen alweer 40 jaar verder

Fijn dat ik deze klassieker kan afstrepen van mijn lijstje. Hij stond er al heel lang op vanwege de iconische status, maar de film sprak mij nooit zo aan, omdat het onderwerp me niet zo ligt. Dat blijkt ook na afloop van het kijken van deze film niet beter te zijn geworden. Ik kan echt niet zeggen dat ik Top Gun volledig onafgebroken interessant vond. Tussendoor haakte ik af en toe af, maar de film wist me telkens wel weer opnieuw bij de les te krijgen. Visueel zitten er enkele mooie scènes tussen, maar ik vind Top Gun vooral leuk als 80s product: mooie soundtrack, een jonge, veelbelovende cast en af en toe op het foute af. Met de chemie tussen Tom Cruise en zowel Kelly McGillis als Val Kilmer zit het wel snor.

3*

Wat een brok jaren '80 vermaak is dit toch. Zien deed ik de film al toen ik ergens tussen kind en tiener inzat, en de film maakte uiteraard een net zo grote indruk als dat deed op iedereen in de aanmeldingsgolf die de luchtmacht te verwerken kreeg, want plots wilde iedereen in een Tomcat vliegen en ongelijk geven kan ik ze niet, want wat is dat toch een gaaf toestel.

Treffend gaat de film van start met de indrukwekkend drukte op het vliegdekschip waar zowel gelanceerd als geland wordt. Wat meteen opvalt is de geweldige geluidsmix van de vliegtuigen aangevuld met muziek, een niveau die de hele film gehandhaafd wordt en echt van meerwaarde is om de film te kijken met een goede audioset en het geluid het liefste vol open voor deze gierende straaljagers, echt heerlijk. Het verhaal heeft vervolgens niet zo heel veel om het lijf, zeg maar gerust dat het eenvoudig is, rond het stel Maverick en Goose dat naar de academie Top Gun mag. Maar in feite is dat niet zozeer waar de film omdraait of hetgeen wat deze film best wel goed maakt, want dat doet de mix van muziek, geluidseffecten, montage, karakters, actie, romantiek, een iconisch nummer in de vorm van Take my breath away, en natuurlijk hele vette vliegtuigen.

Buiten dat is het natuurlijk onzin dat zo'n gast als Maverick geaccepteerd en gehandhaaft wordt binnen een dergelijke academie. Want het regent kritiek rond de agressieve acties, het breken van de rules of engagement en de flybys, het is het beeld van een cowboy die buiten de lijntjes kleurt en die wil je niet in een toestel van 38 miljoen dollar hebben. Geloofwaardig is het niet maar voor de film werkt het wel want het lefgozertje, dat duidelijk vliegt op instinct en gruwelijk veel talent heeft, wint wel de sympathie vooral na het ongeluk. Laat vooral de wisselwerking met maatje Goose er zijn en het goed doen, een dood overigens die mij destijds als kind best schokte. Goed, de montage van de vliegtuigen is sterk maar klopt niet altijd, want het ene moment zit men achter een A-6 Intruder aan, een shot later is het een A-4 Skyhawk, net zo goed dat de standen van landingsgestellen en landingshaak ook regelmatig wisselen bij de in beeld gebrachte toestellen. Om een laatste kritiekpunt binnen dit lichtelijk overtrokken en heroïsch beeld te benoemen, namelijk het volleybal momentje. Ongetwijfeld een soort van female fantasy zodat die ook een reden hadden om naar de film te komen. Kan me er trouwens niets bij voorstellen dat het lekker sport in een spijkerbroek, en dan Rick Rossovich met zijn spieren te rollen, kortom, best wel fout dus.

Het is allemaal verteerbaar in een film die Cruise op het lijf geschreven lijkt en met twee pracht dames in de vorm van McGillis en Meg Ryan, en mogen Kilmer, Skerritt en Edwards ook best nog wel genoemd worden. En wat heb ik me toch uiteindelijk prima vermaakt met deze film die ik toch jaren lang een beetje links heb laten liggen omdat het buiten de indruk die het op me maakte als kind waarschijnlijk niet zo best meer was en vooral opgeklopte nonsens. Maar Top Gun maakt puntje bij paaltje toch een goede indruk, niet te vergeten al die mooie toestellen met Skyhawk's, Intruders, een verdwaalde Corsair en heelveel Tomcat's waarop ik met bedenk dat ik nog een model 1/48 van Italerie in de kast heb liggen, ik krijg er spontaan zin in.

Echte 80's film met geweldige muziek en het werken met lichtval maakt deze film een klassieker. Verder veel patriotisme volgens bekend stramien. En wat een verademing geen computeranimatie. Opvallend de korte kapsels van McGillis en Ryan.

Een van meest zeldzame power eighties movies in het rijtje van de aller beste films gemaakt, daar hoort deze zeker bij.

Blijft een hoog staaltje op alle fronten.

De cast met natuurlijk de ongeëvenaarde Tom Cruise in de hoofdrol als Maverick.

En verder sublieme cast, vol met beroemde acteurs en actrices.

Tony Scott als Regisseur blijft bij de beste film makers horen, later flikte hij het weer met de legendarische aktie film Man on fire met Denzel Washington en Dakota Fanning deze meneer kan er wat van.

Blijft een ongelooflijk sfeervolle film.

Prachtig camera werk en een film vol met waanzinnige goede classic songs.

Van Kenny Loggins en The righteous brothers en vele anderen.

En natuurlijk de schitterende kippenvel soundtrack van Berlin met de song Take my breath away.

Die lang als nummer èèn hit in vele landen was genoteerd.

Het liedje is net zo onvergetelijk als de film.

Een film die alles mee heeft, wat blijft deze film toch genieten.

Een tijdloze film, die kwalitatief van de hoogste orde blijft.

Maar naast een parel op visueel gebied, kon Top Gun me absoluut niet meekrijgen. De personages halen het bloed onder m'n nagels vandaan, het script is slordig en belachelijk en dat machogedrag komt me de keel uit.

Dus ondanks dat je hele goeie punten aandraagt, beste Basto, moet ik streng zijn. In mijn volledige recensie leg ik uit waarom ik verdwaasd met mijn kist op de grond bleef staan.