Dante 01 (2008)

Hmmm... Goto, vriend, sorry maar ik ga je hier toch op heel wat punten tegenspreken. Met noemenswaardige samenwerkingen met vooral Jeunet (Delicatessen, City of Lost Children) was ik al een tijdje benieuwd naar zijn eigen film, Dante 01. Nu eindelijk gezien, en blijkt dat dit naast Eden Log op dezelfde avond echt wel een succesvolle Franse Sci-fi avondje is geweest hier in het Noorden van het land!

In de eerste minuten word het wereldje geïntroduceerd; Vrij vergelijkbaar op de manier zoals dat in de twee eerder genoemde films van Jeunet gebeurde. Opnieuw een eigenaardig wereldje, dit keer wat minder maf en wat kleinschaliger maar nog steeds een tikkie vreemd. Vooral de veelvoud aan kleuren valt op; de gele pakjes van de kaalkoppige criminelen omgeven door een groene gloed zijn prachtig. Daar tegenover staan de paarse kleuren van de controlekamer en de mensen daarin. Heel fraai. Interessant om te zien is de manier waarop de camera gehanteerd word; lijkt vaak te zweven met langzame, vloeiende, bewegingen.

Dit ruimtestation draait in de baan om een planeet dat eerder op een knappen staande lavabal lijkt (de Draak, zoals een voice-over deze noemt) en krijgt bezoek van twee nieuwe personages. Een daarvan blijkt meer een Verlosser (Drakendoder) dan een crimineel en is met zijn weinige dialogen, kale bezwete hoofd en pijnlijke visioenen al gauw interessant om te zien.

Caro creeërt hierin een van de tofste scènes die ik laatste tijd zag (al zie ik wel veel coole dingen de laatste tijd!). Wanneer experimenten in nano-technologie worden toegepast nestelen microscopische robotjes zich in de bloedlichamen van een proefkonijn. Met een heel intense, pulserende, soundtrack weet Caro dit als een geweldig moment neer te zetten. Vooral opvallend is de vele overschakelingen naar microscopische beelden (CGI) binnen het lichaam en de haperende beeldmontage van de verkrampte konijn. Hij weet dit moment nog intenser te maken wanneer we op datzelfde moment ook visioenen van Saint George gecombineerd zien. Als hij op zijn knieën zakt en de kale crimi-proef-konijn-man verlost van zijn inwendige parasiet kan ik enkel glimlachen. Echt verwennen doet Caro mij als hij deze hele scène niet veel later gewoon nog eens overdoet!

Hoewel er in eerste instantie strikte orde lijkt te bestaan zowel binnen de leidinggevenden als de criminelen word dit verstoord met de komst van deze man die ziektes genezen doet en wonden genezen kan. Als zelfs een van de criminelen besluit zijn leven op te offeren om de anderen te redden - om zelf op gruwelijke wijze levend gekookt te worden - is het God-figuur overduidelijk. Hoewel sommigen dit ongetwijfeld zien als een doorgedramd geloofsverhaaltje kon ik daar totaal geen kwaad in zien. Dat terwijl ik daar vaak wel kritisch in ben.

Met de 5 minuten durende climax in geluid en beeld weet Caro mij echt te overtuigen van zijn kunnen. Met de koor-achtige vocalen die langzaam lijken te vervormen naar een neerstortend vliegtuig en daarop naar iets wat op een razende orkaan lijkt, gecombineerd met een stortvloed van bedenkelijke CGI maar uiteindelijk zo gemonteerd zijn dat ik enkel kan zeggen; Wauw, zo simpel, maar zo sterk. Intens, en indrukwekkend!

Dante 01 is echt geen filmpje dat veel te vertellen heeft, maar laat een hoop toffe dingen zien en horen. Twijfel tussen 4.0 of een halfje hoger. Geef Caro graag wat meer, verdient hij persoonlijk meer dan graag.

4.5/5.0

Tsjah jammer.
Het verhaal is niet echt ontwikkeld, dan verwacht je dus meer nadruk op emotie, spanning en/of visuele pracht.

Spanning en emotie zijn aan me voorbij gegaan. Uiteraard wilde ik wel weten, hoe het karakter van de vreemde man zich zou ontwikkelen, maar dat was meer, omdat hij ook nog wat visuele ontwikkeling met zich mee bracht. Kortom, gebeurde er iets rondom zijn karakter, maakte de film goede ontwikkelingen door, op visueel vlak.

Toch vond ik de vormgeving vaak koud, kil en afstandelijk. Het schip was erg high-tech en zag er wat kaal en koud uit. Er werd weinig gedaan om hier leven in te blazen. Ook de ruimte zelf vond ik weinig bijzonder. Straalde verder ook geen warmte ook.
Een ander belangrijk punt was het tempo van de camera. Het tempo lag altijd een beetje laag en met veel zweefeffecten. Dit kan erg sfeervol zijn, in het geval men kan spreken over sfeer. Hier niet dus.
Toch nog een paar goede punten, waardoor de film uiteindelijk nog een boost omhoog krijgt. Ik zei het al, op het moment dat de zwijgzame man in beeld is, staat dat vaak gelijk aan visuele verbetering. De kijk op de wereld, door zijn ogen is heel anders vormgegeven. Grote hoogtepunten zijn vooral ook de shots in de lichamen verder en de nanotechnieken.
De soundtrack is ook prima in orde. Mooie elektronische invloeden, begint een trent te worden in Frankrijk geloof ik.

Dan dat eind! Vreselijk. Erg bombastische kitsch, met dat rotkoor en dat zwevende mannetje , tot het uiteindelijk helemaal ontspoort en totaal helemaal nergens meer op lijkt. Vreselijk!

2* voor die paar goede puntjes. Had echt wel puntje meer in gezeten qua score ook nog, maar dat eind.

Niks mis met het verhaaltje. Beetje vaag is het misschien, maar wie alles voorgekauwd moet hebben zit waarschijnlijk niet al te goed bij een goedkope Franse sci-fi film.

Caro heeft een beetje pech. Z'n film verdient het niet echt, maar net als Dante 01 een eerste film gemaakt door iemand die z'n sporen reeds verdiend heeft buiten het regisseren om. Het gaat dan nog om twee Franse sci-fi films, wat het curiosum enkel groter maakt. De vergelijking met Eden Log hangt dus in de lucht en Dante 01 komt in geen lichtjaren in de buurt van Vestiel's eerste.

Ik volg Goto wel in z'n kritiek op het visuele. Caro gaat er wel voor. Weird camerawerk, groezelige soundtrack, bij momenten hyperactieve montage. Hij komt alleen niet echt waar hij hoort te zijn. Net als de stilering van het ruimteschip is zijn moderne aanpak te retro en te weinig verfijnd. Hoe groezelig en chaotisch zoiets wel mag zijn, toch is voor een perfect ritme en perfecte invulling verfijning nodig. Die mist Caro, in zowat alles wat hij neerzet.

Visueel vond ik enkel het einde echte geslaagd. Die laatste 5 minuten zijn erg gaaf. Verder mooie stills die Tayama plaatst, maar in de film krijgen ze niet de ruimte om mooi te zijn. Qua ritme strookt het nooit echt, waardoor de schoonheid een beetje weggevlakt wordt.

Verhaaltje is leuk maar weet niet volledig te overtuigen, vooral aan de kant van de wetenschappers. Verder een grote knik naar één van de zijverhalen in Boogiepop Phantom, waar een jongen de zorgen van personen ziet als insecten op hun lichaam en deze zorgen kan wegnemen door de insecten op te eten. De kans op louter toeval lijkt me erg klein.

Dante 01 is zeker geen slechte film, maar Caro lijkt me iets te oud(erwets) voor deze film, en dat is voelbaar. Daarbij is er Vestiel's film die torenhoog boven deze film uitklimt.

Een fijne sci-fi, interessant genoeg met een erg knap einde, maar had er zelf iets meer van verwacht. Volgende keer gewoon weer terug naar de freaky fantasy, denk dat Caro zich daar beter thuis voelt.

3.5*

Visueel soms indrukwekkend, vooral op het einde, maar inhoudelijk nogal mager.

Je kan de film op verschillende manieren interpreteren, maar daardoor blijf je een beetje op je honger zitten. Omdat er teveel vragen worden opgeroepen en bijna geen antwoorden blijf ik op een 2,5.

Misschien zit er wat meer in na een tweede kijkbeurt.

Ik wilde al bijna zeggen "logisch gemiddelde".. het deed me niet voor niets bij vlagen aan Eden Log denken..

Maar goed, ik vond dit zeker te pruimen. Het begon nog niet zo veelbelovend, niveau Chrysalis zullen we maar zeggen. Maar daarna wordt er toch een erg fijn sfeertje neergezet en stijgt de film snel in aanzien.

Dominique Pinon is toch een gemakkelijk te herkennen mannetje, heeft hier echter niet zo'n interessante Delicatessen/Dité des Enfants.. rol, maar is zeker genietbaar. Ook de rest van de cast doet het wel aardig. Echt briljant is het verder niet, verhaal is een beetje gepikt van dit en een beetje van dat, maar het kabbelt wel lekker voort.

3.5*

Een beetje vage onaantrekkelijke bedoeling in de ruimte. Qua aankleding zag het er mooi uit, maar verder kon het me totaal niet boeien. Heb radio geluisterd, doorgespoeld en geslapen.

Einde was ook nog eens gejat van 2001: A Space Odyssey.

Marc Caro is, na 13 jaar dan toch weer terug. Na zijn samenwerkingen met Jeunet met de films Delicatessen en City of Lost Children, besluit hij na al die tijd toch maar eens alleen een filmpje te gaan maken. Wel jammer dat hij er zo lang mee heeft gewacht en dat er verder geen films meer van hem verwacht worden.

Ik vind het toch wel weer heel bijzonder om naast de Zwitserse Cargo weer een niet-Engelstalige ruimte film te treffen. Je zou die combinatie op een een of andere manier niet zo snel kunnen verwachten. Dante 01 was om te beginnen kwa special fx, kleur en beeld om te smullen. Caro heeft zijn techniekjes uit zijn vorige films zeker niet vergeten en weet zo nu en dan weer op een stripvormige manier te werk te gaan. Wat ik over het verhaal en de achtergronden kan vertellen weet ik niet want het wil nog wel eens onavolgbaar zijn waarbij je regelmatig de draad verliest en het moeilijk te begrijpen is. Wel was het me duidelijk dat de gevangenen worden gebruik voor akelige experimenten en dat ze de benen ervoor nemen. Over er nou meer of minder achterhangt kan ik nou weer niet zeggen. Maar verder is de film wel heerlijk om te zien en het gore-gehalte is op vele momenten behoorlijk hoog. Ook de nachtmerrie achtige shot's zijn keurig gedaan en als kijker word je nog vaak wel meegezogen in het visuele spektakel. Het erg lang durende einde was adembenemend! Alleen het laatste shot snapte ik niet echt zo, met dat die rode planeet uiteindelijk gewoon veranderd is in de blauwe aardkloot, was dit dan allemaal een nachtmerrie?

Maar verder gewoon aangenaam verrast door deze film. Totaal niet slecht en visueel schitterend opgebouwd en weer een lust voor het oog. Behoorlijk jammer dat het weer muisstil is rond Caro.

4,0*

Wel een gaaf filmpje. Visueel experimenteert Caro er lustig op los - komt wellicht niet altijd even mooi uit de verf, maar de branie is in ieder geval aanwezig. Hetzelfde geldt in mindere mate voor de soundtrack, die voornamelijk op de momenten waarop de film intensiveert een sfeerbevorderende werking heeft. Verder leuke rollen voor Pinon, Wilson, en die dikke uit Dellamorte Dellamore.

Ongeveer halverwege neemt het al niet zo geweldig boeiende verhaaltje een wat oninteressante wending, en begint het een beetje aan te modderen. Gelukkig wordt de lichtelijke keldering in kwaliteit op tijd doorbroken met een erg fraaie eindscene, waardoor ik uiteindelijk nog op 3,0* uitkom. Toch leuk om eens gezien te hebben.