Der Siebente Kontinent (1989)

Haneke's debuut is een nare, beklemmende, donkere, briljante en zeer terechte film. De hele film is eigenlijk één woedeuitbarsting, maar Haneke brengt het genadeloos subtiel.

Ja Yak; Haneke is mijn nieuwe regisseur: heb Funny Games gezien.. maar dat was onder invloed...

Funny Games zou je eigenlijk onvoorbereid in de bioscoop moeten zien. Een stomp in je maag is het, zéér confronterend. Zelfde geldt trouwens voor 'Der Siebente Kontinent'.

Yak, da's een van de redenen waarom ik Irreversible links laat liggen.. Haneke heeft tenminste een verhaal.... en hij is toch Oostenrijker he

Eigenlijk heb je daar wel een erg goed punt, ja.

Zeker, maarreh... doet dat ter zake dan?

Nee hoor hou van Oostenrijk Brigitte Schwaiger komt er vandaan..

Een beetje een tegenvaller deze sombere film. Er wordt te langzaam naar het onvermijdelijke hoogtepunt toegewerkt. De sombere, kleurloze filmstijl is goed, maar sommige scene's zijn te langdradig, te herhalend( mbt sleur van het bestaan) en de eindscene strookt met mijn eigen principes. De film had op mij te weinig impact. Ik prefereer films die mij patsboem confronteren en deze film is mij te subtiel. Op enkele zeer sterke scene's na( de wasserette) is de film te matig naar mijn mening maar wel t aanzien waard. Ik geef 3 sterren

Intrigerende film, zeker niet voor iedereen. Haneke laat een gezin zien dat vastzit en alleen elkaar nog heeft. Het repitieve van de scenes werkte goed, vond ik. Het trok mij de film in. Wachten voor de kassa en dan boodschap voor boodschap aangeslagen horen worden. Het ochtendritueel meerdere keren vrijwel hetzelfde. Het gebedje van de dochter. De scene waarin het gezin in de auto zit en de moeder huilt was erg mooi. De man en het kind weten wat de moeder voelt. Haneke is geslaagd doordat het einde (de zelfmoord) voor mij enigszins logisch aandeed. Zonder dat ik het echt begreep. En dat vind ik heel knap.

4.0*

Een erg interessante film, maar helaas deed de film mij te weinig. Ik bedacht dan ook tijdens het kijken dat deze film qua verhaal nogal op The Virgin Suicides lijkt. Die film handelt ook over een groep mensen die zelfmoord pleegt, zonder dat er in de film een eigenlijke reden voor wordt gegeven.
Waar je bij die film wordt meegetrokken in het fantastische sfeertje, had ik dat bij deze film minder, maar toch zoals starbright boy al meldde is het na het zien toch wel duidelijk dat het hele gezin zelfmoord pleegt zonder dat hier echt een reden voor wordt gegeven. 3*

Spoiler gaat fout, Gotti. En het is er één van formaat!

Hehe, stond nota bene zelfs achterop de hoes.

Les 1: lees nooit de verhaaltjes op de hoes voordat je de film gaat kijken. Mijn god wat heb ik daar al veel ongelooflijke spoilers voorbij zien komen.

Mijn excuses....

De nihilistische stijl van filmen past perfect bij dit zéér deprimerend waargebeurd verhaal, dat je onmogelijk onberoerd kan laten.

Mij liet het door de manier van filmen en het bij elkaar gesprokkelde scenario dus wel onberoerd. Had ik niet verwacht. Ik heb Haneke best wel hoog zitten, maar deze film kwam zo amateuristisch op mij over.

Misschien nog maar eens kijken, maar niet van harte...

Haneke's films voelen altijd wat betweterig aan, het lijkt net of hij telkens met zijn vinger wijst, ons (de kijker) belerend toespreekt. Maar toch wordt ik steeds weer gegrepen door mans films. Ik vind ze aan de ene kant erg vervelend (neem dat belerende toontje in Funny Games..), maar toch bevatten ze telkens een interessante kijk op de maatschappij, en op het menselijk leed.

Der Siebente Kontinent is een film over rituelen, repetitieve handelingen, die van een ons ieder leven deel uitmaakt. Door alleen hier op te concentreren worden deze handelingen aan de ene kant verlaagd tot iets totaal leegs, maar wordt het ook een fascinerend schouwspel. Wat doen we onszelf aan..

Het zevende continent is haast een mystieke plek, waar ontsnapping van de cyclus mogelijk lijkt, en in dat opzicht is het einde ook logisch. De familie doorgaat een catharsis om de ultieme vrijheid tegemoet te zien. Het kapotslaan van het appartement vond ik hier in een erg indrukwekkende scène, als je het dan al doet, doe het dan zonder nuance.

Het zou ook eens niet zo zijn Vind het overigens wel vreemd, want ondanks dat het belerende toontje me erg tegenstaat heb ik nog gaan lage score aan Haneke uitgedeeld. Telkens zitten er weer erg goede scènes tussen die me het negatieve bijna doen vergeten, alhoewel ik Funny Games gevoelsmatig toch net te hoog heb beoordeeld..

Heb dat trouwens ook met Von Trier, ook zo'n kijk-mij-nou type en dan ook nog bij een Franse regisseur, van wie de naam mij ontschoten is, iets met palmen

Von Trier heeft dat inderdaad ook, maar ook hij weet het vaak toch intelligent uit te werken en me uiteindelijk te overwinnen.

En van die Franse (Dumont) moet ik eerst meer zien, die ene die ik gister zag vond ik in ieder geval fascinerend genoeg en ook niet eens echt belerend op een Haneke manier.

Toch wel weer heel speciaal.

1e ziening van Der Siebente Kontinent.

Goed, 1989.
'Ik moet het hem maar vergeven', deze schijnbaar vruchteloze opeenstapeling van beelden waarbij mijn filmgezelschap en ik het leuk vonden om baldadig allerlei vreemde verklaringen te verzinnen voor hetgeen Haneke ons voorschotelde.
Er was toch niet veel anders te doen.

Maar de meester heeft bij ons teveel prestige opgebouwd om dit 7e continent af te zetten.
Laten we het beschouwen als een vingeroefening voor grootsere daden, Caché, Code Inconnu.

En dan.
De hel breekt los.
Het orgel wordt opengetrokken tot in zijn hoogste regionen.

Je blijft verbluft achter.

Deeply disturbing.

Hij flikt 't 'm weer. Wat een onzin eigenlijk, om zo te twijfelen aan mans zeggingskracht.
(spoiler)

jongens, belerend, belerend...

Wat hebben jullie toch tegen die man zijn films?

Is er een keer een filmmaker die het niet schuwt zijn métier aan te wenden om wezenlijke zaken aan te kaarten (ipv sprookjes, pief paf poef of al dan niet fictieve larmoyante levensgeschiedenissen), is het weer niet goed!

Jullie zijn niet makkelijk tevreden te stellen...

Mij overviel het einde behoorlijk, tot aan het papiertje bij de deurbel (hoe inventief!) dacht ik werkelijk dat ze naar Australië zouden vertrekken.

Toch is het al met al een vreemd einde bij een film die al zoveel wilde laten zien, en dat tegelijk ook weer net niet deed en het aan de kijker wilde overlaten. Haneke's wereld is een kille, bijna emotieloze wereld. Als een ware socioloog richt hij zich op de dagelijkse rituelen van de personages en heeft hij op zijn minst een statement willen maken over het morele verval dat dergelijke handelingen kennelijk mogelijk maakt. Wat mij betreft laat hij in Der Siebente Kontinent echter te weinig zien en doet hij dit op een té langdradige manier. Caché bijvoorbeeld is een vele malen sterker drama in mijn ogen, mede doordat er meer handreikingen gedaan worden naar de kijker (hoewel het nog steeds enigszins raadselachtig blijft natuurlijk). Maar met alleen het laten zien van deze rituelen kom je er niet, zoveel is me wel duidelijk geworden.

Al met al zitten er nog wel prachtige scenes in, en fascineert het verhaal me als geheel toch. Het tonen van het duistere en verborgene (de autowasstraat, het autokerkhof) als metafoor voor de psyche van de mens die een waar raadsel is doet een verwantschap vermoeden met Kieslowski. En aangezien ik zijn films behoorlijk waardeer mag dat als een compliment gelden

Wat een debuut! Haneke was al 47 toen hij z'n eerste film uitbracht. Daarvoor had hij reclame-films en televisie-films gemaakt, theater. Wat opvalt is dat Der siebente Kontinent vooral een hele muzikale film is, gemaakt met een groot gevoel voor ritme. Haneke had vroeger pianist willen worden, maar werd daarvan weerhouden door zijn stiefvader.
De scenes in de wasstraat, de cassière in de supermarkt, de manier waarop dagelijkse handelingen in beeld worden gebracht (bijna als rituelen), de lengtes van 'het zwart', het getuigt allemaal van een enorm ritmegevoel dat erg goed werkt in deze film.

'Wir müssen systematisch vorgehen' - we moeten systematisch te werk gaan - zegt de vader aan het begin van de vernietiging van al hun spullen, dat in het begin bijna als een 'feestelijk' moment gevierd lijkt te worden. Er is lekker eten, champagne, het gezin zit nog 'gezellig' aan tafel voordat het 'systematische' vernietigen begint. Met als ultieme vernietiging het beëindigen van hun eigen leven. Onwillekeurig - en misschien is het te veel offtopic - moest ik hierbij denken aan een 'performance' die een Britse kunstenaar in 2001 uitvoerde. Deze Michael Landy had een verlaten winkelpand in Londen gehuurd om in het openbaar systematisch alle spullen te vernietigen die hij bezat. Het koste hem een jaar om alles te inventariseren. In het voormalige C&A pand werden gedurende twee weken zijn boeken, kleding, auto, huishoudelijke apparaten, foto's, geld, cd's, kunstwerken, brieven, enz. door de shredder gehaald. Zijn moeder kon het niet aanzien en moest uit de buurt worden gehouden. Zijn meest dierbare bezit - een jas die hij van zijn vader had gekregen - ging als laatste in de shredder. Na deze performance bezat Landy letterlijk niets meer, en kon hij met een 'nieuw leven' beginnen. Voor mij zijn er zeker overeenkomsten tussen de vernietiging in de film van Haneke en in de performance van Landy. In beide gevallen was er veel weerstand. Landy heeft veel kritiek gehad op het feit dat hij kunstwerken van collega-kunstenaars die hij in bezit had, heeft vernietigd; 'zoiets doe je niet'. Haneke vertelt in een interview over boze reacties van kijkers op het moment dat het aquarium kapot werd geslagen en het moment dat het geld in de wc werd gegooid. De vernietigingen in film en performance hebben een bijna ritueel karakter, alleen de afloop is in beide gevallen toch 'iets' anders.

Enorm indrukwekkende film. Net als de andere twee delen van deze trilogie gebaseerd op een 'stukje uit de krant' dat Haneke fascineerde. In het interview licht hij toe dat er wel motieven waren bij de familie, maar dat Haneke op een gegeven moment een protocol opstelde voor het schrijven van het scenario waarbij die motieven grotendeels te raden zouden blijven.. Dat is wat mij betreft gelukt, maar het alsmaar herhalen van dezelfde dagelijkse dingen, waaronder ook die kassa die maar door bleef rinkelen(ook al als thema gebruikt in het dvd-startmenu) gaf natuurlijk een indicatie dat het gezin aan het doldraaien was.

Haneke weet het hier in ieder geval zeer kundig op te bouwen en is ook(gelukkig) veel duidelijker dan in 'Caché' en ook met de personages krijg ik hier meer voeling dan in voornoemde film. Een uiterst triest verhaal dat me nog wel een tijdje zal bezig houden, maar het belerende vingertje dat hier eerder genoemd werd, kan ik niet echt ontdekken. Eerder confronterend en daar is niks mis mee, maar dat het niet voor iedereen weg gelegd is, blijft als een paal boven water staan.

5,0*.

Tot het moment dat de pijnlijke finale aanbrak, die ik overigens totaal niet aan zag komen, vond ik het vrij langdradig. Ook werd ik nerveus van het camerawerk. Maar als dan de aftiteling in beeld verschijnt en je net naar al die ellende van het einde hebt zitten kijken valt alles toch wel goed op z'n plaats. De dagelijkse sleur is hen fataal geworden. Ik bleef met een brok in mijn keel zitten.

Hele nare film eigenlijk, maar daarom juist goed. Goed geacteerd ook.

3,5*

Het debuut van Michael Haneke ook aangeschouwt, en zelfs zijn allereerste film is een rake klap. Natuurlijk begint het, en loopt het ook door op de Haneke stijl, subtiel, nietszeggend, maar wel met de boodschap dat er een eruptie plaatsvind. En daarvoor heb je alleen een gezin van een man, een vrouw en een dochtertje. Die helemaal stressvol worden van het dagelijkse leven en de dingen/wensen die ze in hun hoofd halen die onmogelijk zijn, en ook keuzes spelen hierbij een grote rol. Dat krijgen we allemaal keurig op een rijtje te zien in een tijdslijn van 3 jaar. Het begint zo onschuldig, maar het gezin word krankzinniger en krankzinniger met vooral hun bezetennis om te moeten emigreren. Zelfs het dochtertje word suicidaal. En ik denk dat het in de film ook een beetje te pessimistisch word neergezet, maar toch kan de film idd wel beschouwt worden als 1 grote woede. Het einde is een grote klap, waarbij ze alle spullen in het huis gaan slopen en uiteindelijk toch hun eigen vergiftigen met een overdossis pillen. Dat allerlaatste minuut vond ik ook heel creepy, met die sneeuwruis van die tv-scherm en dat lugubere mededeling over dat gezin die in letters word uitgedrukt. Zo eng vind ik dat altijd.

Maar verder een uitstekende debuut van Haneke waarbij je kan zien dat hij het toen al uitstekend kon. In het begin zou je denken, wat moet ik ermee, maar dat veranderd gouw.

4,0*

Hoe opvallend afstandelijk in de camera voering.

Met de stoiceinse scene van een gezin in de wasstraat begint deze film typisch op zijn Haneke's. Gezichtsuitdrukking, sterker nog gezichten, ontbreken vrijwel volledig, slechts het dochtertje wordt iets uitgebreider in beeld gebracht.. verder moeten we het doen met de deurknoppen, wijnflessen en tafels.

Een vriend van het gezin barst aan de eettafel in huilen uit, maar waarom eigenlijk?!?

We krijgen slechts de alledaagsheid van de handelingen en mondjes maat wat informatie.

Informatie die brood nodig is om ook maar iets van het verhaal te begrijpen. Pas als vader eindelijk een brief schrijft naar zijn ouders vallen de stukjes op zijn plek en wordt de apotheose onvermijdelijk.

Wederom slaat Haneke de spijker op zijn kop en wordt je beloont voor het geduld dat je opbrengt om door de formele bijna mechanische wijze van filmen die Haneke consequent tot het einde van de film handhaafd. Ik moet zeggen Haneke's latere films zijn toegankelijker en tonen meet character vorming. Maar juist die zakelijke toon geeft het slotstuk die hilarische kilte.

Prachtig hoe de ruis in de beeldbuis (mooi tijds dokument) net als in veel van zijn latere films verwijst naar subliminale signalen met de ondertoon.. toeschouwer jij selecteerd waarnaar je kijkt

Heel afstandelijke film en daar had ik geen problemen mee, integendeel. Het verhaal spreekt voor zich.

Michael Haneke - Der Siebente Kontinent

Weer een goede film van Haneke, al vond ik het eerste uur uiterst vermoeiend om te kijken, maar wist dat het nog wel goed gemaakt ging worden.

Weer een ziekelijk uitgangspunt waar de hedendaagse maatschappij als een killer wordt uitgebeeld.

Wat ik goed vond aan de film is het herhaaldelijk ritme van het dagelijks leven, je ziet dat ze redelijk dood in het leven staan hoogstwaarschijnlijk door de dagelijkse handelingen, als ze naar de supermarkt gaan zie je ook dat ze zomaar wat in de winkelwagen gooien ze hebben er totaal geen zin meer in.

Wat ik dan ook weer goed vind als ze het huis afbreken waar je normaal zou denken dat ze er (beetje) plezier in zouden beleven door het huis af te breken, doen ze dit op dezelfde manier als ze naar de supermarkt gaan. Ze hebben totaal geen plezier meer in het leven.

Wat ook grappig is in het interview van Haneke is dat hij zegt dat de meeste mensen problemen hebben met de scene dat ze het geld door de wc spoelen i.p.v de actie van de familie op het einde.

Grootste taboe is geld verkloten in de westerse maatschappij maar je eigen leven ontnemen kan wel door de beugel.

Daarnaast zijn er een aantal scenes die echt sterk waren zoals de wasserette, aquarium, het auto-ongeluk, terugkerend plaatje van Australië(waar op het eind het water op een onmogelijke manier golft) en de brief die de vader voorleest.

Al bij al een sterke film die ooit wel een herziening verdient.

3.5