Izgnanie (2007)

Uitstekende film met een geweldige cast. Dat laatste geldt ook voor de piepjonge acteur/actrices. Briljant camerawerk en schitterende mooie lange scenes. Het opneningsshot is voor mij een van de mooiste openingsscenes in de geschiedenis van de cinema. In de film wordt weinig gesproken, wat absoluut voor mij niet storend is. De beelden spreken voor zichzelf.

"Izgnanie" is geen gemakkelijke film, die niet voor iedereen is weggelegd. Voor wie vertrouwd is met de films van Bergman en Tarkovsky, zal deze film makkelijker te pruimen zijn.

Wat het verhaal verder betreft; na herziening wist ik pas echt hoe de vork aan de steel zat. Bij mijn eerste kijkbeurt raakte ik een half uur voor het einde het spoor volledig bijster. Het belette mij echter niet juist door de prachtige visuele stijl deze film toch een 4,5* te geven.

Ik verhoog hem nu naar 5,0

De regisseur zou vast een 10 halen op de filmacedemie omdat het cinematografisch een perfecte film lijkt te zijn, maar deze film is niet aan mij besteed. Het is een trage film waar weinig gesproken wordt, wat ik als erg storend ervoer, omdat het daardoor lang onduidelijk bleef. In de tijd dat er niet gepraat wordt moet je dus naar andere dingen op zoek om je interesse erbij te houden en dan kom je uit op het visuele aspect. De film zou het ook moeten hebben van zijn beelden, maar de camerashots uit verschillende hoeken die 6 minuten duren en dan zogenaamd mooi moeten zijn kwamen "gemaakt" op mij over en begon op een gegeven moment ook irritant te worden.

Desondanks doorgekeken en toch nog wat positieve dingen gevonden; De donkere sfeer wordt wel heel mooi weergegeven en het is een goede cast met als hoogtepunt het fragment waar de vrouw zit te huilen op bed. Ze acteert dan een kwijldraad uit haar mond/neus waardoor die scène zeer realistisch overkomt. Het verhaal lijkt ook wat te worden maar blijft te lang hangen in zijn onduidelijkheid en eindigt zelfs (wanneer het allemaal duidelijk wordt) als een anticlimax, omdat het verhaal erg dramatisch wordt verteld, maar op het eind eigenlijk ironisch blijkt te zijn.

Heerlijke sfeer.
Fantastische film, maar ik snap enkel de begin scene niet.
Waarom heeft die broer een kogelwond en waarom horen we daar later niets meer over. Ook vond ik het plotseling neervallen van de broer later in de film een beetje opmerkelijk

Indrukwekkende film. Schitterende fotografie met prachtig kleurgebruik. Minpuntje is dat het zich wellicht iets te traag voort sleept, maar dat hoort nu eenmaal bij de Russiche cinema.

Film deed me erg denken aan Stellet Licht die qua camerabeweging sterker is, maar minder op het gebeid van kleurgebruik en kadrering. Dikke 3,5*- 4*

Mooi, rustig drama. Doet me denken aan Sokurov en soms aan Zerkalo van Tarkovsky. Het plot zette me meerder malen op het verkeerde been en uiteindelijk begrijp ik het geheel nu nog steeds niet helemaal.

Waarom houdt Vera nu zo vol dat het kind niet van haar man is, terwijl het uiteindelijk toch wèl van hem is?

Prachtig minimalistische muziek ook, vooral die bij de wat dreigende stukken in de film!

En na The Return weet regisseur Zwaginstev opnieuw met een meesterlijke film te komen.

Ingetogener en binnenvettiger dan zijn vorige film, maar ben je vatbaar voor onderhuidse spanning.....daar zit de film vol mee.

Camerawerk, acteurs/trices het is allemaal zo overtuigend en schitterend dat ik soms vergat dat ik een film aan het kijken was.

Meesterwerk.

@ Baggerman:
De fout die Alex maakt is te snel zijn eigen conclusies te trekken, waardoor alle problemen veroorzaakt worden.
Schijnbaar is Vera depressief hetgeen ook haar suicide zou verklaren. Het feit dat haar man dat niet doorheeft en dat hij na haar bekentenis nauwelijks meer met haar spreekt zorgt er ook voor dat hij de waarheid pas ontdekt nadat hij alles al onherstelbaar kapot heeft gemaakt.

@Wendyvortex

Okay, zo zag ik het ook, behalve dan dat ik me niet kon verplaatsen in Vera's toestand. Ik werd er eigenlijk wat triest van dat mensen zo uitelkaar kunnen groeien en leven.

Oef, ik zag er wel tegenop om deze film te zien, maar ook Zvyagintsevs tweede film is heel behoorlijk, al vind ik Vozvrashcheniye wel van een beter kaliber. Er wordt ruimschoots de tijd genomen voor dit familiedrama, waarbij de familieleden niet al te spraakzaam zijn. Gelukkig kon me dit niet heel erg irriteren, de cinematografie is namelijk wederom verbluffend mooi. Tegen het eind wordt het drama mysterieuzer van aard. Nu ik wat reacties teruglees, wordt me de clou wel wat duidelijker.

Deze ga ik zien

Dit vind ik ook, maar ik geef er 2sterren voor.Prachtige cinematografie en sfeertje dat wel, maar dit kan de film niet echt dragen.

Het waren toch wel saaie 2uurtjes voor mij terwijl het eigenlijk soms WEL kan om een boodschap te brengen zonder te veel woorden

=> Lost in Translation.

Tarkovsky zie ik altijd een beetje tegen op, maar als het vergelijkbaar is met deze regisseur ga ik zeker een poging doen

Wow, Zvyagintsev doet het gewoon nog maar een keer. Twee films, en tweemaal raak.

Cinematografisch overtreft hij bij vlagen The Return zelfs, heb af en toe met kippenvel op de armen gezeten. Die scene in het begin waar Alex de heuvel afloopt met dat silhouet, werkelijk waanzinnig. En wat te denken van die shots tegen het einde met het beginnende waterstroompje, of de reflectie van een stel takken in het autoraampje. Kan zo nog wel even doorgaan.

Het verhaal is een stuk complexer dan in The Return, maar uiteindelijk wel erg goed te volgen. Erg aangrijpend vooral, waar uiteindelijk de gehaaste Alex zijn fout om in te grijpen, zonder al te veel aandacht voor Vera (mooie scene ook aan die eettafel in die context), pas inziet als het allang te laat is. Geweldige geacteerd ook weer door Konstantin Lavronenko, die ook in The Return al fantastisch was.

Ook de sluimerende en hypnotiserende soundtrack mag genoemd worden. Af en toe erg aanwezig bij sleutelscenes, maar nooit hinderlijk, en altijd sfeerverhogend.

Zvyagintsev is een moderne versie van Tarkovski, overeenkomsten op visueel vlak (de scenes in het bos deden met sterk denken aan de visuele kant van Ivan's Childhood), vertellend lang niet zo complex, maar kent toch ook wel zekere overeenkomsten (bijvoorbeeld met Zerkalo), en de score deed me dan weer sterk denken aan Stalker.

Prachtige film dus, iets houdt me van de 5*, en ik denk dat dat vooral te maken heeft met, weer, The Return. Dat had aan zijn verhalende kant toch iets geniaals vanwege zijn simpele effectiviteit, The Banishment vergt toch een hoop meer aandacht. Misschien dat een verhoging er alsnog wel inzit in de toekomst.

4.5* voor nu.

Zvyagintsev kiest opnieuw voor rust en een sterk verhaal.

Izgnanie volgt zowat dezelfde lijnen als Zvyagintsev's debuutfilm. Veel rust rondom een gezinnetje dat de minste zorgen in de wereld lijkt te hebben. Maar dankzij een enorme impact (hier dus de zwangerschap) staat het rustige leven nogal snel op z'n kop. Allemaal een maat voor niets zo blijkt.

Zoals hier ook al vaak vermeld staat is de fotografie in deze film prachtig. Elk shot in de film is het bekijken meer dan waard. Zo wordt Izgnanie niet alleen een film vol emotie maar ook nog eens een prachtig audiovisueel stuk want de score tilt het niveau nog hoger. Wanneer het hoofdpersonage wegloopt in het bos was mijn favoriet. Maar ook de beknopte sfeer bij de zelfmoordpoging staat hoog aangeschreven.

Prachtige film, aangrijpend verhaal en daartussen genoeg ruimte voor de cast om sublieme rollen af te leveren. Doe zo verder mijnheer Zvyagintsev !

4,5*

Zeer goede film. Zvyagintsev vertrek vanuit een nogal simplistisch plot, maar de ontknoping wordt aardig wat complexer. Gelukkig niet in de mate dat ik deze film niet begrepen heb. Overigens ga je bij het bekijken van deze film een loodzware ervaring tegemoet. Het tempo ligt maar net iets sneller dan dat je in Tarkovsky's films aantreft, vandaar. Dit hoeft natuurlijk geen minpunt te zijn... Al bij al een aanrader voor cineasten!

Leuk.

Lekker wijf ook.

Deze film is me een stuk minder bevallen dan The Return, dat in mijn ogen dan ook wel een meesterwerk was. Misschien ben ik teleurgesteld door de hoge verwachtingen...

Het voelde me soms iets te geregisseerd aan en het was me toch wel wat te langdradig. Prachtige beelden en camerawerk. Zeker het begin was erg fraai. Ook een mooie soundtrack, maar toch pakte het me een stuk minder dan The Return dat uitblinkt in z'n effectiviteit, het doeltreffende verhaal en de perfecte balans.

Dat miste ik allemaal een beetje bij deze film, die een stuk complexer is. Dat hoeft op zich geen probleem te zijn, maar toch werkte het niet optimaal voor me.

Het laatste half uur maakte daarentegen wel veel goed. Misschien moet ik de film nog eens (alleen) bekijken op een goede avond, dat het me dan wat meer doet... Voorlopig een kleine 3,5 *, want heb naast de kritiekpunten toch ook zeker genoten op momenten...

Tsja. De tweede film van Zvyagintsev is opnieuw goed te noemen, maar ook opnieuw 'net-niet'. Sterker dan bij zijn debuut bekruipt mij het gevoel dat wordt geprobeerd om Tarkovsky te imiteren, en gezien de vergelijkingen die er in dit topic worden gemaakt slaagt Zvyagintsev daarin.

Zelf vind ik echter dat zijn films soms door de mand vallen. In The Return was dat met name op het gebied van de teveel aangezette cinematografie en te nadrukkelijk symbolische scenes. Hier ligt het meer op een ander terrein. De cinematografie is erg mooi (met slechts sporadisch een shot wat te gezocht overkomt), en ook de muziek is fraai te noemen. Mooiste take is mijns inziens de waterscene. Het plot biedt daarnaast genoeg mogelijkheden, maar het verhaal wordt niet goed verteld. Teveel is het een opeenvolging van handelingen en gebeurtenissen en te weinig komen de motieven en gevoelens aan de orde. Pas aan het einde wordt het gevoel van Vera dat zij en haar kinderen als een object worden gezien als een soort clou opgevoerd. Hierdoor mist The Banishment met name diepgang. Meer dialoog en een wat kortere speelduur hadden de film denk ik ook goed gedaan.

Het is moeilijk om precies onder woorden te brengen wat mijn bezwaar is bij de films van Zvyagintsev. In ieder geval vind ik hem (nog) geen groot cineast. The Banishment laat zich daarom het beste vergelijken met Stellet Licht. Beide films zijn duidelijk geinspireerd op werk van grote regisseurs, meten zich de stijl aan van een meestwerk maar ze missen oorspronkelijkheid. Nep is een groot woord, maar het voelt soms een beetje aan als imitatie.

Prachtige film, tragisch verhaal. Subliem opgebouwd.

Ik heb lang nagedacht hoe het toch komt dat deze film bij mij niet werkt. Ik denk dat je er pal op zit eRCee !

Erg mooie film. Camerawerk doet wel heel erg aan Tarkovsky denken, maar omdat Zvyagintsev in zijn film Antonioni-thematiek verkent krijgt de film toch wel iets 'eigens'. Mooie soundtrack ook.

Ehm nee, waar ik The Return een heel mooie film vond, was dit echt niet om door te komen...

Cinematografisch is het wellicht nog mooier dan de vorige film, maar wat een oninteressant gerekt gezever allemaal. Met name die hoofdpersoon met z'n stoïcijnse geouwehoer de hele tijd, blegh.

Ik laat dit maar aan de liefhebbers over voortaan.

Hoe weet je dat van tevoren?

Als hij straks weer een parel als The Return maakt...

Ja, da's ook waar.

Bij een film van bijna twee en een half uur zou je verwachten dat er genoeg tijd is voor een fatsoenlijk einde ..
Blijkbaar is die tijd nog te kort.