The Stalking Moon (1968)

Sam Varner, een ervaren verkenner, verlaat het leger om op zijn ranch te gaan wonen. Hij neemt een blanke vrouw en haar negenjarig halfbloed zoontje onder zijn hoede. De scout wordt ertoe gedreven om met Salvaje, een gevreesde Apache, die zijn zoontje terug wil hebben, een lange, zenuwslopende en uitputtende tweestrijd te voeren...

In een gebaar, een houding, een blik en gebruik makend van decor-elementen, camera-instellingen en beeldcomposities wordt in deze western heel wat opgeroepen. De realiteit wordt het kader en het stramien waarop regisseur Robert Mulligan zijn thriller geborduurd heeft met knap ingeweven griezelige elementen. Een boeiende kijkervaring.

Het eerste uur van de film is redelijk ingetogen te noemen, de opbouw naar een zinderende laatste 45 minuten. De film bouwt een suspense op die je maar weinig meemaakt in westerns.
Vooral de wreker die onzichtbaar en mysterieus blijft en de muziek die de spanningsopbouw op mooie wijze begeleidt maakt dit een thriller van jewelste. Daarbij nog geweldige acteerpretaties van iedereen, met Peck als summum en een prachtige lange finale met een spanning waaraan geen einde lijkt te komen.
Er zit maar één klein schoonheidsfoutje in de film als de wreker het huis binnendringt, de vrouw ontvoerd om haar vervolgens bewusteloos achter te laten zodat Peck haar weer veilig binnenshuis kan brengen. Daar kan ik geen logica in ontdekken.
Maar zelfs met dit kleine minpuntje kan ik leven. Verder klopt alles aan deze film en ik was zelfs meteen ongemerkt de film voor een tweede keer aan het bekijken.
Voor mij is dit één van de beste Amerikaanse westerns ooit.
5*

Heel sterke western waarbij in het begin volgens mij wel wat spaghetti-invloeden vallen te bespeuren. De muziek is erg sterk en doet in het begin erg denken aan de sound van de Europese variaties op het Amerikaanse genre, maar ook de lange periodes van stilte en de grauwe omgeving waar ze zich het eerste gedeelte in bevinden, doen erg denken aan de Italiaanse westerns.

Op het moment dat het gezelschap bij de ranch aankomt verandert dit echter langzamerhand en lijkt de sfeer om te slaan. De sfeer wordt grimmiger, maar tegelijkertijd straalt de omgeving van de ranch - zeker in het begin van het laatste uur - een bepaalde rust uit en komt prima naar voren hoe sfeervol het ranchersleven kan zijn. Het is vooral de zeldzaam mooie locatie die daarbij voor prachtige plaatjes zorgt.

De drie hoofdrolspelers zijn zeer overtuigend. Gregory Peck is sowieso altijd erg sterk, maar ook Eva Marie Saint en Robert Foster zetten behoorlijk goede rollen neer. Verder doet ook Nathaniel Narcisco het naar behoren. Het ligt natuurlijk niet zo zeer aan hem, maar er gaat serieus veel dreiging uit van zijn personage. In elk geval dermate veel dat The Stalking Moon afsluit met een erg sterke zinderende ontknoping.