The Children of Huang Shi (2008)

Wel een aardige film, voornamelijk vanwege de beelden.

Het acteren van Jonathan Rhys Myers is duidelijk niet één van de pluspunten. Deze acteur heeft bij voorbaat al een soort 'air' over zich en raakt dit de gehele film niet kwijt. Dit kan mede door de directie komen natuurlijk (Chow Yun Fat was nou ook niet briljant, terwijl die toch erg goed kan acteren) maar de manier van acteren door Myers is allesbehalve overtuigend. De niet erg diepgaande dialogen hebben hier ook deel aan.

Het verhaal had naar mijn idee, op een iets andere manier neer kunnen worden gezet waardoor de kijker meer het verhaal wordt ingezogen. De reis van de kinderen is bijvoorbeeld bijna zonder enige tegenslag laten zien. Maar ik neem aan dat volwassenen, dus ook kinderen, na 800 km lopen er toch echt wel doorheen zitten.

Prachtige beelden, dat wel! En ook is het zeer positief te noemen, dat eindelijk het verhaal van de Japanse bezetting wordt laten zien, nog steeds te braafjes maar het is een begin. Van 'John Rabe' ga ik toch wel wat meer verwachten (over de slachting van Nanking, waar children of Huang Shi mee begint.... de gruwelijkheden die daar zijn gebeurd is bij niet veel mensen bekend).

Vond de 1000 kilometer lange tocht door China in deze film maar erg kort duren. Had bovendien meer drama verwacht dan wat ze in de film lieten zien. Vond persoonlijk deze film erg soft. Het meest indrukwekkende van deze film vond ik nog het einde toen een paar echte kinderen, die de tocht hebben meegemaakt en nog leven, aan het woord kwamen.

Prachtige beelden en een aangrijpend verhaal. Helaas overtuigde de acteurs niet (Chinezen even daargelaten want dat vind ik moeilijk te beoordelen adhv de grimassen e.d.), maar dat weegt niet op tegen de heerlijke plaatjes van het prachtige China.

Moest eerlijk gezegd wel even in het verhaal komen, maar daarna is het puur genieten. Bleef nog wel een uurtje hangen.

Het heeft van alles te weinig zou ik zeggen. Te weinig actie, ook al is dat niet waar de makers op uit waren met deze film. Te weinig drama, en zeker te weinig avontuur gezien het verhaal. En tenslotte ook te weinig romantiek omdat ze dat zo nodig toch erbij wouden betrekken.

Het acteerwerk is oké.. de kostuums en decoratie geweldig.

Kortom een goede film, met meer potentie. Of zou het kunnen dat ik wat meer ervan verwachtte door de lieftallige Radha Mitchell (o.a. Silent Hill) en de goed presterende Yun-Fat Chow (o.a. Bulletproof Monk)?

Ik merkte wel een klein foutje op, namelijk toen Chen (Yun-Fat Chow) z'n sigaret afstond aan George (Jonathan Rhys Meyers), en nadat de camera 1 sec wisselde naar Chen, had hij de sigaret opeens niet meer in z'n hand.. achja..

dit zegt de regisseur er zelf over:

"I never had a story, and then this came along. The film is about people being taken out of their cultures - it's about a young Englishman from a middle-class background trying to break out, who came into this highly different world and found a courage that he didn't expect" aldus de Canadese regisseur Roger Spottiswoode (The 6th Day, Tommorrow Never Dies).

Mooie film met hele mooie omgeving.

De acteurs zijn ook goed en verhaal is mooi en boeiend.

3,5 ster

Was een best geslaagde vertelling met een ijzersterke Rhys Myers. Het begint allemaal in Nanking, met die oorlog dat ook weer erg medogenloos word weergeven en naderhand komen we terecht in dat kindertehuis wat ook een aaneenschakeling van bijzondere momenten zijn om de oorlogswezen een betere toekomst proberen te geven. Wat in het begin ook niet soepeltjes verloopt maar naderhand komt er vaart in. Ook Chow Yun Fat had een prachtige bijrol. Ook de decoratie en de troosteloze China op de achtergrond was toepasselijk. En het einde met al die speechen van de echte personages was indrukwekkend.

Al met al een zeer knappe vertelling. Weer een lesje geschiedenis erbij.

3,5*

De setting geeft deze film net dat extra dat het nodig heeft. Het verhaal is best mooi, toch ligt het drama er af en toe te dik bovenop. Verder is Rhys Meyers miscast in die rol, dat doet de film ook wel afbreuk. Toch is het een interessant stukje geschiedenis en ziet de film er prachtig uit; er had alleen wel wat meer ingezeten.

een prachtige geschoten film, episch, gevoeligmet voldoende rust. Hoe meer ik erover hoe positiever ik word; maar het is naar mijn mening geen meesterwerk. Wel spreekt mij zeer aan ddat de oorlog eindelijk eens niet geheroiseerd word; ook niet in losse scenes.

Een indrukwekkend verhaal, mooi geacteerd, mooi in beeld gebracht met indrukwekkend goede rekwisieten en prachtige locaties.

De kritiek op het acteren komt bij mij niet heel erg aan, Jonathan Rhys Meyers voldoet prima als een wat stijve Engelsman met wat excentrieke trekjes vind ik. En daarnaast is dit niet echt een acteursfilm wellicht. Een andere bron van kritiek, dat de geschiedenis van de 'echte' Hogg niet gevolgd wordt - en dan met name de Nieuw-Zeelandse hulp die hij gehad heeft - is wellicht ernstiger, en raakt ook het karakter van Radha Mitchell - in het echt was Lee geen Amerikaanse, en heette ze Kathleen Hall. Het soort verandering waarvan ik me dan afvraag waarom ze gemaakt worden.

In de film zelf doet dat overigens niet echt af aan het verhaal. En het einde, waar we een aantal van de echte kinderen zien spreken, is erg mooi - geeft een mooi authentieke afsluiting aan het verhaal. Ondanks dat dat niet helemaal authentiek is dus.

Een beklijvend verhaal, waarvan regisseur Spottiswoode naar mijn gevoel meer had moeten maken. Ondanks de fraaie cinematografie is de film door zijn aaneenschakeling van (soms ultra-)korte scènes met enige regelmaat te springerig vind ik. Daardoor kreeg ik af en toe de indruk dat scènes niet af waren. Toch wel jammer, want het is feitelijk een eerste klas drama dat een betere aanpak verdient.

Hmmm, er is iets vreemds met deze film? Zoals je ziet staat erop de poster gebaseerd op een waargebeurd verhaal. En meestal betekent dat niet veel goeds. En inderdaad deze film heeft ook van die kitscherige zielige en feelgood momenten. De hoofdrolspeler die niet wil maar dan tot inkeer komt. Een vrouwelijke tegenspeelster die naar wat omhalen toch voor hem valt. Kinderen tja die doen het altijd goed, zeker wanneer ze ook nog wees zijn. Maar toch... de manier waarop het in beeld gebracht wordt? Ten eerste hielp de locatie enorm mee. De grote diversiteit van Chinese landschap is werkelijk waar prachtig. Daarnaast speelde misschien de setting van de Japans-Chinese oorlog op de achtergrond erg mee. En dan was er nog de authentieke aankleding en ook de aandacht van de taal. Jonathan Rhys Meyers is nu niet één van mijn favoriete acteurs maar doet het hier zeer goed en geloofwaardig. Zoals hij langzaam aan steeds beter Chinees spreekt was toch redelijk bijzonder. En natuurlijk is de geschiedenis behoorlijk verfraaid en kloppen veel dingen niet met de werkelijkheid. Door dit alles bij elkaar is het een heerlijke charmante film geworden.

Eerste twintig minuten gaat de film snel erg snel, wanneer Hogg daadwerkelijk bij de kinderen aankomt ontvouwt zich een soort van 'coming of age' avonturenfilm en wordt er meer tijd voor dingen genomen. Mooi beelden, mooie kleuren, werkelijk waar prachtige natuur ook, ziet er allemaal prima uit, verder een mooie clash der culturen. Mooi einde ook met de dood van Hogg en de nog levende kinderen die in de aftiteling een verhaaltje doen.

Mooie film, indrukwekkend verhaal. Hier had nog meer ingezeten als een en ander wat minder gedramatiseerd was. Nu barst het van die toneeldialogen; van die gesprekken die alleen in scripts voorkomen. Ook het personage van Mitchell is me wat al te typisch, tot en met de 'flaw' aan toe. Daarom geen royale score, maar alsnog een goede voldoende, dankzij het verhaal en de prachtige beelden.

Opnieuw bekeken en opnieuw onder de indruk van deze film, en vooral de beginscènes die zeer gewelddadig zijn.

Maar een film die je gezien moet hebben !!

"Eén van de meest opmerkelijke verhalen uit de tweede wereldoorlog" - Moviemeter.nl -

Om de een of andere reden heb ik het altijd wel grappig gevonden dat er ergens DVDs rondslingeren waar losse quotes uit een bericht van MovieMeter worden opgeplakt ter promotie. Zeker omdat bovenstaande quote (uit het bericht van dragje op 29 februari 2008) eigenlijk uit een bericht komt dat verder niet zo enorm positief is. Bewijst nog maar eens in hoeverre je dit soort quotes op een DVD-hoes soms uit zijn context gerukt kan worden. Toen ik dit tegenkwam in de Kringloopwinkel heb ik hem daardoor toch maar aangeschaft. Dat, en de combinatie Chow Yun Fat & Michelle Yeoh natuurlijk.

Al hebben beide hier maar een redelijk beperkte rol. The Children of Huang Shi is verder een wat onevenwichtige film. Het eerste pakweg halfuur is redelijk hard te noemen en toont een realistisch beeld wat voor effect oorlog kan hebben, maar vanaf dan begint het nogal theatraal te ogen. De regie van Roger Spottiswoode (wiens voornaamste wapenfeit vooral een James Bond vehikel lijkt te zijn) is sober maar gaat ook weinig clichés uit de weg. Van de dynamiek tussen Hogg en Lee, de terugkeer van Jack, het lot van Shi-Kai, ... Je kunt het allemaal vrij eenvoudig voorspellen en Spottiswoode speelt dan ook vooral op het sentiment. Voor het merendeel van de film weet hij dat echter goed te doseren, maar naar het einde toe schiet hij finaal uit de bocht met het interviewen van een aantal van de echte kinderen. Dat oogt zo geforceerd (en erg vreemd ook dat hij hen ook nog eens dubt) en deed eigenlijk afbreuk aan de verder mooie climax.

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal dus - zoals al snel duidelijk gemaakt wordt - maar dat betekent ook dat je het soms gewoon te ver kunt zoeken. Soit, wel aangenaam verrast door Jonathan Rhys Meyers trouwens. Ik vond het in het begin maar een opgeblazen personage waarvan ik me niet kon voorstellen dat ik er sympathie voor zou beginnen opwekken, maar zo langzaamaan begint hij als George meer en meer genuanceerd te worden en wordt hij echt een figuur van vlees en bloed. Een veel betere character development dan Radha Mitchell die op het einde van de film ineens maar een opiumverslaving moet krijgen en hoewel Mitchell het op zich echt nog wel degelijk brengt, is het een voor de rest te cliché personage. Ook Chow Yun Fat heeft echt al wel interessantere rollen gespeeld en Michelle Yeoh blijft onderbelicht. Qua decors kan dit trouwens ook wel tellen. Spottiswoode schiet soms erg mooie plaatjes en maakt op dat gebied eigenlijk nog het meeste indruk.

Lastig te beoordelen. Als er een checklist bestaat voor clichés in dit soort film, dan kan je ze in het geval van The Children of Huang Shi wel allemaal afvinken en toch.. Het zijn clichés omdat ze ook wel gewoon werken, de film raakt hier en daar wel een gevoelige snaar en de 2 uur vliegen snel voorbij. Dat neemt echter niet weg dat er hier toch nog wel hekelpunten zijn en dat einde is eigenlijk nog de grootste smet op het geheel. Dat, en het feit dat zo'n Chow Yun Fat echt wel meer in zijn mars heeft dan dit.

Nipte 3.5*

Bij Cinemagazine krijgt deze film slechts 2.5 punten terwijl ze wel zeggen dat je je geen moment verveeld, alleen zijn de karakterrollen matig uitgewerkt. Dat laatste klopt wel een beetje. Bovendien had ik gekozen voor een betere opbouw. Wie de recensies leest denkt dat het vooral gaat om de lange reis van meer dan 1100 km naar een veilig noordelijk oord, maar dat is maar een fragment van de film helaas. Dus geen "Defiance" die ook in 2008 is gemaakt!

De eerste 22 minuten zijn vermakelijk met veel spanning en ontwikkelingen. Bovendien ziet alles er geweldig mooi uit. Maar na 22 minuten komen we een in een rustig vaarwater die heel af en toe wat meer kabbelt. Wat vliegtuigen die overvliegen een zandstorm en wat andere ongemakken. Het stuk in het weeshuis duurt wat lang en bovendien komt niet alles er lekker uit. Ik had wat meer interacties willen zien tussen de "kinderen" en de hoofdrolspelers. Dit zagen we maar mondjesmaat. Na dit lange stuk besluiten ze te vertrekken en zien we een mooie tocht naar Shandan. Deze tocht met al zijn fraaie beelden had voor mij een stuk langer gemogen. Dan had je ook meer binding gekregen met de jongens. Maar ze komen relatief snel aan op bestemming. Lee doet het aardig maar de combinatie met Hogg komt wat stug over.

Het eind is zoals het ook is gegaan. Moet wel zeggen dat er in deze twee uur durende film begint in 1937 en eindigt in 1945, maar zo voelt de film niet aan. Zodoende is de film niet helemaal in balans.

Toch heb ik me best vermaakt en krijgt hij van mij ook een krappe 3.5.

Film 3.5

Beeld 4.0

Geluid 4.0