Powder (1995)

Op zich een aardige film met zeker een aantal prima scenes, maar het RTL-gehalte lag me net iets te hoog om echt gegrepen te kunnen worden.

De film is net iets te braaf en voorspelbaar om krachtig te kunnen zijn. Wel vind ik het verhaal wel aardig en worden de rollen (met name Flanery) redelijk overtuigend gespeeld, ondanks dat het geen acteurs van niveau zijn. Het feit dat iemand met een ander uiterlijk gelijk buitengesloten wordt is helaas de realiteit en triest, want de film herkenbaar en op momenten ontroerend maakt.

Prima film voor een zondagmiddag, maar meer ook niet.

3*

Voor de liefhebbers van dikke knuffels, traantjes en emotionele extases is dit waarschijnlijk een echte topfilm. Toch stoorde me deze opzettelijke feelgood show omdat het er zo fake uitziet. Feit is dat het script nogal een ramp is en de personages nauwelijks uitgewerkt worden. Geen uitwerking van een groeiende relatie met dat roodharig meisje, over integratie in school zie je ook al niet veel en ook de interactie tussen Powder en Jessie (gespeeld door Steenburgen) blijft miniem.

Waar de film dan wel op een onredelijke wijze de tijd voor neemt is waar Powder de emoties van de stervende vrouw van de sheriff onder woorden brengt en de steeds weerkerende melancholische strijkers van de Jerry Goldsmith big band.

Een mooie film om eens te zien, ongetwijfeld en ik kan deze film iedereen wel eens aanraden, maar een film als Mask is stukken beter uitgewerkt wanneer het over jongens gaat die "anders" zijn. Hier kiest de regisseur te makkelijk voor goedkoop sentiment.

Geweldige film.

Aardige film over een albino jongeman die de wereld nog niet kent, totdat zijn grootouders overlijden. Een mooi en ook wel origineel verhaal dat echter niet overal even goed is uitgewerkt De eerste helft van de film is het beste, voornamelijk omdat tijdens de tweede helft het sentiment de overhand krijgt. Sean Patrick Flanery doet het goed in de titelrol.

Aardige film, die met momenten zeker wist te ontroeren en de sterke prestatie van Sean Patrick Flanery als 'Powder', zat daar zeker voor veel tussen. Van bij het begin vd film, bij de geboorte van de albino baby (Powder), is er al meteen triest en hartverscheurend moment, wanneer de vader zegt, dat dat zijn zoon niet is en waarbij je de hartslagmetingen vd baby tekeer ziet gaan. Het verder verloop van de film wist me ook te boeien.

Wel zaten er redelijk wat zaken en gebeurtenissen in de film, waarbij ik me wel afvroeg, waarom in hemelsnaam en naah dit klopt ook niet echt, vb waarom moet ie naar tuchtschool, wat heeft ie misdaan? Ook lijkt iedereen in het dorp nogal traag te beseffen hoe speciaal Powder wel niet is. Ook bij de scène waar Duncan, de intolerante plaatsvervangende sheriff en fervente jager en hert heeft neergeschoten en meteen zegt tegen Powder, dat het hert er nauwelijks wat van voelt en toch fungeert Powder als een kanaal om de angst en leed van het hert over te brengen naar Duncan, die zo getransformeerd is dat ie zijn wapenverzameling verkoopt, maar toch speel ie verder in de film de harde, intolerante zak tov Powder, waardoor Powder door hem en de pestkoppen het moeilijk blijft hebben. Sommige mensen hebben blijkbaar meer dan één les nodig.

Na een IQ-test zegt een psycholoog bijvoorbeeld tegen hem: "Alle tests geven aan dat je het meest geavanceerde intellect in de geschiedenis van de mensheid hebt. Begrijp je wat dat betekent?" Als Powder zo slim is, waarom moet hij het dan vragen?

Van dergelijke fouten zit de film wel redelijk vol mee, waardoor ik toch niet anders kan dan, hiermee rekening te houden bij mijn score. Want de film had echt heel veel om met gemak een 8/10 te geven, dat blijft nu toch steken op een 6/10.

zeer indrukwekkende mooie film over een albino jongeman die over elektrische krachten beschikt.

en gedachten kan lezen /onmeetbaar IQ heeft etc

wordt overal geplaagd, en is nergens welkom.

goede fantasie/drama film die nergens verveeld, maar waar je vooral respect krijgt voor m