Year of the Dog (2007)

Erg leuk Alexander Payne achtige film.

Molly Shannon deed me denken aan Mevrouw Ten Kate; VPRO jeugdsentiment.

Ze komt steeds terecht in genante situaties en het is zo geweldig van haar gezicht af te lezen hoe ze er op reageert.

Maar het is niet alleen lachen om, maar ook wel meelijwekkend hoe het hoofdpersonage in haar kleine wereldje alsmaar vastloopt.

Een leuke tragikomedie. Van dit soort films kan ik niet genoeg zien.

Deze film ging wel heel erg ver m.b.t. dierenleed en vooral dierenliefhebbers. Er zaten best wel een paar ontroerende momenten bij maar ook momenten waarbij ik grote vraagtekens zet. Peggy was dan wel zeer betrokken met het dierenleed maar volgens mij was ze op het eind van de film rijp voor het gesticht.

Beetje eigenaardige maar wel leuke film over een alleenstaande vrouw die al het dierenleed op haar schouders neemt. Triest, maar op een manier gebracht dat je er toch om moet lachen. De personages zijn zowel irritant als leuk. Een fijne cast waarbij Molly Shannon de juiste snaar weet te raken als het muurbloempje.

Tragikomisch niemendalletje, niet slecht maar te vrijblijvend en vlak om echt te kunnen boeien. De film wordt ook steeds ongeloofwaardiger en meer bizar naarmate hij vordert. Daar is op zich niets mis mee, maar het maakt het geheel wat overtrokken en karikaturaal, net als de meeste personages. Jammer, want Molly Shannon is prima in de hoofdrol en de meer dan degelijke supporting cast (vooral John C. Reilly is erg grappig) maakt veel goed.

Als veganist en dierenrechtenactivist had ik een beetje een dubbel gevoel bij het personage van Peggy: de keuze die ze in de slotscène maakt, toont gelukkig haar bewustzijn, doordachtheid en overtuiging. Dit in tegenstelling tot de overhaaste overgang van vleeseter naar veganist: wanneer dat bij wijze van spreken van de ene dag op de andere gebeurt, zijn dat meestal mensen die zich door anderen laten meeslepen, en die er een jaar later weer de brui aan geven.

Hoe dan ook een aardige film, eerder atypisch Amerikaans, en een fijne combinatie van drama en komedie - iets waar heel wat filmmakers de bal mis slaan.
Peggy wordt iets te kinderlijk, naïef en zwart/wit neergezet (de 15 honden in de auto en de chaos in haar woning bijvoorbeeld), maar ik denk dat dit moet vermijden dat het drama te zeer de boventoon haalt. Molly Shannon zit hier helemaal op haar plaats.

Nog een fijn detail: de diversiteit (en dan heb ik het over rassen) in de film. Dit soort verhalen op dit soort locaties speelt zich veelal af in een unaniem blanke groep. Hier dus, bewust of onbewust, niet.