Dagen zonder Lief (2007)

Sympathieke film, goed gemaakt, goed geacteerd, erg aangenaam om naar te kijken. Niet echt iets speciaal, hoewel, het plezier waarmee hij duidelijk gemaakt is, de sfeer die erin hangt, de muziek, dat alles maakt het toch nog bijzonder. Iets meer weerhaken had wel geen kwaad gekund, de film raakt een aantal lastige thema's, maar die worden amper behandeld en zijn zo weer verdwenen. De personages zijn wel levensecht, zonder dat het allemaal te expliciet genoemd wordt, dat vond ik echt mooi gedaan (ik herken er het talent van Arne Sierens in, die aan het script heeft meegeschreven). Een goede, stijlvolle en eigentijdse film dus, het had meer kunnen zijn en dieper kunnen gaan, maar dat was duidelijk niet echt de bedoeling. 3.5 *

Le nouveau cinéma belge

Na films als 'Ex Drummer', 'Any Way the Wind Blows' en van Groeningens eigenste 'Steve + Sky', heeft de Vlaamse film zich eindelijk wat heruitgevonden. Aldoende schudden we dan ook het verschrikkelijke boerenimago, dat we onszelf met schaamte hebben aangemeten, van ons af.

'Dagen zonder lief' zet deze trend op knappe wijze voort, weliswaar in de vorm van een bijzonder persoonlijke prent. In de eerste plaats persoonlijk voor van Groeningen zelf, maar evengoed ook voor de kijker.

Als een ware light-versie op de Franse Nouvelle Vague (jump cuts, zoekende camera, jazzy soundtrack) ontfermt 'Dagen zonder Lief' zich over het doen en laten van een groep vrienden, die bij hun weerzien 'de verantwoordelijkheden van het leven' ontdekken.

Vanuit de eigen ervaring weet van Groeningen bovendien een reeks knappe karakterschetsen bij elkaar te schrijven, die allen een eigen mistroostendheid over zich dragen.

Van Groeningen 'kleurt' zijn prent bovendien met een sober realisme, dat zowel stil als bruisend uit de hoek komt en knap wordt bijgestaan door heel wat melancholische jazzmuziek.

Echt diep snijden doet van Groeningen echter niet, ondanks de platvloerse humor, die in zijn banaal zijn uiterst efficiënt en veelbetekenend blijkt te zijn voor het beeld dat de kijker van de personages maakt.

Met een prachtig lyrisch, simpel doch complex en best wel gedurfd eindshot (bijgestaan door de bijzonder mooie pianoversie van 'Something' van Lasgo) sluit van Groeningen zijn tweede telg af.

'Dagen zonder Lief' is volwassener en onderhoudender als zijn voorganger 'Steve + Sky', maar toch krijgt laatstgenoemde de voorkeur vanwege zijn ongeremde speelsheid.

3.5*

Snap echt niet dat er zo weinig enthousiasme is rond deze film (en waarom zo weinig mensen em gezien hebben).

Goed verhaal, mooi gefilmd, sterk acteerwerk door een (vrijwel) onbekende cast, fijne muziekondersteuning, ... Wat wil een mens nog meer.

Van Groeningen bouwt zijn film mooi op en springt erg knap om met het centrale thema (vroege dertigers die worstelen met hun verleden / vroegere dromen en heimwee hebben naar hun onbezonnen jeugdjaren).

Denk dat als je al iets ouder bent (grofweg 25 en studies afgerond) je wel veel meer voeling zal hebben met het thema. Ik vond het alleszins heel herkenbaar allemaal, en voldoende subtiel gebracht.

Zie echt niet in hoe met het beperkte budget je een betere film zou kunnen maken over dit thema. Een van de beste Vlaamse films van de afgelopen decennia voor mij.

De film begint goed met een weergave die me bekend voorkomt. De leeftijd dat je 30 wordt en alle jeugdvrienden hun eigen weg gevonden blijken te hebben. De ene al wat sneller dan de andere. Goei uitgangspunt, waar helaas verder niks mee gedaan wordt. Er is geen verhaallijn, veel acteurs acteren heel slecht en het heeft meer blijk van een reportage van man bijt hond. Maar dat duurt hoogstens 5 minuten en geen 100. De soundtrack valt nog mee, maar een goede DJ is nog geen muzikant. Absoluut geen aanrader en gewoon m'n tijd nutteloos gebruikt. Triestig. 1* omdat het onderwerp nog meeviel en de sfeer voor enkele minuten herkenbaar was.

Werkelijk wanneer hebben ze dit gefilmd? Op zondagochtend vroeg tijdens de grote vakantie? Wat een rust in jouw plaatsje zeg...

Maar verder bijzonder prettig filmpje van onze zuiderburen. Licht melancholisch maar toch vrij wapperend in een zomerbriesje, vluchtig als een vakantiehitje maar toch zo vol van herinnering. Coming of age met als belangrijkste boodschap "pluk de dag" leef vandaag in het hier en nu. Ik ben het er geheel mee eens.

Waarom zoeken naar dat ene mooie meer van vroeger? Blindstaren op herinneringen terwijl aan je voeten een prachtig watertje ligt en de zon schijnt en het gezelschap meer dan okay is. Goed, het is niet hetzelfde als vroeger maar wat zou dat, morgen regent het misschien... Dus uit die broek en plons in het water. Ja prachtige levensfilosofie is dat, daar kan geen oude griek of rus tegenop

Kan me een beetje voorstellen dat mensen wat teleurgesteld zullen zijn omdat de film niet echt de diepte lijkt in te willen gaan met bepaalde thema's die het wel rakelings aansnijdt maar dat is denk ik de essentie van de film helemaal niet. Het zijn zaken die in het verleden liggen of juist in de toekomst maar eigenlijk gaat het om het hier en nu, niet meer niet minder. Die sfeer heeft de film toch best wel goed te pakken vind ik.

Verder is het cinematografisch erg leuk gedaan er zitten enkele geweldige scènes en shots in; Het feest bij het zwembad, dat gebeuren met de hond en de magnifieke eindscène waarbij in het laatste shot niet de hoofdpersonen worden gevolgd maar de jongeren op de scooters. Nu nog jong en onbevangen maar over pak hem beet 10 jaar zou een zelfde film over hun gemaakt kunnen worden.
Acteerwerk is niet altijd perfect maar het enthousiasme maakt dat dan weer meer dan goed. Bovenal zijn de personages ook zeer naturel en geloofwaardig wat bij deze film, die toch valt of staat met zijn karakters, zeker aan het aangename karakter bijdraagt. De muziekkeuze tenslotte is ook perfect passend.

Lekkere frisse filmbries uit het zuiden deze Dagen Zonder Lief. 4* makkelijk verdient.

Het is moedig van Felix van Groeningen om zijn natuurlijke biotoop te verlaten en een film te maken die echt over het leven gaat. Als filmmaker pretendeert hij overigens opvallend veel: ‘Dagen Zonder Lief’ wil een verbrokkelde vriendengroep schetsen die elkaar moeizaam lijkt te hervinden.

Het portret dat ‘Dagen Zonder Lief’ zou moeten zijn is echter op een totale miskleun uitgelopen: het script en zijn personages zijn ontzettend hol, het doet de kijker niets omdat de personages niet thuishoren in de leefwereld waarin ze geplaatst worden. Het valt me bijzonder moeilijk dit uit te leggen, maar hier toch een poging.

De omgeving is herkenbaar, maar de karakters zijn niet ‘echt’. Toch weet Van Groeningen hun banaliteit, hun alledaagsheid goed te vatten, ongeloofwaardig zijn ze dus niet. Alleen werkt het niet. De reden daartoe moet diep in de kern van de film verankert zitten, want aanwijzen kan ik niet. Ook daarom heb ik weinig vertrouwen in wat onze landgenoot met 'De Helaasheid der Dingen' zal doen. Persoonlijk vrees ik dat Verhulst milde toon zal sneuvelen ten voordele van wat voor hem het 'grotere goed' is: een burleske, boertige familiekomedie.

‘ Dagen Zonder Lief’ legt immers pijnlijk duidelijk bloot dat Van Groeningen weinig méér kan dan ‘Steve + Sky’-achtige toestanden vastleggen op film: de momenten dat er moet gedanst en gefeest worden laat hij zich gaan en komt zijn ware aard te voorschijn. De muziekkeuze valt op zijn plaats, Van Groeningen maakt hitsige cinema zoals ook Tom Barman dat doet (alleen doet de dEUS-frontman dat met meer humor en stijl ).

Vreemd is echter dat ik, alles bij elkaar, ‘Dagen Zonder Lief’ niet slecht kan vinden. Is het de muziek van Jef Neve, het Vlaamse sfeertje, zwarte Kelly in het blond? We zullen het wellicht nooit weten...

En zo blijft Van Groeningen na een uitstapje naar het naturalisme nog steeds een mysterie.

2,5*

Ook al was het in mijn woonplaats opgenomen (ja ik woon op die hoge appartementsgebouwen), vond ik deze film weinig boeien.

1,5

Btw in Sint-Niklaas wonen er 70 000 mensen zo rustig is het dus eigenlijk niet. Er zijn straten afgezet voor deze film

Geweldige film. Blijft altijd uitermate boeiend; mensen die langzamerhand uit elkaar zijn gegroeid, zonder dat iemand eigenlijk weet waar het nou precies fout is gegaan. Sterk script, dat naar het einde toe alleen maar sterker wordt. Schitterend laatste deel in Frankrijk. Geweldige cast ook.

Mooie muziek. Geinig om zowel Felix als Lasgo weer terug te horen en ze ook in een andere vorm te horen. Beiden werken uitstekend binnen de film. Oude tijden vervliegen, nieuwe tijden komen. Mooi, mooi, mooi.

4,5*

Idd een fijne film. Beetje leeftijdsgebonden wellicht, maar er zaten dan ook vrij veel subtiele herkenningspunten in. .

Vooral het weerzien met oude vrienden en dat je gewoon op dezelfde voet verder gaat alsof je elkaar nooit kwijt bent geraakt. Zelfde flauwe grappen, zelfde lulverhalen over vroeger (oude vakanties enzo). Fysiek contact, met een frisbee elkaar van dichtbij bekogelen etc.

Deze gasten waren wel net iets te kinderachtig en imbeciel (vooral Frederique) en dat was soms jammer.

En van die dingetjes als 's ochtends wakker worden, je telefoon aanzetten: u hebt 1 bericht...ontvangen....om...5 uur 25.... en dan van die teringherrie horen uit een kroeg . erg herkenbaar.

Grootste manco is toch een gebrek aan sfeer,

Daar waar Any Way the Wind Blows een aaneenschakeling van talloze, langlopende situatieschetsen is, weet deze film zijn scenes onvoldoende op te bouwen. Zo `n zwembad scene is leuk, net zoals de ' vroegere ' malloten die zich ophielden bij die rotonde. Alleen zijn ze te snel weer vervlogen. Wat rest is dan een verhaal waar de focus teveel ligt op Kurt `s moeizame relatie met zwarte Kelly.

En hoewel de film als geen andere film weergeeft hoe onvoorwaardelijk veel kracht vriendschap kan geven had ik het toch wel snel gehad met de nogal centraal staande, zeurende verhaallijn rondom Kurt. Overigens wel realistisch in beeld gebracht hoe geheimen een vriendengroep kunnen ontwrichten. Een vriend van mij was eens verliefd op een een vriendin van ons die weer een relatie met een gezamenlijke vriend van ons had. Hij ging zich toch anders gedragen.

Maar goed, realistisch daar koop ik niets voor. Ik had meer een iets dromerige film verwacht. Ik vond de muziek trouwens ook flink tekortschieten. De pianobewerkingen van enkele dance nummers waren goed getroffen en dat Lasgo - Something moment in die discotheek mocht er ook wezen, verder was het nogal mager. Had veel meer uit de muziek gehaald kunnen worden en op visueel gebied stelde het allemaal ook niet veel voor. Te conventioneel.

Misschien klink ik wat negatief maar over het algemeen heb ik toch wel genoten van de film. Vond het Belgische taaltje wel charmant klinken, met name die liefkozende woordjes voor elkaar zoals: zoetje. De gebeurtenissen in Frankrijk behoren samen met die uitgaansroes tot het mooiste wat de film te bieden heeft. Eindelijk raakte de film mij dan toch, prachtig zoals Kurt met zijn vrienden op zoek ging naar een stukje van zijn roots en stilzwijgend, genietend samen met zijn vrienden op die omgevallen boom zaten.

Tenslotte vond ik het eindshot, waarin de focus verschoven werd op een fijne manier filosofisch aandoen. Ik houd wel van zulke eindes waar je alvast kijkt naar de generatie/ vriendengroep die ook nog veel te overwinnen hebben om later nog steeds hun vriendschap intact te houden. 3*

Heerlijk filmpje toch. Een hoop jongvolwassenen die wat verdwaald zijn en melancholisch doen over hun jeugd. De scènes met wat bekende muziek eronder deden hun werk en konden het weemoedige sfeertje perfect overbrengen. Bovendien heb ik regelmatig moeten lachen

Goede film, met een bijzonder interessant thema. Velen zullen het misschien wel herkennen: je wordt wat ouder, je vindt een job,... waardoor je je jeugdvrienden wat uit het oog verliest. Simpel concept, maar toch goed gevonden!

Natuurlijk heb je meer nodig dan een goed concept, de uitwerking ervan is natuurlijk minstens zo belangrijk. Over dit punt ben ik wat minder enthousiast: de film begint eigenlijk enorm saai, om dan naar het einde toe gelukkig wat boeiender te worden.

Wat betreft de vertolkingen kan ik kort zijn: iedereen doet het behoorlijk, al stak wat mij betreft Koen De Graeve er bovenuit. Nu weet ik wel niet goed of dat aan zijn vertolking an sich lag, of dat dat te wijten was aan zijn personage dat hij moest vertolken. Zijn personage (Niek) is gewoon met voorsprong de meest komische figuur en zorgde dan ook meermaals voor grappige momenten.

an deze film had 'k al heel wat goeds gehoord en eindelijk was deze eens op de buis. De film kon me eigenlijk bekoren van begin tot einde. De cast zijn geen zo'n bekenden, behalve Koen De Graeve en An Miller, maar ze speelden allemaal wel overtuigend.

De muziek vond 'k ook erg goed. Het waren vertrouwde liedjes en de pianostukken waren ook origineel gebracht.

De film sprak me meer aan dan "Steve + Sky", misschien omdat Dagen meer toegankelijk is.

'k ben aangenaam verrast door deze film, 'k vond het een aanrader.

Prachtige film waarin een vrouw, na een aantal jaren in New York te hebben gewoond, terugkeerd naar haar vriendengroep in België. En die vriendengroep wordt hier heel oprecht en realistisch neergezet. Ook wanneer de vriendschappen gaan wankelen door onuitgesproken gevoelens en verlangens. De film heeft een fijne, melancholische en nostalgische sfeer (die wordt versterkt door de soundtrack) en de acteurs komen allemaal heel naturel over.

Keurige schets hoe dat jongeren (sommigen) zijn, gebracht door een groepje uitstekende acteurs. De beste vind ik Wine Dierickx in de rol van Zwarte Kelly en Koen De Graeve in de rol van Nick. Ook Jeroen Perceval als Frederic valt op.

Een eigenaardigheid is dat veel buitenscènes zich afspelen op grote pleinen en dat er practisch geen beweging in de straat te zien is : geen mensen, geen auto's, zelfs niet geparkeerd. Gewild, om aan te tonen dat deze gasten eigenlijk in een eigen leven leven en eigenlijk doen waar ze zin in hebben zonder gestoord te worden. Opmerkelijk is ook de afwezigheid van sexscènes, waartoe het verhaal zich wel zou hebben toe geleend. Eigenlijk maar goed, zo blijft het een open, frisse film. Eigenlijk kan ik me best vinden in dergelijke producties waar er niets spetterends in gebeurt maar wel mensen worden getekend en herkenbare situaties en gedragingen worden gebracht.

Felix van Groeningen, stilaan de Dimitri Verhulst van de Vlaamse film. Of ben ik te voorbarig? Artistiek geforceerd en pretentieus bij momenten, maar soms verhalend sterk en stilistisch verfijnd.

De regie is nochtans niet om over naar huis te schrijven. De film in zijn geheel boeide me ook aanvankelijk niet, maar beetje bij beetje werd het pakkender en ook beter. Plottwisten, onthullingen en sterke acteerprestaties.

Een heel grote stap vooruit tov Steve + Sky, een lege doos die me vooral irriteerde. Stuk beter dan ik verwacht had en inderdaad, ik ben zelf 27, vat soms sterk samen hoe zoekend je bent in het post-jeugd-tijdperk en alles wat het met zich meebrengt.

Niet echt bijzonder, ook niet slecht, maar m.i. overgewaardeerd hier. Regisseur Van Groeningen heeft een goede naam in België, en laat bij momenten ook zien dat hij talent heeft(het desolate stadje is mooi in beeld gebracht), maar de karakterstudie van de hoofdpersonages is weinig opzienbarend en niet erg stabiel. Nadeel is ook dat het puur een film voor de Belgische markt lijkt, zonder ondertitels is het af en toe moeilijk te volgen(van de helft van de teksten van Perceval/Fredric begrijp je als Nederlander niets). Het personage van De Graeve/Kurt had wat beter uitgewerkt mogen worden. Wat er precies omgaat in het hoofd van deze rare man blijft vrij onduidelijk. Wine is daarentegen een mooi madammeke die ook aardig acteert.

Al met al een soort gematigde versie van Spetters. Te timide voor mij om echt indruk te maken, maar voor mensen die meer affiniteit hebben met onze zuiderburen wellicht zeer de moeite waard.

Gemiddeld filmpje zonder echte climax in verhaal of regie. En dan volstaat een (beperkt) kransje topacteurs helaas niet. Lichte teleurstelling, want had hier meer van verwacht!

Tijdje laten bezinken... maar ook een weekje later draagt mijn gezicht nog altijd een glimlach bij de herinnering aan deze film. De centrale thematiek van een vriendengroep die uit elkaar groeit en waarvan de leden al dan niet zoeken naar wat ze nog gemeenschappelijk hebben is niet nieuw (I vitelloni, The big chill, Return of the Secaucus 7, Peter's friends, About Alex, Beautiful girls, ...), maar wanneer het fris wordt gedaan, met pakkende hoofdrolspelers en de juiste mix van gravitas en onderkoelde humor (zoals hier) blijft het toch een emotionele ervaring. En dat zegt iemand die niet als twintiger in zo'n jeugdige vriendengroep zit, en die ook niet als dertiger met bitterzoete gevoelens op zulke vriendschappen terugkijkt – maar het zoeken naar je eigen plaats en het bepalen van je verhouding ten opzichte van andere mensen is nu eenmaal iets van alle tijden.

Blonde Kelly, Zwarte Kelly en een ontwrichte vriendengroep

Felix Van Groeningen is misschien wel één van de interessantste Vlaamse regisseurs aller tijden. Een ietwat stevig standpunt misschien, maar de man heeft met De Helaasheid der Dingen en The Broken Circle Breakdown een serieus diepe indruk achter gelaten. Zijn meest recente film, Belgica, vond ik echter wat minder en in afwachting van zijn Beautiful Boy (die ergens in november dit jaar zou moeten gaan uitkomen) dan maar eens aan wat van zijn ouder werk begonnen.

Al wist ik eigenlijk niet meer of ik nu zijn debuut of niet vast had. Om de een of andere reden slaag ik Steve + Sky en Dagen zonder Lief door elkaar (had tot gisteren nog geen één van beide gezien) en al zeker wanneer blijkt dat als extra op de DVD van Dagen zonder Lief de kortfilm 50CC staat. Ben blij dat dat wordt uitgebracht, maar vind het vreemd dat dat niet op de DVD van zijn debuut staat. Soit, maakt verder geen verschil en het punt is dat Dagen zonder Lief weer zo'n indrukwekkende film is. Komt weliswaar wat trager op gang en het duurt even vooraleer je echt wordt meegezogen, maar eenmaal je je hebt laten onderdompelen in de wereld van de twee Kelly's en Frederic.. Het is moeilijk de vinger erop te leggen maar je krijgt er in ieder geval veel voor in de plaats. Hoewel de film naar het einde toe even lijkt te gaan ontsporen, is het reisje dat Frederic, Nick en Kurt ondernemen naar Frankrijk wel de perfecte afsluiter. Mooi ook met die instrumentale versie van Something, het nummer dat door de Kelly's (en ook door mezelf) luid werd meegezongen in de clubscène.

Sowieso heeft de film een sterke soundtrack, iets waar Van Groeningen wel vaker aandacht voor heeft aangezien ook De Helaasheid der Dingen (net als voor deze film in samenwerking met Jef Neve trouwens), Broken Circle Breakdown en Belgica een erg herkenbare sound heeft. Een film als deze die zich vooral concentreert op de personages kan niet zonder een goede cast. Het wordt in ieder geval dringend tijd dat we nog eens wat meer zien van Wine Dierickx, want die doet het hier uitstekend als Zwarte Kelly. Ook Ann Miller laat met gemak haar vorige rollen verdwijnen in het niets wanneer ze Blonde Kelly speelt, maar het is toch ook Jeroen Perceval die zich de laatste tijd keer op keer weet te bewijzen ten huize Metalfist. Toffe bijrol ook nog van Koen De Graeve en ook Pieter Genard is perfect op zijn plaats als Kurt. Let ook nog op Van Groeningen's vriendin (en ondertussen vrouw ook dacht ik) Charlotte Vandermeersch die nog een kleine bijrol als Ingrid heeft.

Visueel trouwens ook wel leuk. Het is opvallend hoe weinig volk er eigenlijk rondloopt in heel de film. Alles oogt verlaten en desolaat, geeft net dat beetje extra charme. Dringend maar eens op zoek gaan naar Steve + Sky in ieder geval. Van Groeningen is en blijft één van de beste (misschien wel zelfs gewoon de beste) regisseurs van het moment. Erg benieuwd wat hij nog gaat maken.

4*

Ik heb nu alle films van Van Groeningen eindelijk gezien. Deze hangt er wat tussen wat mij betreft. Degelijke film, leuk om volgen, maar spectaculair wordt het nooit. Een film uit het alledaagse leven van enkele vrienden die met het huisje-tuintje-boompje elk hun eigen weg wat gaan. Er is er natuurlijk altijd eentje die in zijn puberteit is blijven hangen en natuurlijk is er ook steeds een geheimpje dat boven water moet komen.

Fijne cast, goed spelende cast ook en dat vertaalt zich ook in de boeiende personages met elk hun besognes. De film is grotendeels opgenomen te Sint-Niklaas, althans wat de autofragmenten betreft. Leuke uitsmijter ook in Frankrijk waar de sleur even vergeten werd en de mannen terug even jongetjes werden.

Jammer dat ik de ondertiteling wat miste, niet dat ik het als Vlaming niet begreep, maar het had wel geholpen zodat ik minder hoefde te luisteren dan te kijken.