Endless Night (1972)

Een van de minder bekende Agatha Christie romans (en zeker geen detective), verschenen in 1967 en dus al kort daarna verfilmd. Redelijk goed volgens het boek.

Mooie beelden, soms wat traag. De spanning wordt goed opgebouwd. De climax is een klassieker.

Jongeman trouwt met meisje dat rijke erfgename blijkt te zijn en hun hi-tech-huis op het Engelse platteland wordt plots omgeven door Amerikaanse familieleden, een helderziende en een zich permanent in het huis vestigende vriendin van zijn vrouw.

Wat steviger dan gebruikelijk bij Agatha Christie al zijn de (beschaafde) sexscenes er ondanks bezwaren van de schrijfster door de filmmakers in gestopt.

Beetje Hitchcock-achtig terrein hier, jammer genoeg met net iets te weinig full-time suspense, maar het hele plot zit wel lekker in elkaar.

Het boek heb ik niet gelezen, maar wel andere boeken. Noem het een plot, ik noem het een onverwachte wending, die bij deze film mager uit de verf komt.

Opvallend hoge waardering voor dit vage broddelwerk. Wat was dat speciaal voor de hoofdrolspelers ontworpen huis trouwens lelijk!

Hier en daar een beetje een oubollige film, maar toch een fascinerend verhaal met een plottwist die ik niet zag aankomen.

Typisch Agatha Christie!

Poeh, die ontknoping zag ik al van mijlen ver aankomen vooral eigenlijk omdat Bennett zo'n onbetrouwbare kop heeft. Beetje flauw allemaal, ook technisch weinig indrukwekkend.

2,25*

Redelijke film over een jongeman die zijn droomhuis wil bouwen, maar eerst verliefd wordt. Niet bepaald een typische whodunit van Agatha Christie. En hierdoor laat het verloop van deze licht-mysterieuze film zich niet gemakkelijk voorspellen. Een nogal onsympathiek hoofdpersonage. Een kleine 3.0 sterren voor deze toch wat eigenaardige film.

Een wat suffe maar toch ook wel onderhoudende film. Door het mysterie blijft het interessant en de intrede van Britt geeft de film wat pit.

Redelijk al met al.

Het ligt ongetwijfeld aan mij, maar ik begreep er helemaal niets van.

Wat een vreselijke en oubollige film.

Aparte Christie verfilming, omdat ten eerste Miss Marple of Hercule Poirot er niet in voorkomen en ten tweede omdat de film zó op en top jaren zeventig is en oubollig oogt inderdaad. Qua kleding en fotografie vond ik de jaren zeventig niet echt heel fantastisch, met uitzondering van de punk. Muziek is van Bernard Herrmann overigens, waar ik wel van opkeek.

Agatha Christie was aanvankelijk nog verheugd toen ze vernam wie de film zou regisseren en wie er in mee zou spelen, maar toen ze de film eenmaal zag was ze lichtelijk teleurgesteld. In het bijzonder de erotische scène aan het einde deed haar wenkbrauwen fronsen.

Het plot is een tikkeltje anders dan we van Christie gewend zijn, haar latere boeken waren eerder psychologische thrillers dan detectives. Maar het blijft hoe dan ook een whodunnit. Het eerste slachtoffer valt opvallend laat in het verhaal, en de ontknoping volgt vrijwel direct daarop. Een ontknoping die voor mij toch als een verrassing kwam.

Gypsy's Acre is een groot modern huis met een prachtig uitzicht over het glooiende Engelse landschap en daarachter de zee. Heb nog even opgezocht waar het precies ligt, maar kon het niet vinden.

Het boek is beter.

Het is een tijdje geleden dat ik het boek voor het laatst las (het is binnenkort weer aan de beurt), maar volgens mij volgt deze verfilming het verhaal van Agatha Christie redelijk getrouw. Niet met succes, vind ik. Alles zit ernaast, voor mijn gevoel. De casting, de sfeer, het huis... En ik had mij de geniale Santonix heel anders voorgesteld, maar ja.

Het raakt allemaal niet de juiste snaar. Michael Rogers deugt van meet af aan niet, Ellie blijft een kaal personage, zelfs George Sanders, die ik zo vaak heb zien schitteren, brengt geen enkele toewijding over. De goede bedoelingen waren er vast, het eerbetoon aan mijn queen of crime was vast wel oprecht, maar helaas.