Bridget Jones's Baby (2016)

Zellweger, die kort na het rampzalige 'New in Town' van het scherm verdween, keert probleemloos terug in de rol die zowel een zegen als een vloek moet zijn. Het scheelt dat deze verlate sequel veel beter dan de voorgang 'The Edge of Reason'. Bridget raakt op haar 43e zwanger, maar houdt de twee mogelijke vaders [Darcy en de internet-dating-goeroe Jack] aan het lijntje, omdat ze niet weet wie de biologische vader is.

De openingsscène, waarin Zellweger een verrassende playback-act doet, geeft aan dat deze komedie voldoende weet te verrassen om niet te formulematig te zijn. De ontmoetingen met Jack [Patrick Dempsey, perfect gecast] en Darcy zijn vermakelijk en Emma Thompson is uiterst grappig als de ietwat cynische gyneacoloog die Bridgets geheim moet bewaren. De tweede helft is minder sterk, omdat het moet toewerken naar het onvermijdelijk - en dus weinig verrassende - einde. Bridget Jones' Baby lijkt volledig te verzanden in het gebruikelijke romkom-geleuter, totdat Bridget op het punt staat te bevallen. Haar rit naar het ziekenhuis is een ijzersterk stukje slapstick en het hoogtepunt van de film. Daarmee is deze romkom geen meesterwerk, maar mede dankzij de prima cast valt er absoluut genoeg te genieten om dit een voorzichtige aanrader te kunnen noemen.

Ach, de wereld zou zeker niet tot stilstand zijn gekomen indien dit derde deel van Bridgets avonturen nooit was verschenen, maar hij heeft me wel een aangenaam avondje in de bioscoop (inclusief diverse lachbuien) bezorgd, en dat is ook wat waard. Het begin lijkt op een herhalingsoefening met veel identieke situaties en onhandigheidjes, het middenstuk is al aardiger, en het laatste deel is tamelijk hilarisch, mede dankzij de altijd betrouwbare Emma Thompson, hoewel het komische talent van Patrick Dempsey voor mij de grote openbaring was (maar dat zal ook wel komen doordat hij tot nog toe altijd onder mijn radar was gebleven – ja, zelfs in Grey's anatomy). Wat minder dan het nog altijd frisse eerste deel, maar gelukkig aanzienlijk beter dan The edge of reason, en lang leve die draaideur!

Zonder de input van Hugh Grant.was dit deel zeker niet zo sterk als de twee voorgaande delen. Renée Zellweger als Bridget Jones was "ineens" minder komisch c.q. geslaagd en nog niet eens gesproken over de verminkingen die ze aan haar gezicht heeft laten uitvoeren. Het timide, ronde en truttige karakter werd ineens een vrouw waar twee mannen om wisten te vechten. Het klopte niet en het was dan ook zelden grappig. Voor mij een echte domper op het "geheel".

Niet echt mijn ding.

De twee eerste films nooit gezien, boek nooit gelezen en eigenlijk nooit echt veel gehoord over het hele Bridget Jones gebeuren. Maar dit leek me niet de film die veel problemen zou geven wanneer je gewoon in deeltje 3 binnenvalt. Terecht zo blijkt.

Mijn grootste probleem met deze film is toch wel Zellweger. Vond haar zelden grappig en ze kijkt 120 minuten lang echt heel erg moeilijk. Zelfs als ze blij of opgelucht hoort te zijn, lijkt het wel of ze een zeer moeilijk wiskundeprobleem aan het oplossen is. Allicht dat het ook bij haar personage hoort, maar erg aangenaam vond ik het niet.

Firth en Dempsey zijn hier mannelijk wild, waarbij Firth toch wel de leukste rol had van de twee. De geslaagde grappen komen meer van bijrolletjes (de dokter) dan van de situatiehumor, die vaak wat belegen is. Het gepingpong tussen de verschillende personages (wil de ene, is de andere er weer niet klaar voor ad infinitum) doet de film ook weinig goed, het zorgt er vooral voor dat de verhouding tussen humor, drama en romantiek een beetje scheef komt te liggen.

Audiovisuele aspiraties mogen ook opgeborgen worden, maar die had ik voor de film al thuisgelaten. Echt traag of vervelend wordt het echter niet en links en rechts zit wel een geslaagd grapje. 't Is een beetje weinig voor een film die toch 120 minuten duurt en met een weinig sympathiek hoofdpersonage houdt de film zich maar moeilijk drijvende, maar ik had het eerlijk gezegd nog erger verwacht.

1.5*

“Good. I was wondering how many fathers we would get.”

Erg vermakelijk. Bridget Jones’s Baby verveelt geen moment en straalt aan alle kanten zelfvertrouwen uit. De makers en de acteurs weten de perfecte toon aan te slaan en de juiste sfeer op te roepen. Ik heb de eerste twee delen ook gezien en Baby is een feest van herkenning.

Oude personages komen terug en de nieuwe personages passen perfect in de stuntelige wereld van Bridget Jones. Thompson is op haar droge manier hilarisch en Dempsey is eyecandy voor de vrouwen en nog grappig ook. Maar de grote ster is natuurlijk Zellweger. Moeiteloos kruipt ze na al die jaren weer in de huid van Bridget Jones en vanaf minuut één is ze gewoon weer ms. Jones. Ook Firth is weer geweldig als mr. Darcy en naar zijn uitgestreken kop en droge dialogen kan ik wel blijven kijken/luisteren. De humor is ijzersterk en erg Brits, en ik heb vele malen hardop moeten lachen. En dan doet de film veel goed. Heel veel goed.

Hier en daar echt wel hilarisch.

Maar toch voelt het wel wat als een deel teveel. De grappen zijn er echt wel, maar het duurt hier en daar wat lang tot de volgende komt, en het hele gebeuren is ook wel net wat te veel voorspelbaar. De nieuwe acteurs in dit deel vond ik niet echt sterk, en Mr. Darcy was wat erg de automatische piloot aan het spelen. De een-tweetjes tussen Zellweger en Solemani vond ik dan wel weer goed werken.

Ik vond er niet veel aan, een tuttige, semi-grappige zwijmelfilm voor vrouwen. Het moeten kiezen tussen 2 mannen is een concept dat inmiddels wel achterhaald is, bovendien stoorde ik me enorm aan de hoofdpersoon. Zellweger trekt hier, zoals Onderhond al zei, de hele film lang rare bekken en haar overdreven Engelse accent kwam onnatuurlijk over. Het klunzige van Jones had in de eerste film nog wel iets charmants maar in dit deel begon het me een beetje te irriteren, net zoals haar voice over die constant te horen is. Qua humor is het ook niet mijn smaak, te braaf en op een enkele scène na heb ik hier niet om kunnen lachen. Ook het einde vond ik iets te makkelijk en echte emoties worden er niet los gemaakt. Deze film heeft het eigenlijk op alle vlakken nét niet. Geen voldoende.

Begint leuk. In een hoog tempo worden aardig wat grappen op je afgevuurd waarvan je op zijn minst moet glimlachen. Maar ergens halverwege, als de twee kerels gaan strijden om het meisje, word het erg melodramatisch en zakt de film behoorlijk in. De belangrijkste vraag op deze aarde die dan blijkbaar beantwoord moet worden(van wie is de baby en wie krijgt Zellweger?) krijgt een laf en voorspelbaar antwoord: Firth krijgt in zijn films bijna altijd uiteindelijk het mooiste meisje aan zijn zijde, Dempsey heeft al een keer verloren in Sweet Home Alabama.
Zellweger doet het opvallend goed in de hoofdrol: dit is haar film en haar personage. Ze ziet er hier trouwens een stuk beter uit dan in The Whole Truth(kijk en huiver). De twee heren hebben wel eens beter werk geleverd. Dempsey kunt je niets kwalijk nemen(is gewoon een beperkte acteur), maar Firth is hier wel erg harkerig en kan veel beter.
Al met al een vermoeiend derde deel, valt te hopen dat deze serie hiermee stopt, maar een hint in de slotseconden doet vrezen dat de deur voor nog een vervolg openstaat.

Best leuk, maar na een sterke eerste helft wordt alles wel steeds flauwer en vlakker. Ik moet zeggen dat ik ook behoorlijk werd afgeleid door de chirurgische ingrepen in het gezicht van Zellweger. Dat werkt toch best vervreemdend. Maar goed, her en der valt er aardig wat te lachen en de onderkoelde aanwezigheid van Emma Thompson maakt veel goed.

Na 12 jaar keerde Bridget Jones terug in een film en ondanks dat het allemaal vermakelijk genoeg is, is ook dit tweede vervolg niet echt nodig. Eigenlijk zien we nu al voor de derde keer dat Bridget Jones en Mark Darcy om elkaar heen draaien, elkaar afstoten en elkaar weer in de armen sluiten. Ditmaal is een zwangerschap het hoofdplot en is het de vraag of het van Colin Firth of nieuwkomer Patrick Dempsey is. Je ziet aan alles dat die rol eigenlijk geschreven was voor Hugh Grant zijn personage Daniel Cleaver, maar Grant had geen zin meer in een derde film. Zonde, want ik miste hem wel.

Dempsey zijn personage vond ik niet zo interessant en sowieso draaide het in de 2 vorige films om de driehoek Zellweger-Firth-Grant. Maar goed, niks aan te doen, verhaaltechnisch heeft Dempsey hem namelijk wel redelijk vervangen, al vond ik de tweestrijd nooit echt goed uit de verf komen. Firth zijn rol is wel heel stijfjes, nog meer dan in de vorige films. Gelukkig is Renée Zellweger nog altijd erg overtuigend als de onhandige Bridget Jones, inmiddels ruim voorbij de 40 en nog altijd niet haar leven op orde. Ik was benieuwd naar haar rol, want ze heeft hiervoor jarenlang niet meer geacteerd en al die botoxverbouwingen hebben Zellweger ook geen goed gedaan.

Al moet ik toegeven dat het nog wel redelijk mee is gevallen. Ze is gewoon Bridget Jones, ook 12 jaar na dato. Er zitten nog best wat leuke scenes met haar in, vooral op haar werk waar ze weer ouderwets de verkeerde dingen doet. Het verhaal had overigens nog wel iets grappiger mogen zijn (ook hier missen we de droge, onderkoelde humor van Hugh Grant), maar gelukkig is er nog wel Emma Thompson als Bridget haar gynaecoloog, die haar werk met veel sarcasme en spot doet. Heerlijk bijrolletje maar niet verrassend dat dit goed uit pakt want Thompson is een geweldige actrice. Het einde is wel geforceerd happy, maar het is verder wel een passende afsluiter van deze trilogie. En er wordt toch nog even gehint dat een vierde film nog best mogelijk is, aangezien Daniel Cleaver die eerder in de film nog dood leek dat toch niet is. Maar van mij hoeft het niet; vermakelijke reeks die nooit top wordt, maar wel de moeite van het kijken waard is door de prima personages en de aanstekelijke popsongs.

3*

Ik vond het allemaal wat flauw en langdradig. Ik merkte na een dik half uur dat ik nog geen enkele keer gelachen had. Na een uur nog niet. Heb ik überhaupt wel een keer gelachen? Ik herinner het me niet.

De 'romance' met Jack deed me in het begin vrij weinig, het voelde erg geforceerd aan. Gelukkig werd dat minder en vond ik ze tegen verwachting in schattig samen. Daarentegen werd ik wel kriegelig van dat eeuwige wel/niet spel tussen Mark en Bridget.

Daarbij duurt het ook te lang allemaal, na 1,5 uur was ik er al klaar mee. Bridget is niet meer zo leuk als ik me herinnerde. Geen rake oneliners, geen vrouw die aandoenlijk is door haar tikkeltje onnozele gedrag maar gewoon over the top -en zelfs een beetje vervelend-.

Uiteraard moest ik wel bijna huilen toen het kindje geboren was, maar na de geboorte van mijn eigen dochter hou ik het sowieso niet meer droog als ik dat zie. En dan BAM ineens een jaar verder en alles is duidelijk. uitkomst is te verwachten, maar wel jammer. Dat ze daar twee uur voor nodig hadden..

Redelijke film over Bridget Jones die zwanger raakt, maar ze weet niet wie de vader is. Op zich een prima gegeven waar ook een leuke driehoeks-verhouding uit voor komt (alhoewel hier wat meer in had gezeten). De humor is soms wat aan de flauwe kant, maar de film heeft een vlot tempo en kijkt wel gemakkelijk weg. Ook is het wel weer leuk om Renée Zellweger in de huid te zien kruipen van het vermakelijke personage Bridget Jones. Een kleine 3.0 sterren.

Iets beter dan het tweede deel, vooral omdat het laatste halfuur wat liever is en nog wel goed wegkijkt. Maar de enorm flauw niet-grappige humor blijft, slechts een enkele keer moest ik glimlachen. Firth is aardig maar het is vooral Dempsey die veel minder performance geeft dan Grant. Hij mist ook chemie met Firth en Zellweger. Verder wel aardig geschoten en veel moderne eigentijdse muziek die prima past, maar ook helemaal niets bijzonders eigenlijk deze film. 2,0*.

Alweer het derde deel en toch wel wat minder dan de vorige delen.

Toch wel een paar keren moeten lachen, maar toch is het allemaal iets minder.

Wel leuk dat de cast grotendeels is teruggekomen, maar voor mij mocht de film wel iets korter geweest zijn.

Het was zeker geen slechte film, maar de vorige delen waren toch wel beter.

Een goede komedie/romantiek film...

Leuk verhaal...

Prima vervolgd...

Goed acteerwerk...

Bekende acteur Colin Firth...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prima camerabeweging...

De eerste Bridget Jones-film uit 2001 is een regelrechte klassieker binnen het romcom genre. De typisch Britse humor, duidelijk afkomstig van Richard Curtis, sloeg ook bij mij erg aan. Opvolger The Edge of Reason was wat minder, maar beschouw ik persoonlijk niet als een mislukking door het aantal keren dat ik toch heb moeten lachen om die film. In deze derde film heb ik nooit erg veel vertrouwen gehad en vandaar dat ik 'm ook lange tijd gemeden heb. Nadat ik recent de eerste twee films nog eens bekeken had, leek het me tijd om me alsnog maar eens aan Bridget Jones's Baby te wagen.

Helaas bleek mijn voorgevoel redelijk overeen te komen met mijn bevindingen. Dit derde deel heeft vooral flink te lijden onder de afwezigheid van Hugh Grant. Zijn personage, rokkenjager Daniel Cleaver, zorgde juist voor een beetje pit in de voorgaande films en die pit is hier dus compleet afwezig. Vervanger Patrick Dempsey wist mij niet te overtuigen. Het wil nooit helemaal klikken tussen zijn personage en Bridget en ook de rivaliteit tussen hem en Mark Darcy is nauwelijks noemenswaardig. Overigens vond ik ook Colin Firth wat minder goed op dreef. Ik ben er alleen niet helemaal uit of dat aan Firth lag of dat het script ervoor zorgde dat hij bij vlagen behoorlijk zeurderig overkwam (ik vermoed het laatste).

Het komt dus echt aan op Bridget zelf. En gelukkig weet Renée Zellweger haar personage ook na twaalf jaar nog moeiteloos tot leven te brengen. Haar gestuntel blijft aandoenlijk en er passeren dan ook wederom een aantal leuke misverstanden de revue. Het is dan wel weer jammer dat iets als de ski scène uit de vorige film, waardoor je haast niet anders kan dan eventjes hardop lachen, ontbreekt. Ik kan me niet herinneren dat deze film me ergens écht aan het lachen heeft gekregen. Overigens is het niet alleen Zellweger die de film weet te redden. Ook Gemma Jones en Jim Broadbent weten hun rollen als Bridgets ouders weer goed op te pakken en Emma Thompson is een leuke toevoeging aan de cast.

Ik heb me niet zitten vervelen, maar dit viel, ondanks dat de verwachtingen al laag waren, toch wat tegen. In ieder geval met afstand het minst leuke deel uit de reeks. Een vierde deel zie ik, ondanks de eventuele terugkeer van Daniel Cleaver, niet helemaal zitten. Ik denk dat de koek inmiddels wel op is. Dit was leuk om een keer te zien, maar de volgende keer stem ik toch weer af op het origineel en diens directe vervolg.

2,5*

Gewoon.

Andere BJ delen niet gezien, maar deze een keertje meegepakt op TV. Ik vond het helaas niet allemaal even soepel gaan en dan lijken de originele delen me toch wel een stuk beter dan dit deel. Dat deel is overigens alweer deeltje 3.

Zellweger is helaas niet heel overtuigend als Bridget Jones en ondertussen ook alweer een dagje ouder waarmee ze niet echt meer die snoezige uitstraling heeft. Firth valt ook wat tegen als de gladde Engelsman maar ook Dempsey was niet overtuigend.

Gelukkig kent het verhaal enkele schattige en lieve momenten en hier en daar een komisch toontje dat me wel deed glimlachen. Voor de rest is hier niet bepaald veel te beleven, maar dat kan er ook aanliggen dat het genre me niet ligt.

Daar is ze weer, de klungelige dertiger, nu veertiger, die vooral bezig is met haar zelfbeeld en niet kan kiezen tussen welke vent ze wil en dus hopeloos single blijft.

Na de aardige eerste twee delen hebben we 12 jaar moeten wachten op dit derde en ogenschijnlijk laatste deel. Maar die twaalf jaar eisten wel hun tol.

Bridget Jones is in deze film 43, maar Zellweger was is in werkelijkheid al 46. Ze had vroeger altijd van die wangetjes om in te knijpen (of, zo u wil, uw poederbuks op leeg te schieten). Das war einmal: de nieuwe Bridget heeft één en ander 'laten doen' en wat vroeger een charmante besmuikte grijns was, is nu een grimas alsof ze in een zure bom bijt.

Zellweger wilde de film nog wel doen, maar het gezicht had er geen zin meer in.

Die twaalf jaar hebben ook Colin Firth geen goed gedaan. Zijn hoofd anno 2016 leent zich nog wel voor films met politieke intriges, maar een romkom is bepaald niet iets waar je het eerst aan denkt bij het zien van zijn stijve, ingevallen gezicht en het dunne haar. Maar soit.

Waar ik echter wel wat moeite mee had is het verhaal. Zoals de plot samenvatting al verraadt raakt Bridget zwanger, maar zijn twee mannen de mogelijke vader. Daarna wurmt onze hoofdpersoon zich in de meest ongemakkelijke situaties om het makkelijke en logische (gewoon het vertellen) maar te ontwijken. Dit is natuurlijk de crux van het hele verhaal, maar toch: de hele tijd gaat het vooral over háár.

Maar dat er ook een (ongeboren) kind in het spel is, dat ook rechten heeft, wordt even vergeten. Het bieden van een goede en stabiele toekomst aan een kind vind ik iets wat je zeer serieus moet nemen en eigenlijk is de hele film daarom zeer ongepast. Maar goed, wie ben ik.

Als ik mijn moraalridder-modus even uitzet kan ik nog wel gniffelen om deze film.

2,5 sterren

Na het matige tweede deel had ik hier vooraf weinig van verwacht maar dit vooroordeel bleek onterecht.

Deel 3 van de Bridget Jones serie is een tikkeltje scherper en Zellweger is hier een stuk minder irritant en hulpeloos dan in de vorige twee films.

Romantiek is voldoende aanwezig maar door de goede Britse humor wordt de film nergens melig of vervelend. Het chagrijnige hoofd van Colin Firth is leuk in contrast met Patrick Dempsey en zelfs de zwaar overschatte Ed Sheeran laat hier zien dat hij in ieder geval gezegend is met de nodige zelfspot.

Kortom prima derde deel!

Boven gemiddeld.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Bridget Jones’s Baby op DVD

Eigenlijk wilden mijn moeder en ik Bridget Jones’s Baby samen kijken in de bioscoop, maar daar is het toen helaas niet van gekomen. Hoewel ik de films vroeger wel leuk vond, kon ik mij er verder niet veel meer van herinneren en trok de film mij ook niet perse. Het was meer de gedachte “ik vond de films vroeger leuk, dus ik moet dit vervolg gewoon ook zien”. Op 8 februari 2017 komt de film uit op Blu-ray en DVD, en ik had het geluk dat ik een screener mocht ontvangen van Universal Pictures waardoor ik de film begin januari heb kunnen kijken. Ondanks dat ik de andere films járen geleden heb gezien, was de film prima te zien zonder opfriscursus (maar het kan geen kwaad).

Een echte romcom

Waar ik had verwacht dat het een oké film zou zijn – ondanks de positieve recensies die ik al had gelezen – bleek het oprecht een hele leuke film te zijn. Ik heb verrassend vaak gelachen om situaties of uitspraken. Ja, als je wilt lachen dan is het kijken van Bridget Jones’s Baby een goede zet. Deze film, met eenzelfde format – twee mannen die vechten voor de liefde van Bridget Jones – weet je gegarandeerd te laten lachen. De weg naar het ontdekken wie van de twee heren de vader is, is zowel hilarisch als aandoenlijk; een echte romcom.

De mindere punten

Niet alles is echter geslaagd. Zo vond ik de toevoeging van de vrouwen die gerepresenteerd worden door advocaat Darcy echt niks… En ook de nieuwe baas van Bridget Jones vond ik een vreselijke toevoeging. Irritant vind ik soms ook Renée Zellweger. Echt ongelooflijk hoeveel botox zij heeft gebruikt, en eigenlijk past dat niet bij haar personage. En af en toe vind ik ook dat ze een beetje een te kinderlijk of zeurderig stemmetje opzet voor een 40-plusser. Hoewel ze verder prima presteert als de klunzige Bridget Jones, wordt je oog echt getrokken naar de twee mannen in haar leven.

De echte pluspunten

Enerzijds heb je de droge humor van Colin Firth als Mr. Darcy en anderzijds de meer jeugdige/fladderende – ik weet even geen goede benaming, sorry – humor van Patrick Dempsey als Jack Qwant. De wisselwerking tussen deze twee mannen weet je het meest te laten lachen. Dempsey is in dit opzicht ook perfect als “vervanger” van Hugh Grant, die besloot niet mee te doen aan dit derde deel en eigenlijk niet gemist wordt. Hoewel ik Emma Thompson in haar eerste scène niet zo’n geweldige toevoeging vond, vind ik uiteindelijk dat ze een fantastische toevoeging is die ook voor redelijk wat lachwekkende scènes zorgt.

Conclusie

Bridget Jones’s Baby heeft mij enorm doen lachen. Hier en daar is het lichtelijk voorspelbaar of oppervlakkig, maar dat is verwaarloosbaar omdat de film vooral genieten geblazen is. De film is voor je het weet alweer afgelopen en je blijft met een fijn gevoel achter. Het einde van Bridget Jones’s Baby laat ruimte voor een vervolg, deze is echter op het moment van schrijven, niet aangekondigd. De DVD bevat ook nog de nodige extra’s, waaronder een leuke, maar vrij korte gag-reel. De deleted/alternate scenes zijn leuk om te bekijken, maar het is duidelijk waarom ze de film niet hebben gehaald. Verder was er ook nog een Making of, die leuk was, maar niet speciaal.