O Ano em Que Meus Pais Saíram de Férias (2006)

In competitie in Berlijn. Erg mooie poster trouwens.

Geen slechte film, maar ook geen aanrader.

Het begin is wel goed, Mauro moet naar z'n opa omdat zijn ouders op "vakantie" gaan.

Eenmaal aangekomen wordt Mauro opgenomen in de Joodse gemeenschap, maar hij mist natuurlijk zijn ouders, en weet niet waar ze zijn.

Helaas gaat het grootste gedeelte van de film over Mauro bij de joden, en dat is allemaal wat saai en langdradig.

2,5*

Zulk soort films ga ik sowieso nooit kijken of je hem nu aanraadt of niet hahaha

Want?

een afrader

Want?

neeje eigelijk geen afrader, khad mij lichtelijk vergist.. ik heb de film nog eens gekeken en eigelijk viel hij best wel mee. waarschijnlijk was ik de eerste keer niet in de juiste stemming.

AANRADER!

Heel mooie film, goed geacteerd. Bovendien een goed uitgewerkt script; luchtig en komisch genoeg om niet depressief te worden, maatschappelijk genoeg om niet melodramatisch te worden.

EN deze film laat eens een ander Brazilie zien dan we gewend zijn van de andere (recente) films uit Brazilie zoals ''tropa de elite'', ''cidade baixa'' en ''cidade de deus''.

mooie film! 4

Mooie, sfeervolle film. In mooie kleuren geschoten ook, wat de film een authentiek jaren 70 sfeertje geeft. Verder heeft de regisseur voor een leuk perspectief gekozen; door de vaak lage standpunten van de camera beleef je de film echt door de ogen van Mauro.

Aanrader!

4*

Goeie film. Ik had wel het idee dat de film halverwege wat verslapte. Maar goed, dit beïnvloed de totaliteit nauwelijks.

4,5*

Begin doet wel wat overbekend aan. Oude man en jongetje. Joodse cultuur. Maar langzamerhand krijgt het toch wat "My Life As A Dog"-achtige charme.

Niet 100% geslaagd, maar wel een mooie jeugdherinneringen-film die niet te zoetsappig is.

Mooie film, met een wat mij betreft heel origineel verhaal. Alleen hadden ze het einde wat beter mogen uitwerken. Het middenstuk van de film leek hierdoor behoorlijk lang en het einde nogal afgeraffeld. Maar hoe dan ook een leuke film.

Als ik trouwens hier de 'samenvatting' van de film lees, komt er heel weinig terug in de film zelf. Of ik heb het niet opgemerkt.

Niet slecht film, ik geef toch cijfer 3,5

Mooie film en inderdaad mooie kleuren. De film boeide me niet 100%, misschien door het wat lange middenstuk. Kijkt leuk weg, maar kan boeiender.

Vind het eveneens een bijzonder sfeervolle poster. Was daardoor heel benieuwd naar deze prent.

En zoals hier al aangehaald dwarrelen er inderdaad mooie kleuren over het scherm. Jammer genoeg mist The Year My Parents Went On Vacation in mijn ogen iets.

De film sprankelt niet. Ondanks de elegante cinematografie slaagt regisseur Cao Hamburger er niet in mij onder te dompelen in de microkosmos van de Joodse wijk waarin Mauro terechtkomt. Het is allemaal nogal lauw.

Ook de acteerprestaties kunnen me niet helemaal overtuigen, op de rol van de kwajongensachtige Hanna na.

Niet onaardig, maar hier zat naar mijn gevoel meer in. 2,5*

Redelijk drama, ik had er wat meer van verwacht.

Mooie en gevoelige film.

Film is prachtig geschoten, rustig en eerlijk.

Geen overbodig dramatische bombast, maar bewust vanuit het oogpunt van het kind genomen.

Vergelijking met my life as a dog zie ik niet, die film is verschrikkelijk met deze vergeleken.

4 sterren.

Knap - genoten van de eenvoud van deze Braziliaanse film. Hoe een kind de wereld ervaart, en zich toch aanpast aan de situatie. Gevoelig en zonder overdreven bombast.

Saaie, maar vooral veel te langzame film over een jongetje dat moet onderduiken. Wat ik vooral mis in deze film is meer diepgang. Over het hoe en waarom, maar ook over het jongetje zelf. Je kijkt vooral naar wat hij zoal meemaakt op zijn onderduikadres en directe omgeving, als een soort observatie. Maar echt inleven in de gevoelens doe je niet. En dat is essentieel voor een film als dit. Deze film had theoretisch net zo mooi kunnnen zijn als Mitt liv som hund.

Knappe ontroerende film.

Die politiek geladen maar zeker niet overladen ervaart.

Door de ogen van de hoofdrolspeler zien we de beleefwereld van een kind in het Brazilië van 1970.

Vaak gewoon grappig en vertederend om te ontdekken hoe een kind overal het zelfde is.

Zelden zo veel humor gezien in een zo ernstige film

Een aanrader

zeer knappe sfeervolle film; het tempo is heerlijk langzaam. Ook knap hoe het alledaagse en onalledaagse dooreen worden gevlochten.

Film over de belevingswereld van een jongen in een land, dat enerzijds als één man achter de nationale voetbalploeg staat en anderzijds zucht onder een rechtse dictatuur, waardoor de ouders van de jongen zich genoodzaakt zien “op vakantie” te gaan. Aardige hoofdrol van Michel Joelsas, maar de ster van de film is Daniela Piepszyk als de vroegwijze Hanna.

Heel aardig, maar niet zo pakkend als Zuzu Angel, over dezelfde donkere periode in de Braziliaanse geschiedenis.

Wat een mooie film. Het is best een dramatisch verhaal maar op één of andere manier weten de filmmakers het heel luchtig te houden zonder dat het oppervlakkig word. Ik vind dat heel knap gedaan.

Wat ik vooral genieten vond aan deze film is dat heerlijke jaren 70 sfeertje. Vooral bij zijn opa. Het deed me herinneren aan mijn zondagse bezoekjes aan mijn grootouders. Die sfeer is heel treffend weergegeven.

Het is ook een lekkere lome film. Ik kan het niet uitleggen maar het verhaal verloopt lekker loom zonder echt saai te worden. Maar ik denk wel dat als de sfeer niet zo uitgesproken zou zijn, het geheel wel veel saaier zou zijn.

Wat ik kan waarderen is dat je het toch wel behoorlijk beangstigende scenario door onschuldige kinderogen ziet. Dat vond ik ook heel treffend bij deze film. Kinderen weten op één of andere manier door zich ergens anders op de focussen toch om te gaan met een hele ernstige situatie.

Maar het is de gehele optelsom bij elkaar die deze film een erg aangename ervaring maken.

Mooie melancholische film die zijn politieke subtext subtiel verpakt in een ogenschijnlijk eenvoudige vertelling over een braziliaanse jongen die in 1970 bij zijn grootvader gaat logeren. De plot is wellicht iets te karig om de hele film te blijven boeien en het tempo ligt erg laag, maar het geschetste tijdsbeeld is erg fraai en visueel ziet alles er piekfijn uit. Genoeg leuke details ook om de aandacht er toch bij te houden.

Het WK-voetbal in 1970 - waar hij helemaal in opgaat - én de politieke toestand op dat moment in Brazilië - waarvan hij nog maar weinig besef heeft - als achtergrond van het portret van een kereltje wiens pubertijd voor de deur staat.

Ouders moeten op de vlucht, zoon kan niet mee en moet bij opa blijven, opa sterft, en de jongen moet bij onbekenden terecht: een dramatisch gegeven, maar met een positieve blik naar buiten gebracht.

Bijzonder sfeervol; traag, maar meeslepend en boeiend; realistisch; en met een portie gezonde humor.

De jonge Michel speelt acteert heel goed, net als de rest van de bende; het meisje, ene Daniela Piepszyk, is helemaal de max.

Heerlijke cinema, het betere werk binnen m'n favoriete genre.

En daar sta je dan... Op de stoep van het appartement van je grootvader; met een grote bal in je armen en een schraal valiesje naast je. Alleen op de wereld. Zo lijkt het wel. Het klopt ook nog. Net gearriveerd vanuit Belo Horizonte. Na een nerveuze autorit waarbij de blauwgrijze kever van je zich niet helemaal op hun gemak voelende ouders een dreigende legervrachtauto voorbij moet. Bonzen op de deur bij je grootvader blijft zonder resultaat. En dan verneem je dat de man net overleden is. Intussen zijn je ouders al weer weg... op vakantie. Dat hebben ze je toch verteld. Iedereen weet wel beter - het is 1970, het zesde jaar van de militair dictatuur in Brazilië en Mauro's ouders hebben links sympathieën maar jij niet. Je bent twaalf jaar en je houdt alleen maar van voetbal; je hoopt dat Brazilië in Mexico wereldkampioen voetbal zal worden en zelf droom je ervan om ooit keeper te worden. "Want dat is de enige speler die geen enkele fout mag maken!" zoals zijn vader hem op het hart heeft gedrukt.

Cao Hamburger graaide in de grabbelton van zijn herinneringen en distilleerde daaruit een bemoedigend verhaal over een knaap die er ineens allen komt voor te staan. Gelukkig treft hij in de multi-etnische buitenwijk van Sao Paulo, Bom Retiro, een warm nest. Joden, Italianen en mensen van Afrikaanse afkomst lever er - als Brazilianen - vreedzaam samen. Al onmiddellijk wordt hij opgemerkt door een kwiek meisje Hanna, een leeftijdsgenootje dat hem op sleeptouw neemt door zijn kwajongensjaren. Maar vooral de norse buurman van zijn grootvader, Shlomo, ontfermt zich over de jongen, als is hij dan een goj (niet-jood). Heeft de rabbi hem niet streng voorgehouden: "God heeft de jongen bij jou achtergelaten. En God weet echt wel wat hij doet. Of ben je het verhaal van Mozes vergeten dan?" En kleine Mozes, Mauro dus, zoekt zijn weg, komt in contact met mensen en ideeën die hij normaliter nooit op zijn weg zou tegenkomen. Het verbreedt zijn horizon en kietelt zijn manier van denken.

Hamburger filmt subtiel en schrander. De sfeer van de seventies wordt knap geëvoceerd, vooral ook door de muziek, en alles werd opgenomen in wat troosteloze, afgewassen kleuren zodat de melancholie nog wordt versterkt. Daardoor weet de cineast de weemoed van zijn kinderjaren - Mauro vertelt af en toe voice-off - heerlijk te balanceren met de repressie tijdens de militaire dictatuur. Hij onderstreept dat niet maar de dreiging is nooit ver weg. Wat het verhaal van O Ano em Que Meus Pais Saíram de Férias er niet minder tragisch om maakt.

3,0*

Het tijdsbeeld van de dictatuur in Brazilië in het jaar 1970 wordt goed neergezet. De dreiging is nooit ver weg en er wordt voortdurend gelinkt naar het WK voetbal 1970 in Mexico waar Brazilië wereldkampioen gaat worden.

Het verhaal zelf heeft voldoende dramatiek, toch weet het je niet echt te raken. Het verhaal sleept zich ook wat voort en weet niet overal te boeien. Ondanks de tekortkomingen weet de film zich staande te houden door het tijdsbeeld, de sfeer, de jonge cast en de tragiek. 6/10