Deadly Friend (1986)

Aardig en charmant filmpje van Craven. De introductie duurt wat lang en de climax stelt ietwat teleur, maar het plot weet over het algemeen goed te vermaken en het lekker knullige jaren '80 sfeertje voegt nog wel wat toe aan het geheel. Zeker niet Craven's beste, maar leuk is Deadly Friend hier en daar wel.

3 sterren.

Heerlijk tussendoortje van Craven. Deadly Friend, weliswaar een stapje terug ten opzichte van A Nightmare on Elm Street, is een tof horrorfilmpje dat in de periode wanneer de personal computer zijn intrede deed, speelt met het begrip "artificial intelligence". Dat filosofisch kantje blijft uiteraard heel beperkt en staat in de eerste plaats in functie van enkele creatieve horrorscènes. En die zijn er zonder meer. De basketbal-scène (wie de film gezien heeft zal zich ongetwijfeld deze scène herinneren) is er een die mag ingekaderd worden en allicht legendarisch zou zijn mocht de status van de film navenant zijn. Aardige personages verder en het tempo ligt hoog genoeg om de ganse speelduur vermakelijk te blijven. Enige minpuntje is het oubollige uiterlijk van BeeBee.

Heerlijk filmpje van Craven met humor, drama en horror. Het 80's sfeertje is weer geweldig. Acteerwerk is nergens goed of slecht, maar wel gewoon leuk. Een goede soundtrack en een aantal erg leuke scenes maken dat ik erg van dit filmpje kon genieten. Alleen het eind vond ik toch een stukje minder. Hoe kon die politieagent haar nu doodschieten met een kogel in de borst. Ze was toch al dood en die microchip zat in haar hersenen, dus had ie daar moeten schieten lijkt me.Maar het is Craven vergeven. Maakte ie nog maar steeds van dit soort filmpjes.

Robot-zombie.

Vermakelijke griezelfilm van Craven, die het ook hier niet kan laten om een paar creepy nachtmerries toe te voegen. Het verhaaltje over de whiz-kid en zijn robot is iets interessanter dan de zombieflick waar de film in ontaard, maar de humor en de sfeer verdwijnen gelukkig niet. Inclusief een kleine maar effectvolle dosis gore.

Goed.

Een beetje een aparte film van Craven.
Matthew Lebarteaux speelt een jonge knul die met zijn moeder verhuist naar een typisch Amerikaans plaatsje. Hij is goed met computers en heeft zelfs al een robot gemaakt die zichzelf kan 'upgraden' en dus kan leren.
Hij ontmoet Samantha (gespeeld door Kristy Swanson) en begint dit buurmeisje leuk te vinden. Samantha word echter geterroriseerd door haar vader die paranoïde is en na wat alcohol gewelddadig word.
Hiermee brengt Craven nog best serieuze onderwerpen in deze tot op heden familieachtige film. Een aparte keuze die baar mijn mening nog best aardig goed uitpakt, mede dankzij de overtuigend creepy overkomende vader.
Tijdens een Halloween grap verliest Paul echter zijn robot. Deze werd natuurlijk (hoe verzinnen ze het?) kapotgeschoten door een krankzinnige buurtbewoonster. Jammer, want ze begonnen bet wat serieuzer te worden door het gebruik van de term 'artificial intelligence'.
Wanneer Sam bij Paul thanksgiving heeft gevierd, vind ze thuis haar dronken en kwade vader. Hij is deze keer zo kwaad dat hij haar van de trap af slaat en hierdoor komt ze zelfs te overlijden.
Wederom ineens een best serieus iets in deze tot op heden zo familievriendelijke film. Paul besluit om samen met een vriend BeeBee's chip in Sam's hersenen te plaatsen om zo haar leven te redden. De gevolgen blijken echter desastreus.
Dit heeft als gevolg dat er nog een aantal moorden worden gepleegd, waarbij men zelfs nog wat horror gore voorbij laat komen in de basketbal scene. Dit gedeelte vond ik hier en daar goed en wat minder goed uit de verf komen. Swanson heeft duidelijk wat moeite om als robot over te komen en ik vond haar met enkel wat 'doden make-up' op ook niet echt overtuigend. Verder vond in de scene van Paul's droom over Sam's verbrande vader ook zwak, met name door het uiterlijk van de vader.
Het budget dat Craven voor deze film had was duidelijk een stuk hoger dan bij Nightmare on Elm Street, maar hij heeft er wel een erg aparte mix van genres en stijlen van gemaakt. De jaren '80 look (de kleding) en het geluid (de soundtrack) kan ik dan wel weer goed waarderen.
Nog best aardig voor een keer, maar zeker niet Craven's beste werk.

Hoewel het verhaal van deze Wes Craven film vrij simpel is, vond ik het toch verhaaltechnisch wel wat hebben. Het is dan ook jammer dat de opbouw richting de horror erg traag verloopt. De film blijft wel vermaken desondanks maar echt veel belangrijks komt er in die periode niet aan bod. Het laatste half uur komt er gelukkig ook het nodige gore in voor, en de scene met de basketbal was daarbij ook één van de hoogtepunten. Het einde vond ik nog best verrassend, alhoewel Samantha toch door BeeBee leek te worden overgenomen, ondanks dat ze zelf haar eigen gevoelens leek te hebben. Dat BeeBee uiteindelijk onder de huid van Samantha te voorschijn zou komen dat had ik niet verwacht, waarmee Deadly Friend toch nog met een aardig einde afsluit.

Ondanks dat de tand des tijds zichtbaar is in techniek en sfx, presenteert Craven hier een heel aangenaam werkje. D'r zit eigenlijk alles in dat horror zo plezierig maakt. Jumpscare, gore, grafische effecten, suspense en creepy sfeer. Het één wat meer geslaagd dan het ander, maar toch.

Het verhaal bevalt als moderne variant van Shelley's Frankenstein. De vinger geheven naar de gevaren van computerisering maar vooral dankbaar gebruik makend van de verhalende mogelijkheden van het thema.

Dat alles levert een sfeervolle film op met duistere inslag en een portie passende zwarte humor.

Het acteerwerk dat nog wel eens wil verzaken in werkjes van deze aard, is gelukkig goed.

Fijne kijkbeurt.

Getroffen door de dagelijkse kwelling van het bestaan, zocht ik mijn heil in cinema. Let wel, niet zomaar cinema. “Ik zoek een film die concepten als vrijheid en naastenliefde omarmt, in plaats van ze resoluut af te wijzen!” riep ik naar een toevallige passant. “Een film die me overtuigt dat een deugdzame, weloverwogen levensinvulling nog steeds een optie is.” De man in de straat repliceerde: “Games of Thrones, Captain Marvel, Bohemian Rhapsody, Us… wat een heerlijk degustatiebord me dunkt!” Nee bedankt, ik ben namelijk niet te vinden voor lekker wegkijken, verstand op nul dingen of hoe dat dan ook in het vakjargon genoemd wordt. Eenvoud, ja, puurheid, ja, maar simplisme? Ik haal mijn aristocratische wipneus op voor dat soort recalcitrante ongein. De geneugten van Jan Modaal zijn voor mij ontoegankelijk, iets wat ik enigszins betreur, maar het is nu eenmaal zo. Wie verlost mij uit deze impasse? “Jij daar, heb jij een tip? Liefst iets dat de reflectie stimuleert, zoals ik al aangaf. En nou niet Pet Sematary zeggen, want die heb ik al zo vaak gezien.”. Mijn interlocuteur, duidelijk een rascinefiel: “misschien de nieuwe Reygadas?“ Warempel, potjandorie, kwalzalvende Willibrordus nog aan toe ! Duistere krachten hebben van cinema een precaire aangelegenheid gemaakt. Ondeugden als transgressie, onkunde, decadentie, zwakheid, persoonlijk falen, chaos en lelijkheid worden niet alleen verdedigd, maar vanuit een esthetisch-relativerende reflex nog eens ‘mooi’ genoemd ook. De walgelijke marionetten van een Von Trier of een Haneke zijn dan opeens ‘ontroerend’. Nee, voor heilzaam doch intellectueel vermaak zitten we meestal goed in het Hollywood van de jaren ’80, een decennium dat een ware uitdaging betekende voor de verwerpelijke ideologie van de elitair-culturele illuminati (die uiteraard het pleit gewonnen hebben, zoals we allemaal weten).

Zo dus deze Deadly Friend. Een waardig alternatief voor zij die Pet Sematary al te vaak zagen. De premisse is er één die automatisch de goedkeuring van iedere rechtschapen burger zou moeten verdienen: een verhaal over excellentie, doorzettingsvermogen, verbeeldingskracht en vernuft. Zoals steeds, is de hoofdrol weggelegd voor een viriele roomblanke knaap. Enig kind met een alleenstaande moeder, maar ze laten zich niet kisten (“zolang er melk in de koelkast staat en de auto nog rijdt!”). De jongen, een autodidact, heeft zich puur door wilskracht een ingewikkelde materie eigen gemaakt en doet in die zin denken aan ultieme 80’s kid Daniel La Russo (hij leert karate aan de hand van een boek! En oké, later ook door een coach). Treffend is ook de setting van het gebeuren en de paradoxale vrijheid van een suburban niemandsland: er valt niets te beleven, potje basketballen hooguit, maar dat is juist het mooie ervan. Hier geen culturele hegemonie, geen beau monde die je opdraagt welke modeaccessoires je moet belichamen om de volgende zes maand te overbruggen zonder een sociale paria te worden. Wat heb je meer nodig dan een goed glas melk en een goedlachs buurmeisje? Dit is werkelijk die shining city upon a hill waar Ronald Reagan het over had.

Het verbaast mij geen sikkepit dat dit prachtwerkje uit de koker van Wes Craven kwam, ofschoon ik niet zo auteuristisch ingesteld ben aangezien men film nu eenmaal in groepsverband maakt en het idee van een cineast-demiurg dermate naïef is en in het ergste geval tot totalitaire toestanden gaat leiden. Laat die verderfelijke caméra stylo dus maar in de pennenzak, rechtse potentaat. Nou goed, toch een paar voorzichtige krabbels dan: behoudens deze louter ingegeven werden door een cultureel-historisch kader, komen bepaalde stijlkenmerken stelselmatig goed uit de verf bij Craven. Ik heb het dan voornamelijk over: de groeipijnen van het tienerdom, dagen zonder structuur, slapeloze nachten met bezorgheden over meisjes, huiswerk en bromfietsen, waardoor het triviaalste nachtelijk glas melk achteraf bekeken het emotioneel summum van je jeugd wordt, de wrange affectie voor het ouderlijk huis en het besef dat je ouders ook geen feilloze mensen zijn. Centraal staat de evocatie van de trappengang, het symbolische hart van deze herinneringen, de plek die je afdaalde bij het ontwaken van een nieuwe dag, het begin van alweer een morning in America, zoals Ronald Reagan het zei.

Cynische globalisten beweren dat de Deadly Friend ‘mislukt’ is, omdat Craven ontevreden was over het eindresultaat, de film maar 37 miljoen opbracht, Brooke Shiels in slaap viel tijdens de avant-première en dat soort kloterijen. De film zou onevenwichtig zijn, zo luidt het promopraatje van crisismanagers die zichzelf proberen in te dekken. Een moddergooi campagne die de kijker stekeblind maakte, als mistroostige molletjes tuimelden jullie allen in de neoliberale valstrik. Is er dan niemand gevoelig voor de melancholiek van het onafgewerkt meesterwerk? Wat is er nobeler dan de maker die beseft dat hij geen greep heeft over een zekere metafysische schoonheid en de grillen van zijn creatie ondergaat, gebukt onder Gods genade? Blijf gerust maar streven naar jullie waanidee van een administratiefrechtelijk ‘perfecte’ film, ik neem wel genoegen met het wegdromen over wat had kunnen zijn.

Een kazige film van Craven die vaak vergeten wordt maar het is dan ook beneden het niveau van zijn grotere successen. De film weet niet goed wat het moet zijn: in het begin zit je een tienerfilm op zijn Short Circuit te bekijken, daarna volgt wat huiselijk geweld tussen een "abusive" vader en zijn dochter, en dan slaan we een bocht richting zombiefilm in. Het is een beetje een hutsepot van van alles en nog wat, maar ik heb me er zeker niet bij verveeld. De basketbal scène komt uit het niks en met twee droomsequenties toont Craven wat hij zo graag deed in A Nightmare on Elm Street. Het cliché-einde vond ik hier slecht.

Laborteaux, die de rol van de jeugdige amateur-hersenchirurg speelt, is vooral een TV acteur, bij mij bekend als Albert uit Little House on the Prairie. Een weinig tot de verbeelding sprekende acteur, die lijkt rond te lopen met de carré hemdjes en stoffen broeken van zijn grootvader. Swanson verraste me dan weer wel, met een paar staaltjes innemende mime wanneer ze haar zombie alter ego speelt.

Heerlijk pulpfilmpje uit de jaren 80 die mij volledig onbekend was tot alexspyforever deze onlangs in de horrorchallenge vol lof had aangekaart. Eigenlijk nooit van gehoord. De film is gewoon leuk door de 80 sfeer, een goed opgebouwd verhaal, BB de robot en Kristy Swanson. Er zitten maar een paar kills in de film, maar de scène met de basket was wel echt raak. Alleen de laatste scène in het mortuarium was overbodig. 7/10

Redelijke film over een jongen met een zelf-gemaakte robot die een oogje krijgt op zijn buurmeisje. Dit typische jaren '80 product heeft een lekker belachelijk plot dat natuurlijk totaal niet serieus te nemen valt. Een prima mix van genres zonder dat het onevenwichtig wordt. Het acteerwerk is van een wisselend niveau, maar Kristy Swanson doet het best vermakelijk in de titelrol.

Saaie Craven.

Deadly Friend kende ik al voor een aardig lange tijd. Buiten het feit dat het door één van de meest iconische horrorregisseurs in elkaar werd gezet kan ik me niet voorstellen dat een horrorfanaat de bekende scene met de basketbal niet gezien heeft. Toch had ik de film zelf nog nooit gezien, en wilde daar graag verandering in brengen.

De film begint nog wel vlot. Het verhaal wordt voorspelbaar, maar vermakelijk opgebouwd. Swanson zet een aardige rol neer (in de eerste helft, daarna kan ze niet veel meer eenmaal de omslag naar horror voorbij passeert). Dat kan niet worden gezegd van de jongens die allebei nogal matig acteren. Het voelt allemaal nogal geforceerd aan. Een beetje kartonnetjes oplezen.

De effecten overtuigen hier en daar, maar het verhaal niet. Er wordt simpelweg te weinig mee gedaan, spanning is ver te zoeken en van innovatie vanuit de regie is geen sprake. Craven kiest voor een redelijk veilige aanpak voor zijn doen. Heeft als regisseur goede en mindere films afgeleverd, en Deadly Friend behoort toch wel echt tot zijn middelmaatwerk.

Het werkt zich toe naar een finale die iets te dwaas is. Gelukkig weet het kinderlijke en jeugdige gevoel dat de film met zich meedraagt nog een beetje te boeien, verder had ik gehoopt op meer. Het concept klonk veelbelovend, maar Craven doet er weinig mee behalve wat (gelukkig wel leuke) moorden en veel ongemakkelijke grapjes. Jammer.

Gent, op de korenmarkt in cinema calypso, zaal nummer 1 (de grootste zaal). Ik 16 jaar in 1986 dus pas geschikt bevonden om horror te mogen bekijken in de bioscoop. (deed het al van mijn 14 maar a la)

Helemaal alleen in die grote zaal, regelmatig achteruit kijkend bij elk kraakje van de houten stoelen. Zware nostalgie en grote fan van deze cult film. Bibi !

In de rewatch. Verrassend leuke 80's teen horror, niks niet in de bioscoop, erg groot succes was het volgens mij destijds niet. De horrorkast in de videotheek. Perfecte Halloween-film ook. Echt heel eng is het niet, perfect om met een bak chips of popcorn van te genieten. Wel natuurlijk met die ene memorabele scene en een geweldige finale die ik echt helemaal vergeten was.