Dog Eat Dog (2016)

Niet zo slecht als ik op basis van de negatieve recensies had gedacht, anderzijds echter ook geen film waar je heel erg enthousiast van kan worden. Schrader maakt al decennia lang merkwaardige films over de zelfkant van de samenleving en dit is hier geen uitzondering op. Cage en Dafoe waren in hun betere dagen ooit samen te zien in Wild at Heart van David Lynch en qua dromerige stijl lijkt deze film daar wel wat op. Tevens heeft hij goed gekeken naar Tarantino, want van begin tot eind is Dog Eat Dog extreem gewelddadig. Kinderen en vrouwen worden met een achteloosheid afgeknald waarvan je alleen maar kan schrikken. Waar het geweld bij Tarantino in al zijn gruwelijkheid ook nog iets grappigs heeft, is het bij Schrader uitsluitend gruwelijk. Wel goed spel van de hoofdrolspelers, zelfs Cage lijkt verlost van zijn lethargie. Al met al een film waarbij je de mogelijkheden om er iets goeds van te maken als het ware kan ruiken, maar het is bijna frustrerend dat het niet helemaal is geslaagd.

Weliswaar is dit een rommelige (qua uitvoering van het verhaal) Actie / Misdaad film (ik vond hem wel iets weghebben van de Misdaad / Drama film "Things to Do in Denver When You're Dead (1995)"), maar wel eentje die toch nog weet te vermaken en dat omdat een aantal scenes in het verhaal gewoon geweldig zijn qua hardheid en ook wat betreft de dialogen.

Zo mocht de opening van het verhaal er zeker wezen, waarbij Mad Dog (gespeeld door Willem Dafoe) het gezin waar hij tijdelijk bij verblijft, bestaande uit een ietwat corpulente moeder Sheila (gespeeld door Chelcie Lynn) en haar dochter Melissa (gespeeld door Ali Wasdovich), vermoord (hij moet namelijk van de moeder weg omdat ze zag dat hij porno had gekeken op haar computer en Mad Dog draait dan door) door de moeder met een mes dood te steken en de dochter door het hoofd te schieten. Het gedoe omtrent de cupcakes daarvoor, was opzicht best geinig en ook omdat het huis veel roze bevat (o.a. de muren). Kleurrijk is deze film overigens zeker en er zit ook een zwart/wit scene in (de scene in de stripclub na de opening van het verhaal, waarbij de hoofdrolspelers worden geïntroduceerd).

In dit verhaal draait het overigens om drie pas vrijgekomen gevangenen, te weten Troy (gespeeld door Nicolas Cage), Mad Dog en Diesel (gespeeld door Christopher Matthew Cook), die relatief kleine criminele klussen (zoals een overval bij een drugsdealer) uitvoeren voor een zekere El Greco (gespeeld door Paul Schrader). Maar op een dag krijgen ze een grote klus aangeboden (waarmee ze 500.000 dollar plus een bonus van 250.000 dollar kunnen verdienen) van de Mexicaanse maffiabaas Chepe (gespeeld door Reynaldo Gallegos), waarbij ze de baby van iemand (een zekere Mike Brennan) moeten ontvoeren, die in diskrediet staat bij deze maffiabaas. Hoewel ze eigenlijk niet aan ontvoering doen en ook weten dat de klus zeer risicovol is, nemen ze de klus toch aan, omdat de beloning te groot is om nee tegen te zeggen. Maar zodra ze aan de ontvoering beginnen, loopt alles al vrij snel mis (daarbij schieten ze iemand dood, beter gezegd Mad Dog schiet zijn hoofd eraf , die ze aanzien voor een indringer en naderhand schiet men ook nog de moeder van de baby dood) en worden ze de meest gezochte voortvluchtigen in Los Angeles.

Zoals al bij de opening aangegeven zit het verhaal vrij rommelig in elkaar (ik heb er dan ook drie dagen over gedaan om deze film eindelijk helemaal uit te kijken) en moet het verhaal het vooral hebben van de harde actie scenes en de dialogen, die best hilarisch zijn. Wat dat laatste betreft is het o.a. genieten als men met zijn drieën in een casinohotel verblijft en daarbij het gezelschap opzoekt van vrouwen (beter gezegd hoertjes). Daarbij heeft Diesel moeite dat een barkeeper ijs in zijn drankje doet en ook met zijn temperament als hij in zijn hotelkamer aan het praten is met Zoe (gespeeld door Louisa Krause), die overigens geen hoertje is (hij raakte met haar aan de praat, m.b.t. het ijs, aan de bar). Troy vertelt daarbij over zijn ervaring met vakantie in Nice en nodigt het hoertje Lina (gespeeld door de best mooie Melissa Bolona) uit om met hem mee te gaan terwijl deze daar totaal niet is in geïnteresseerd en eigenlijk ook niet naar hem luistert (dit ter frustratie van Troy). En Mad Dog laat zich daarbij aftrekken door een Aziatisch hoertje, maar omdat het voor het hoertje te lang duurt voordat hij klaarkomt, gaat ze tevens daarbij op haar telefoon kijken, waarbij Mad Dog dan kwaad wordt en haar wegstuurt. Sowieso was de dialoog daarbij geweldig:

Hoertje: Waarom maak je er zo'n probleem van ? Ontspan je. Laat het maar komen.
Mad Dog: Ik weet wel hoe ik mezelf kan laten klaarkomen.
Hoertje: Dit duurt een eeuwigheid.
Mad Dog: Weet ik

Deze gestoorde Mad Dog zorgt overigens voor de meeste humor in het verhaal en zijn dialoog m.b.t. vloerbekleding, voeten en betonnen vloer in de gevangenis, is daar ook weer een goed voorbeeld van:

"Als ze (m.b.t. zijn voeten) niet merkten dat je je slippers niet aanhad in je cel, voelde je alleen maar koud beton met peuters en sperma erop. Dit is... (als hij met zijn voeten schuift over vloerbekleding) Kom op, man. Dit is lekker. Het is net een zacht, geschoren kutje"

Ook zit er voldoende actie in het verhaal en deze is best hard en grof en komt vooral weer op conto van Mad Dog, die zich vaak niet weet in te houden. Dat laatste kost hem overigens letterlijk en figuurlijk zijn hoofd, want op een gegeven moment heeft Diesel het helemaal gehad met hem als ze een lijk (Mike Brennan die ze aanzagen voor de indringer) gaan verbergen (waar Mad Dog ook de lichamen heeft verstopt van Sheila en Melissa) en hij dan Mad Dog in zijn hoofd schiet. Ook het einde van het verhaal mocht er best wezen qua hardheid, maar is wel rommelig omdat je niet weet hoe Troy wist te ontsnappen aan de politie, terwijl deze hem gevangen hebben en hem een flink pak slag geven (omdat ze een vrouwelijke politieagente hebben neergeschoten). Uiteindelijk zal Troy het net zoals Diesel en Mad Dog het wel niet overleven.

Al met al is dit een rommelige Actie / Misdaad film, die desondanks het kijken wel waard is en dat vooral vanwege de harde actie en de hilarische dialogen. Ook vanwege de bekende cast is deze film wel het aankijken waard, want de drie hoofdrolspelers Nicolas Cage, Willem Dafoe en Christopher Matthew Cook, doen het gewoon leuk en vooral dan Willem Dafoe als de gestoorde Mad Dog.

Langdradig.

Tenminste, zo voelde de film voor mij aan, terwijl hij toch maar een uurtje of anderhalf duurt. En sowieso een ietwat raar geval - onevenwichtig en rommelig. Ik ergerde me daarnaast wat aan Cage, en dat ging weer wat ten koste van de amusementswaarde van Dafoe die leuk over the top aan het doen is. En dan Cook nog, die er een beetje als het derde wiel bijhangt.

Wel een paar leuk grappig lompe scenes, en een paar stukjes aardige tekst daarbij. Jammer dat de hele film niet op dat niveau zit.

Ik had er niet veel van verwacht maar het viel me nog reuze mee, sterker nog, deze misdaadkomedie is af en toe best grappig zelfs!

3 fuck-ups die nog 1 grote klus doen, dat gaat natuurlijk niet helemaal zoals gepland. Simpel maar de humor maakt een hoop goed, lekker over de top en Dafoe speelt een heerlijke mafketel. De rest van de cast doet het iets minder maar niets waaraan ik me heb gestoord. Helaas is het einde niet al te best, een halfje eraf daarvoor. Al me al heb ik me toch niet verveeld en is het best een leuk tussendoortje. Met een iets sterker einde had ik wel op een voldoende gekomen maar voor nu hou ik het op 2,5

Nochtans best een goede opening die naar een goede film deed vermoeden. Dafoe speelt een heerlijke mafketel. Daarna verwatert het wat, maar is best nog te doen. Maar het laatste kwartier verprutst wel alles. Chaotisch slot met rare toevoegingen. 4/10

Als er één ding is dat je van deze film met een grote zekerheid kan zeggen, dan is het dat de prent over de hele lijn behoorlijk origineel is. En alles behalve een doodgewonde en saaie criminele dramathriller. Het verhaal komt op een erg vreemde manier op gang. Regisseur Paul Schrader introduceert zijn personages op een nogal bijzondere manier, wat zeker aan het begin nogal wat van de kijker vraagt. Gelukkig wordt het als we kennis hebben gemaakt met de drie ex-gedetineerden: Mad Dog, Diesel en Troy een stuk beter. Het verhaal over de kidnapping van één of andere baby is hier maar slechts een reden. Want de film gaat eigenlijk meer over drie mannen die hun weg moeten zoeken nadat ze uit de gevangenis zijn gekomen. Die wereld is voor hen compleet anders geworden. Zo kennen ze Facebook niet, weten ze niet wie Taylor Swift is. Helaas is het ook niet zo dat de film over de hele linie slaagt. Er zijn namelijk nogal wat plot-gaten maar een slechte film is het niet. Door het eigen sfeertje en het uitstekende acteerwerk van Nicolas Cage en Willem Dafoe is het een prima film geworden.

Een redelijk misdaad/drama/thriller film...

Redelijk en saai verhaal...

Drugs is niets...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteurs Nicolas Cage en Willem Dafoe...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Niet te moeite waard...

Een wat onevenwichtige film maar het uiteindelijke gevoel is toch wel oké bij Dog eat dog.Dat komt voornamelijk door enkele zeer sterke scenes (de opening was al meteen geweldig),goede (onzin)teksten en prima acteerprestaties van het trio en dan met name Willem Dafoe.

Dat soms allemaal wat ongecoördineerd overkwam past wel een beetje bij het verhaal maar drukte de pret toch ook wel gedeeltelijk.Dat zelfde geldt een beetje voor de regie van Paul Schrader maar met de rol van Greco wist hij weer wel te overtuigen.

Dog eat dog is geen hoogvlieger maar toch zeker een vermakelijke film en,mede door de soms extreme hardheid meer dan de moeite waard.

Goed.

Heerlijk.

Lekkere zwarte comedy, vermomd als actie/misdaad film. Al is het wel redelijk snel duidelijk dat het echt niet serieus te nemen valt. De film mag dan nog zo direct en geweldadig zijn, wanneer Dafoe daar zit in z'n roze huisje dan weet je eigenlijk al genoeg.

Dafoe en Cage vormen ook echt een hilarisch duo. Twee gevaarlijke maar uitermate lompe criminelen, het type dat toch eerder aan een Ritchie dan aan een Tarantino doet denken. Maar Schrader is toch wat anders van plan met z'n personages, want naast het misdaadgebeuren heeft de film ook nog wel wat eigenzinnigere kantjes.

Af en toe wordt het zelfs een beetje abstract. De drugsscenes zijn makkelijke slachtoffers natuurlijk, maar ook het einde is een goed voorbeeld. Of de allereerste scene in de bar. Schrader kan zich makkelijk uitleven, toch een redelijke zeldzaamheid.

Het is dat het tweede deel toch een beetje begint in te zakken. De vaart gaat er af en toe wat uit en behalve hier en daar een fikse opleving mist Schrader precies toch wat frisheid om het de hele film lang leuk te houden. Maar als geheel is het absoluut amusant, vaak geslaagd grimgrappig en zonder handrem.

3.5*

Redelijke film waarin drie ex-bajesklanten snel aan geld willen komen en een klusje aan nemen. Niet bepaald origineel. Maar de film begint zeker goed, bevat een paar aardige dialogen en komt soms redelijk lomp uit de hoek (op een positieve manier). De drie hoofdrolspelers zetten hun rollen ook vermakelijk meer. Echter mist het geheel wel wat focus (zowel verhaaltechnisch als in de uitvoering).

Sullige kruimeldieven op het slechte pad.

Een misdaadthriller die onderscheidend probeert te zijn door vooral het kleurgebruik. Dat maakt de narigheid en de enkele harde scenes nog wel plezierig om naar te kijken. Het wordt ook best wel met de nodige humor gebracht. Iemands hoofd er letterlijk af schieten, dat werk.

Cage en Dafoe zijn altijd een plezier om naar te kijken, maar ik ben bang dat deze film jammergenoeg niet heel veel indruk op me heeft gemaakt.

Kan beter.

Ik denk dat zowel Tarantino, Ritchie als de Coen bros. met dit uitgangspunt beter uit de voeten hadden gekund. De kruimeldieven die Schrader ten tonele voert, zijn maatschappelijke verliezers eerste klas, met een even bewonderenswaardig als misplaatst te noemen gebrek aan zelfbesef (personages waar alledrie genoemde regisseurs ervaring mee hebben). Wanneer zij al proostend hun criminele shortcut betitelen als masterplan, weet je als kijker dat dit gedoemd is om te mislukken.

Toch wordt wat volgt met minder charmante klunzigheid gebracht als bijvoorbeeld Lock, Stock of Burn After Reading; zijn de dialogen niet van diezelfde snedigheid en timing voorzien als Pulp Fiction of ander werk van Tarantino; noch weet Schrader uit de rommelige opeenvolging van gebeurtenissen een treffend geheel of lekkere flow te distilleren. En hoewel de eerste scenes (in Trailertrash Tammy's roze huis) wat hoop doen vestigen op een visuele mise-en-scene à la Wes Anderson of je kleurrijkere Japanse film, vinden ook die totaal geen navolging in de rest van de film.

It's not all bad though, want de hoofdpersonen en hun dynamiek zijn geinig om te volgen, waarbij Dafoe een voor mij weergaloze rol als paranoïde, doorgesnoven, wankelmoedige crimineel met een kort lontje neerzet. Altijd een beetje een onverklaarbare aversie jegens de man gevoeld, maar hier neemt hij dat totaal weg en is bovendien grotendeels verantwoordelijk voor de spaarzame hilariteit van deze film.

Hoezeer je het begrijpt of het een regisseur ook gunt om zich eens aan iets anders te wagen, is het overheersend gevoel hier toch van 'schoenmaker blijf bij je leest'. 2,5*

De film verwijst zelf al uitdrukkelijk naar Humphrey Bogart, dus naar de klassieke film noir, maar is duidelijk ook door Tarantino beïnvloed. De film gaat over drie losers – de film lijkt ook de boodschap te hebben dat ex-bajesklanten geen eerlijke kans krijgen in de maatschappij – en begint veelbelovend, maar de film weet de kwaliteit niet vast te houden. Uiteindelijk is het verhaal en de humor wat flauw, maar de film is wel vermakelijk.

Leuk en onbraaf misdaadfilmpje.

Het is echter altijd wel een vreemd gevoel bij Nicolas Cage de laatste tijd. Sinds 2011 zie je een stroming direct to video-dito-titels met de man verschijnen en de andere keer speelt hij weer in meesterwerken. Dog Eat Dog is daar toch enigszins ook eentje van.

We hebben Nicolas Cage als ex-bajasklant Troy... Maar de film opent met Willem Dafoe, die ik ook al meteen de rol vind stelen. De openingsscene beloofd al heel veel. Is het Tarantino? Is het Coen-brothers... En oh wat is het toch zo heerlijk fout. De kers op de taart is de kleurenfilter... waarbij al snel duidelijk wordt welke kant deze film toe wilt gaan.

We volgen dus drie losers die pas uit de gevangenis zijn vrijgelaten... en proberen het leven weer op te bouwen. Het ziet ernaar uit dat dat slechts op de illegale manier kan. Ze vermommen zich als smerissen en duiken in de drugswereld. Af en toe dan trippen ze, soms ranselen ze iemand af... en natuurlijk kan je al voorspellen dat dit alles naar de afgrond gaat.

Als ze van een maffiabaas een baby moeten ontvoeren lijkt het toch wel ergens te knagen. En als Willem Dafoe de kop van iemand eraf heeft geschoten die nou zojuist een hoop informatie bezat is het hek helemaal van de dam.

Wat ik opmerkelijk vind is dat de derde handlanger, die kale man, als achtergrondfiguur wordt beschouwd in de film. Ik vond hem uiteindelijk nog de beste rol hebben.

De film is prachtig opgebouwd met trippy filters die je wel vaker in drugsdrama's ziet, afwisselend met neo noir, zwart wit en een hoop ander geknutsel. Een heerlijk dosis geweld en zalige onliners en actie's. Eigenlijk ook een beetje zoals een misdaadfilm hoort te zijn.

Het einde was typisch. Hier lonkte Cage waarschijnlijk een beetje op zijn vroegere samenwerking met Lynch.

Ik heb ervan genoten.

4,0*

Beetje een schizofrene Schrader.

Soort Light Sleeper meets Bringing out the dead. Aan de ene kant een karakterdrama. In dit geval drie vrij excentrieke personages en aan de andere kant een hallucinante misdaadfilm. Het scenario is niet van Schrader, dus ik denk dat hij vooral het eerste heeft toegevoegd aan wat in de basis een soort Natural born killers kloon was.

Uiteindelijk werkt het wel. Geholpen door twee voortreffelijke acteurs weet Schrader het toch naar een iets hoger plan te trekken. Het eind is ook weer typisch Schrader.

Keek al met al prima weg.

3,5