La Faute à Fidel! (2006)

Julie Gavras in de voetsporen van papa, namelijk een film met politieke inslag.

Om dat nu te doen met een negenjarig meisje, in de rol van een intelligent dwarsliggertje, is wel even gewaagd maar Nina Kervel-Bey is zo verbluffend dat ge er niet op uit gekeken geraakt. Toch heb ik bedenkingen om een een kind in een zo een hoofdrol te duwen. Uiteindelijk hoort een negenjarig kind te doen, zoals in de eindscène van de film wordt aangetoond : spelen.

Maar goed, uiteindelijk draait de film om Anna. Een andere boodschap vind ik er niet in.

Aardige film, vooral dankzij het ontwappende spel van hoofdsspeelster Nina Kervel-Bey (Anna) en haar broertje Benjamin Feuillet (François). Gaandeweg wordt de film steeds leuker, wanneer Anna niet alleen meer vragen stelt aan haar ouders, maar zich ook probeert te mengen in hun politieke discussies.

Vader advocaat, moeder schrijft voor Marie-Claire en de 9-jarige Anna krijgt een flinke cultuurshock te verwerken als haar ouders opeens anti-Franco, pro-Allende en pro-baas-in-eigen-buik gaan strijden en een proletarischer leven gaan leven....niet helemaal ondenkbaar dat regisseuse Gavras hier flink wat autobiografische elementen in heeft verwerkt.

In dat geval wist dat kleine broertje onlangs flink te overtuigen met zijn debuutfilm, zus Julie houdt het allemaal veel ingetogener, dat is op zich geen probleem, maar de film weet helaas niet zo te overtuigen en biedt ook weinig dat we al niet eerder zagen, al doet de hoofdrolspeelster het behoorlijk goed.

Heerlijke tragikomedie over een meisje wiens ideaalwereld wreed verstoord wordt als paps en mams besluiten hun gegoede leventje vaarwel te zetten en zich in te zetten voor 'een betere wereld'. Zo krijgt ze op vroege leeftijd al te maken met seventies onderwerpen als 'baas in eigen buik', groepsdynamiek (via demonstraties) en politiek (kapitalisme vs socialisme). Pittige stof voor een 9-jarig meisje die alles met lede ogen toeziet en aanhoort en daaruit conclusies trekt. Veelal gepaard met nukkig verzet, maar de kentering komt geleidelijk aan, met als hoogtepunt een logeerpartijtje en een machtig mooi tripje down memory lane naar Spanje naar de (voor)ouders van paps.

Zeer politiek beladen vol broodnodige karikaturen, zodat de zwaarheid van de thematiek niet de zwartgallige arty farty kant op gaat.

Zal ik ook maar als mijn voorgangers benadrukken dat die Nina Kervel(-Bey) de sterren van de hemel speelt. Wat een rol! Ik mis wel die stuk b(l)aklava in haar hand op de poster...