Izgnanie (2007)

Zvyagintsev's debuutfilm is persoonlijk één van mijn favoriete, dus was ik ontzettend verheugd dat ik eindelijk The Banishment kon gaan zien. Uiteraard waren de verwachtingen hooggespannen.

En gelukkig blijkt Zvyagintsev geen eendagsvlieg te zijn, de verwachtingen werden grotendeels in de eerste tien minuten al ingelost, wát een briljant mooie cinematografie was dat zeg. En de onheilspellendheid van de soundtrack bracht nét dat beetje extra dat nodig was.

Zoals gewoonlijk wist ik niks van 't verhaal af, en had ik er eigenlijk alleen maar van gehoord dat het te lang voortkabbelt, en uiteindelijk saai wordt.

Daar ben ik het faliekant mee oneens, sowieso is een film moeilijk saai te noemen als Konstantin Lavronenko in beeld is, want die man heeft een uitstraling vergelijkbaar met die van de allergrootste acteurs. - Bovendien zijn dit soort ingetogen verhalen juist het grootst qua impact.

De film is een lust voor het oog, en gebruikt dat facet ook om 't verhaal beter te vertellen, want op papier zou die misschien wat slapjes overkomen voor een film van 2½ uur, maar ik verzeker je dat dat niet het geval is. Het kleurgebruik, de shots en het acteerwerk zijn geweldig - Ook die van kinderen, want die komt natuurlijk over, en daarmee bewijst Zvyagintsev maar weer eens dat hij het beste uit iedereen kan halen.

Teleurstellend. Het positieve is het camerawerk, maar echt bijzonder is dit ook niet. Steeds maar weer het in beeld brengen van datzelfde groene landschap zonder enige soundtrack wordt na een tijd erg saai. En binnen is het geheel erg grauw en troosteloos, geheel zoals ik van Russen gewend ben. De enige scene die me echt wat deed was het begin en die scene in die badkamer.

Het drama pakte me ook niet echt. De emoties liggen er vrij dik bovenop en het voelt theatraal aan. Lang uitgesponnen verhaaltje met weinig diepgang wat mij betreft.

Voor mensen die van deze film houden, kijk eens wat films van Nuri Bilge Ceylan ofzo ongeveer hetzelfde maar beter naar mijn mening.

Mij wist het wel redelijk te pakken. Ik heb dan ook niet zo'n probleem met troosteloze omgevingen. Het duurde echter wel een tijd voordat ik echt door de film gevat werd. De opbouw zeer secuur en ook effectief, maar de emotionele beroering laat op zich wachten. Eigenlijk pas als de stromende regen wordt ingezet komt alles in de stroomversnelling en wordt het echt aangrijpend. Kleine 4*

p.s. Grappig dat de Zweedse Maria Bonnevie (Reconstruction) hier in speelt. Geen flauw idee waar ze zo Russisch heeft leren spreken.

Hij viel me behoorlijk tegen, vooral in vergelijking met The Return.

Natuurlijk zag het er prachtig uit, was het goed geacteerd en soms zelfs aangrijpend. Maar het deed me heel erg weinig.

Normaal houdt ik wel van lange, trage en stille films, maar dit keer niet echt. Jammer, maar misschien komt er ooit wel eens een herkansing.

3*

Wederom een prachtige, zware film van regisseur Zvyagintsev. De loodzware thema's en de religieuze symboliek doen in positieve zin sterk denken aan films van Ingmar Bergman en Tarkovsky. Er hangt ook een hele msyterieuze, mytische sfeer rond die hypnotiserend op mijn werktte en prachtig werd versterkt door muziek. Er is de haast onvermijdelijke Arvo Pärt piano, brommend orthodox getinte score van Djorgatsev en utieraard wat echte orthodox gezang (Kyrie Eleison). De cinematografie is om je vingers bij af te likken en ook de cast is van het hoogste niveau.

De perfecte film..... Maar dat is het helaas niet omdat het drama na voltooiing gewoon nog 'vrolijk' verder gaat. Het is wat onlogisch, maar over een sisser zou ik nu ook weer niet willen spreken.

Ook ik wilde na The Return dolgraag The Banishment zien. Om maar meteen met de deur in huis te vallen The Banishment is niet zo goed als zijn voorganger. Belangrijkste reden hiervoor is dat de regisseur heeft besloten nog een stapje verder te willen gaan en de film dus nog meer van de kijker vergt dan The Return.

De film is traag en er wordt de tijd genomen om een verhaal te vertellen. Met dat verhaal is op zich niets mis. De reacties van de hoofdrolspelers zijn begrijpelijk en hoewel de inwendige emoties niet altijd even sterk overkomen vond ik het vooral het eerste anderhalf uur allemaal bijzonder sterk. Met het deel daarna heb ik wat meer moeite. Het einde waarin het kind toch van hem blijkt vind ik zelfs bijzonder onlogisch. Ik begrijp de actie die de vrouw onderneemt ook totaal niet en ik snap ook niet waarom zo er zo in blijf volharden.

Het laatste half uur kost de film dan ook een echt hoge klassering. The Banishment blijft namelijk vooral het eerste anderhalf uur een prachtige film die visueel bij vlagen verbluffend is, waarin degelijk geacteerd wordt en waarin je als kijker ondanks het trage tempo toch constant de spanning en intrige voelt. Hopelijk gaat Zvyagintsev volgende film weer iets meer de mainstreem kant op. Voor The Banishment:

kleine 4*

Izgnanie beviel me niet zo goed als The Return.
De film doet me erg denken aan werk van Tarkovsky. Het drama voelt net als in Tarkovsky films loodzwaar aan. De personages dreigen te verstikken in hun leed. Dat werd me op een gegeven moment te veel en de dood van z'n vrouw was een verschrikkelijke gebeurtenis. Ze hadden het al niet makkelijk en dan gebeurt dat ook nog!
Aantal verbluffend mooie camerashots en prachtige landschappen.
Deed me wel iets denken aan Mat i Syn.

Uitstekende film met een geweldige cast. Dat laatste geldt ook voor de piepjonge acteur/actrices. Briljant camerawerk en schitterende mooie lange scenes. Het opneningsshot is voor mij een van de mooiste openingsscenes in de geschiedenis van de cinema. In de film wordt weinig gesproken, wat absoluut voor mij niet storend is. De beelden spreken voor zichzelf.

"Izgnanie" is geen gemakkelijke film, die niet voor iedereen is weggelegd. Voor wie vertrouwd is met de films van Bergman en Tarkovsky, zal deze film makkelijker te pruimen zijn.

Wat het verhaal verder betreft; na herziening wist ik pas echt hoe de vork aan de steel zat. Bij mijn eerste kijkbeurt raakte ik een half uur voor het einde het spoor volledig bijster. Het belette mij echter niet juist door de prachtige visuele stijl deze film toch een 4,5* te geven.

Ik verhoog hem nu naar 5,0

Mooi, rustig drama. Doet me denken aan Sokurov en soms aan Zerkalo van Tarkovsky. Het plot zette me meerder malen op het verkeerde been en uiteindelijk begrijp ik het geheel nu nog steeds niet helemaal.

Waarom houdt Vera nu zo vol dat het kind niet van haar man is, terwijl het uiteindelijk toch wèl van hem is?

Prachtig minimalistische muziek ook, vooral die bij de wat dreigende stukken in de film!

En na The Return weet regisseur Zwaginstev opnieuw met een meesterlijke film te komen.

Ingetogener en binnenvettiger dan zijn vorige film, maar ben je vatbaar voor onderhuidse spanning.....daar zit de film vol mee.

Camerawerk, acteurs/trices het is allemaal zo overtuigend en schitterend dat ik soms vergat dat ik een film aan het kijken was.

Meesterwerk.

Oef, ik zag er wel tegenop om deze film te zien, maar ook Zvyagintsevs tweede film is heel behoorlijk, al vind ik Vozvrashcheniye wel van een beter kaliber. Er wordt ruimschoots de tijd genomen voor dit familiedrama, waarbij de familieleden niet al te spraakzaam zijn. Gelukkig kon me dit niet heel erg irriteren, de cinematografie is namelijk wederom verbluffend mooi. Tegen het eind wordt het drama mysterieuzer van aard. Nu ik wat reacties teruglees, wordt me de clou wel wat duidelijker.

Wow, Zvyagintsev doet het gewoon nog maar een keer. Twee films, en tweemaal raak.

Cinematografisch overtreft hij bij vlagen The Return zelfs, heb af en toe met kippenvel op de armen gezeten. Die scene in het begin waar Alex de heuvel afloopt met dat silhouet, werkelijk waanzinnig. En wat te denken van die shots tegen het einde met het beginnende waterstroompje, of de reflectie van een stel takken in het autoraampje. Kan zo nog wel even doorgaan.

Het verhaal is een stuk complexer dan in The Return, maar uiteindelijk wel erg goed te volgen. Erg aangrijpend vooral, waar uiteindelijk de gehaaste Alex zijn fout om in te grijpen, zonder al te veel aandacht voor Vera (mooie scene ook aan die eettafel in die context), pas inziet als het allang te laat is. Geweldige geacteerd ook weer door Konstantin Lavronenko, die ook in The Return al fantastisch was.

Ook de sluimerende en hypnotiserende soundtrack mag genoemd worden. Af en toe erg aanwezig bij sleutelscenes, maar nooit hinderlijk, en altijd sfeerverhogend.

Zvyagintsev is een moderne versie van Tarkovski, overeenkomsten op visueel vlak (de scenes in het bos deden met sterk denken aan de visuele kant van Ivan's Childhood), vertellend lang niet zo complex, maar kent toch ook wel zekere overeenkomsten (bijvoorbeeld met Zerkalo), en de score deed me dan weer sterk denken aan Stalker.

Prachtige film dus, iets houdt me van de 5*, en ik denk dat dat vooral te maken heeft met, weer, The Return. Dat had aan zijn verhalende kant toch iets geniaals vanwege zijn simpele effectiviteit, The Banishment vergt toch een hoop meer aandacht. Misschien dat een verhoging er alsnog wel inzit in de toekomst.

4.5* voor nu.

Zvyagintsev kiest opnieuw voor rust en een sterk verhaal.

Izgnanie volgt zowat dezelfde lijnen als Zvyagintsev's debuutfilm. Veel rust rondom een gezinnetje dat de minste zorgen in de wereld lijkt te hebben. Maar dankzij een enorme impact (hier dus de zwangerschap) staat het rustige leven nogal snel op z'n kop. Allemaal een maat voor niets zo blijkt.

Zoals hier ook al vaak vermeld staat is de fotografie in deze film prachtig. Elk shot in de film is het bekijken meer dan waard. Zo wordt Izgnanie niet alleen een film vol emotie maar ook nog eens een prachtig audiovisueel stuk want de score tilt het niveau nog hoger. Wanneer het hoofdpersonage wegloopt in het bos was mijn favoriet. Maar ook de beknopte sfeer bij de zelfmoordpoging staat hoog aangeschreven.

Prachtige film, aangrijpend verhaal en daartussen genoeg ruimte voor de cast om sublieme rollen af te leveren. Doe zo verder mijnheer Zvyagintsev !

4,5*

Tsja. De tweede film van Zvyagintsev is opnieuw goed te noemen, maar ook opnieuw 'net-niet'. Sterker dan bij zijn debuut bekruipt mij het gevoel dat wordt geprobeerd om Tarkovsky te imiteren, en gezien de vergelijkingen die er in dit topic worden gemaakt slaagt Zvyagintsev daarin.

Zelf vind ik echter dat zijn films soms door de mand vallen. In The Return was dat met name op het gebied van de teveel aangezette cinematografie en te nadrukkelijk symbolische scenes. Hier ligt het meer op een ander terrein. De cinematografie is erg mooi (met slechts sporadisch een shot wat te gezocht overkomt), en ook de muziek is fraai te noemen. Mooiste take is mijns inziens de waterscene. Het plot biedt daarnaast genoeg mogelijkheden, maar het verhaal wordt niet goed verteld. Teveel is het een opeenvolging van handelingen en gebeurtenissen en te weinig komen de motieven en gevoelens aan de orde. Pas aan het einde wordt het gevoel van Vera dat zij en haar kinderen als een object worden gezien als een soort clou opgevoerd. Hierdoor mist The Banishment met name diepgang. Meer dialoog en een wat kortere speelduur hadden de film denk ik ook goed gedaan.

Het is moeilijk om precies onder woorden te brengen wat mijn bezwaar is bij de films van Zvyagintsev. In ieder geval vind ik hem (nog) geen groot cineast. The Banishment laat zich daarom het beste vergelijken met Stellet Licht. Beide films zijn duidelijk geinspireerd op werk van grote regisseurs, meten zich de stijl aan van een meestwerk maar ze missen oorspronkelijkheid. Nep is een groot woord, maar het voelt soms een beetje aan als imitatie.

Grandioos!

Na het zien van Vozvrashcheniye was ik toe aan de tweede film van Andrei Zvyagintsev. De verwachtingen mochten misschien erg hoog liggen, Izgnanie had niet de minste moeite om deze in te lossen.

De beelden die op het scherm worden getoverd zijn werkelijk prachtig. Kadrering is van een buitengewoon niveau. Elk shot, elke scène wordt op zo'n mooie manier in beeld gebracht, dat ik me afvroeg of het eigenlijk nog wel beter kon.

De soundtrack was bescheiden maar lag evenals het prachtige kleurgebruik aan de basis van de verbluffende sfeer die Zvyagintsev in deze film weet neer te zetten.

Ook de cast doet het uitstekend. Zowel Konstantin Lavronenko als Maria Bonnevie weten de chemie tussen beide personages perfect over te brengen.

Crème van een film. Hopelijk komt Zvyagintsev gauw met iets nieuws.

4.5/5.0*

Deze film KAN niet in zijn totaliteit geapprecieerd worden na één kijkbeurt. Dat is dé grote conclusie die ik heb getrokken na het herbekijken van dit meesterwerk.

Eerste keer zag ik op veel vlakken, dat ik écht nog iets miste; ik wist dat de metaforen en vele blikken allemaal hun betekenis hadden, maar het is onmogelijk om die te doorgronden, als je het laatste halfuur nog niet gezien hebt.

Als je die minuten wél gezien hebt, bekijk je de film helemaal anders. Je weet waar je op moet letten, je merkt meer zaken op en de metaforen worden stuk voor stuk allemaal duidelijk.

En dan barst de film open; het laat je compleet verfomfaaid achter, met een scenario dat zo perfect in elkaar steekt, en geen enkele zin te veel bevat, en acteerprestaties zoals ze zelden worden afgeleverd(het rauwe talent van Lavronenko en vooral Bonnevie is in elke scene voelbaar).

Ik zou nog pagina's lang over deze film kunnen mijmeren, maar daar heeft niemand nood aan.. Weet enkel dit: iedereen die de eerste keer geïntrigeerd was door deze film, maar gewoon nog te veel onduidelijkheden op zich af kreeg: Bij een tweede kijkbeurt wordt het de aandachtige kijker allemaal duidelijk.

Dit is mijn nieuwe lievelingsfilm, mijn nieuwe nummer 1!!

5*

Schitterende openingscene. Mooie cinematografie, maar het is een lange zit tot de ontknoping, die een enorme anti-climax was, ik voelde me echt een beetje belazerd. Totaal ongeloofwaardig wat mij betreft. Misschien is zoiets mogelijk voor Russen, maar ik bleef verbijsterd achter in mij bioscoopstoel, van zoveel onbenul bij een protagonist die anderszins intelligent en normaal overkomt. Dat gaat er bij mij gewoon niet in.

Een zware teleurstelling na The Return.

Zvyagintsev hanteert wel een heel eigen stijl om een verhaal te vertellen. Uitzonderlijk traag tempo met veel lange shots (haast stillevens) waarin nauwelijks iets gebeurt, lege landschappen, verlaten straten, weinig dialoog en amper achtergrondmuziek. Het creëert al met al een bijzonder sobere en bijzondere somber sfeer, waarin het verhaal een ondergeschikte rol speelt en een beetje bijzaak dreigt te worden. Bovendien komt de climax in de vorm van een uitgebreide flashback aan het einde van de film naar mijn gevoel als mosterd na de maaltijd. De op zich fraaie openingsscène deed me wel enigszins denken aan de opening van Coup de Foudre (1983).

Ondanks het voortreffelijke acteerwerk, vooral van Maria Bonnevie - de huilscène op de rand van het bed is fenomenaal - kan ik het enthousiasme van de meeste commentaren hier dan ook niet delen. Het zal wel aan mij liggen, maar ik vind dat er te weinig boeiende scènes zijn om een film van 2½ uur te rechtvaardigen.

À propos: het is wellicht misplaatst, maar ik vond het wel komisch om te zien hoe in een Russische film plotseling een duidelijk herkenbare Belgische trein voorbij komt rijden.

Goede film, die helaas in het laatste uur wat afzwakt.

Deze film van Zvyagintsev doet veel goed, vooral het eerste gedeelte van de film is ontzettend sterk. De cinematografie van de film is vanaf de eerste scène ontzettend goed. Nu leent het landschap waar de film zich afspeelt daar ook wel voor, maar Zvyagintsev slaagt erin om het landschap en de omgeving op de meest fraai mogelijke wijze vast te leggen. Op sommige momenten was het op dat gebied echt genieten geblazen. Qua detaillering zag het er uitmuntend uit.

Verhaaltechnisch is het eerste gedeelte ook erg interessant. Konstantin Lavronenko is een prima acteur en zet hier een behoorlijk complex personage neer. Ook de rest van de cast doet het goed. Toch blijft het op dat gebied soms wat oppervlakkig. Mede daardoor had ik moeite om echt binding met de personages te krijgen. In het laatste uur wordt het verhaal wat complexer en dramatischer. De clou, waarbij blijkt dat het kind toch van hem is, is enigszins teleurstellend en moeilijk te begrijpen voor mij. Ik vond het in ieder geval niet echt logisch.

Jammer, want de eerste helft van de film was echt ontzettend sterk. Visueel soms verbluffend mooi, ondersteund door een sterke haast bedwelmende soundtrack. De tweede helft inlcusief afloop is dan minder, maar desalniettemin is dit een bovengemiddelde film.

3,5*

Wat moet ik nou weer met deze film. Tijdens het kijken was al bijna zeker dat ik de film met 5* zou waarderen. Wat een verbluffende fotografie. Bijna too much. Was wel benieuwd naar de ‘oplossing’ van het probleem. Dat stelde me wat teleur maar was dramatisch gezien nog wel te verhapstukken. En toen kwam die flashback *zucht diep* . De symboliek van dat watershot ergerde me ook al en dan nog dat einde. Maar goed, de sensatie die ik eerst voelde bij die prachtige beelden zal ik niet meer vergeten. Vooruit dan 4,5*, maar ik waarschuw Zvyagintsev nog één keer, don’t you go there mister. Tot binnenkort dan maar. We’ll see.

Destijds was ik behoorlijk onder de indruk van de cinematografie van Vozvrashchenie, en omdat Bonnevie in Izgnanie meespeelt, een actrice die ik verder alleen uit Reconstruction ken, maar die ik daar behoorlijk betoverend vond, was ik toch behoorlijk nieuwsgierig. Maar na eerder vandaag een film van Tarr gezien te hebben, valt deze film toch wat tegen. Misschien heb ik ongelijk, maar voor mijn gevoel tapt Tarr uit hetzelfde vaatje, vandaar dat ik het niet kan laten deze film naast zijn werk te leggen.

Er wordt aardig gekadreerd in Izgnanie, maar het voelt vrij statisch aan. Ook hier zijn soms aardige camerapans, maar in kwantiteit (en toch ook in kwaliteit) minder dan bij Tarr. En laatstgenoemde hanteert toch ook een ander ritme in de editting, wat bij mij hypnotiserender werkt. Ook hier een soortgelijke soundtrack met Arvo Pärt en ambient muziek, maar allemaal wat spaarzamer.

En ondanks dat de montage sneller aanvoelt dan bij Tarr, voelt de film langzamer aan. Het verhaal is an sich interessant, maar het wordt zo uitgerekt. Ik zou toch eens Vozvrashchenie opnieuw moeten zien. Is die film nu zoveel anders dan deze? Ik kan het me niet voorstellen. En toch is mijn beleving zoveel minder. En ook vergeleken met Tarr voelt het allemaal net wat minder aan. Daarom helaas slechts 3* voor Izgnanie.

Beter dan the Return. Filosofischer, intelligenter en ongrijpbaarder. Verder zijn veel gemaakte vergelijkingen met Russische grootmeesters evident (en een terecht compliment). De beeldtaal is zo krachtig en de muziek beangstigend goed. Het verhaal ben ik nog niet helemaal uit. Uiteindelijk lijkt alles dat je letterlijk ziet en hoort, het verhaal wat te overschaduwen, ook omdat de premisse niet helemaal ingelost wordt.

Mooi, maar als geheel niet echt overtuigend.

Cinematografisch als om door een ringetje te halen; wat dat betreft kun je er naar blijven kijken. Zeer fraaie soundtrack ook. Natuurlijk, dat dit ‘doet denken aan Tarkovsky’, is een understatement - sommige beelden lijken wel rechtstreekse en bewuste ‘citaten’ uit Offret en Zerkalo – maar daar heb ik op zichzelf geen problemen mee. Je kan je voorbeelden slechter kiezen.

Met die associatie wordt de lat echter wel hoog gelegd. En ik geloof niet dat Zvyagintsev met deze film uiteindelijk aan die standaard kan voldoen. Waar Tarkovsky er in slaagt zijn films te bezielen met een magische sfeer, een spirituele gelaagdheid, lijkt Zvyagintsev iets te veel te vertrouwen op het zuivere realisme van zijn beelden, dat hij ook met enkele religieuze referenties geen diepere dimensie weet te geven, integendeel eigenlijk. De Paulus-tekst over de liefde bijvoorbeeld, voorgelezen op het logeerpartijtje van de kinderen voor het slapen gaan, is te duidelijk, te gemakkelijk.

Dat dat realisme in de afwikkeling van het plot dan bovendien nog wordt benadrukt (er wordt ons uiteindelijk vertéld wat er aan schort), helpt er ook niet aan mee; het uiteindelijk prozaïsche verhaal doorkruist de poëzie van de beelden, zogezegd.

En met dat alles blijft de diepere zin van de ontboezeming van Vera (‘Ik ben zwanger, maar het kind is niet van jou’) een beetje in de lucht hangen. Waarom zegt iemand zoiets? Ja, om middels een schok-effect een doorbraak in een vastgelopen relatie te forceren, misschien, maar het waarom van dat vastlopen zelf blijft toch wat in de mist verborgen.

Dat neemt allemaal niet weg dat er genoeg te genieten valt met Izgnanie; zoals gezegd zijn er een aantal verbluffend mooie beelden, met somtijds een prachtig kleurgebruik, en er zijn genoeg op zichzelf sterke scènes, mede dankzij de prima acteurs. Ook de kinderen doen het uitstekend, maar – misschien een beetje tekenend voor het onevenwichtige karakter van deze film – hun aanvankelijk tamelijk prominente rol is gaandeweg volledig uitgespeeld.

Kortom, ik heb de indruk dat hier meer in zat dan dat er uitgekomen is.

Pure schoonheid van begin tot eind, elk shot is een schilderij. Niet voor niets wordt deze regisseur met Tarkovsky vergeleken.
Maar dan.. zo magisch gefilmd en dan zo een slap verhaaltje..dat komt onvermijdelijk met elkaar in de clinch.
Ok, ik kan er nog bij dat Vera het niet letterlijk bedoelde dat het niet zijn kind was, aangezien ze dat op een voor haar symbolische manier bedoelde. Maar kom op, je komt er nooit voor de draad mee, en stemt zelfs toe met een abortus. Dat is op zijn minst behoorlijk ongeloofwaardig.
Kortom, erg jammer dat het script vrij armzalig was, en dat gold wat mij betreft voor elke film van hem, behalve zijn laatste film, die ik nog niet heb gezien. Hij suggereert een enorm spannend verhaal met een ongekende ontknoping of clue, die er tenslotte niet komt.
Daarom moet ook deze film het weer hebben van de uitzonderlijk mooie beelden, die, eerlijk is eerlijk, adembenemend mooi waren en het acteerwerk ook fenomenaal.
Hoe graag ik ook minstens 4 sterren voor deze film had willen geven, ik moet eerlijk blijven, en alles in z'n totaliteit bekeken kom ik dan op 3.75* uit, die ik naar beneden afrond.

Hm, deze eens meegebracht, maar 'k vond het toch geen zo'n goeie film. Het kwam nogal langdradig over en het kon me maar matig boeien. Het duurt dan ook redelijk lang tegen dat er een beetje schot in de zaak komt. Gelukkig maakte het laatste half uur nog veel goed.

De cast deed het gelukkig wel goed en visueel zat het ook wel snor.

Tja, het was toch niet helemaal m'n ding.

The banishment heeft veel gelijkenissen met de eerste film van Andrej Zvjagintsev, The return. Ook hier komt de desolate Russische flora goed tot zijn recht. Verder heb je het patent op complexe familierelaties en de grote onbekende factor die je de hele film meedraagt. In The return heb je geen flauw idee wie de vader is en ook in deze The banishment heb je het raden naar het wie en waarom. Het is net die onwetendheid dat de sterkte is van deze films. De klemtoon komt daarmee te liggen op de interactie tussen de hoofdrolspelers, ook al is die vrij afstandelijk en kil.

Ook hier neemt Andrej Zvjagintsev ruim zijn tijd om zijn scènes in elkaar te knutselen. Daarom komt de film nogal loom over. Ik meen gelezen te hebben dat er ook in België, namelijk Luik werd gefilmd. Daar passeert inderdaad een Belgische trein en ook de verkeersborden kwamen me vrij bekend voor. Tot slot zag ik naast de oevers van de Maas Cockerill-Sambre opdoemen.

Het is intussen op zeer korte tijd mijn 4e film van Andrej Zvjagintsev geworden. Hoewel bij in Elena en vooral Leviathan evolueert naar een betere afwerking van een inhoudelijk verhaal heb ik bij The return en The banishment eerder het gevoel van een onafgewerkt product. Het uitgangspunt van het verhaal is sterk, de acteerprestaties, camerastandpunten en decor prima, maar het verhaal zelf leidt nergens naar en dooft uit. Geen slechte film, zeker niet, maar er zat veel meer potentieel in. 3,5* voor de meer dan degelijke omkadering!

In alle eerlijkheid, Izgnanie viel me toch een beetje tegen. Ik was zwaar onder de indruk van de eerste film van Zvyagintsev (The Return), waar ik ondanks het trage tempo een film lang geboeid heb gekeken. Ook Izgnanie zit vol met prachtige shots, met langzame hypnotiserende scenes, maar voor mij kwam de film niet echt binnen en kon het verhaal me niet meeslepen. We volgen het gezin van Alex en Vera die zich een tijdje terugtrekken op het platteland, en de huiselijke ellende die volgt als blijkt dat Vera zwanger is van iemand anders, onder druk van Alex een illegale abortus pleegt, en daarna zelfmoord pleegt. De dubieuze achtergrond van Alex, zie ook zijn overduidelijk criminele broer Mark, speelt ook mee als complicerende factor, al wordt de precieze aard me nooit helemaal duidelijk. Maar dat niet alles uitgespeld wordt is verder prima. Hoe dan ook, prachtige beelden, sterk acteerwerk, maar hier slaat de traagheid en afstandelijkheid toch iets te vaak door in de richting van saaiheid in plaats van intrige, mede omdat de film er niet in slaagde om me het verhaal in te trekken. En dat ik daarbij allerlei details en motieven heb gemist, dat zal ongetwijfeld. Alsnog ben ik zeker benieuwd naar wat Zvyagintsev met Loveless en Leviathan heeft gedaan.