Sanxia Haoren (2006)

Als dat zo is moet ik onmiddelijk alles van deze man zien, want wat een ge-wel-di-ge film was dit. Spookt nog heel stevig door mijn hoofd.

Still Life is een film waar het decor waarin het zich afspeelt (de stadjes die worden afgebroken voor de dam) een van de belangrijkste rollen in de film speelt.

Wat we zien zijn twee verhalen. In het eerste is een man op zoek naar zijn ex-vrouw en dochter. Hij wil haar terug. In het tweede is een vrouw op zoek naar haar man, die heeft haar verlaten en ze wil definitief van hem scheiden. Beide hoofdfiguren komen een groot aantal mensen tegen in hun zoektocht. Al die mensen zijn om allerlei redenen nog niet vertrokken uit het stadje. Er is bijvoorbeeld een groep mensen huizen aan het slopen. Er vinden archeologische opgravingen plaats, een andere man heeft een soort bouwvallige bed and breakfast. Noem maar op.

De film zelf is enorm gelaagd. Heel veel thema's en gevoelens komen in de film naar voren. Het decor geeft de film nog veel extra onderhuids gevoel mee. Het einde van een geschiedenis, knopen worden doorgehak, keuzes worden, al dan niet noodgedwongen gemaakt.

Overigens maakt deze film (en in mindere mate vandaag ook al Rain Dogs een einde aan alle eventueel nog bij mij levende vooroordelen tegen digitaal filmen.

Nog even het prachtige openingsshot noemen en concluderen dat deze film niet misstaat tussen eerdere Gouden Leeuw-winnaars als Rashomon, Aparajito, Ivanovo Detstvo, The Battle of Algiers, Aiqing Wansui of Xich Lo.

4.5* met kans op de volle mep.

Degelijke film van Zhang Ke Jia.

Blijft nog steeds erg hangen in de armoe. Volgens mij zit hij daar ook graag, ook ideaal om een groot (arthouse)publiek te bereiken. Typische tegenstelling ook weer tussen oud en nieuw, grappig om die afgeleefde mannetjes een GSM boven te zien halen.

Verder is Jia wel positief geëvolueerd. Visueel is dit veruit z'n beste werk. Aparte stijl, verduisterde kleuren maar met een hoger contrast, zag er mooi uit en leidt tot enkele geniale plaatjes. Camerawerk is jammer genoeg verder van een minder niveau.

Verhaal is redelijk pover vond ik, een zootje bij elkaar gegooid waarbij ik nooit de indruk kreeg realistische taferelen te aanschouwen. Sowieso geen idee waarom mensen bij Jia vaak dat idee krijgen.

Verder ook positief de surrealistische tussenstukjes. Komen als een mokerslag in een verder erg trage film en fleuren de boel wel een beetje op.

Blijft niet mijn filmer, maar z'n films worden er wel stilaan wat beter op. Shije was al een aanzet, Sanxia Haoren gaat daarop verder. Al zal Jia nooit veel meer halen bij mij als hij binnen z'n vertrouwde setting blijft hangen.

3.5*

Fascinerende film met een mooi traag tempo. De setting, het opgeven van bewoning voor die Driekloven-dam, trok vooral mijn aandacht. Het verhaal was wel aardig, alhoewel ik de dialogen wel erg staccato en dus onnatuurlijk over vond komen. Zoiets komt echter wel vaker voor bij Aziatische films heb ik het idee. Praten Aziaten echt zo of is dit meer een filmisch mankement?

En wat voor een schoonheid ligt er in ongebruikt industrieel erfgoed en in gesloopte gebouwen? Heel veel zoals in deze film te zien is.

Een soort van neo-realisme, maar dan op de Fitzcarraldo-wijze. Waarbij adembenemende beelden gewoon ook kunnen.

Ik heb hem net gezien en ben nog een beetje verbluft door deze film. Overtreft de top-film die ik in 2008 zag en alles wat ik dit jaar zag.

Een heel indrukwekkend meesterwerk dan nog lange tijd indruk zal blijven maken.

Lekker rustige film. Apart de surrearlistiche trucjes. Bij de eerste (de UFO) dacht ik eerst dat het een foutje in mijn dvd was! Stoorde me total niet, maar schudde me juist af en toe een beetje op.

Eerst stoorde ik me wel een beetje aan de dommige hoofdpersoon (een beetje een Chinese Forest Gump), maar gedurende de film kreeg ik toch gaandeweg sympathie voor hem en zijn plattelandsgoeiïgheid. Het lijkt wel of Zhang Ke Jia vindt dat het bouwen van de dam de mensen daar a-socialer heeft gemaakt ten opzichte van de rest van (plattelands) China. Deze man wil zich daaraan niet aanpassen en blijft gul en vriendelijk.

De nadelen van het bouwen van de dam worden redlijk subtiel gebracht.

Dat heb ik weer. Blijkbaar de enige die er niks aan vind.

Saaie boel. Wat extra jammer is omdat het onderwerp van de Chinese grote ruimtelijke ordeningsprojecten heel interessant is.

Maar dit was echt nodeloos traag en vermoeiend. Die 2 mensen die hun (ex)geliefde zoeken en je geen seconde interesseren.

Film moet het dan vooral hebben van wat weidse beelden van de omgeving, desnoods op de achtergrond, en enkele korte discussies (die er overigens allemaal enorm dik opliggen, net alsof hij een stukje nieuws of maatschappijkritiek in elke dialoog wilde leggen).

Jammer!

Mooie, rustige film. Prachtige cinematografie en troosteloze, zwijgzame karakters ter midden van schreeuwende discussies tussen werknemers en werkgevers. Waarschijnlijk is Zhang Ke Jia (dit is de eerste film die ik van hem kijk) een communistische regisseur, omdat het werken voor de samenleving en het bestaan van de arbeider centraal staan. Dit is overigens geen propaganda. Daar is het veels te subtiel en deprimerend voor. Voor de rest ook best sfeervol met broeierige shots van een haast apocalyptisch stadje dat zijn ondergang door de opkomst van de dam ten onder gaat. Dit is overigens niet echt anders dan meeste arthouse titels uit oost-Azië (met uitzondering van de focus op het arbeidsleven) en is niet vernieuwend genoeg om indruk te maken. Tel daarbij ook nog bij dat de karakters zeer emotieloos gebracht worden. Normaal hou ik wel van de afstandelijke, zwijgzame in Aziatische films, maar hier voelt het wel akelig koud aan.

Erg goed.

Ik vond het een interessant portret van dit keer diverse klassen in China, vnl de arbeidersklasse. Het schijnt dat er regelmatig behoorlijke gedwongen volksverhuizingen plaatsvinden (honderdduizenden mensen) en sloop van hun woningen in dat gebied om bv zo'n dam te bouwen. En dan met een sloophamertje in de hand in plaats van met een bulldozer en hightech explosieven. Dat kunnen wij ons toch niet voorstellen.
Verder enorm mooie plaatjes van de omgeving en van de rivier Yangtze. Still life (stilleven) is een prima titel voor dit schilderij van een stukje cultuurgeschiedenis.

Diverse verhaallijnen kruisen elkaar. Het bijzondere is dat er heel af en toe iets surrealistisch voorbij komt,. Aan de ene kant hou ik daar wel van, aan de andere kant vraag ik mij waarom het in een film als deze wordt ingepast.
Ook mij viel het gebrek aan emotie op, waardoor het inleven lastig wordt en het mij meer een documentaire gevoel geeft..

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/muziek

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Mooi HD kwaliteit...

Heerlijke film dit. Soms zijn er van die trage films, waarbij juist dat trage zorgt voor het aangename en deze Sanxia Haoren is er, wat mij betreft, ook eentje van. Er zit veel meer diepgang in het verhaal, dan je in eerste instantie zou denken. Volgens mij zijn er bij een volgende keer, nog wel wat zaken te ontdekken.

Ik vond het verhaal interessant om te volgen. We zien een aantal mensen, die staan voor verandering in hun leven en die twijfelen over het maken van bepaalde keuzes. Daarnaast komt het liefdesthema hierin ook mooi naar voren. De locatie met dat water, die dam en al die huisjes is echt schitterend. Daarnaast is de cinematografie bij vlagen ook erg mooi.

Grappig trouwens, dat er af en toe van die surrealistische momenten voorkomen. Dat geeft het geheel iets dromerigs en zorgt voor een heel aparte, maar bijzondere aangename sfeer. Platform was destijds een leuke keuze om mee te beginnen, maar hiermee bewijst Zhangke Jia toch echt een erg goede regisseur te zijn. Ik wil in de toekomst dan ook zeker nog meer van hem zien.

4,0*

Neerslachtig relaas over de zoektocht van een man en een vrouw naar hun vervreemde echtgenoten ten tijde van de teloorgang van Fengjie. De deprimerende beelden staan in schril contrast tot de spectaculaire natuurlijke omgeving van de Yangtze Rivier.

Magistraal hoe Zhangke een parallel trekt van de teloorgang van een regio met de teloorgang van identiteit : mensen zijn op de vlucht, verliezen hun thuis, raken verdwaald, zijn verloren en dus evident dat het verhaal draait om 2 mensen die iemand zoeken. Zijn visie op het 3 klovendamproject is zo confronterend en zo pijnlijk : al het oude wordt vernietigd, alles is in opbouw (het nieuwe), andere wordt afgebroken (beste betaalde jobs zijn natuurlijk die afbraakwerken – hoe ironisch). De eerste scene meteen monumentaal : bezwerende muziek met lange camera beweging van gewone mensen op reis. Met op de achtergrond het traditionele tegenover het moderne (publieke veerboot versus cruiseschip). Want de tijden veranderen, China verandert (die prachtige scene waarin een brug wordt verlicht !). Zhangke filmt in een docu/vérité stijl (reportage stijl, trouwens de film werd geboren door zijn documentaire over het project) met korte momenten van surrealisme (die UFO's). Zhangke weet zijn beelden goed uit te kiezen en het summum is toch wel het laatste beeld : in de verte zie je een man lopen over een touw gespannen tussen 2 appartementen. Door de afstand zie je het touw niet en lijkt het alsof de man in de lucht stapt. Mensen staan aan de afgrond door vernieuwing en lijken niets te hebben dat hen tegenhoudt.

Waren er geen bezwaarschriften of protestmarsen om de stuwdam een halt toe te roepen? Daar heeft de communistische partij van Hu Jintao, de leider van de Volksrepubliek China anno 2006, weinig oren naar natuurlijk. Iets wat moet gebeuren, gebeurt nou eenmaal in een pseudo dictatoriale staat. Ook al gaat dat ten koste van duizenden gezinnen.

We worden op sleeptouw genomen door wanhopigen op zoek naar hun geliefden die gedwongen zijn te moeten verhuizen. Het decor is prachtig langs de rivier of het ontstane meer. En die mengelmoes van opeengestapelde barakken die men huizen noemt, fascineert me. Het China met twee gezichten. Er gaapt een enorme kloof tussen de stad en het platteland.

Een sobere en authentieke film van de kleine dingen des leven: noedels eten, een sigaretje roken. Was en bleef het leven maar zo simpel.

Dromerige, soms licht surrealistische film over een twee zoekende mensen, een man en een vrouw, in het dorpje Fengjie, gelegen aan de Yang-Tse rivier. Door de komst van een grote stuwdam zal het dorpje spoedig worden opgeslokt door het water. Het akteerwerk is vaak op het amateuristische af, maar de visuele kracht van de film is dermate groot dat ik toch gefascineerd bleef kijken. De beelden van de gedwongen volksverhuizing en het slopen van hele steden zijn prachtig en tegelijkertijd afschrikwekkend.