L'Ennemi Intime (2007)

Redelijk goeie film over Algerijnse onafhankelijkheidsstrijd vanuit Frans perspectief, een beetje voorspelbaar maar zeker interessant. Ook redelijk actueel, een islamitisch land dat zich wil ontdoen van haar bezetter, en het al dan niet toelaten van marteling tijdens verhoor wordt ook aangekaart, maar toch vooral een film die laat zien hoe een idealist verandert in een nihilist. En de film laat het Franse publiek zien dat ze 45 jaar geleden een oorlog uitvochten, één die veel minder aandacht krijgt dan andere recente oorlogen.

Dat gezegd hebbend, het wordt ook tijd dat er eens een film over de politionele acties in Indonesië komt.

Een wat onbekende film doordat er geen grote namen in meespelen, maar dit hoeft ook helemaal niet want het is een prachtige film ten tijde van de oorlog in Algerije over 2 mannen die respect voor elkaar krijgen in de gruwelijkste omstandigheden.

Sommige oorlogsbeelden zijn zeer aangrijpend en staan in mijn netvlies gebrand.

Deze film verdient gewoon meer aandacht.

Ik vond het een zeer mooie film, waar een goed verhaal inzat en prima acteerwerk is geleverd. Ik vond de special effects ook goed gelukt

Mijn grootouders waren kolonisten in algerij voordat deze oorlog uitbrak, daarom ben ik altijd geinterresseerd geweest in deze tijd omdat het thuis te gevoellig lag om over te spreken. Meer dan door de president in de steek gelaten kwam er helaas niet uit.

Deze oorlog is pas in 1999 erkend door de Fransen, mede omdat het frans grondgebied was en dus geen oorlog maar en opstand.

Frans Vietnam..


Hoewel Algerije 3 jaar eerder begon, maar toch.

De totale moedeloosheid van de Fransen die langzamerhand doorkrijgen dat ze geen schijn van kans maken tegen de berg-guerilla komt in deze film aardig uit de verf. Sommige emoties hadden echter ietwat meer aangedikt mogen worden. De 'omslag' van Magimel's karakter was ook te plotseling.

Verder een knap portret hoor; die portie anti-oorlogspropaganda gaf me ook een tevreden gevoel, kut Fransen

De Gaulle draait zich om in z'n graf, en ik geef 'n

3,5*/5, zij het nipt

Zeer sterke oorlogsfilm waarin de nadruk niet ligt op heldendom maar wel op de gruwel waarin de mens onherroepelijk wordt meegesleurd.

Zoals in andere gelijkaardige films met hetzelfde thema wordt niet nagelaten de Franse interventie in Algerije te hekelen.

Heel mooie beelden van de woeste natuur. Knap gefilmde oorlogssituaties.

De Franse hebben tussen 1946 en 1954 oorlog gevoerd in Vietnam, dus feitelijk begon Frans Vietnam 8 jaar eerder en liep het naadloos over in de Algerijnse onafhankelijkheidsoorlog van 1954 tot 1962.

Interessante film over een weggemoffelde en onbekende maar daardoor zeker niet minder bloederige strijd van onze Franse bondgenoten. Die naast de verre strijd op 17 oktober 1961 een vreedzame demonstratie in Parijs met grof geweld uiteensloeg resulterend in 200 doden. Ja, die jongens konden er wat van...

Het is al eerder genoemd maar ik zie in Nederland de komende jaren nog niet een scherpe bijtende film verschijnen over onze eigen historische schandvlek mbt de politionele acties in Indonesië. Nee, het zal voorlopig nog wel blijven bij heldhaftige verzetsfilms over WO2.

L'Ennemi Intime deed me, vooral de eerste helft, in opzet wel wat denken aan Platoon. Waarbij een idealistisch groentje zijn praktijkschok krijgt in rauwe werkelijkheid van de Algerijnse onafhankelijkheidsstrijd. Tweede helft krijgt de film een wat meer hallucinante waanzinnigheid waarin de echo's van Apocalypse Now lijken door te klinken.

Vooral het tweede gedeelte is de film audiovisueel boeiender en verhaaltechnisch wat minder voorspelbaar.

Neemt niet weg dat het acteerwerk de hele film door erg overtuigend is en dat geld zowel voor de hoofdrolspelers, de idealistische jonge luitenant Terrien en de door de wol geverfde sergeant Dougnac, als de bijrollen. Vooral die commandant Vesoul is een ouwe ijzervreter die vriend en vijand angst inboezemt.

De film is ook vrij realistisch in zijn actie, de vuurgevechten vinden vooral plaats op grote afstand van elkaar en de partijen zijn dan dus ook totaal anoniem voor elkaar. Denk dat de intieme vijand ten eerste vooral slaat op de innerlijke strijd. De onvermijdelijke strijd tegen moreel verval. Ten tweede kan in een guerrilla oorlog iedereen de vijand zijn, de Franse vochten in Algerije meer dan eens tegen hun eigen soldaten. Immers, zoals in deze film ook een aantal keer wordt aangehaald, vochten veel strijders van het FLN eerder zij aan zij met de Franse tegen de Duitsers in WO2. L' Ennemi Intime is weliswaar verteld vanuit Frans perspectief maar kiest uiteindelijk geen partij.

Mooi ook dat er in de film uitsluitend gebruik wordt gemaakt van authentiek militair materieel, ik houd altijd wel van een dergelijk oog voor detail.

Interessante film over een vergeten strijd maar weet toch net niet die mokerslag uit te delen die je eigenlijk zou willen. Daarvoor mist de film een bepaalde eigenzinnigheid en is het verloop toch net wat te voorspelbaar.

3.5*

Een van de vele films die er de laatste paar jaar uit Frankrijk komen over de nare werkelijkheid van hoe Algerije onafhankelijk werd. Deze belicht vooral de militaire kant, en hoe een idealistische nieuwe luitenant al zijn normen en waarden kwijtraakt. En dat is geen fraai verhaal.

Wie is de ennemi intime - daarmee wordt denk ik voor een deel bedoeld dat het onderscheid tussen vriend en vijand weg is. Maar meer dan dat, de echte ennemi intime, dat zijn wij allemaal zelf, een van de lessen die de film vertelt is dat we niet moeten denken dat wij niet in dezelfde val als de luitenant zouden lopen.

Toch weet de film niet echt te raken - er mist iets, waardoor de luitenant niet echt los komt van het doek - de sympathie die je voor hem zou moeten krijgen blijft teveel abstract. De kapitein en de sergeant zijn ook niet genoeg rotzak.

Wat dat betreft is Mon Colonel (2006) echt een betere film - en zeker een aanrader als je meer films over dit stuk historie zoekt.

Al 2 keer gezien en het is nog steeds een sterke film.

Erg sterk in zowel psychologische kant als de harde confrontatie's met de vijand.

Het verhaal volgt een peleton Franse en Algerijnse soldaten in de bergen van Algerije in 1959. Hun nieuwe commandant, luitenant Terrien, is een jonge, idealistische militair met weinig ervaring. Zijn rechterhand, sergeant Dougnac, is een harde militair die zo zijn twijfels heeft in zijn nieuwe commandant. Hun missie is om de leider van hun vijand, de fellagha, te lokaliseren en hem en zijn troepen te elimineren. Na enkele keiharde vuurgevechten met de vijand en vele missie's later beginnen beide mannen te veranderen en door te draaien.

Het peloton bestaat voornamelijk uit jonge soldaten. Vanwege zijn krappe ervaring, normen en waarden verafschuwt Terrien de martelpraktijken en sommige bevelen van zijn hogere rangen. In de loop der tijd en enkele gevechten later maak je mee hoe de jonge luitenant verandert in iets wat zijn vrouw en zoon niet als man en vader zullen herkennen. Dit is een zeer sterk punt van de film; het forse verandering van psychisch en mentale gedrag van een soldaat.

Sergeant Dougnac is meer gedesillusioneerd en probeert zijn gekregen bevelen zo goed mogelijk op te volgen en zoveel mogelijk van zijn eenheid heelhuids thuis te krijgen. Commandant Vesoul is hun meerdere en via Vesoul krijgen de mannen hun orders. Zijn manier van oorlog voeren is een beetje herkenbaar met andere commandanten. Hij past zich aan op het laffe gedrag van hun vijand door onschuldige vrouwen en kinderen te executeren en het martelen van gevangenen. De overige soldaten zijn mannen waar hun familie vermoord zijn, littekens dragen van eerdere confrontatie's en oudere oorlogen en zelfs ex-fallagha.

De bergen en omgeving zien er prachtig uit, totdat ze doordrenkt worden met bloed. Je hebt mooie en rustige beelden van wat natuur je te bieden heeft in Algerije, zo heb je reusachtige bergen, dichte bossen en verschillende beekjes wat snel de kleur rood krijgt tijdens de zo vele gevechten tussen rebellen en soldaten.

Er zitten genoeg sterke en ontroerende scénes in. Eén van de sterkste is toch wanneer de soldaten Kerst vieren in hun basis en een film draaien die een soldaat heeft gemaakt. De mannen zijn eerst erg trots en blij als ze zichzelf en andere vrienden zien, tot de beelden overgaan naar andere kameraden, die niet meer van het Kerstdiner aan het genieten zijn. Van breden glimlachen ga je over naar bleke gezichten en tranen. Een prachtige scéne ondersteund door een prachtig nummer. Daar krijg je toch een brok in je keel van.

Realisme is hier ook sterk. Je hebt geen gevoel alsof je Call of Duty zit te spelen, waar een soldaat 15 man neerknalt. Integendeel, tijdens elk confrontatie duiken de mannen zo diep als ze kunnen en schieten met veel angst terug. Hier heb je een prima en duidelijk beeld over realistische schermutselingen. Je hebt zelfs een stuk waar een goed verstopte verkenner zo'n 4 man neerschiet. Sommige gevechten eindigen in een terugtrekking en andere gevechten krijgen ze hulp van een 2de groep of zelfs de luchtmacht. Wat ik jammer vind is dat je geen pantser eenheid ziet. Tanks blijf ik fascinerend vinden en bij elke oorlogsfilm waar dat niet in voorkomt is erg jammer.

Ik heb verder geen idee hoe Frankrijk zich gedroeg toen, maar tijdens Terrien's verlof ging die naar een filmvoorstelling. Er kwam nog een fragment over hoe goed Franse soldaten daar wel niet zijn, met het helpen verbouwen en het bescherming van de bevolking daar. Erg listig om dit de mensen in Frankrijk wijs te maken, terwijl er duizenden doden vallen.

Tijdens het vechten let ik extra op de wapens en hun spullen. Die zagen er ook netjes uit. Zo heb ik de Thompson automatic, scoped Springfield en de MG42 kunnen herkennen. De outfits zagen er ook stoffig en smerig uit, vies van al dat geschuil en telkens maar dekking zoeken. De vijand kan je best vergelijken met de Taliban van nu, 'lange rokjes' en hun gezicht gemaskerd; zo lopen ze erbij.

Het is ook vrij ironisch dat de jongen die bevrijd werd door Terrien hem op het einde bedankte met een fatale schot. Dit deed me wel een beetje aan Saving Private Ryan denken. Met Miller die een Duitse gevangene bevrijd, om vervolgens op het eind door hem gedood te worden... Ik had verwacht dat Terrien het nog zou overleven. Dit - samen een groot deel van de film - was onvoorspelbaar en verrassend.

Het gedrag van vele soldaten veranderd dramatisch toe na het meemaken van slachtingen. Dit leidt o.a. tot depressie, zelfmoord en deserteren. Dit is wederom een sterke punt van de film. Je zie dat verschillende soldaten daaronder leiden en gewoon veranderen.

Een strijd wat pas in 1999 door de Fransen werd aangekondigd als een ware oorlog. Intimate Enemies is een keiharde, realistische film over hoe soldaten omgaan met het waanzin van oorlog. Een film wat meer aandacht en bekend hoort te zijn.

Prima franse oorlogsfilm, over het weinig bekende conflict in Algerije in 1959. Goed gemaakt en gespeeld, met een hoog tempo en veel aktie. Voornaamste klacht betreft de nogal schetsmatig uitgewerkte personages. Het is lastig identificeren met de hoofdpersonen, waardoor de betrokkenheid bij de gebeurtenissen niet optimaal is. Afgezien daarvan weinig mis mee.

U zult wel zien. U bent hier net, u zal veranderen. Net als wij allemaal.

Een beeld als Vietnam of Afghanistan, alleen dan in Algerije. Een vergeten oorlog rond een kolonie net als Indochina. Een onvergetelijke beeld laat de film in eerste instantie niet na met een aantal in beeld gebrachte acties en hard geweld. Het is eigenlijk wel zoals we vaker zagen.

Echter springt deze film eruit vanwege zijn gekozen hoofdpersoon en diens visie en veranderend perspectief. In de kern draait de film rond de idealistische Terrien die vol normen en waarden zijn 'tour' begint maar gedurende de film steeds verder afglijdt. Langzaam zien we wat voor neerwaartse vicieuze cirkel oorlog voor de menselijke geest is. Een constante morele afstomping, in combinatie met spanning, teleurstelling, verlies en verharding van die ziel, die een mens gekke dingen laat doen. Het is het in een roes gebrachte kookpunt, rond de martelingen, waar de film in uitblinkt. Een verlies van onschuld die een tragische verandering van geest inhoudt. Het leven zal nooit weer het zelfde zijn.

L'Ennemi Intime laat zich gemakkelijk vergelijken met 9 Rota en Full Metal Jacket, toch behaald de film ondanks zijn boeiende perspectief niet helemaal dat niveau. Ten laatste Dupontel, Magimel en de mooie soundtrack van Desplat te noemen. Het maakt deze film tot een meer dan puike zit.