L'Ennemi Intime (2007)

Redelijk goeie film over Algerijnse onafhankelijkheidsstrijd vanuit Frans perspectief, een beetje voorspelbaar maar zeker interessant. Ook redelijk actueel, een islamitisch land dat zich wil ontdoen van haar bezetter, en het al dan niet toelaten van marteling tijdens verhoor wordt ook aangekaart, maar toch vooral een film die laat zien hoe een idealist verandert in een nihilist. En de film laat het Franse publiek zien dat ze 45 jaar geleden een oorlog uitvochten, één die veel minder aandacht krijgt dan andere recente oorlogen.

Dat gezegd hebbend, het wordt ook tijd dat er eens een film over de politionele acties in Indonesië komt.

Prima sfeervol oorlogsdrama. Dikke pluim voor het acteerwerk!

3.5*

Hier zit ik ook vaak over na te denken, waarom die film er nog niet is ligt er volgens mij o.a. ook aan dat dergelijke films voor Nederlandse begrippen zo groot van opzet zijn dat ze vrijwel altijd voor een groot deel door de overheid moeten worden gesubidiërd, iets wat ik nog niet zo snel zie gebeuren als ik al merk hoe weinig aandacht Indonesië krijgt in mijn geschiedenis boeken. We zullen het voorlopig met heldhaftige verzetsfilms moten doen....

Een wat onbekende film doordat er geen grote namen in meespelen, maar dit hoeft ook helemaal niet want het is een prachtige film ten tijde van de oorlog in Algerije over 2 mannen die respect voor elkaar krijgen in de gruwelijkste omstandigheden.

Sommige oorlogsbeelden zijn zeer aangrijpend en staan in mijn netvlies gebrand.

Deze film verdient gewoon meer aandacht.

Ik vond het een zeer mooie film, waar een goed verhaal inzat en prima acteerwerk is geleverd. Ik vond de special effects ook goed gelukt

Mijn grootouders waren kolonisten in algerij voordat deze oorlog uitbrak, daarom ben ik altijd geinterresseerd geweest in deze tijd omdat het thuis te gevoellig lag om over te spreken. Meer dan door de president in de steek gelaten kwam er helaas niet uit.

Deze oorlog is pas in 1999 erkend door de Fransen, mede omdat het frans grondgebied was en dus geen oorlog maar en opstand.

Ik vond het een slome saaie film die maar rommelig in elkaar was gezet.

Wel dramatisch hoe het allemaal is verlopen natuurlijk maar daar blijft het voor mij ook bij.

Er zijn veel mooie beelden en de realiteit is hard.

Het acteer werk was wel ok maar het verhaal vond ik erg langdradig.

Ik moet helaas een laag cijfer geven omdat ik er verder niet veel aan vond.

Erg harde realistische film....voor mij onbekende acteurs die het meer dan voortreffelijke deden en het camerawerk was ook erg goed...

indrukwekkend

De film 'Oeroeg' geeft een beetje een beeld van hoe de Indonesische bevolking aankeek tegen de Hollanders. el erg geromantiseerd maar voor de goede observator toch verhelderend...

Pakkend relaas van de onafhankelijksoorlog in Algerije. Deze film laat duidelijk zien dat het niet altijd "zwart-wit" is in een Oorlog.

Schitterende beelden worden afgewisseld met bloedige gevechten.

Een aanrader.

Prachtige oorlogs film, zeer realistisch gemaakt.. en zeker niet vervelend om te kijken...

Gisteren gekocht en zeker niet tegen gevallen. De film pas zonder moeite in het rijtje Brotherhood of war en 9the Company en is dan naar mijn smaak de beste van de drie. Daarnaast kan hij zich qua sfeer en spanning gemakkelijk aan Platoon spiegelen.

Mooie onheilspellende sfeer, goed geacteerd, mooie opnames wat de natuur betreft en naar mijn mening niet een voorspelbaar script. Zit uiteraard wel een bepaalde lijn in maar het verveelt mij niet een moment. En de film wekt wat mij betreft heel veel vragen op wat dat conflict betreft en vooral ook over de dualiteit en de duistere kant van de mens. Hoe kan je zo slecht en zo gek worden?

Mooie indrukwekkende film zonder overdreven budget en geen giga oorlogsscenes maar meer het psychologische effect op de mens.

Een beetje een tegenvaller. De beelden van Algerije waren prachtig en er zaten een paar uitstekende actiescene's is.

De personages werden echter nauwelijks uitgediept, waardoor ik me maar matig in hen kon inleven. In dit genre vind ik 'The 9th company' en 'El Alamein' stukken sterker.

en The Battle of Algiers blijft nog altijd de beste film over deze oorlog.

Frans Vietnam..


Hoewel Algerije 3 jaar eerder begon, maar toch.

De totale moedeloosheid van de Fransen die langzamerhand doorkrijgen dat ze geen schijn van kans maken tegen de berg-guerilla komt in deze film aardig uit de verf. Sommige emoties hadden echter ietwat meer aangedikt mogen worden. De 'omslag' van Magimel's karakter was ook te plotseling.

Verder een knap portret hoor; die portie anti-oorlogspropaganda gaf me ook een tevreden gevoel, kut Fransen

De Gaulle draait zich om in z'n graf, en ik geef 'n

3,5*/5, zij het nipt

Mooie beelden, verder niet veel bijzonder, 15/20 soldaten worden voor de leeuwen gegooid, zinloos hun missie: 2,5

De voor mij onbekende oorlog in Algerije, leerzaam was het in ieder geval.

Wel had ik het idee dat de film 30 jaar geleden opgenomen was, of dat veroorzaakt wordt door de Franse taal, of omdat ik het gevoel had dat John Wayne elke moment in een Jeep voorbij kon stuiven, geen idee.

De film is nergens verassend, alles gaat zoals verwacht, en de waanzin van oolog wordt keurig belicht.

Bij 'Charlie Bravo' had ik 25-30 jaar geleden meer gevoel, maar dat is zo belachelijk lang geleden, geen lekkere parameter.

Tja, ruim voldoende dan maar?

Mooie film over hoe de Fransen de "veiligheid" moesten waarborgen in Algerije. Dikke neus, oorlog dus. Prima acteerwerk.

Schitterend gefilmd en realistisch ogend oorlogsdrama.

Probleem is wel dat het voornamelijk gaat over de missies en daarmee is de film net niet onderscheidend genoeg tussen al die andere vergelijkbare oorlogsfilms.

Met name verrassend door vanuit Frans perspectief de oorlog in Algerije te zien.

Zeer sterke oorlogsfilm waarin de nadruk niet ligt op heldendom maar wel op de gruwel waarin de mens onherroepelijk wordt meegesleurd.

Zoals in andere gelijkaardige films met hetzelfde thema wordt niet nagelaten de Franse interventie in Algerije te hekelen.

Heel mooie beelden van de woeste natuur. Knap gefilmde oorlogssituaties.

De Franse hebben tussen 1946 en 1954 oorlog gevoerd in Vietnam, dus feitelijk begon Frans Vietnam 8 jaar eerder en liep het naadloos over in de Algerijnse onafhankelijkheidsoorlog van 1954 tot 1962.

Interessante film over een weggemoffelde en onbekende maar daardoor zeker niet minder bloederige strijd van onze Franse bondgenoten. Die naast de verre strijd op 17 oktober 1961 een vreedzame demonstratie in Parijs met grof geweld uiteensloeg resulterend in 200 doden. Ja, die jongens konden er wat van...

Het is al eerder genoemd maar ik zie in Nederland de komende jaren nog niet een scherpe bijtende film verschijnen over onze eigen historische schandvlek mbt de politionele acties in Indonesië. Nee, het zal voorlopig nog wel blijven bij heldhaftige verzetsfilms over WO2.

L'Ennemi Intime deed me, vooral de eerste helft, in opzet wel wat denken aan Platoon. Waarbij een idealistisch groentje zijn praktijkschok krijgt in rauwe werkelijkheid van de Algerijnse onafhankelijkheidsstrijd. Tweede helft krijgt de film een wat meer hallucinante waanzinnigheid waarin de echo's van Apocalypse Now lijken door te klinken.

Vooral het tweede gedeelte is de film audiovisueel boeiender en verhaaltechnisch wat minder voorspelbaar.

Neemt niet weg dat het acteerwerk de hele film door erg overtuigend is en dat geld zowel voor de hoofdrolspelers, de idealistische jonge luitenant Terrien en de door de wol geverfde sergeant Dougnac, als de bijrollen. Vooral die commandant Vesoul is een ouwe ijzervreter die vriend en vijand angst inboezemt.

De film is ook vrij realistisch in zijn actie, de vuurgevechten vinden vooral plaats op grote afstand van elkaar en de partijen zijn dan dus ook totaal anoniem voor elkaar. Denk dat de intieme vijand ten eerste vooral slaat op de innerlijke strijd. De onvermijdelijke strijd tegen moreel verval. Ten tweede kan in een guerrilla oorlog iedereen de vijand zijn, de Franse vochten in Algerije meer dan eens tegen hun eigen soldaten. Immers, zoals in deze film ook een aantal keer wordt aangehaald, vochten veel strijders van het FLN eerder zij aan zij met de Franse tegen de Duitsers in WO2. L' Ennemi Intime is weliswaar verteld vanuit Frans perspectief maar kiest uiteindelijk geen partij.

Mooi ook dat er in de film uitsluitend gebruik wordt gemaakt van authentiek militair materieel, ik houd altijd wel van een dergelijk oog voor detail.

Interessante film over een vergeten strijd maar weet toch net niet die mokerslag uit te delen die je eigenlijk zou willen. Daarvoor mist de film een bepaalde eigenzinnigheid en is het verloop toch net wat te voorspelbaar.

3.5*

Gisteren deze dvd gekocht (voor nog geen 2 euro) zonder te weten over welk oorlog het nou gaat. Op de hoes hebben ze het over een vergeten oorlog, dus het eerste wat ik dacht was Korea. Aangezien ik daar inderdaad vrij weinig films over gezien heb dacht dat dat wel interessant zou kunnen zijn... Maar het blijkt dus Algerije te zijn lees ik hier, ook interessant, ken ik helemaal niets van.

Vanavond maar eens kijken.

Een van de vele films die er de laatste paar jaar uit Frankrijk komen over de nare werkelijkheid van hoe Algerije onafhankelijk werd. Deze belicht vooral de militaire kant, en hoe een idealistische nieuwe luitenant al zijn normen en waarden kwijtraakt. En dat is geen fraai verhaal.

Wie is de ennemi intime - daarmee wordt denk ik voor een deel bedoeld dat het onderscheid tussen vriend en vijand weg is. Maar meer dan dat, de echte ennemi intime, dat zijn wij allemaal zelf, een van de lessen die de film vertelt is dat we niet moeten denken dat wij niet in dezelfde val als de luitenant zouden lopen.

Toch weet de film niet echt te raken - er mist iets, waardoor de luitenant niet echt los komt van het doek - de sympathie die je voor hem zou moeten krijgen blijft teveel abstract. De kapitein en de sergeant zijn ook niet genoeg rotzak.

Wat dat betreft is Mon Colonel (2006) echt een betere film - en zeker een aanrader als je meer films over dit stuk historie zoekt.

Indrukwekkende oorlogs film die het niet met hebben van de aktie, maar van de voornamelijk inwendige strijd van de soldaten en de onderlinge verhoudingen binnen het regiment. Hierdoor word deze film erg sterk en indrukwekkend.

Zoals blurp194 ook zegt blijft de luitenant inderdaad wel wat te abstract voor het overgrote deel van de film, maar ondanks dat werkte het toch wel voor mij, maar toegegeven het had inderdaad sterker gekund.

De sergeant vond ik juist wel goed en toch zeker wel realistisch, hij tilde dan ook de film naar een sterk niveau, samen met de veteraan van Monte Casini.

Voor nu een dikke 4*, wellicht bij herkijken nog omhoog.

In principe niets nieuws, maar de formule blijft werken. Weinig mensen weten uberhaupt waar Algerije ligt, laat staan dat er eind jaren '50 oorlog was. Een guerillaoorlog die weinig van die van Vietnam afwijkt en nog minder met die in Afghanistan. Intimate Enemies handelt over zo'n smerige oorlog, terwijl het thuisfront denkt dat ze de bevolking beschermen en het land opbouwen. In dit geval volgen we een compagnie waarin de jonge, beschaafde officier botst met de harde veteraan. natuurlijk worden ze samen op missie gestuurd. Wat volgt is een realistische en soms harde oorlogsfilm. Niet besteedt aan het grote publiek, omdat er relatief weinig actie in zit, maar wie indrukwekkende beelden wil zien, zit hier goed.

Realistisch oorlogsdrama met een prachtige en sfeervolle regie.

Vet oorlogsdrama met acteerprestaties die een behoorlijk eind boven het gemiddelde uitsteken.

Een hard en realistisch oorlogsverhaal over een groep Franse soldaten in Algerije. Een goede cast en authentieke setting. De moeite van het kijken zeker waard.

Indrukwekkende film en mooi gemaakt en ook met de juiste sfeer.

Spannend en kei hard tegelijk.

Goed geacteerd.

3,5 ster

Al 2 keer gezien en het is nog steeds een sterke film.

Erg sterk in zowel psychologische kant als de harde confrontatie's met de vijand.

Het verhaal volgt een peleton Franse en Algerijnse soldaten in de bergen van Algerije in 1959. Hun nieuwe commandant, luitenant Terrien, is een jonge, idealistische militair met weinig ervaring. Zijn rechterhand, sergeant Dougnac, is een harde militair die zo zijn twijfels heeft in zijn nieuwe commandant. Hun missie is om de leider van hun vijand, de fellagha, te lokaliseren en hem en zijn troepen te elimineren. Na enkele keiharde vuurgevechten met de vijand en vele missie's later beginnen beide mannen te veranderen en door te draaien.

Het peloton bestaat voornamelijk uit jonge soldaten. Vanwege zijn krappe ervaring, normen en waarden verafschuwt Terrien de martelpraktijken en sommige bevelen van zijn hogere rangen. In de loop der tijd en enkele gevechten later maak je mee hoe de jonge luitenant verandert in iets wat zijn vrouw en zoon niet als man en vader zullen herkennen. Dit is een zeer sterk punt van de film; het forse verandering van psychisch en mentale gedrag van een soldaat.

Sergeant Dougnac is meer gedesillusioneerd en probeert zijn gekregen bevelen zo goed mogelijk op te volgen en zoveel mogelijk van zijn eenheid heelhuids thuis te krijgen. Commandant Vesoul is hun meerdere en via Vesoul krijgen de mannen hun orders. Zijn manier van oorlog voeren is een beetje herkenbaar met andere commandanten. Hij past zich aan op het laffe gedrag van hun vijand door onschuldige vrouwen en kinderen te executeren en het martelen van gevangenen. De overige soldaten zijn mannen waar hun familie vermoord zijn, littekens dragen van eerdere confrontatie's en oudere oorlogen en zelfs ex-fallagha.

De bergen en omgeving zien er prachtig uit, totdat ze doordrenkt worden met bloed. Je hebt mooie en rustige beelden van wat natuur je te bieden heeft in Algerije, zo heb je reusachtige bergen, dichte bossen en verschillende beekjes wat snel de kleur rood krijgt tijdens de zo vele gevechten tussen rebellen en soldaten.

Er zitten genoeg sterke en ontroerende scénes in. Eén van de sterkste is toch wanneer de soldaten Kerst vieren in hun basis en een film draaien die een soldaat heeft gemaakt. De mannen zijn eerst erg trots en blij als ze zichzelf en andere vrienden zien, tot de beelden overgaan naar andere kameraden, die niet meer van het Kerstdiner aan het genieten zijn. Van breden glimlachen ga je over naar bleke gezichten en tranen. Een prachtige scéne ondersteund door een prachtig nummer. Daar krijg je toch een brok in je keel van.

Realisme is hier ook sterk. Je hebt geen gevoel alsof je Call of Duty zit te spelen, waar een soldaat 15 man neerknalt. Integendeel, tijdens elk confrontatie duiken de mannen zo diep als ze kunnen en schieten met veel angst terug. Hier heb je een prima en duidelijk beeld over realistische schermutselingen. Je hebt zelfs een stuk waar een goed verstopte verkenner zo'n 4 man neerschiet. Sommige gevechten eindigen in een terugtrekking en andere gevechten krijgen ze hulp van een 2de groep of zelfs de luchtmacht. Wat ik jammer vind is dat je geen pantser eenheid ziet. Tanks blijf ik fascinerend vinden en bij elke oorlogsfilm waar dat niet in voorkomt is erg jammer.

Ik heb verder geen idee hoe Frankrijk zich gedroeg toen, maar tijdens Terrien's verlof ging die naar een filmvoorstelling. Er kwam nog een fragment over hoe goed Franse soldaten daar wel niet zijn, met het helpen verbouwen en het bescherming van de bevolking daar. Erg listig om dit de mensen in Frankrijk wijs te maken, terwijl er duizenden doden vallen.

Tijdens het vechten let ik extra op de wapens en hun spullen. Die zagen er ook netjes uit. Zo heb ik de Thompson automatic, scoped Springfield en de MG42 kunnen herkennen. De outfits zagen er ook stoffig en smerig uit, vies van al dat geschuil en telkens maar dekking zoeken. De vijand kan je best vergelijken met de Taliban van nu, 'lange rokjes' en hun gezicht gemaskerd; zo lopen ze erbij.

Het is ook vrij ironisch dat de jongen die bevrijd werd door Terrien hem op het einde bedankte met een fatale schot. Dit deed me wel een beetje aan Saving Private Ryan denken. Met Miller die een Duitse gevangene bevrijd, om vervolgens op het eind door hem gedood te worden... Ik had verwacht dat Terrien het nog zou overleven. Dit - samen een groot deel van de film - was onvoorspelbaar en verrassend.

Het gedrag van vele soldaten veranderd dramatisch toe na het meemaken van slachtingen. Dit leidt o.a. tot depressie, zelfmoord en deserteren. Dit is wederom een sterke punt van de film. Je zie dat verschillende soldaten daaronder leiden en gewoon veranderen.

Een strijd wat pas in 1999 door de Fransen werd aangekondigd als een ware oorlog. Intimate Enemies is een keiharde, realistische film over hoe soldaten omgaan met het waanzin van oorlog. Een film wat meer aandacht en bekend hoort te zijn.