Izgnanie (2007)

Grandioos!

Na het zien van Vozvrashcheniye was ik toe aan de tweede film van Andrei Zvyagintsev. De verwachtingen mochten misschien erg hoog liggen, Izgnanie had niet de minste moeite om deze in te lossen.

De beelden die op het scherm worden getoverd zijn werkelijk prachtig. Kadrering is van een buitengewoon niveau. Elk shot, elke scène wordt op zo'n mooie manier in beeld gebracht, dat ik me afvroeg of het eigenlijk nog wel beter kon.

De soundtrack was bescheiden maar lag evenals het prachtige kleurgebruik aan de basis van de verbluffende sfeer die Zvyagintsev in deze film weet neer te zetten.

Ook de cast doet het uitstekend. Zowel Konstantin Lavronenko als Maria Bonnevie weten de chemie tussen beide personages perfect over te brengen.

Crème van een film. Hopelijk komt Zvyagintsev gauw met iets nieuws.

4.5/5.0*

Deze film KAN niet in zijn totaliteit geapprecieerd worden na één kijkbeurt. Dat is dé grote conclusie die ik heb getrokken na het herbekijken van dit meesterwerk.

Eerste keer zag ik op veel vlakken, dat ik écht nog iets miste; ik wist dat de metaforen en vele blikken allemaal hun betekenis hadden, maar het is onmogelijk om die te doorgronden, als je het laatste halfuur nog niet gezien hebt.

Als je die minuten wél gezien hebt, bekijk je de film helemaal anders. Je weet waar je op moet letten, je merkt meer zaken op en de metaforen worden stuk voor stuk allemaal duidelijk.

En dan barst de film open; het laat je compleet verfomfaaid achter, met een scenario dat zo perfect in elkaar steekt, en geen enkele zin te veel bevat, en acteerprestaties zoals ze zelden worden afgeleverd(het rauwe talent van Lavronenko en vooral Bonnevie is in elke scene voelbaar).

Ik zou nog pagina's lang over deze film kunnen mijmeren, maar daar heeft niemand nood aan.. Weet enkel dit: iedereen die de eerste keer geïntrigeerd was door deze film, maar gewoon nog te veel onduidelijkheden op zich af kreeg: Bij een tweede kijkbeurt wordt het de aandachtige kijker allemaal duidelijk.

Dit is mijn nieuwe lievelingsfilm, mijn nieuwe nummer 1!!

5*

Schitterende openingscene. Mooie cinematografie, maar het is een lange zit tot de ontknoping, die een enorme anti-climax was, ik voelde me echt een beetje belazerd. Totaal ongeloofwaardig wat mij betreft. Misschien is zoiets mogelijk voor Russen, maar ik bleef verbijsterd achter in mij bioscoopstoel, van zoveel onbenul bij een protagonist die anderszins intelligent en normaal overkomt. Dat gaat er bij mij gewoon niet in.

Een zware teleurstelling na The Return.

Onbenul? Ik denk niet dat het van onbenul van de man betuigt dat hij het niet wist

Voor mij een van de mooiste openingsscènes die ik ooit in een film heb gezien.

Je rekent deze film dus af op het volgens jou ongeloofwaardige einde en niet op de schitterende cinematografie? Vreemd. Maar goed, het is maar wat jij het belangrijkste vindt.

Bij mijn eerste kijkervaring was de ontknoping mij niet helemaal duidelijk maar dat weerhield mij er niet van deze film met een 4,5* te waarderen dit zoals ik al zei vanwege de schitterende cinematografie. Bij mijn tweede kijkervaring waarbij het verhaal voor mij helemaal duidelijk werd was dat voor mij voldoende deze film de hoogste waardering te geven, ongeacht of ik die man een onbenul vond of niet.

Alleen een verzameling mooie scenes maken, levert nog geen goede speelfilm op. Als het onderliggende verhaal nergens op slaat, zoals blijkt bij de ontknoping, dan valt de film, hoe mooi ook in elkaar gezet, gewoon om als een reus op lemen voeten.

De film klopt gewoon niet, omdat het karakter en het gedrag van de man niet klopt. En ja, daar reken ik de film zeker op af.

Ook mijn mening na één kijkbeurt(al was die wel minder streng)..

De tweede kijkbeurt slaat het gedrag van de hoofdpersonages wel degelijk op iets, maar voel je vrij om hem niet een tweede kans te geven, hoor..

Dit is een adembenemend mooie film. Wat een fraaie panorama's worden er geschoten en hoe onweerstanbaar mooi is het kleurgebruik. Het acteerwerk van Igor Lavronenko is ijzersterk.

Niet zo goed als Vozvrashchenie, die ik op 1 heb staan, maar wel erg goed. De regie is wel weer briljant te noemen, dezelfde betoverende, sfeervolle en rustige regie als in Vozvrashchenie. Ik verheug me nu al op de nieuwe film van de meester Andrei Zvyagintsev, genaamd Elena.

Dit moet wel esthetisch gezien de mooiste film zijn die ik ook gezien heb. Elke scene is raak, qua compositie, spanning, kleur, het is werkelijk zo prachtig. En buiten dat het prachtig is, speelt het ook een enorme rol in de film, het zijn niet zomaar fraaie beelden, maar zitten vol zeggenschap. Maar ook het drama op zich is beklemmend en hield mij in zijn greep. Als geheel de beste film ervaring sinds tijden.

Ik vind de beschrijving en onjuist en hij geeft teveel weg.

Erg trage film. Prachtige beelden, maar ook moeilijk echt mee te leven met de personages.

Kil, afstandelijk. Film is te perfect geschoten, waardoor het een clinisch geheel wordt dat ook veel te lang duurt.

Zijn vorige film vond ik iedergeval veel beter.

'The Banishment' heeft voor mij meer last van zijn "traagheid" dan 'The Return'. Ik miste hier ook het mystiek-transcenderende. Wat ervoor in de plaats komt is anderzijds nog steeds ontroerend, maar wordt dat pas met mondjesmaat. Gelukkig vangt de schitterende stilering het tempo wat op, maar er had niettemin ballast uit gekund. Muziek is wel uitstekend en inderdaad is Tarkovsky nog duidelijker aanwezig dan in Zvijagintsevs vorige film.
En we zijn dus allemaal bannelingen in ons eigen bestaan, onvermogend elkaar te schenken wat we van elkaar verlangen? (Wat schort er...alweer communicatie, als typisch post-modern idee?)

Zvyagintsev hanteert wel een heel eigen stijl om een verhaal te vertellen. Uitzonderlijk traag tempo met veel lange shots (haast stillevens) waarin nauwelijks iets gebeurt, lege landschappen, verlaten straten, weinig dialoog en amper achtergrondmuziek. Het creëert al met al een bijzonder sobere en bijzondere somber sfeer, waarin het verhaal een ondergeschikte rol speelt en een beetje bijzaak dreigt te worden. Bovendien komt de climax in de vorm van een uitgebreide flashback aan het einde van de film naar mijn gevoel als mosterd na de maaltijd. De op zich fraaie openingsscène deed me wel enigszins denken aan de opening van Coup de Foudre (1983).

Ondanks het voortreffelijke acteerwerk, vooral van Maria Bonnevie - de huilscène op de rand van het bed is fenomenaal - kan ik het enthousiasme van de meeste commentaren hier dan ook niet delen. Het zal wel aan mij liggen, maar ik vind dat er te weinig boeiende scènes zijn om een film van 2½ uur te rechtvaardigen.

À propos: het is wellicht misplaatst, maar ik vond het wel komisch om te zien hoe in een Russische film plotseling een duidelijk herkenbare Belgische trein voorbij komt rijden.

Sterke film, knap uitgewerkt. Einde bleef alleen vaag, en was door mij niet te plaatsen. Jammer...

*3

Goede film, die helaas in het laatste uur wat afzwakt.

Deze film van Zvyagintsev doet veel goed, vooral het eerste gedeelte van de film is ontzettend sterk. De cinematografie van de film is vanaf de eerste scène ontzettend goed. Nu leent het landschap waar de film zich afspeelt daar ook wel voor, maar Zvyagintsev slaagt erin om het landschap en de omgeving op de meest fraai mogelijke wijze vast te leggen. Op sommige momenten was het op dat gebied echt genieten geblazen. Qua detaillering zag het er uitmuntend uit.

Verhaaltechnisch is het eerste gedeelte ook erg interessant. Konstantin Lavronenko is een prima acteur en zet hier een behoorlijk complex personage neer. Ook de rest van de cast doet het goed. Toch blijft het op dat gebied soms wat oppervlakkig. Mede daardoor had ik moeite om echt binding met de personages te krijgen. In het laatste uur wordt het verhaal wat complexer en dramatischer. De clou, waarbij blijkt dat het kind toch van hem is, is enigszins teleurstellend en moeilijk te begrijpen voor mij. Ik vond het in ieder geval niet echt logisch.

Jammer, want de eerste helft van de film was echt ontzettend sterk. Visueel soms verbluffend mooi, ondersteund door een sterke haast bedwelmende soundtrack. De tweede helft inlcusief afloop is dan minder, maar desalniettemin is dit een bovengemiddelde film.

3,5*

Out of time and place.

Voor de tweede keer gezien, ik wist al dat dit de mooiste film was die ik ooit gezien had. De tweede keer is dat eigenlijk nog sterker geworden, werkelijke elke scene is verzorgd, een esthetisch genot. Kleurgebruik, compositie, het is allemaal zo fraai. Bij een film met zo'n boeiend verhaal en zo'n lange duur is het bijna onmogelijk elke scene apart te bewonderen, maar vreemd genoeg ís elke scene zo bijzonder, ik bleef me er eigenlijk continue van bewust, werd steeds weer verrast. Het is natuurlijk voor een groot deel te danken aan de regisseur, maar ook het spel van de acteurs is buitengewoon. Het verhaal is uiterst intens, met een net zo'n intense wending. De muziek en geluiden op de achtergrond, betoverend.

Ik las pas later het volgende: "The film required a larger budget than it may seem because the filmmakers wanted "Izgnanie" to be "out of time and place" and did their best so the audience would not guess where and when the film took place. Even car plates and signboards were designed specially for the film. The props were bought in Germany, the "town" part of the film was shot in Belgium and northern France, and the "country" part was shot in Moldova. "

Slechts een kleinigheid, maar het tekent wel de enorme moeite die er is genomen om dit juweel tot stand te laten komen. Tot in de kleinste details.

De film stond al in mijn top tien, hij staat nu op nummer 1.

Zou ik eindelijk na dik een jaar weer es een vijf sterrenfilm gaan zien?

Alles wees in die richting; Vozvrashchenie gaf ik vier en een halve ster, en de waarderingen van menigeen hier, met wie ik vaak op dezelfde mening over een film zit waren allemaal 4,5 en 5 sterren.

Dat viel vet tegen, na een uur kijken hier tussendoor nog ff wat meningen gelezen of het eerste uur misschien wat tegenviel, maar dat bleek juist het hoogtepunt te zijn voor de meesten.

Nou had ik wel een probleem met de player, en het beeld bleef nogal eens hangen, maar als ik echt in de film had gezeten had me dat veel meer geirriteerd, ik zat nu meer op de klok te kijken hoe lang deze ellende nog voort moest duren.

De beelden waren vaak wonderschoon, maar het acteerwerk vond ik matig, en het verhaal had me integenselling tot het heftige Vozvrashchenie al helemaal niets te bieden.

Nu, twee uur later, staan sommige beelden nog wel steeds op mn netvlies gebrand, maar ik vraag me af of ik Andrei Zvyagintse derde film Elene maar moet gaan skippen

Wat moet ik nou weer met deze film. Tijdens het kijken was al bijna zeker dat ik de film met 5* zou waarderen. Wat een verbluffende fotografie. Bijna too much. Was wel benieuwd naar de ‘oplossing’ van het probleem. Dat stelde me wat teleur maar was dramatisch gezien nog wel te verhapstukken. En toen kwam die flashback *zucht diep* . De symboliek van dat watershot ergerde me ook al en dan nog dat einde. Maar goed, de sensatie die ik eerst voelde bij die prachtige beelden zal ik niet meer vergeten. Vooruit dan 4,5*, maar ik waarschuw Zvyagintsev nog één keer, don’t you go there mister. Tot binnenkort dan maar. We’ll see.

Hallelujah !
Nog een keer herzien en wordt enkel beter.......
De meest gehoorde kritiek op deze film : het laatste half uur. Tja, ik zie er geen graten in. Integendeel, ik kan me moeilijk voorstellen dat je de film helemaal vat zonder dat laatste half uur. Er zouden enkel vragen onbeantwoord blijven, wat op zich natuurlijk geen probleem hoeft te zijn, maar de film daarop afrekenen, neen zeker niet !
Wat vooraf gaat is één brok pure, bezwerende cinema. De fotografie is adembenemd, zelden gezien (al is Tarkovsky nooit ver weg). Wat me deze keer ook sterk opviel is dat Zvyagintsev
met een simpel uitgangsspunt namelijk de zwangerschap van Vera een geweldige spanningsboog weet te creëren : de afspraken van Alex met zijn broer, een telefoon die rinkelt, de onheilspellende soundtrack..... zorgen voor een geweldige suspense.
En de steadycam shot die vertrekt bij de waterbron is toch bijna miraculeus ! Daar zou ik geld voor geven om een keer mee te maken hoe dat in z'n werk gaat

Ik dácht al dat ik de locatie van de "haven" herkende! Het leek mij 2 druppels op de weg langs het Albertkanaal in de omgeving van Schoten/Merksem.

Dat is dus heel goed mogelijk apolicum. Zelf ken ik de locaties niet, maar als je de film met deze wetenschap bekijkt herken ik de sfeer van België wel.

Vond hem in eerste instantie minder dan The Return. Hoewel hij door het slot wel aanzet tot terugdenken. Ben wel van plan (zoals enkelen hierboven adviseren) om hem snel eens terug te kijken om me zo nog meer te laten overtuigen.

Ik vond het ook grappig en verassend om nadien te lezen dat de stad scenes in Charleroi waren opgenomen.

Mooie, maar wat zware film.

Telkens als ik de film traag begon te vinden gebeurde er ineens heel veel na een ingrijpende plotwending.

Visueel is de film een plaatje. De film begint gelijk al met een paar mooie composities.

En "mooi kleurgebruik" is een beetje een holle cllche-term geworden op deze site, maar in deze film zijn en de kleuren vaak prachtig op elkaar afgestemd (de harmoniërende blauwe of juist contrasterende rode kleding in de koele blauwe interieurs bijvoorbeeld).

Ook de locaties van de stad, het kerkje en het huis en de wat dreigende muziek vond ik erg sfeervol.

Van begin tot eind straalt de kwaliteit er van af (het einde op het platte land vond ik ook erg mooi), maar toch denk ik dat ik de film niet snel een tweede keer zal gaan kijken.

Destijds was ik behoorlijk onder de indruk van de cinematografie van Vozvrashchenie, en omdat Bonnevie in Izgnanie meespeelt, een actrice die ik verder alleen uit Reconstruction ken, maar die ik daar behoorlijk betoverend vond, was ik toch behoorlijk nieuwsgierig. Maar na eerder vandaag een film van Tarr gezien te hebben, valt deze film toch wat tegen. Misschien heb ik ongelijk, maar voor mijn gevoel tapt Tarr uit hetzelfde vaatje, vandaar dat ik het niet kan laten deze film naast zijn werk te leggen.

Er wordt aardig gekadreerd in Izgnanie, maar het voelt vrij statisch aan. Ook hier zijn soms aardige camerapans, maar in kwantiteit (en toch ook in kwaliteit) minder dan bij Tarr. En laatstgenoemde hanteert toch ook een ander ritme in de editting, wat bij mij hypnotiserender werkt. Ook hier een soortgelijke soundtrack met Arvo Pärt en ambient muziek, maar allemaal wat spaarzamer.

En ondanks dat de montage sneller aanvoelt dan bij Tarr, voelt de film langzamer aan. Het verhaal is an sich interessant, maar het wordt zo uitgerekt. Ik zou toch eens Vozvrashchenie opnieuw moeten zien. Is die film nu zoveel anders dan deze? Ik kan het me niet voorstellen. En toch is mijn beleving zoveel minder. En ook vergeleken met Tarr voelt het allemaal net wat minder aan. Daarom helaas slechts 3* voor Izgnanie.

Beter dan the Return. Filosofischer, intelligenter en ongrijpbaarder. Verder zijn veel gemaakte vergelijkingen met Russische grootmeesters evident (en een terecht compliment). De beeldtaal is zo krachtig en de muziek beangstigend goed. Het verhaal ben ik nog niet helemaal uit. Uiteindelijk lijkt alles dat je letterlijk ziet en hoort, het verhaal wat te overschaduwen, ook omdat de premisse niet helemaal ingelost wordt.

Mooi, maar als geheel niet echt overtuigend.

Cinematografisch als om door een ringetje te halen; wat dat betreft kun je er naar blijven kijken. Zeer fraaie soundtrack ook. Natuurlijk, dat dit ‘doet denken aan Tarkovsky’, is een understatement - sommige beelden lijken wel rechtstreekse en bewuste ‘citaten’ uit Offret en Zerkalo – maar daar heb ik op zichzelf geen problemen mee. Je kan je voorbeelden slechter kiezen.

Met die associatie wordt de lat echter wel hoog gelegd. En ik geloof niet dat Zvyagintsev met deze film uiteindelijk aan die standaard kan voldoen. Waar Tarkovsky er in slaagt zijn films te bezielen met een magische sfeer, een spirituele gelaagdheid, lijkt Zvyagintsev iets te veel te vertrouwen op het zuivere realisme van zijn beelden, dat hij ook met enkele religieuze referenties geen diepere dimensie weet te geven, integendeel eigenlijk. De Paulus-tekst over de liefde bijvoorbeeld, voorgelezen op het logeerpartijtje van de kinderen voor het slapen gaan, is te duidelijk, te gemakkelijk.

Dat dat realisme in de afwikkeling van het plot dan bovendien nog wordt benadrukt (er wordt ons uiteindelijk vertéld wat er aan schort), helpt er ook niet aan mee; het uiteindelijk prozaïsche verhaal doorkruist de poëzie van de beelden, zogezegd.

En met dat alles blijft de diepere zin van de ontboezeming van Vera (‘Ik ben zwanger, maar het kind is niet van jou’) een beetje in de lucht hangen. Waarom zegt iemand zoiets? Ja, om middels een schok-effect een doorbraak in een vastgelopen relatie te forceren, misschien, maar het waarom van dat vastlopen zelf blijft toch wat in de mist verborgen.

Dat neemt allemaal niet weg dat er genoeg te genieten valt met Izgnanie; zoals gezegd zijn er een aantal verbluffend mooie beelden, met somtijds een prachtig kleurgebruik, en er zijn genoeg op zichzelf sterke scènes, mede dankzij de prima acteurs. Ook de kinderen doen het uitstekend, maar – misschien een beetje tekenend voor het onevenwichtige karakter van deze film – hun aanvankelijk tamelijk prominente rol is gaandeweg volledig uitgespeeld.

Kortom, ik heb de indruk dat hier meer in zat dan dat er uitgekomen is.

Pure schoonheid van begin tot eind, elk shot is een schilderij. Niet voor niets wordt deze regisseur met Tarkovsky vergeleken.
Maar dan.. zo magisch gefilmd en dan zo een slap verhaaltje..dat komt onvermijdelijk met elkaar in de clinch.
Ok, ik kan er nog bij dat Vera het niet letterlijk bedoelde dat het niet zijn kind was, aangezien ze dat op een voor haar symbolische manier bedoelde. Maar kom op, je komt er nooit voor de draad mee, en stemt zelfs toe met een abortus. Dat is op zijn minst behoorlijk ongeloofwaardig.
Kortom, erg jammer dat het script vrij armzalig was, en dat gold wat mij betreft voor elke film van hem, behalve zijn laatste film, die ik nog niet heb gezien. Hij suggereert een enorm spannend verhaal met een ongekende ontknoping of clue, die er tenslotte niet komt.
Daarom moet ook deze film het weer hebben van de uitzonderlijk mooie beelden, die, eerlijk is eerlijk, adembenemend mooi waren en het acteerwerk ook fenomenaal.
Hoe graag ik ook minstens 4 sterren voor deze film had willen geven, ik moet eerlijk blijven, en alles in z'n totaliteit bekeken kom ik dan op 3.75* uit, die ik naar beneden afrond.

Ik vermoed dat Zvjagintsev het cynisch bedoeld, kijk ook dat laatste shot. Vandaar misschien de drang om het allemaal netjes uit te leggen ?

Ik heb 'm na een jaar niet heel helder meer voor de geest, Badalamenti, dus ik zou het nog een keer moeten bekijken. Dat screenshot uit de top 1000 doet me er wel aan herinneren dat dat geen straf zou zijn, maar ja, diezelfde top-1000 roept ook weer een heleboel andere, dringende kijk-bezigheden op...