Day Night Day Night (2006)

Prachtig!

Dit is inderdaad een film die je goed vind of totaal niks zoals onomkeerbaar. Ben het dan ook totaal oneens met meneer Dit is een film met een visie en met meesterlijke shots en kleurgebruik.

De film begint met grauwe kleuren, rustige shots afgewisseld met zo nu en dan een onrustig shot. Er gebeurt weinig, te vergelijken met Elephant of misschien nog beter Gerry, een meisje doet alles wat een paar gemaskerde mensen haar vertellen. Iedereen in deze film is het tegenovergestelde gecast van wat je zou verwachten. Geen rare baard, maar een jonge vrouw, geen boze mensen die haar orders geven, maar drie mannen die buitengewoon rustig vertellen wat ze moet gaan doen. Hiermee krijgt de film een zeer rare feeling mee. Je snapt eigenlijk de 93 minuten niks van welk karakter dan ook, maar toch heb je een soort band met de jonge vrouw.

Uiteraard kreeg ik dit gevoel mede door het meesterlijk camerawerk (weer) van Benoit Debie. Waar hij toch meestal kleurrijk filmt, vaak rood/gele kleuren. Is het eerste deel van de film prachtig blauw/grauwig gefilmd. Opzich kun je het lelijk noemen, als ze naar buiten gaat is het idd overbelicht, maar ze zit de hele tijd in het donker, dus in dat opzicht verklaard dat de keuze wel vind ik. Maar verder heel veel prachtige statische shots, die me deden denken aan shots uit Ming-liang Tsai zijn films. Maar het beste komt in het tweede deel van de film, als de favorieten kleuren van Debie mee mogen doen, zal niet teveel verklappen maar het ziet er erg mooi uit vond ik.
Prachtig hoe de kleuren van haar kleren overeenkomen met dingen op straat. Duidelijk wel een visie dus!

Beste scene die misschien wel in mijn top 10 beste scenes zou kunnen komen was wannneer ze zichzelf wil opblazen, en je shots ziet van handen, oren, ogen, gezichten, terwijl je alleen maar haar ademhaling hoort en verder niks. SUPER!

Dit is een film die je pakt zoals bij mij, of een film die je irriteerd en 93 minuten van verveling volgen.

Aanrader voor mensen die niet naar antwoorden zoeken en houd van observerende cinema.

4.5*

Grappige discussie hierboven tuusen Onomkeerbaar en Macmanus. In beider standpunten zit wel iets herkenbaars en ik zit wat tussen hun extremen in, al is het zeker niet de uberpositieve kant.

Het is namelijk wel intrigerend om te zien, maar de filmmakers maken hier een grote fout: ze geven geen enkele context aan het gebeuren.

Dit is niet zomaar een film zoals (ik vermoed) een Gerry waar er hele rustige handelingen van personen weegegeven kunnen worden zonder dat daar veel betekenis aan wordt gegeven maar het om de sfeer gaat.

Dit gaat om een zelfmoordterrorist, en dat is wel even van een ander laken een pak. Alleen al door zo iemand als hoofdpersoon te nemen en een aanslag in New York te impliceren maak je al meteen een bepaald statement.

Ik had het nog kunnen begrijpen als men gewoon een beeld wil geven van de menselijke kant van een terrorist, zo iemand waar men vaak over leest maar niets van af weet. Laten zien dat er van alles achter zulke lieden kan zitten, onverwachtse zaken. Een gezicht geven, context geven.

maar niets van dat alles, in plaats daarvan geeft Loktev er zelfs helemaal geen betekenis meer aan. Het had net zo goed kunnen gaan over iemand die zn fiets naar de fietsemaker ging brengen. Wat een onzin.

Het meest storende is nog wel dat er zo overduidelijk een poging wordt gedaan de kijker in het ongewisse te laten. Expres geen accenten meegeven, expres alles wat op enige afkomst van de mensen of aanleiding van het hele gebeuren opbouwen en dan weer in het ongewisse laten.

Alsof je Loktev achter haar camera ziet lachen: 'haha, jullie snappen het niet he!' mega-irritant interessant doen als je het mij vraagt.

Aan de andere kant heeft het wel iets om bij iemand zo dicht op de huid te zitten in de grote stad. Je vraagt je telkens af waar het allemaal heen zal leiden. Dat het uiteindelijk helemaal nergens naar leidt is vrij treurig, maar toch, het was in ieder geval even leuk.

Sterke film van Loktev.

Erg aangenaam dat Loktev geen context geeft aan de film. De afkomst van Williams en de grond of organisatie waar vanuit ze de zelfmoordactie pland te doen blijft speculeren. Ook de trage opbouw dient als effectieve setup van de humane belichting van een zelfmoordterrorist. Nergens een belerend toontje te bekennen. Erg mooie beginscene waar Williams haar daden probeert te rechtvaardigen. Ook dat de "organisatie" niet uit boze mannen bestaat is ook een zeer positieve ontwikkeling.

De grote reden waarom dit zo'n intieme en beklijvende schets is is toch wel de sublieme cameravoering van Benoît Debie. Een meester op visueel niveau maar hier tapt ie niet uit dat vaatje maar uit het andere vaatje waar hij zo'n kei in is en dat is vooral gebruik maken van intieme dicht op de huid close-up shots, zonder te veel poespas. Erg mooi weer van 's werelds beste cinematograaf. Ook met een minimalistische opzet bewijst ie dat weer. Dat wordt wat minder effectief als ze zich in New York begeeft, maar dat heeft met de setting te maken. Ook een zeer goed segment, de vele mensen die in de camera kijken zijn een klein kritiekpuntje maar niet significant.

Samenvattend: Debie flikt 't weer.

Ja, inmiddels gezien.

Een beetje teleurstellend voor mij. Ik vond de stijl van de film aanvankelijk niet zo overtuigend. Wel interessant genoeg om te volgen, maar ook weer niet indringend. Het sterkste gedeelte volgt echter als de vrouw in New York was losgelaten. Emoties zijn heel sterk voelbaar en het wordt zowaar mogelijk voor te stellen hoe het voor jou zou zijn om in deze situatie te zitten. Uiteindeiljk totaal reddeloos.

Verder erg interessant hoe dit in een enorm druk New York is gefilmd. Weliswaar kijken veel voorbijgangers in de camera, maar op de een of andere manier haalt je dat toch niet uit de film. En als je met een bom door de stad loopt, voelt het misschien ook wel alsof iedereen je aankijkt. Het sterkte tweede deel zorgt dus voor een ruime voldoende.

Dan eindelijk eens gezien.

En Day Night Day Night stelde alleszins niet teleur. Omwille van zijn simplistische aard wist de film me niet compleet murw te beuken, maar indruk maken doet het zeker wel. Een probaat antwoord geeft de film niet, geenszins, dus zij die sluitende explicaties verwachten kunnen van een koude kermis thuiskomen.

De film steunt voornamelijk op twee pijlers: het visuele en het audio-gedeelte. Wat het eerste betreft doet de film acuut denken aan iets als Keane, al is deze wellicht nog minimalistischer van stijl. De camera doet zijn werk in ieder geval perfect en de emotie van Williams gezicht valt zo klaar als een klontje af te lezen. Het faciliteert ook het opwekken van sympathie als kijker, wat enigszins vreemd is, aangezien de film nota bene handelt over een zelfmoordterrorist.

Het ogenschijnlijke moment van de waarheid (de eerste) is inderdaad de beste scene - prachtig hoe de audio daar wegvalt en allerlei close-ups van willekeurige passanten vastgelegd worden. Toen de film plotsklaps weer het volume opkrikte schrok ik me overigens het apezuur.

Het abrupte einde was wat mak, al lijkt het me ook geen eitje om hier een bevredigend einde aan te breien. Zeker aangezien de film inhoudelijk op weinig fundament steunt. Maar een fascinerend filmpje, dit. Dikke 3,5*.

Interessante vondst.

Ziet er eigenlijk niet uit als een film die ik gaandeweg goed kan waarderen, maar deze Day Night Day Night viel me in heel veel opzichten mee. Het is wel zo dat de visuele lay-out van de film me niet meteen trekt, daarom was de eerste helft ook net wat taaier om even doorheen te komen, daarna kon de film me pakken.

Het betreft eigenlijk een kijkje op de voorbereiding van een terroristische aanslag. Meer plot zit er niet in en daar lijkt regisseuse Loktev ook totaal niet geïnteresseerd in te zijn. Wel lijkt ze geïnteresseerd te zijn in hoeveel ze kan halen uit weinig middelen. Ik vermoed namelijk dat ze met wat indie-acteurtjes de straat zijn opgetrokken en daar hebben gefilmd.

Het enige echte probleem dat de film wat in de weg zit is Williams zelf. Althans, tijdens de eerste helft. Haar bijna cartooneske verschijning maakt het soms moeilijk om de film routineus serieus te nemen. In de tweede helft lijkt ze haar nepmasker echter thuis te laten. Daar zien we een veel menselijker figuur die ik wat beter kan plaatsen en begrijpen, maar de eerste helft was moeilijker.

Het soms verstikkende gevoel en uitermate intrigerende verloop maken deze film net wat beter dan de algemene film in dit kader. Deze film zette me tevens aan het denken, en vormt daarmee een van de weinige films waarin ik ook een theorie aan kan plakken. Die ga ik hier niet helemaal uitwerken, maar het overkomt me niet vaak en daarvoor uiteraard complimenten.

Boeiende film over een boeiend onderwerp. Vanwege de budgettaire beperkingen hoef je hier geen grootse actiescenes van te verwachten, maar als dat zo was geweest had het waarschijnlijk wel wat meer publiek getrokken. Fijne vondst. Visueel gedurende de eerste helft wat onbevredigend maar verder een fijne indiethriller.