Joe Kidd (1972)

Het begin was de film was erg leuk met Clint als stadse dude met zo'n bolhoedje en ook het treffen tussen Joe Kidd en Frank Harlan op het einde in de rechtbank is goed gedaan. Verder vooral een leuke film, die iedere western-liefhebber wel kan waarderen, denk ik zo.

Enigszins vermakelijke western met een prima Eastwood en Duvall. Zelfs de legendarische Saxon doet mee in deze ietwat vergeten maar toch tamelijk onderhoudende film. Het heeft allemaal niet veel om het lijf en binnen het genre is deze nagenoeg verwaarloosbaar, toch valt hij goed te pruimen. Redelijk.

Na mijn recentijke verdieping in Sturges zijn films bleek dat ik Joe Kidd nog had liggen. De beste man heeft zeer aardige films op zijn naam staan. En een western met Clint kan toch niet fout gaan.
Dat ging het gelukkig ook niet, maar echt bijzonder was het ook niet.

Sturges weet het allemaal leuk te brengen. Maar de kostuums en het stadje Sinola waren niet echt wat. De verf moest nog opdrogen van de verse planken. Dan prefereer ik kwa sfeer tot een Leone's Dollar.
De cast doet het aardig maar tilt het niet echt naar een hoger niveau. En dat mag je eigenlijk wel verwachten met een Eastwood en Duvall.
Toch zitten er een paar aardige dingen in de film zoals de Trein scene en ook wanneer Joe Kidd zich in de rechtzaal omdraait op de rechterstoel! Toch weinig bijzonders en had er wel iets meer van verwacht.
Op naar de volgende Sturges dan maar. Deze krijgt een krappe voldoende.

Joe Kidd: [Punches Sheriff Bob Mitchell in the nose] Next time I'll knock your damn head off.

Dat was toch stiekem wel een erg leuk stukje in een verder vermakelijke, maar toch ook een wat simpele western. Het probleem van deze redelijke film is toch wel het verhaal, wat allemaal erg rommelig en simpel oogt. De sfeer en de best prettige settings kunnen daar niets aan veranderen. Eastwood ik ook best goed weer, al is het wel wat automatische piloot allemaal. Maar goed, Clint is natuurlijk altijd wel gaaf in zijn bekende rol. Robert Duvall was ook best goed trouwens. Er gebeuren verder ook weinig bijzonderen dingen in de film, al was de eindscene wel erg grappig. De actie momenten die John Sturges erin propt waren ook wel aardig. Sowieso iets wat altijd wel goed verzorgt is bij de westerns van Sturges. Vervelen deed ik me dus niet echt (moet gezegd worden). John Sturges weet door de fijne settings en wel wat aardige stukken hier toch wel een redelijke film af te leveren. Maar speciaal is het dus zeker niet, wel vermakelijk. Grootste mankement is het wat simpele verhaal.

2,5 sterren

Clint Eastwood speelt Clint Eastwood. Leuke rol van Duvall en een dubieuze rol van Saxon, enkele leuke situaties, maar verder niet heel erg spannend of interessant. De scene waar de trein de saloon binnen rijdt was daarentegen een absoluut hoogtepunt!

Dit is wel een typische soort film waaruit duidelijk blijkt dat westerns doorgaans weinig interessante scripts hebben. Standaard verhaal van outlaws tegen dubieuze good guys die eigenlijk niet echt goed zijn. Leuk voor een keer, maar de volgende keer wil ik toch weer eens een origineel script zien bij een Clintfilm.

Middelmatig werkje.

Je kunt je afvragen waarom Clint in hemelsnaam dit project heeft aangenomen. Wellicht om met Sturges te kunnen werken, die toch een aantal legendarische wersterns op zijn naam heeft staan (Gunfight at the OK corral, The Magnificent Seven etc..).

Begin en vooral einde met trein zijn ok, de rest is te veel doorsnee, saai en langdradig.

Zowel voor Sturges als Eastwood een van de minste films uit hun carriere.

Alleen voor de fans.

Een vier, ofwel twee sterren.

Een western die blijkbaar niet zo in de smaak valt hier. Ik geef toe dat er een pak betere westerns zijn. Maar voor de liefhebber van het genre is dit toch ook wel genieten. In de eerste plaats door de cast. Met oer-cowboy Clint Eastwood en bad guy Robert Duvall heb je al twee sterkhouders die mooi tegen elkaar passen. Verder toch ook wat bekende gezichten: John Saxon (The Appaloosa), Don Straud (Licence to kill), Gregory Walcott (Bonanza), Dick van Patten (Solyent Green), Pepe Hern (Magnificent Seven), Joaquin Martinez (How the west was won) en Clint Richie (Patton). En zelfs regisseur John Sturges heeft met Magnificent Seven laten zien dat hij het genre best aankan.

Op zich is het niet zo speciaal, alhoewel je bij sommige westers als kijker toch twijfelt wie nu de goeie is wordt het zwart/wit verhaal van goed en slecht een pak vager. Sommige bad guys hebben goeie intenties en sommige good guys gaan toch wel eens voorbij de lijn. Dat zorgt voor boeiende figuren.

Voor mij is Joe Kidd één van de vele leuke westerns. Maar ik kan me wel voorstellen dat vooral fans van het genre dit graag zien. En in tegenstelling tot anderen hier was die eindscène niet meteen het beste van de film...

Redelijk.

Joe Kidd is wat je van een western kan verwachten, maar blinkt nooit uit. Daarvoor ontbreekt simpelweg kwaliteit, op meerdere fronten maar niet in het minst als het op schwung aankomt. De film duurt echt niet lang - 1h20, zoiets -, maar heeft zo'n gezapigheid over zich die ik liever niet gezien had.

Clint Eastwood en Robert Duvall zijn twee acteurs die hun strepen verdiend hebben in westerns, maar ze zijn ook twee totaal verschillende acteurs. En dan gaat mijn voorkeur uit naar Eastwood, die zo'n naturelle cool heeft waar niets tegen te beginnen valt. Daarnaast is Duvall ook wat te druk.

Joe Kidd heeft wel wat te bieden als het aankomt op mooie plaatjes - een westernsetting blijft fenomenaal. Ook locaties zoals dat dorpje voor die berg zijn de moeite maar worden m.i. niet ten volle benut. Enkele muzikale dingetjes hadden beter bij Eastwood's (bovennatuurlijke?) western High Plains Drifter gepast.

3

Deze film was afgelopen nacht te zien op de Duitse televisiezender ZDF. Omdat ik altijd graag kijk naar films waarin Clint Eastwood in meespeelt (als kind zijnde was hij toch mijn televisieheld) en ik deze film nog nooit heb gezien (of meer kan herinneren), was het natuurlijk een mooie gelegenheid om er nu naar te kijken ondanks het late tijdstip (aanvang rond 02:30).

Omdat deze film ook nog een western is van Clint Eastwood, waarin hij meestal altijd koeltjes speelt (was nu eigenlijk ook het geval) en het er visueel dan ook altijd fraai uitziet, had ik er best bepaalde verwachtingen van. Maar eerlijk gezegd valt het allemaal wat tegen en is het qua verhaal (best flauw en zeer clichématig) en uitvoering niet meer dan een dertien in een dozijn film. Het is vooral dankzij Clint Eastwood dat deze film nog genietbaar is, want hij speelde verdienstelijk en met name in het eerste leuke gedeelte van de film. Ook de rol van de andere veteraan Robert Duvall was best verdienstelijk. Omdat de film maar iets van circa 80 minuten duurt, is gelukkig wel het tempo hoog en kijkt de film zich ook nog best lekker weg.

Visueel ziet het er allemaal fraai uit (zeker wat betreft de landschappen) en de film bevat ook hier en daar wat actie en humor. Het is zeker geen geweldige film met Clint Eastwood, maar vanwege hem en de duur wel eentje die nog goed te doen is.

"Lamar, I gotta dollar here says I can break your neck 'for you get that rig moved a half inch."

Gisteravond op Netflix gekeken. Gezien Eastwood deze week alweer 86 is geworden wilde ik weer een western van hem zien, die ik nog niet gezien had.

De Amerikaans-Mexicaanse oorlog. Joe Kidd is een voormalig premiejager. De jacht wordt geopend op Louis Chama, een Mexicaanse rebel. Als Chama Kidd's paarden steelt besluit hij mee te doen. Kidd begint echter te twijfelen aan welke kant hij nu eigenlijk staat...

Clint Eastwood zet weer een goede rol neer als de stoere Joe Kidd. De rol mag dan niet heel goed uitgewerkt zijn, Eastwood's dialogen zijn weer geweldig. Naast Eastwood speelt ook Robert Duvall een goede rol als de rijke landeigenaar. Cult-acteur John Saxon zet hier toch een erg geloofwaardige Mexicaan neer in de rol van Chama.

De lage waardering die Joe Kidd krijgt begrijp ik eigenlijk niet. Eastwood en Duvall spelen prima en regisseur John Sturges (The Great Escape, The Magnificent Seven) is toch ook de minste niet. Bovendien is de cinematografie van de film goed (duidelijk een beetje door de Spaghetti-Western beïnvloed) en heeft de film erg mooie beelden van schitterende Amerikaanse locaties. Lalo Schifrin - toch wel een van de meest toonaangevende componisten van de 60s en 70s - maakt ook een prima Western-soundtrack.

Alleen het verhaal van de film stelt niet heel veel voor. Middelmatig western plot, dat enkel door de historische context onderscheidend is. Maar zo saai vond ik het nou ook weer niet. De film is mischien wat te kort en mist een groter plot. De schrijver wilde het gebruik van wapens wel zo realistisch mogelijk hebben en daarom zijn in de film alleen wapens die echt uit die tijd stammen gebruikt.

Joe Kidd is een vermakelijke western om een keer te hebben gezien, maar zeker niet het beste van Eastwood. Zijn eigen High Plains Drifter en A Fistful of Dollars vond ik toch net wat beter, om nog niet te spreken over de andere meesterwerken waar Eastwood een rol in heeft gehad.

Na het zien van High Plains Drifter had ik van Joe Kidd veel verwacht. Helaas maakt deze film dat voor mij niet waar. Eastwood vond ik dit keer wat minder spelen, maar hij speelt desondanks nog naar behoren. Duvall vond ik tegenvallend en dus qua personages viel het me om te beginnen al wat tegen. Het verhaal zelf over een voormalig premiejager die weer op jacht gaat vond ik wat aan de matige kant. Bevat gelukkig wel een aantal vermakelijke scenes zoals wanneer Joe Kidd dat luik opent en één van de mannen van Harlan daardoor heen valt was best grappig . Aan het einde nog een prima scene met de trein die de saloon binnenrijdt maar tussendoor teveel doorsnee.

Een film van John Sturges. Eén van zijn laatste en niet zijn beste. De film duurt nog geen 90 minuten en valt ietsjes tegen.

Met het oog op de klinkende namen, waren de verwachtingen voor deze western hoger gespannen. Een western geregisseerd door John Sturges naar een script van Elmore Leonard, gebaseerd op een boek van Louis L'Amour. Met in de hoofdrol Clint Eastwood. En andere hoofdrollen voor Robert Duvall en John Saxon. Ja, dat klinkt.

In plaats van een nobele zwijgzame held is Eastwood hier een aangeslagen zwijgzame anti-held, die zich niet druk maakt om morele kwesties, maar juist heel slinks alle moeite doet om buiten elke conflictsituatie te blijven. Dat is even wennen, maar de dynamiek die de combinatie van de drie personages opwekt,vergoedt veel. Duvall speelt een onaangename sadist. Saxon is een man met een eerbare missie die nietsontziende middelen toepast om zijn doel te bereiken. En Eastwood trekt gelukkig op het juiste moment toch nog zijn pistool.

Het verhaal waarin ze figureren stelt niet veel voor. De korte speelduur zorgt voor tempo en houdt de moed erin. Spannend momentje hier. Schietpartijtje daar. De heren doen dat allemaal heel onderhoudend. Aan de vrouwen beleeft de kijker minder plezier. De vrouwenrollen zijn zwak uitgewerkt en doen er weinig toe. Hun personages worden door de mannelijke inbreng dientengevolge met weinig egards behandeld. En als gemanipuleerde kijker ging ik daar gemakkelijk in mee.

Joe Kidd is geen opzienbarende western. De film biedt Eastwood uiteindelijk echter wel voldoende gelegenheid om de coole held uit te hangen. Ach, daar doe ik het voor.

Een van de minder bekende films van Eastwood, en misschien is dat ook wel terecht - want ietwat gemakzuchtig gemaakt en met nogal wat zwakke punten. Ik noem maar even het niet al te sterke verhaal, de behalve Clint zelf wat matige acteurs (ook Duvall is niet op zijn best), de af en toe wat al te nep uitziende locaties - tenminste, die waaraan je kan zien dat ze voor de film gebouwd zijn. De landschappen en het dorpje van de Mexicanen zijn dan wel weer prima, en de cameraman weet ook echt wel waar hij mee bezig is.

En ja, Clint ook, vanzelf. Al komt het af en toe wel wat over alsof hij nog ietwat in zijn Dirty Harry rol zit - de dictie is af en toe precies die van de ontknoping van die film. Deze heeft in plaats daarvan dan de wat slapstick-achtige entree van Clint in de shoot-out voor het einde. Leuk, maar niet heel memorabel, en misschien achteraf wel het zwakste punt van de hele film.

Ik kende deze western met Eastwood niet. Feest dus, zoals elke eerste kijkbeurt van een Eastwood film. Joe Kidd is rechttoe-rechtaan, fast-paced met lekker simpele figuren en er wordt flink wat gemoord. Eastwood en Duvall samen in een film; naar mijn weten de enige film waar ze samen te zien zijn. Op het einde nog het nodige spektakel wanneer Joe Kidd met een locomotief de lokale saloon binnenramt. Het verhaal van de hand van Elmore Leonard (Jackie Brown) is mager, maar in dit geval betekent dit tweemaal zoveel fun.