La Souriante Madame Beudet (1922)

Alternatieve titel: The Smiling Madame Beudet

mijn stem
3,28
29 stemmen

Frankrijk
Drama
54 minuten

geregisseerd door Germaine Dulac
met Alexandre Arquillière, Germaine Dermoz en Jean d'Yd

La Souriante Madame Beudet is het verhaal van een intelligente vrouw gevangen in een liefdeloos huwelijk. Als grap legt haar echtgenoot dagelijks een lege revolver tegen zijn hoofd, waarbij hij dreigt zichzelf neer te schieten. Wanneer haar echtgenoot weg is, vult ze de revolver met kogels. Echter getroffen door wroeging tracht ze de volgende morgen de kogels terug te nemen. Toch grijpt haar echtgenoot als eerste de revolver, om hem ditmaal op haar te richten.

5 BERICHTEN 3 MENINGEN
zoeken in:
avatar van Zavo
4,0
0
Ik heb een versie van 38 minuten gezien en vond die erg goed. Beklemmende film, komt qua sfeer in de buurt van een film als Repulsion van Polanski. Het thema is vooruitstrevend, een vrouw die ongelukkig is in haar huwelijk en zit voornamelijk thuis depressief te zijn, maar de man lijkt dat helemaal niet door te hebben. De eerste feministische film?

 
0
Wellicht,al is de moraal uiteindelijk(of lijkt dat te zijn)conventioneel.Hoe dan ook:we hebben hier een duidelijk door Madame Bovary geinspireerd verhaaltje over een vulgair-imbeciele bourgeois en zijn "romantische"(als ik die term mag gebruiken)echtgenote die hunkert naar het hogere,dit alles spelend in een provincienest..Meneer houdt van 19-e eeuwse grand opéra,mevrouw speelt Debussy op de piano.2 tegenpolen die mekaar vooral afstoten.
De film combineert Frans impressionisme qua belichting met Duits-expressionistische trekjes:een groot deel vd speelduur wordt in beslag genomen door dagdroomsequenties vd heldin met spookachtige special-effects,terwijl die dagdromen worden hinderlijk onderbroken door een hyperexpressief grijnzende echtgenoot,wiens verrotte tanden in close-up zijn te zien.
Het geintje met dat pistool en die zelfmoordspelletjes is aanvankelijk wel amusant,maar valt uiteindelijk wat teveel in herhaling.Of de ontknoping voorspelbaar is?Tsja,hangt af van je telepathische vermogens.
Opvallend tenslotte zijn enkele shots van de zo te zien noordfranse provinciestad waar het verhaal zich afspeelt, en waaraan je kunt zien hoe middeleeuws het straatbeeld toen nog was.

avatar van Mochizuki Rokuro
3,5
0
Een verhaal dat even helder als verwarrend en angstaanjagend is. Een schrikbeeld van onbegrip, lusteloosheid en berusting. Faust is net zo ver als Madame Bovary. Geen gekke combi eigenlijk. Hoewel niet zo snel vergelijkbaar met andere zwijgende films door zijn soms vernieuwende aanpak (slow mo, bizarre close ups) nog lag niet zo vergaand als Dulacs La Coquille et le Clergyman van een paar jaar later.

avatar van Spetie
3,0
0
Spetie (moderator)
geplaatst:
La Souriante Madame Beudet is een aardige Franse feministische film. De hoofdrolspeelster is modern en vooruitstrevend. Ze speelt piano, leest moderne tijdschriften en is op dat gebied juist het tegenovergestelde van haar man. Hij is een zakenman, gewoon en vrij onbeleefd, met duidelijk andere interesses. Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat hun huwelijk niet zo geslaagd is.

Madame Beudet komt tegen haar man in opstand en probeert op soms cynische wijze duidelijk te maken, dat ze vindt dat ze het recht heeft om haar eigen leven te kunnen leven, om zo gelukkig te zijn. De regie is redelijk vernieuwend en vooruitstrevend, met hier en daar wat probeersels. Vooral de dromen van Beudet zijn wel de moeite waard. Haar man is overigens nogal vervelend met zijn constante pogingen zogenaamd zelfmoord te plegen.

Ook mijn versie duurde slechts 38 minuten.

3,0*

avatar van John Milton
3,5
0
Aardige korte Franse film uit 1923. leuk om te plaatsen in de historische context, met name wat gender betreft. Terwijl een hoop landen al vrouwenkiesrecht hadden ('zelfs' de VS), was dit in Frankrijk nog lang niet het geval (pas in 1944 werd dit toegekend). Ik benieuwd in hoeverre een dergelijke situatie voor vrouwen In Franrijk zijn weerslag heeft gehad in de films uit die tijd. Uiteraard waren er niet zoveel vrouwelijke regisseurs, maar toch.

De film zelf is behoorlijk geschoten, al was het verhaal niet helemaal mijn ding. De man was een beetje Caligari-achtige 'schurk' en ik werd nooit echt meegesleept door de ontwikkelingen. De score van Mafred Knaak uit 2005 was ik wel verrast over, erg leuk!

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.