Popstar: Never Stop Never Stopping (2016)

Een soort Spinal Tap maar dan zich afspelend in de popmuziek.

Ik kon er wel om grinniken. De film opgenomen in mockumemtary stijl neemt de hele popmuziekindustrie behoorlijk op de hak. Van de onzinnige songteksten, opvallende stageacts verzinnen tot aan geruzie over royalty's, het zal vast heel herkenbaar zijn voor de (voormalig) artiest in een boy/girlband.

Ook komen er leuke cameo's voorbij van o.a. Usher en Mariah I'm the most humble person I know Carey.

Vermakelijk.

Typische film die je moet liggen. Maar ben een groot Lonely Island liefhebber dus wist wel dat het goed zat voor mij. Vind het een zeer geslaagde mockumentary met een paar fijne cameos en gastrollen. Zeker als je enigszins bekend bent met hun werk zitten er paar fijne verwijzingen in. Tuurlijk het slaat helemaal nergens op en is eigenlijk te flauw voor woorden soms, maar ik kan daar wel van genieten.

4*

Leuk.

Al helpt het wel een beetje bekend te zijn met The Lonely Island. Ik vind ze sowieso wel grappig als band, ze vinden een leuke middenweg tussen domme catchy popsongs en humoristische invulling. Kan me moeilijk inbeelden hoe ik deze film zou gekeken hebben moest ik ze niet gekend hebben.

Eerste half uur van deze parodie is in ieder geval wel het leukst. Da's eigenlijk ook het makkelijkste deel van de film, want dan wordt er eigenlijk vooral gesteund op het klassieke verloop van dit soort docus. Een berg aan cameos, flauwe humor en een paar grappige nummers doen de rest.

Daarna heeft de film een plotje nodig om tot de 90 minuten te komen, dan wordt het net wat minder. De meeste cameos zijn dan al gepasseerd, de grappendichtheid wordt iets kleiner omdat het verhaal net iets meer plaats moet krijgen en hoewel toepasselijk voelt het soms net iets te weinig meer als (faux) docu aan.

Niet dat het laatste uur slecht is, verre van, maar het razende van het eerste half uur wordt gewoon niet meer gehaald. Het blijft gelukkig wel grappig, de film zit boordevol onnozele humor, de typische Lonely Island nummers en een berg aan artiesten die zichzelf graag even te kijken zetten. Altijd een pluspunt.

Heb me hier best mee geamuseerd. 90 minuten was misschien net iets teveel van het goede, maar leuke film van Samberg en kompanen. Al zou ik er wel weer een paar jaar overheen laten gaan als ze ooit nog iets met film willen doen.

3.5*

Je zou dit ook lonely island the movie Kunnen noemen ,,,maar eerlijk is eerlijk never stop never stopping is eigenlijk nog grappiger.

De liedjes , de cameo's ,,de optredens . Echt heel grappig .

Maar ook als je ze niet kent ,,zal het vast een een leuke film opleveren, je kan het los zien van elkaar.

Geen dijen kletsten ,,,maar soms heerlijk absurd ,en gaat niet vaak voor de makkelijke grap.

De tijdsduur is gezien judd apatow ook mede producent was lekker niet onnodig lang.

Grappige film zo voor een avondje. Lonely Island was ik al bekend mee, maar ik had nooit verwacht dat ze er ooit een film van zouden maken. Humor in de film moet je wel liggen, kon er zelf wel flink om lachen af en toe, maar sommige grappen waren behoorlijk ongemakkelijk. Bizar ook dat er zoveel bekende artiesten aan mee doen!

Half grappig en half tenenkrommend, al met al prima vermaak voor een avondje, 3,0!

Wat veelbelovend begint als een moderne variant op This is Spinal Tap die de pijlen richt op popsterren als Justin Bieber en One Republic, zakt na een kwartier in wanneer de goede ideeën op zijn en de faux-documentaire vervalt in een ongeïnspireerde komedie over een zichzelf overschattende solo-artiest wiens tweede album dusdanig flopt dat hij zijn carrière alleen kan redden door samen te werken met een rapper [Chris Redd], maar uiteindelijk terugvalt op de twee jongens met wie hij als kind al muziek maakte. Teveel halfbakken ideeën en te nadrukkelijke pogingen om grappig te zijn en muziek die Freddie Mercury zeker niet op zijn Tribute-concert had willen horen. Samberg had voor een beter scenario moeten zorgen, want na de eerste 15 minuten is het aantal grappige momenten op één hand te tellen. P!nk heeft een amusante cameo, maar niets is leuker dan de bijdrage van 90s-popster Seal.

Aardige film over een populaire popster wiens tweede album vol verwachtingen uit gaat brengen. Een leuke persiflage/mockumentary. Een flink tempo en alhoewel de humor niet overal even grappig is, maakt dit niet zoveel uit omdat de grappen dichtheid hoog ligt. Aan cameo's geen gebrek. Met gemak 3.0 sterren, maar de film had ook zeker niet langer mogen duren.

In het begin was de film ronduit hilarisch. De vele cameo's van verschillende iconen uit de muziekwereld waren een tijdje leuk. Maar net als de meeste grappen werd het snel saai. Het verhaal bleef maar doorgaan, schijnbaar zonder einde, terwijl de humor vervelend repetitief werd.

Had makkelijk een korte film van 45 minuten kunnen zijn.

2,5*