Falling Down (1993)

Je hebt gelijk, een film die na 20 jaar nog zo te voorschijn komt noem ik kwaliteit! Misschien een goed idee om eens 'terug in de tijd' films gaan kijken en de nieuwe maar een tijdje te laten liggen!

Kijk ook wat verder terug in de tijd, zoals daar zijn: 'One flew over the cuckoos nest' etc.

Schumachers laatste films zijn te slecht voor woorden, maar z'n wat oudere zijn prima te pruimen. Zo ook deze Falling Down. Ooit eens aan begonnen, maar om een of andere reden nooit afgezien. Aangezien ik het eerste deel van de film wel goed vond, was ik wel nieuwsgierig naar het vervolg. Helaas is dat een afknapper geworden, want na verloop van tijd begon het me te vervelen.

Zoals gezegd begint de film sterk. Vooral de openingsscene mag er zijn. Met afstand de beste scene van de film. Fantastisch in beeld gebracht hoe het personage wat Douglas speelt, in elkaar zit. Zonder ook maar één woord gehoord te hebben is duidelijk hoe lichtgeraakt en stressgevoelig hij is.

De eerste paar scenes zijn nog wel leuk en interessant maar na verloop van tijd gaat het vervelen en valt het te veel in herhaling.

Ook het personage wat Robert Duvall speelt is niet best. Nogal clichérol en een verschrikkelijk saai karakter. Ook het gedoe met z'n vrouw is tenenkrommend.

Daarnaast zijn de overige acteurs ook niet echt op dreef. Slechte bijrollen, ook Barbara Hershey was niet op haar best.

Douglas verdient absoluut alle lof en hij maakt dat deze film behoorlijk uit de verf komt, maar na zo'n goed begin had er meer uitgehaald kunnen worden.

Voldoende.

Hier hou ik wel van! Een man wordt krankzinnig door toedoen van de maatschappij die zodanig om zeep is, echt geweldig geacteerd door Michael Douglas (is al vaak terecht aangehaald). Falling Down zit vol met lichtjes briljante scènes (die met Douglas dan voor alle zekerheid, het mocht allemaal natuurlijk nog meer rond hem gedraaid hebben van mijn part) en is soms best grappig. Echt een aanrader.

Als kind vond ik dit al een leuke film, nu is dat weinig anders. Het is soms een aantrekkelijke gedachte om alles achter je te laten, en tegen iedereen die je in de weg loopt gewoon "fuck you" te zeggen. Wat dat betreft spreekt deze film, en met name het hoofdpersonage, erg tot de verbeelding.

De openingsscène is al erg sterk, met close-ups op alles wat irriteert, op zo'n manier dat het iedereen al snel teveel zou worden. De verstikking van het hoofdpersonage wordt in ieder geval zo flink uitvergroot. Dat geldt ook voor de misstanden in de maatschappij, die aangekaart worden. Het wordt dusdanig vergroot dat het enigszins karikaturaal wordt, maar wel met doel dat de frustraties van het hoofdpersonage begrijpelijker worden.

Douglas zet een erg sterke rol neer, en draagt met gemak de film. Elke scène draait hij net weer een tikkeltje meer door, waarbij zijn sarcasme en het contrast tussen zijn goede bedoelingen en zijn handelen voor vermakelijk situaties zorgen. De scènes met Duvall zijn dan weer een stuk minder, wat niet zozeer aan de acteur ligt, maar meer aan zijn rol. Het is al eerder opgemerkt, zijn rol is gewoon erg standaard, en met name bij de scènes met z'n vrouw snak je naar de volgende scène met Douglas.

Visueel niet fantastisch, maar het valt wel op dat men echt aandacht besteed aan het visueel weergeven van alle frustraties van Douglas' personage. Voor de soundtrack geldt hetzelfde, niet geweldig, maar erg functioneel in het opwekken van een nerveus sfeertje.

Ondanks dat de maatschappij die uitgebeeld wordt wel erg overdreven is (de getoonde wantoestanden mogen dan best voorkomen, als het elkaar in deze mate opvolgt blijft het enigszins groteske aanvoelen), is het enigszins jammer dat de film uiteindelijk niet een stap verder gaat en de realiteit verder loslaat ten faveure van meer waanzin. Ondanks dat blijft het fijn vermaak. 3,5*.

goede acteur en een goede verhaallijn. Leuk bedacht en een geweldige acteur die de rol vertolkt. Bleef maar kijken gisteren. Het bleef interessant tot het einde van de film, vond het zeer leuk en spannend.

Authentieke film.

Met originele verhaallijn.

Kantoornerd Douglas ontpopt zich als malloot die met grof geweld door de stad trekt. Het zou een opgerekte aflevering van Criminal Minds kunnen zijn, waarbij je je afvraagt wat er zich in zo'n man zijn bovenkamer voltrekt.

Mooi verhaal met soms grappige absurde scenes erin.

Wel een genot om te kijken tot het einde.

“It’s vivid, it’s credible, it’s extremely well acted... but what exactly is the point?” schreef de beroemde filmrecensent Leonard Maltin over deze film. Daarmee somt hij op waarom deze film op mij, bijna 25 jaar later, nog steeds zo’n enorme indruk maakt. Anno 2017, kort na dodelijke aanslagen van éénlingen in respectievelijk Londen en Stockholm, werpt deze film de belangrijkste vraag op: wat drijft een mens ertoe om zich zo af te keren van de wereld waarin hij leeft, dat het resulteert in de dood van anderen? “Falling Down” geeft geen éénzijdig antwoord en is op verschillende manieren te interpreteren. Is Bill Foster [Michael Douglas] iemand die de frustratie van zijn enorme privé-problemen ventileert door zich af te reageren op buitenlanders, welgestelden en de overheid? Of is hij iemand die zich het asociale gedrag van buitenlanders, welgestelden en de overheid jarenlang heeft laten welgevallen, omdat hij een gezin had om op terug te vallen? Daarvoor kun je eindeloos discussiëren. Het is een discussie die is opgelaaid sinds het Brexit-referendum en die nu nog actueel is met de opkomst van Front National in Frankrijk en Alternatieve für Deutschland. Want ik zie Bill Foster wel degelijk als de verpersoonlijking van de PVV-stemmer, maar dan is het nog steeds de vraag wat je precies van Bill moet vinden.

In één van de beste openingsscènes ooit gefilmd, zien we Bill in kantoorkleding in zijn auto zitten. Hij staat in een file veroorzaakt door wegwerkzaamheden. Het is bloedheet, om hem heen ziet hij onder anderen kinderen die rotzooi schoppen op een schoolbus, een nummerplaat met een uiterst onvriendelijke boodschap en twee mannen in een cabrio die via hun mobiele telefoon (!) luidruchtig ruzie maken met iemand aan de andere kant van de lijn. Bill is duidelijk gespannen, maar aanvankelijk nog rustig. De camera beweegt onrustig van auto tot auto, de soundtrack bestaande uit het geluid in combinatie met de onconventionele, maar zeer effectieve score van James Newton Howard, wordt steeds drukker en de regisseur snijdt steeds sneller heen en weer tussen de verschillende auto’s en Bill. Dit is een verbeelding van de toenemende spanning en onrust in zijn hoofd, die tot een hoogtepunt komen wanneer hij merkt dat de airco niet werkt, zijn autoramen niet open kunnen en een vlieg constant om hem heen zoemt. Na enkele vergeefse pogingen om de vlieg dood te slaan, pakt Bill zijn koffer en stapt de auto uit en besluit te voet ‘naar huis’ te gaan. Onderweg krijgt hij het aan de stok met verschillende mensen. Eerst is daar een Koreaanse winkelier die gebrekkig Engels spreekt en weigert geld te wisselen voor een telefoontje, tenzij Bill iets koopt. Even later eisen twee bendeleden dat hij tol betaalt omdat hij zijn lunch nuttigt in ‘hun’ buurt en hij krijgt het ook aan de stok met de immer glimlachende manager van een Wacky Burger restaurant dat weigert hem een ontbijt te geven, omdat ze sinds 3 minuten alleen nog maar lunch serveren. De politie ziet deze incidenten als losstaande gebeurtenissen, behalve agent Pendergrass [Robert Duvall], een veteraan die sinds hij gewond raakte een bureaubaan heeft, maar toevallig niet ver achter Bill in dezelfde file stond. Op zijn laatste werkdag probeert hij zijn collega’s van zijn gelijk te overtuigen, maar niemand neemt hem serieus, behalve zijn ex-partner Sandra [Rachel Ticotin]. Ondanks de tegenwerking van hun baas komen ze er langzaam achter wat er werkelijk aan de hand is.

Je zult ook bij vlagen staan te juichen om het feit dat Bill zich niet laat ringeloren door onvriendelijke winkeliers, onguur volk en bureaucraten, maar hij gebruikt steeds extremere middelen om zijn gelijk te krijgen. Het keerpunt komt wanneer Bill een Surplus Store binnenloopt en de homohatende, racistische eigenaar [een briljante Frederic Forrest] zijn bewondering voor hem uitspreekt. De film maakt ook op pijnlijke wijze duidelijk dat de afstand tussen de burger en de overheid enorm is. Dat word onder anderen duidelijk uit de manier waarop politie-agenten omgaan met Bills ex-vrouw Elizabeth [Barbara Hershey], maar het blijkt ook uit de respectloze manier waarop Pendergrass’ baas en zijn collega’s afscheid van hem nemen. Pendergrass is de politie-agent zoals we die willen zien: iemand die respect voor slachtoffers en onschuldige getuigen toont en dat juist op doortastende manier gebruikt om misdaden op te lossen. Het leidt allemaal tot een dramatische, indrukwekkende finale. Het is levendig, het is geloofwaardig en extreem goed geacteerd... en een film zijn die een discussie op gang brengt over hoe we met elkaar samen leven en met elkaar omgaan. En dat alleen maakt deze film tot een unieke ervaring waar ik keer op keer van geniet.

Ik ging deze film volledig blanco in en ben helemaal voldaan na het einde gezien te hebben. Heerlijke film. Briljante dialogen, schitterende kritieken op de maatschappij, haarscherpe opmerkingen en grappige insteken. De film zit er vol van. Ook nog wat gekruid met hier en daar wat actie en je hebt hier bijna een meesterwerk. Bijna. Uiteindelijk moet ik toch opmerken dat de film me niet geraakt heeft en dat is zowat het enige minpunt dat ik kan bedenken. Een film die ik 5* geef moet me echter ook op een bepaalde manier weten te raken. Dat wist deze niet te doen maar laten we niet te negatief wezen want deze film is subliem in alle opzichten. Acteerwerk, cinematografisch, audiovisueel heerlijk jaren '90, sfeervol en entertainend. Er was verder 1 dingetje dat ik wat jammer vond/niet vond kloppen maar ik ben het eigenlijk al vergeten, het zal dus niet belangrijk geweest zijn. Absoluut een aanrader!

Iedereen heeft het wel eens, zo'n dag dat je er even helemaal klaar mee bent. Een ontslagen defensiemedewerker heeft zo'n dag wanneer hij tijden vast staat in de file en besluit om naar het huis van zijn ex-vrouw te lopen voor de verjaardag van zijn dochtertje. Onderweg krijgt hij het aan de stok met alles en iedereen die hem niet bevalt. Tegelijkertijd heeft Prendergast zijn laatste dag als politieagent omdat hij van zijn vrouw met vervroegd pensioen moet gaan.

Michael Douglas speelt hier een a-typische rol als de boze middenklasser. Hoewel de acties van de man uiteindelijk buiten alle proporties zijn, blijf je heel erg met hem meeleven en heeft hij soms ook echt een punt. Iemand zei pas tegen me "Hoe ouder ik wordt, hoe meer ik het personage van Falling Down begrijp" en dat kan ik goed geloven. Uiteindelijk ziet hij in wat hij heeft veroorzaakt en hoe hij zijn familie blijkbaar tot last is en besluit zich te laten neerschieten. Het is af en toe wat grotesk en er zit flink wat zwarte komedie in de film, maar daaronder zit toch zeker een serieuze kern.

Doorheen een rotdag van "D-Fence" worden heel wat maatschappelijke onhebbelijkheden blootgelegd, gaande van arrogantie en agressie, over wat er leeft aan extremistische gedachten, bendevormingen, tegenstellingen rijk-arm, vooroordelen tot het nutteloos opsouperen van budgetten...Eén en ander wordt, zeker aanvankelijk, humoristisch uitgesmeerd en krijgt pas in het slot een echt dreigend karakter.

De tweede verhaallijn doet in feite precies hetzelfde, namelijk hoe er veelal redenen zijn om zich als mens te ergeren : het gebrek aan waardering, zeg maar minachting, van oversten en de pijn te moeten verbijten van onverschillige en op pesterijen beluste collega's.

Knappe film die ik met een tweede visie, na 6 jaar, heb leren meer te appreciëren.

Douglas en Duvall zijn op hun best en de rest draait lekker mee.

Dit blijft een fantastische film... zou ik echt graag in de top 250 zien. Douglas in één van zijn allerbeste rollen Toen ik hem in 1993 in de bioscoop zag was ik redelijk weggeblazen. Een overprikkelde ambtenaar van defensie keert met geweld terug naar zijn gezin. Het script onthult mondjesmaat informatie over D-FENS en dat zorgt voor een zorgwekkend profiel namelijk de man die op het punt staat ex-vrouw en dochter te vermoorden .

Natuurlijk is hij heel de film verder een antiheld omdat hij de maatschappelijke kwalen rondom hem op eigen wijze aanpakt. De scène in het Whammyburger restaurant en met de neonazi zijn om in te lijsten. De kijker identificeert zich makkelijk met wat de man doet en dat maakt deze film zo populair; Hij doet waar alle anderen alleen maar van dromen... de middelvinger met kracht opsteken naar de maatschappij. In die zin is de film ook satirisch. De idiotie van het maatschappelijk systeem wordt meer dan eens centraal gezet en men wil ons verantwoordelijk stellen voor hopeloze mensen als D-FENS.

Het ontbreekt Falling Down niet aan zwarte humor en oneliners ("take some shooting lessons asshole") en het moraliserende wordt verstandig links gelaten. Ik geef die film geen 5* door de helaas wat oninteressante plotlijn tussen Prendergast en zijn labiele vervelende vrouw. Dit soort dingen stoort de film vond ik. Verder een meesterwerk waarbij alle stukjes goed op hun plaats liggen.

PS : als je veilig wilt zijn voor een achtervolger ga je toch niet op een doodlopende pier gaan zitten

Falling down was me vrijwel onbekend, maar is me uitermate bevallen. Eentje die ik absoluut wil aanbevelen als 'goed om eens gezien te hebben, zonder een meesterwerk te zijn'. Ik verwachtte een soort pulpachtige actie-/wraakfilm met Schumacher achter de schermen, maar het verhaal gaat toch wat verder dan dat.

Michael Douglas speelt een meesterlijke neuroot of een aan andere gedragsstoornis lijdende zonderling die een absolute baaldag kent. Zo eentje die wij ook af en toe wel eens hebben, maar dan zonder zoveel geweld. Het begint al met de file waardoor hij prompt zijn auto achterlaat en te voet zijn weg verder zet. Die openingsscène alleen al is geweldig om volgen in die bloedhete auto en vervelende insecten. Wat volgt is een aaneenschakeling van toevallige passanten met wie hij het (meestal) aan de stok krijgt. Op den duur zie je er de humor van in van zijn stoïcijnse zelf en zijn opgekropte woede die leidt tot een geweldige explosie.

Falling down schuwt op de weg van D-Fens ook de maatschappijkritiek niet van de kleine man die moet ploeteren en moet leren omgaan met de onrechtvaardigheden van het leven. D-Fens gaat er op zijn eigen manier hoogst eigenaardig mee om, maar creëert mede daardoor toch enige sympathie bij de kijker. Eén van de minpuntjes van de film is het personage van Prendergast die een wat clichématig personage neerzet als niet serieus genomen gepensioneerde agent die het uiteindelijk toch allemaal bij het rechte eind had.

Een film die geen moment verveelt toch niet als Douglas in beeld komt. Prima acteerprestaties en tijdloos. Dikke verdiende 4,0*!

De film begint best behoorlijk, met een broeierig sfeertje en een zeer geprikkelde hoofdpersoon. Het blijft echter maar in dezelfde sferen hangen en ik kon mij niet echt in de hoofdpersoon inleven. Die wordt gaandeweg overigens steeds meer een karikatuur. De bijrollen hebben weinig te bieden, met name de rol van Duvall stelt teleur. Het acteerwerk is ook niet overal even sterk. De film valt kortom behoorlijk tegen.

Uitstekende film over een man die in de file staat en uit zijn auto stapt om naar huis te lopen. Een originele film met een boeiend hoofdpersonage die doet wat iedereen wel eens denkt, maar nooit doet (de kleine irritaties en alles wat er mis is in de wereld). Mooi camerawerk en het verhaal is goed opgebouwd (hoe het van kwaad tot erger gaat). Samen met The Game is dit toch wel de beste rol van Michael Douglas.

Meer dan kostelijke film over de irritatie van de dag en een reactie waar de meesten van ons zichzelf toch in zullen herkennen, verschil met Douglas is dat hij het daadwerkelijk uitvoert.

Zorgvuldig wordt er in de beginfase gewerkt met een lichte stijgende ergernis en een geestelijk gemoed die al wankel is. De broeierige sfeer lijkt alles te verergeren en uiteindelijk komt het moment dat er iets knapt en hij besluit terug te keren naar het punt waar alles verkeert ging, en naar terug verlangt, spreekwoordelijk gezien. Wat er daarna allemaal gebeurt tart de verbeelding, doch komt over als heel herkenbaar. Douglas loopt tegen tal van misstanden en problemen aan die we eigenlijk allemaal oogluikend toe laten waar we diep van binnen net zo op zouden willen reageren als Douglas. Dit is waar Douglas als bad guy eigenlijk de sympathie wint, ergens is hij een soort tragische Don Quichot die eindelijk op komt tegen alles wat we tolereren en dat in een uitmuntend gekozen omgeving want Los Angeles laat zich van zijn slechtste en meest typerende kant zien. Een metropool vol verschillen, temperamenten en tegenstellingen. Een miljoenenstad in een broeierige klimaat waar iedereen keihard tegen een ander, intolerant en behoorlijk egoïstisch lijkt. Het gevolg is dan ook een film vol harde, sarcastische en snedige dialogen waar juist degene over de schreef, Douglas, de nuance lijkt te vormen en een bepaalde rechtvaardiging na streeft.

De scene in de hamburgertent is geniaal en ik vind met name Sheila geweldig op Douglas reageren, die lijkt het hele gebeuren een fijne afleiding van de sleur van de dag te vinden. De golfbaan is overigens ook briljant. Forrest, ook bekend als de kok en schipper in Apocalypse Now, is ook fijn als de nogal 'rechtse' winkeleigenaar met Arische sympathieën. Uiteindelijk thuis gekomen vind Douglas zichzelf voor de homevideo en krijgen we een inkijkje in zijn ware karakter, en even lijkt er op het gezicht een soort inzicht te spelen dat hij eindelijk ziet wat er fout ging. De uiteindelijke eindscene op de pier is mooi uitgespeeld en laat veel ruimte voor 'what if...'. Duvall vult het in met wat hij het meest waarschijnlijk acht, maar in werkelijkheid weten we natuurlijk niet wat Douglas van plan was te doen, tegelijk zit daar ook de tragiek in die zich verder uitbreid in de 'suicide by cop' die Douglas vervolgens pleegt. Tegelijk is het tragisch als niet te voorkomen. Het karakter om in de bak te zitten, lijkt Douglas niet te hebben, en kennelijk had hij voor zichzelf het inzicht dat hij toch niet ging veranderen. Dit leek het best voor allen. Toch blijft er iets ongrijpbaars en onbegrepen aan het karakter D-fens hangen. Waarom was hij zo en wat wilde hij nu precies?

Tragische, humoristische en vermakelijke aanklacht tegen bepaalde dingen in de maatschappij. Kostelijke vertelt vanuit het oogpunt van Douglas en Duvall die beide meer dan prima acteren. Fijne film.

Aparte film, wist niet wat ik ervan moest denken nadat het afgelopen was. Douglas zet een sterke rol neer, hij uit zijn frustraties tegenover de maatschappij op een gewelddadige en komische manier uit. Maar op een neonazi en een paar gangsters na zijn het vooral onschuldige mensen die hij lastig valt, waaronder zijn eigen familie. Dat maakt het lastig om echt sympathie voor hem te voelen, maar nog steeds interessant om naar te kijken. Het verhaal verloopt op een vlot tempo, vanaf de eerste scene draait Foster al door, en het grootste deel van de film blijft je aandacht vasthouden, het laatste deel voelt iets uitgerekt, maar de allerlaatste scene is wel nice gedaan. Ik vond het lastig om de boodschap erachter uit te zoeken, ik las in een andere recensie hier dat de afstand tussen burger en de overheid goed wordt uitgebeeld, dat vond ik ook, maar de boodschappen die Bill Foster achter laat zijn lastig om in mee te leven, aangezien het hier wel om een doorgedraaid persoon gaat.

Kijkt lekker weg, goed geacteerd en apart verhaal, met een soms nogal verwarrende boodschap, 3,0!

Falling Down is in mijn ogen verreweg Schumacher's beste film. In deze film geeft hij Michael Douglas de kans om te schitteren op een loeihete zomerse dag in Los Angeles. Douglas, die "Bill" speelt is een persoon die een complete zenuwinzinking beleeft en eigenlijk al jaren langzaam is afgegleden naar een niveau dat hij de samenleving helemaal zat is. Al kan je aan de hand van bepaalde momenten wel merken dat hij altijd deze nare trekjes wel heeft getoond.

Deze briljante vertolking van Douglas wordt goed ondersteund door de broeierige, zweterige, naargeestige, stinkende, vervuilende en bovenal ook asociale setting met nare mensen die Schumacher aan Falling Down weet te geven. Zelden krijg je zo'n deprimerend gevoel over de verloederende samenleving als de film Falling Down.

Als je jezelf in een kuttijd waant en terug verlangt naar de jaren 90, kijk dan Falling Down. Maatschappijkritiek en de naargeestige sfeer wordt perfect weergegeven.

4,0*

Hier blijkbaar nog geen score/review voor gegeven, nu bij het terug zien er van, het moment om dit wel te doen. Wat zet Douglas hier zijn rol als doorgeslagen 'nerd uitziende' Amerikaan, op een meer dan sublieme wijze neer, zo genieten is dit. De man trekt een klein spoortje van vernieling, op weg nr zijn dochter en owee als je hem in de weg staat. Dit zijn zo'n films die ijzersterk blijven door de decennia heen en die alles overleven. Voor de rest heb ik eigenlijk nog niet zo genoten van Joel Schumacher z'n films, ia number 23, z'n 2 Batman films, vond ik zelfs vrij dramatisch. Dus is deze toch een verademing.

Heerlijke film met een absoluut briljante Michael Douglas. Deze Falling Down behoort toch wel tot zijn betere films én acteerprestaties. We volgen hem als een gemiddelde Amerikaanse werknemer die wel klaar is met zijn leventje en gewoon flink de pest in alles heeft. Zeg maar net als Al Bundy van mijn avatar, maar waar Al zijn leed met gevatte humor ondergaat, daar gaat Douglas los met geweld.

Het levert echt talloze geweldige momenten met fijne zwartgallige humor op, met als beste stukken met die gang, de neo-Nazi, de bazooka en vooral de hamburgertent waar hij net een paar minuten te laat is om zijn gewenste ontbijt te krijgen, waarna hij flipt. Ik denk dat iedereen wel eens van zulke dagen heeft dat alles tegen zit en dat je om zulke kleine tegenslagen gewoon erg boos kan worden en eigenlijk best heel agressief zou willen doen. Om die reden kon ik me ook wel prima verplaatsen in zijn personage, zonder dat ik ooit gewelddadig zou worden uiteraard. Zijn personage is natuurlijk een heerlijke over de top gaande versie van ons allemaal in die situaties, maar dat maakt dit dan ook leuk. En toch kent hij wel enig fatsoen, want hij vermoord dan weer niemand, op de Nazi na. Maar die vroeg er dan ook om haha.

Wat deze film weerhoud van een 4,5* is het andere gedeelte met sergeant Prendergast. Ik kon weinig met die scènes en ze gaven me vooral elke keer het gevoel dat ik Douglas weer snel in beeld wilde zien. Overigens een geinig slot bij het water, waar de titel Falling Down naast figuurlijk ook letterlijk werd gemaakt. Iets waar deze film natuurlijk volledig om draait, de aangedikte kritiek op de maatschappij. Wederom een hele sterke film uit 1993, bepaald niet de eerste naast bijvoorbeeld Jurassic Park, The Fugitive, Groundhog Day en Schindler's List.

4*

Leuk.

Falling Down behoort absoluut tot het betere werk van Schumacher. Van hem ben ik een beetje gewend dat hij realistische en donkere verhaaltjes op zich neemt en daar ridicule elementen zoals een schurk aan toevoegt. Falling Down doet dat gelukkig niet, waardoor het vooral een luchtige en soms bijzondere misdaadfilm weet te zijn.

Het is vooral de humor en satire die hier weten te werken. Deze film lijkt soms een reactie te zijn van de frustratie van Schumacher op de maatschappij, maar ingepakt met een humoristisch omhulsel. De humor is vlot en verfrissend donker, zeker voor Amerikaanse standaarden. Dit soort grappen zullen misschien op de dag van vandaag te ver gaan, en dat maakt deze film vervolgens alleen maar leuker.

Acteerwerk van Douglas is goed. Dit soort rollen ben ik niet van hem gewend, en dat maakt de verrassing er alleen maar leuker op. De bijpersonages doen het ook aardig, maar naast een Douglas verdwijnen ze in de vergetelheid. Het is daarom ook erg jammer dat de film zich opvallend veel focust op de agenten en het onderzoek naar de daden die worden gepleegd door Douglas.

Wanneer de film zich namelijk op Douglas focust is het als geheel op z'n leukst. Misschien ook beter dat de film zich niet te veel op Douglas focust, want zo zijn de scenes waar hij inzit leuker, maar toch wordt er te veel gefocust op een minder interessant aspect van het verhaal (agenten) en dat is jammer. Toch zitten er genoeg scenes in die wel interessant en intrigerend zijn en die weten dat te compenseren.

Regie is verder ook aardig. Degelijke cinematografie, sterke opening. Schumacher weet het maximale uit de scenes met Douglas te krijgen, maar het camerawerk laat het hier en daar wat afweten. Daar heeft Schumacher vaker wel last van, maar in dit soort films is dat maar een klein kritiekpunt. Het verhaal is namelijk leuk genoeg en de speelduur niet te lang. Meer dan 2 uur was te veel geweest.

Ja, ik vond het een leuke film. Enkele geweldige scenes en een leuk personage. De film wisselt vaak van tempo door de hoofdpersonages steeds af te wisselen en dat weerhoudt de film ervan hoger te scoren, maar verder een puike film. Misschien tot nu toe wel de beste film die ik van Schumacher heb gezien, had ook niet verwacht dat hij zo'n film als deze zou kunnen maken.

Michael Douglas speelt de rol van zijn carrière als een man bij wie de druppel teveel is gevallen. Hij is al langer een vat vol spanning en op een warme zomerdag is een frustratie het duwtje dat hem doet zeggen dat het allemaal genoeg is geweest. Niet ineens, maar stap voor stap tot hij aan het 'point of no return' zit, zoals hij dat zelf zegt.

Tegenover hem zien we een introverte Robert Duvall die zijn eigen frustraties altijd heeft onderdrukt. Hij zet zijn eigen leven en verdriet opzij en geeft zelfs zijn job op voor de grillen van zijn vrouw. Ietwat een tegenhanger van het personage van Michael Douglas, maar zeker niet zomaar een spiegelbeeld.

Het interessante aan de film, is dat de kleine feiten waar Foster kwaad om wordt, ergens wel te begrijpen zijn. Dat maakt van Foster een personage dat weliswaar ontspoort, maar niet om irrationele redenen. Al is het bij hem wel een opeenvolging van allemaal frustraties en reageert hij extra overdreven.

De eerste keer dat ik de film ooit zag, was ook op een broeierige zomerdag in 2012. Dat zorgde er voor dat ik nog meer in de film zat. Maar ook nu blijft Falling Down een boeiende film van een man bij wie een frustratie teveel zorgt voor een kortsluiting in zijn hoofd en de uiteindelijke val niet meer te stoppen is.

“I never liked you. You know why? You don't curse. I don't trust a man who doesn't curse. Not a "fuck" or a "shit" in all these years. Real men curse.”

Bijzondere film, zo begin ik er in ieder geval mee. Ik moet nog niet zo heel veel films voor een grote ‘mijlpaal’ in mijn MovieMeter ‘carrière’ en wil nu dus eigenlijk wel zoveel mogelijk films gaan kijken die nu al een hele lange tijd op mijn kijklijst staan en al een aardig tijdje mijn aandacht vast hebben. ‘Falling Down’ was één van die films die ik nu al een tijdje achtervolg, het leek mij een erg interessante film op het eerste oog. En ik heb ook echt wel genoten van deze film, want buiten de politieke statements die er werden gemaakt en veel wijzen naar anderen volgt de film een prima verhaal en vond ik het concept erg gaaf.

We volgen de gehele film ‘D-Fens’, een verward ogende man die op een dag in de file staat en er eigenlijk helemaal klaar mee is en besluit lopend naar ‘zijn’ huis te gaan. Hij moet hiervoor wel een heel deel van ‘Los Angeles’ door crossen. Onderweg komt hij verschillende dingen tegen waar hij zich aan stoort en wat duidelijk wordt is vooral de achtergrond van ‘D-fens’. We lopen dan door de straten en stuiten op verschillende maatschappelijke problemen, en dat begint eigenlijk vrij klein waar hij in een winkel komt en de prijzen hoog vindt van bepaalde producten zoals een blikje cola, die nu tachtig cent kost i.p.v. vijftig cent. Maar even later ook het feit dat men je gelijkt dood wil hebben als je ze aanpakt, als je een zwerver niks geeft je een slecht persoon bent en wat ik zelf de mooiste scène vond was toch wel de misleidende reclame van een fastfood restaurant waar hij het niet mee eens was hoe zijn broodje werd geserveerd en hoe deze was afgebeeld.

Het verhaal neemt je uiteindelijk steeds makkelijker mee, het begon wat afvragend maar legt zichzelf erg makkelijk uit. Zo ook de politie problemen die duidelijk eerst niet zoveel aandacht geven aan de verdachte tot het te laat is, en het stalk verhaal wat we zien als hij constant zegt naar zijn dochtertje en ‘vrouw’ te gaan terwijl hij een straatverbod aan zijn broek heeft hangen, hij mag in ieder geval niet in haar buurt komen. Dan vallen veel puzzelstukjes in elkaar en wordt de film alsmaar interessanter.

De cast verder is niet echt een spektakel. ‘Michael Douglas’ steelt de show en dat is ook wel duidelijk dat de film puur op hem gericht is, hij heeft er zin in en dat is te zien. Hij speelt een erg leuke rol. Ik vond dit echter de eerste film van ‘Schumacher’ die ik echt kon waarderen, zijn voorgaande films die ik heb gezien vond ik nog niet héél boeiend. Het einde was ook veel zeggend, met de ’Suicide by Cop’ wat een onwijs groot probleem is in de Verenigde Staten, ook vandaag de dag nog.

4.0*

Beste rol inderdaad van Douglas, en wat er gebeurt is niet goed te praten, maar we begrijpen het allemaal wel, de stoppen die gewoon doorslaan, kan iedereen van ons overkomen, zeker nu in deze wereld vol stress en problemen.....

Hele bijzonder film van Joel Schumacher. Ik had hem ooit wel eens op een 'must see'-lijstje gezet nadat ik die scène in de fastfoodtent op sociale media al een aantal keer had voorbij zien komen. De film lijkt aan te vatten met een brave huisman die tot de waanzin gedreven wordt, volledig tilt slaat en er letterlijk uitstapt. Dat beeld wordt later dan wel flink bijgesteld.

De stijgende prijzen, de intolerantie op straat en in de buurt, het zinloze geweld,... . Het zijn misstanden die we allemaal beu zijn, alleen geeft Douglas daar wel op een hele eigenwijze en uiteraard totaal sociaal onaangepaste manier gevolg aan. In de schaduw daarvan speelt Duvall een politieagent in, de laatste dag voor zijn pensioen, die nog een allerlaatste grote zaak ziet. Het leidt tot een geweldige slotscène tussen Douglas en Duvall.

Fijne, mooie, komische en eigenaardige film van Schumacher.

Onbegrepen.

De film lijkt misschien te gaan over iemand die door de laatste druppel getergd over het randje gaat, maar als je tot het einde blijft opletten blijkt dat niet echt hoe de vork in de steel zit. Het karakter dat Douglas speelt was altijd al ver over de rand, en de gebeurtenissen waar hij zich over opwindt hebben daar uiteindelijk maar heel weinig mee te maken. Waarmee de film eerder een roep voor meer ambulante geestelijke gezondheidszorg is dan een aanklacht tegen de maatschappij. Toch wordt dat, zo ook hier te lezen, maar heel weinig begrepen. Zelfs het genre is misplaatst - dat had overduidelijk 'drama' moeten zijn.

In de opbouw laat Schumacher wel zien dat hij vaker met het bijltje gehakt heeft - de tegenstelling met de ook al ietwat getroubleerde bureaudetective Duvall had niet fraaier kunnen zijn, en voorkomt dat het een al te zwaar drama wordt. Toch is het ook wel een beetje pedestrian allemaal, behalve het onderwerp speelt de film wel erg op safe. Makkelijke sentimenten, maar ook simpele cinematografie en geen overdreven aandacht voor de soundtrack.

Een halve punt verhoogd.

De laatste keer dat ik deze film zag is alweer zo'n 15 jaar geleden, maar hij blijft indrukwekkend. Dagelijkse frustraties van de gewone (Amerikaanse) man worden herkenbaar in beeld gebracht: van de file, straatcriminaliteit, hufterigheid, stijgende prijzen, domme regeltjes tot grotere thema's als de verschillen tussen arm en rijk, en wit en zwart. De film laat duidelijk zien wat er mis is en Douglas is ons baken dat ons door deze ellende heen loodst.

Helaas is hij zelf net zo verknipt als de maatschappij die hij zo verafschuwt. Zijn hang naar geweld is snel voelbaar, en blijkbaar altijd al latent aanwezig geweest als we de beelden zien van de homevideo op het eind. In eerste instantie leven we met hem mee, maar dat wordt steeds lastiger wanneer hij naar grof geweld grijpt om zijn zin te krijgen. De bijna-shooting in het restaurant is nog enigszins komisch, maar de moord op de nazi en het sadistisch genoegen waarmee hij de golfer ziet lijden zijn niet meer goed te praten natuurlijk.

Interessant vond ik ook de rol van de agent die met pensioen gaat. De twee mannen lijken tegenpolen, maar vullen elkaar goed aan en lijken zelfs van elkaar te leren. Hij kampt, net als Bill met een gezinstrauma, en is, evenals Bill, een man die over zich heen laat lopen. Hij wordt niet voor vol aangezien door andere mannen, wordt gekleineerd door zijn vrouw en lijkt zich hierin te berusten, omdat hij het geluk van zijn vrouw als ultiem doel heeft. Dit geeft hem de kracht om de kinderachtige vernederingen te ondergaan, hoewel hij ook leert om voor zich op te komen gedurende de film.

Een film die interessante vragen stelt over de rol van het individu in een maatschappij, en die meerdere kijkbeurten verdient.
4*

I am not a vigilante. I am just trying to get home to my little girl's birthday. Now if everyone will just stay out of my way, then nobody will get hurt.

Ik was deze Falling Down een dikke week geleden toevalling tegengekomen. Ik had er nog nooit over gehoord, maar het plot sprak me onmiddellijk aan en een film met Michael Douglas en Robert Duvall in de hoofdrollen kan toch niet misgaan ?

En deze film is absoluut niet misgegaan, integendeel. De film begint meteen sterk met de scene waarin Michael Douglas meteen begint door te draaien in de file. Er is geen introductie nodig, maar meteen wordt het duidelijk dat het hem allemaal teveel wordt in deze maatschappij. Op zich ben ik al enorme fan van films waarin alles begint te escaleren, maar Joel Schumacher weet het dan ook nog eens op een zeer sterke manier te brengen. Douglas begint eerst keet te schoppen met een baseballbat en eindigt met een sporttas vol geweren, heerlijk! Deze film zit dan ook vol met geweldige scenes, zoals in het fastfood restaurant. Het einde mag misschien voorspelbaar zijn, maar doet niets af aan hetgeen we in de rest van de film gezien hebben gekregen.

Falling Down wordt dan ook nog eens gedragen door 2 uitmuntende acteurs die op erg hoog niveau spelen. Douglas speelt hier een nogal wat aparte rol die ik meestal niet van hem gewoon ben. Eigenlijk is hij niet beter dan al die criminelen die de revue passeren, maar ergens krijg je wel medelijden met hem en hoop je dat het nog op één of andere manier goedkomt met hem. Robert Duvall speelt dan weer een heerlijke rol als rechercheur, die z'n laatste werkdag voor de boeg heeft.

Heerlijk film dit. Falling Down raast aan een hoog tempo voorbij met geweldige scenes en sterk acteerwerk.
stevige 4.5*

Een van de eerlijkste maatschappij kritische films die ik in jaren heb gezien

Een man kan zijn huis, zijn kinderen en zijn toekomst verliezen.

Niet omdat hij iets gedaan heeft, maar omdat zij iets voelde.

Een vrouw kan de politie bellen met een man die alleen maar beschuldigd wordt.

Een vrouw kan volledige voogdij krijgen zonder te bewijzen dat hij ongeschikt is.

Een vrouw kan zelfs huiselijk geweld plegen en toch als slachtoffer gezien worden.

Als de wetten in evenwicht waren,

zou deze hele wereld er compleet anders uitzien, maar dat is niet het geval.

En daarom zijn er tegenwoordig zoveel mannen boos, verslagen of hebben zich verwijderd van de maatschappij .

Wat deze film vastlegde, lang vóór sociale media, lang vóór automatisering,

lang vóór de ineenstorting van traditionele gezinnen, is het begin van een crisis

die we vandaag de dag zien uitbarsten.

Mannen worden uit huis gezet, uit de beroepsbevolking, uit het vaderschap,

uit hun relevantie, uit de maatschappij, en dan ziet de maatschappij er verward uit wanneer ze eindelijk doorslaan.

En daarom komt deze film vandaag zo hard aan.

Niet omdat Foster een held is, niet omdat hij gelijk heeft, maar omdat zijn ineenstorting

de logische conclusie is van een systeem dat ontworpen is om mannen te onderdrukken tot ze verdwijnen.

Daarom zegt de zwarte demonstrant:

Vergeet me niet.

Daarom herhaalt Foster het.

Daarom gaat de uiteindelijke confrontatie niet over geweld.

Het gaat over een man die beseft dat hij in de ogen van de wereld al dood is.

De tragedie is niet wat Foster deed.

Het is wat de wereld hem aandeed lang voordat de film überhaupt begint.

En dat brengt ons bij de echte vraag: hoeveel mannen zijn er vandaag de dag nog maar één slechte dag verwijderd

van het verlaten van het verkeer?

Hoevelen voelen zich onzichtbaar, ongehoord, ongewenst totdat de enige manier om opgemerkt te worden is door iets kapot te maken?

Falling down voorspelde dit moment, niet om het te vieren, niet om het te rechtvaardigen,

maar om ons te waarschuwen wanneer je iemands doel wegneemt, wanneer je zijn problemen belachelijk maakt,

wanneer je zijn familie, zijn baan, zijn identiteit afpakt en hem met niets anders dan schuld achterlaat.

Je creëert niet zomaar een schurk.

​​Je creëert een geest, een man die onzichtbaar door de maatschappij wandelt totdat hij op een dag

besluit dat hij niet langer onzichtbaar zal zijn.

Douglas speelt de rol zeer sterk , en alhoewel zijn personage al deze sociale systemen die hem proberen kapot te maken niet duidelijk begrijpt is de boodschap voor de kijker als man duidelijk , een systeem dat hem onderdrukt en straft zodra hij protesteert , een systeem dat hem ziet als gebruiksvoorwerp die in de prullebak word gegooit zodra hij niet meer bruikbaar is .