Falling Down (1993)

Het was al weer een tijdje geleden dat ik deze film had gezien. Vreemd genoeg blijven dit soort films in je geheugen staan. Met name de "actie" momenten van M. Douglas. De chit chat in het politiekorps vond ik iets minder, vooral het gezeik met Robert Duvall's wife. Dat hadden ze beter achterwege kunnen laten. De film is desalnietemin zeker geslaagd. Het heeft ook een boeiend thema. Een man die langzaam helemaal doordraait. De hamburgtent is zeker vermakelijk, maar ook de bazooka scene met jongetje die hem alles lekker uitlegt. Ik vond eigenlijk alle plekken wel boeiend waar hij toevallig langskwam op weg naar "huis". Op blu ray misschien niet het mooiste beeld, maar zeker niet slecht. Vooral de binnenopnames waren zeer scherp over het algemeen. Prima film om af en toe een keer te zien..

Doorsnee.

Gedurende een dik uur is Falling Down gewoon goed. Het personage van Douglas is interessant om te volgen en zijn acties zijn tragikomisch.

Na een tijdje wordt het echter te veel van hetzelfde. Er zit weinig variatie in en als dan ook nog eens Duvall's personage een zijplotje van niets krijgt, wordt het al een pak moeilijker om de focus te behouden. Dat lukt Schumacher dan ook maar half.

Michael Douglas is meer dan goed als doorgedraaide. Hij bewijst hier dat hij meer kan dan de al dan niet overspelige zakenman spelen.

Ook Robert Duvall is uitstekend als politieagent die op pensioen wilt/ moet.

Joel Schumacher slaagt erin een claustrofobische sfeer neer te zetten. De drukte en hitte zijn druipen bijna van het scherm af.

Enkel de speelduur had wat korter mogen zijn daar de film na een tijdje niet meer verrassend uit de hoek komt.

3

Erg leuk verhaal. Het personage van Douglas komt zowaar alles tegen waar een stereotype amerikaan zich aan irriteert en laat daarbij een spoor van vernieling en bloed achter Het was steeds weer boeiend om te zien waarin hij nu weer terecht kwam en wat er uiteindelijk zou gebeuren als hij zijn eind doel zou bereiken. Ik had een iets andere film verwacht, wat serieuzer waarschijnlijk, maar dit was ook erg vet. Zeker leuk om eens te zien en ik moet het in de toekomst ook niet laten deze niet nog een keer op te zetten.

Een fantastische boeiende film, die je van het begin tot aan het einde weet mee te slepen.

Michael Douglas vertoont hierbij een prachtige rol, zeer sterk geacteerd.

Iedere keer was het de vraag, WAAR is hij nu weer in beland en WAT gaat ie nu weer doen. Prima film, mooie effecten op blu-ray, zeer vermakelijk. 4.0*

Goede film, prachtig neergezet..

de scene in de hamburger tent... echt goed...

4***

Na herziening is mijn waardering toch behoorlijk gegroeid. De veelzijdigheid van dit absurdistisch, existentialistisch en creatieve werk maakt het tot een verhaal waar de kijker een hoop kanten mee uit kan. De muziek en de sfeer maken het plaatje af.

De film is meer dan doorsnee, omdat de invalshoek vrij orgineel is. De hoofdrol is Douglas op het lijf geschreven, en hij laat je enerzijds meeleven maar anderzijds verontrusten. De titel zegt dan ook veel. Ondanks dat het ergens begrijpelijk is voor een gefrustreerd man dat hij zowel kleine als grote irritaties niet meer over zich heen laat komen, merk je gaandeweg dat hij afstevent op zijn eigen ondergang, en word het allemaal wat tragisch. De scenes in het cafetaria, met de latino gang, en met de nazi, zijn best bevredigend te noemen, en ook zit er vaak wel humor in verborgen. Uiteindelijk best een indrukwekkende film vind ik.

Gisteravond weer eens zitten kijken, natuurlijk ook weer even man on the edge van Iron Maiden erbij opgezet dat gebaseerd is op dit verhaal. Wat mij altijd gefascineerd heeft aan deze film is het feit wat er kan gebeuren als iemand de egoistische chaotische maatschappij waarin wij leven zo zat is, dat alle dagelijkse irritaties die wij allemaal wel eens hebben hem teveel worden zodat de bom barst. Wat er dan gebeurt is natuurlijk een beetje over de top, maar de laatste jaren zien we helaas dat dit soort dingen ook in werkelijkheid gebeuren en dat iemand zijn woede op een bepaalde manier afreageert op de omgeving.

Geweldige film, over een man bij wie op een dag echt alles tegenzit. Bij toeval vallen ook (verder onbekende) mensen hem met opzet lastig of zitten hem dwars.
Hij staat op het punt eigenlijk alles te verliezen, inclusief het contact met zijn gezin.
Intussen is een agent bezig met zijn laatste werkdag vlak voor zijn pensionering en deze raakt op het nippertje nog erg geïnteresseerd in de 'case van de doorgedraaide man'.

De twee verhaallijnen komen mooi samen in een kat-en-muisspel tot in de treurige slotscene: "I'm the bad guy? How did that happen?". En om deze vraagstelling draait eigenlijk de hele film, want hoe kan het dat een man die denkt zijn best te doen en zich op een goed pad te bevinden tot zulke daden komen?
Er is voortdurend dreiging en spanning in de film en het acteren van Michael Douglas is fantastisch. Verder uitstekende beelden en prima score.

Joel Schumacher heeft voor mij vooral films gemaakt die blijven steken in de middelmoot. Hij doet het niet slecht om z'n films zeer onderhoudend te maken met een stevig entertaingehalte. Maar op Phantom of the Opera na lukt het hem niet om er echt iets creatiefs van te maken. Benieuwd dus voor Falling Down.

Michael Douglas speelt een geweldige rol, ik ben niet echt een fan, maar dit karakter is echt wel leuk om bezig te zien. Al heb ik soms wel het gevoel dat in een hypotetische remake dit door een andere acteur nog explicieter kan uitgewerkt worden. De film is in het begin een tweeluik met de scènes van Douglas afgewisseld met die van Robert Duvall en het duurt even voor die in elkaar verweven zitten. Een aanpak die de film niet echt doet vlotten moet ik toch zeggen. Terwijl beide acteurs het toch niet slecht doen.

Leuk om weten, ik heb deze film gezien op de (voorlopig) warmste dag van 2012, wat het broeierig effect van de film extra benadrukt. Ik was mee met het sfeertje van Schumacher.

Resultaat, dit is een boeiende film dat volgens mij met een remake nog beter kan uitgewerkt worden. Maar ik heb er van genoten en dat is toch het voornaamste.

Boeiend van begin tot het einde. D-Fense en ook de agent zijn erg interesante karakters en de climax is prima. Heb me uitstekend vermaakt

Interessante film die veel gestoorde situaties in de maatschappij laat zien. En een man die daar op een nogal gestoorde no-nonsense manier mee omgaat. Daardoor is de film ook komisch. Michael Douglas zet deze man zeer sterk neer, doordat het personage vrij subtiel wordt neergezet.

Matige film.

Een man flipt door en is op zoek naar zijn dochtertje en zijn ex.

Er zijn betere film in dit soort, (man die flipt) denk aan: "Taxi driver" of "A serious man"

Halfgelukte film die interessante vragen stelt, maar door een rommelig plot niet echt aan antwoorden toekomt. Het eerste deel is prima in orde, maar daarna wordt het te veel herhaling. Dr. Phil-imitator Robert Duvall speelt bovendien een volledig overbodig en kleurloos agentje dat één groot cliché is en bovendien niets toevoegt. Ook Michael Douglas speelt meer een typetje dan een personage, maar is nog wel prima om naar te kijken.

Een goed uitgangspunt, een prima eerste deel, maar al met al stelt het niet veel voor.

Fascistische tendensen schreef de pers, dat maakte me meteen nieuwsgierig.

Blijkt een lekker verhaaltje, een dagje er tussenuit.

Het spijbelgevoel, een tikkeltje baldadig.

Michael Douglas die als een maniak tekeer gaat: heerlijk!! Een best sterke film. Ik ben nooit zo'n grote liefhebber van Douglas geweest, maar deze rol lijkt hem op het lijf geschreven te zijn.

de scenes komen soms wat oubollig over

maar het verhaal is gewoonweg schitterend!

duvall als een brave burger die altijd op zijn kop laat zitten

douglass als een veel te opvliegende man

plezierig hoe dit naar elkaar toewerkt

Na heel lang zoeken heb ik hem dan eindelijk gevonden. Ik had hem ooit is op tv gezien en ik vond hem zo goed dat ik hem meteen wou hebben. ik had alleen de titel niet maar uiteindelijk heb ik hem toch gevonden.

Ten eerste vind ik deze film heel goed omdat hier duidelijk een beeld word gegeven van de frustraties uit het dagelijks leven. Mensen die je uitschelden of bedreigen maar ook fast-food restaurants die zich niet houden aan hun mooie plaatjes en foto's, of oude mannetjes die gaan schreeuwen omdat je over hun golf-baan loopt. Allerlei frustraties waar de meeste mensen zich gewoon doorheen zetten of het gewoon negeren om problemen te voorkomen.

Maar niet voor Bill forster (Michael Douglas) Hij pakt al deze ellende keihard aan en komt op voor rechtvaardigheid. Hij laat zich geen klef broodje in zijn handen duwen of zich bedreigen door de stoere jongens uit de buurt. Met al deze dingen maakt hij op een prachtige manier korte metten. Zo wel goed schiks als kwaad schiks. het is ook mooi om te zien dat hij op alle punten stiekem gelijk heeft. En zo zijn er nog veel meer goeie stukken uit deze film.

Ook zijn de acteer prestaties in deze film erg goed en word je vanaf het eerste moment meteen mee gesleept in de film. Naast alles wat ik hier boven verteld heb zit er ook nog een heel ander verhaal in. Dit is eigenlijk dat hij naar huis wil naar zijn vrouw en kind, maar zijn vrouw wil hem eigenlijk niet meer zien. Hij maakt dus een lange wandel tocht naar huis waarbij alle ellende dus op zijn pad komt.

Natuurlijk gebeurt er nog veel meer in deze film.

Ik kan deze film zeker aanraden en heb eigenlijk geen min punten.

Wow, heerlijke film dit. Wat een gevatte rol heeft Douglas hier gekregen, zijn uitspraken zijn heerlijk en herkenbaar. Duidelijke voorloper van God Bless America.

In de openingsscène worden de opgekropte frustraties van het hoofdpersonage mooi filmisch weergegeven, daarna vervalt de film in eentonigheid. In een aaneenschakeling van sketches wordt er zelfgenoegzaam en Fincheriaans getrapt tegen wat er allemaal mis zou zijn in onze samenleving. Blijkbaar onderbuikgevoelens die weerklank vinden bij veel mensen. De film voelt een beetje aan als een lange rant van JM Dedecker (voor de Belgen).

Ik kreeg van school de opdracht om de hoofdpersoon in deze film te observeren en analyseren op het gebied van stress, dit is waarschijnlijk ook de reden dat ik de film 3.5 ster heb gegeven. Normaal gesproken zou ik niet enthousiast worden van deze film, maar doordat er op deze manier naar de film gekeken heb fascineerde de hoofdpersoon me heb ik genoten van de film.

En, heeft-ie last van stress?

zeker Aazhyd , hij vertoont meerdere symptomen.

Maar ook zonder op de verschillende symptomen te letten was het overduidelijk lijkt me?

Ik ben onlangs begonnen met het (her)kijken van films uit het jaar 1993. Naar mijn mening een jaar waarin opvallend veel goede films gemaakt zijn, en in dat rijtje mag deze Falling Down niet ontbreken.

Geloofwaardige acteurs, realistische verhalen, spanning en niet teveel nonsens. Iets wat vaak terugkwam in die periode en ook in deze film te vinden is. Het soort films waarvan je niet merkt dat ze in feite al 20 jaar oud zijn, dat zegt genoeg.

4 sterren

(Eigen)aardige film van een man die op pensioen gaat en zich afzet tegen de gang van de huidige maatschappij.

Mooie vertolking en een speciaal script over een omgekeerde wereld.

Aanbevolen.

4,0* plus

Je hebt gelijk, een film die na 20 jaar nog zo te voorschijn komt noem ik kwaliteit! Misschien een goed idee om eens 'terug in de tijd' films gaan kijken en de nieuwe maar een tijdje te laten liggen!

Kijk ook wat verder terug in de tijd, zoals daar zijn: 'One flew over the cuckoos nest' etc.

Schumachers laatste films zijn te slecht voor woorden, maar z'n wat oudere zijn prima te pruimen. Zo ook deze Falling Down. Ooit eens aan begonnen, maar om een of andere reden nooit afgezien. Aangezien ik het eerste deel van de film wel goed vond, was ik wel nieuwsgierig naar het vervolg. Helaas is dat een afknapper geworden, want na verloop van tijd begon het me te vervelen.

Zoals gezegd begint de film sterk. Vooral de openingsscene mag er zijn. Met afstand de beste scene van de film. Fantastisch in beeld gebracht hoe het personage wat Douglas speelt, in elkaar zit. Zonder ook maar één woord gehoord te hebben is duidelijk hoe lichtgeraakt en stressgevoelig hij is.

De eerste paar scenes zijn nog wel leuk en interessant maar na verloop van tijd gaat het vervelen en valt het te veel in herhaling.

Ook het personage wat Robert Duvall speelt is niet best. Nogal clichérol en een verschrikkelijk saai karakter. Ook het gedoe met z'n vrouw is tenenkrommend.

Daarnaast zijn de overige acteurs ook niet echt op dreef. Slechte bijrollen, ook Barbara Hershey was niet op haar best.

Douglas verdient absoluut alle lof en hij maakt dat deze film behoorlijk uit de verf komt, maar na zo'n goed begin had er meer uitgehaald kunnen worden.

Voldoende.

Hier hou ik wel van! Een man wordt krankzinnig door toedoen van de maatschappij die zodanig om zeep is, echt geweldig geacteerd door Michael Douglas (is al vaak terecht aangehaald). Falling Down zit vol met lichtjes briljante scènes (die met Douglas dan voor alle zekerheid, het mocht allemaal natuurlijk nog meer rond hem gedraaid hebben van mijn part) en is soms best grappig. Echt een aanrader.

Als kind vond ik dit al een leuke film, nu is dat weinig anders. Het is soms een aantrekkelijke gedachte om alles achter je te laten, en tegen iedereen die je in de weg loopt gewoon "fuck you" te zeggen. Wat dat betreft spreekt deze film, en met name het hoofdpersonage, erg tot de verbeelding.

De openingsscène is al erg sterk, met close-ups op alles wat irriteert, op zo'n manier dat het iedereen al snel teveel zou worden. De verstikking van het hoofdpersonage wordt in ieder geval zo flink uitvergroot. Dat geldt ook voor de misstanden in de maatschappij, die aangekaart worden. Het wordt dusdanig vergroot dat het enigszins karikaturaal wordt, maar wel met doel dat de frustraties van het hoofdpersonage begrijpelijker worden.

Douglas zet een erg sterke rol neer, en draagt met gemak de film. Elke scène draait hij net weer een tikkeltje meer door, waarbij zijn sarcasme en het contrast tussen zijn goede bedoelingen en zijn handelen voor vermakelijk situaties zorgen. De scènes met Duvall zijn dan weer een stuk minder, wat niet zozeer aan de acteur ligt, maar meer aan zijn rol. Het is al eerder opgemerkt, zijn rol is gewoon erg standaard, en met name bij de scènes met z'n vrouw snak je naar de volgende scène met Douglas.

Visueel niet fantastisch, maar het valt wel op dat men echt aandacht besteed aan het visueel weergeven van alle frustraties van Douglas' personage. Voor de soundtrack geldt hetzelfde, niet geweldig, maar erg functioneel in het opwekken van een nerveus sfeertje.

Ondanks dat de maatschappij die uitgebeeld wordt wel erg overdreven is (de getoonde wantoestanden mogen dan best voorkomen, als het elkaar in deze mate opvolgt blijft het enigszins groteske aanvoelen), is het enigszins jammer dat de film uiteindelijk niet een stap verder gaat en de realiteit verder loslaat ten faveure van meer waanzin. Ondanks dat blijft het fijn vermaak. 3,5*.