Angel (2007)

Aardige film en de mijn eerste Ozon. Gisteren gezien in UGC Antwerpen.

Begint als een grappig verhaal over een erg bijdehand en brutaal meisje Angel Deverell. Maar hoe verder de film volgt hoe dramatischer dat het word. Sommige beelden zien er erg nep uit als ze bijvoorbeeld ergens heengaan met de koets. Maar ik denk dat het zo hoort in de film en het stoort ook verder niet. Verder aardig acteerwerk en een erg vermakelijke film. 3,5*

Ozon, de man die toch steeds wat anders maakt.

Hij lijkt alle genres af te gaan en die steeds een klein beetje, maar toch duidelijk uit te vergroten. Dat maakt deze film dan ook zo leuk.

Angel is een bitchy personage eerste klas, maar toch sympathiek. De kleurtjes zijn net wat feller, de replieken wat scherpen, de personages iets guitiger. En die blue screens zo fake als wat natuurlijk.

Het einde is wat serieuzer van toon. Werkt enerzijds, want sympathie genoeg voor de personages, maar anderzijds verglijdt het wel een beetje in een typisch kostuumdrama op die manier.

De film duurt best lang, het stoorde niet. Daarom zeker 3*, vooral voor het erg fijne eerste uur.

Mooi kostuumdrama. Het personage "Angel" deed me een beetje denken aan "Scarlett" uit Gone with the wind. Een schitterende vrouw die leeft in haar eigen wereldje en die ontzettend egocentrisch is. Aan de ene kant had ik een beetje een hekel aan haar, maar aan de andere kant toch ook wel bewondering voor haar manier van leven. Dat maakt deze film zeker interessant om naar te kijken. Ik kan het ook wel waarderen dat de personages in de film niet zo stijfjes worden neergezet maar gewoon mensen van deze tijd hadden kunnen zijn. Dat maakt deze film toch iets anders dan een gewoonlijke kostuumdrama.

Het tempo bleef voor het grootste gedeelte goed in. Pas nadat Esme thuis kwam van de oorlog begon het een beetje te slepen. Mooie beelden. De effecten in de koets, auto en gondel zijn ontzettend fake maar volgens mij zit daar een bedoeling achter. Als gimmick of inderdaad als een hommage aan de ouderwetse film. Echt heel erg inleven kon ik me niet in het drama, waarschijnlijk door het karakter van de hoofdpersonage maar het is toch wel een fijne film om naar te kijken.

De film kon me eigenlijk niet zo boeien en dat vind ik heel erg vreemd, want doorgaans houd ik wel van kostuumdrama's en zeker ook van François Ozons werk.

Wellicht komt het door Angel, zoals anderen ook al zeiden, je kunt je eigenlijk niet identificeren met haar. Na een tijd heb je een erg ambivalent gevoel jegens haar. Haar egocentrisme, haar naïviteit, haar manische houding en daarna haar enorme neerslachtigheid die ik maar moeilijk kon rijmen met haar eerdere opgewekte houding, zelfs na de dood van Esmé.

Kostuums en decors zijn prachtig, op de shots in auto's en rijtuigen heb ik niet goed gelet, dus daar zal ik niks over zeggen. Hier en daar een overduidelijk blue screen, dat had beter gekunnen. Door een omgeving af te willen schilderen als pittoresk hoef je niet de hele omgeving om te turnen in een Anton Pieck-schets.

Ik geef nu 2,5 ster... misschien wordt dat na herziening nog meer.

Wat een geweldig leuke film het eerste uur. Dit is eigenlijk een soort sprookje en de verrukkelijke Garai loopt in de film rond alsof ze zo uit een prinssesenfilm van Disney is gestapt (denk Amy Adams in Enchanted) met en energie, frisheid en charme van heb ik u daar (buiten dat ze er bloedmooi uitziet met die donkere haren). Haar personage schrijft van die typische damesromannetjes en eigenlijk is deze film dat ook. Kitsch, maar het past de film goed. Mooie omgevingen, decors en kostuums om het af te maken. En de bijrollen ook wel aardig gevuld met vooral een innemende Neill. Het tweede uur is meer serieus en beduidend minder leuk. Ook de relatie Garai-Fassbender is nergens geloofwaardig. Maar het is nog allemaal prima uit te zitten. 3,5*

Fijne verfilming van Elizabeth Taylors gelijknamige roman uit 1957 door regisseur François Ozon. Voor hem zo te zien zelfs zijn eerste Engelstalige productie. En dit melodrama gaat over de straatarme dromerige, dwarse puber Angel Deverell. Ze droomt ervan om schrijfster te worden en als vanaf een zeer jonge leeftijd haar boeken worden gepubliceerd, kan Angel het zich veroorloven om haar hele leven in te richten als een van haar verhalen: zoet, kitsch en ver, ver weg van de realiteit. Angel, gespeeld door Romola Garai, heeft werkelijk geen enkele verzachtende karaktertrek meegekregen, een irritant, onsympathiek schepsel is ze. Een mooi tegenwicht voor het kasteelromannerige verhaal. Een goede keuze van Ozon. De aankleding is weelderig, kostuums en decors zijn kleurrijk en oogstrelend, het spel is melodramatisch als betrof het de verfilming van een boek van Angel Deverell zelf. De scènes in voertuigen, met expres knullige achtergrondprojectie, zijn overduidelijk een ode aan de klassieke Hollywood film uit de jaren 40 en 50. Echter is het wel een moderne film aangezien er veel bloot-scenes te zien zijn. Doordat de grens tussen echt en onecht, mooi en lelijk, en kunst en kitsch moeilijk te bepalen zijn, wordt het nooit meeslepend of ontroerend en maakt, zo naar het einde, het wat minder interessant. De film eindigt, terugkijkend op het dramatische leven van Angel met de woorden: Which life? The life she lived or the life she dreamed? En met deze kernvraag worden we achtergelaten.

Begon leuk en bleef ook de rest van de film interessant. Ik vond het soms nogal overdreven en de reisscènes zien er inderdaad nep uit, maar als dat expres is gedaan, vind ik het prima zo. Het verhaal wist mij enigszins mee te slepen. Het keek vrij vlot weg, ondanks de lange speelduur. 3,5*

Met frisse tegenzin aangevat, maar eigenlijk toch aangenaam verrast geweest met het mooie onderhoudende plot van een selfmade schrijfster. Met alle grandeur die er later bij komt kijken eerder de aanpak van een soort kostuumdrama daar ergens in de achtergrond van de Eerste Wereldoorlog.

Angel Deverell deed me wat denken aan het personage Scarlett uit Gone with the wind, beetje verwaand en hautain, weinig capabel om echt lief te hebben en alles melodramatisch steeds op zichzelf betrekken. Sympathiek kon je haar niet altijd noemen.

Prima vertolking dus van Garai, maar ook Neill en Fassbender konden we wel bekoren, al valt er tussen die laatste en Angel toch weinig chemie te bespeuren. Rampling vind ik verschrikkelijk in élke film die ik van haar zie. Ik moet haar gewoon niet, dat was hier niet anders. Ik kan het niet helpen.