Nosferatu: Phantom der Nacht (1979)

Het blijft raar om te zien;
Rijk de Gooijer die Van Helsing laat arresteren.

De film gaat meer de Bram Stoker-kant op in plaats van het herkauwen van Murnau's Nosferatu.
Alleen combineert Kinski de hoffelijkheid van Dracula met de weerzinwekkende grimas van de Rat.

Het beeld van Dracula is door de jaren heen een stereotype geworden.
Christopher Lee, de oom en het neefje in The Munsters, de vampier van Sesamstraat [Count von Count].
Zelfs Blacula heeft trekjes van de type die Bela Lugosi onsterfelijk maakte.
Kinski doet het wat dat betreft niet slecht als een gedrocht met melancholische trekken. Vooral de scenes waarbij zijn gezicht half verlicht te zien is, kun je allerlei karaktereigenschappen van afleiden.
Eenzaam, gedoemd, maar ook berekenend en onbetrouwbaar op elke morbide manier.

Herzog heeft oog voor mooie beelden en net als Coppola's verfilming van hetzelfde verhaal, zijn de scenes in Transylvannië apart.
De scene waarbij Harker zichzelf snijdt en de graaf onbeschaamd het bloed likt is meestelijker dan die van Coppola.
Deels omdat het Keanu Reeves niet is, deels omdat Nosferatu het beest zich laat zien.

Jammerlijk is de karaktermoord van Nosferatu/ Dracula, die verdrongen wordt door de globale uitbraak zoals die in de Dead-movies en andere 'epidemie' films.

Meesterlijke film die een sfeer als geen ander weet te creëren. De scènes gefilmd in Delft en de scènes is Dracula's kasteel voelen enorm authentiek en angstaanjagend aan. Helaas heb ik de engelse versie gezien en is mij een waar meesterwerk ontnomen maar ik twijfel er niet aan dat dit bij Duitse herziening een hogere score krijgt.

4*

Dan was het huren van die Herzog - Kinski box dan toch geen weggesmeten geld. Geen afvaren van rivieren, boten over land trekken of een andere grootse productie. Zelfs het theatrale acteren van Woyczeck of Cobra Verde blijft uit. Gewoon een eerbetoon aan de expressionistische Duitse film op een heerlijke manier. Kinski, ook in die andere films gewoonweg de ster, is fenomenaal als Dracula, een personage dat hier balanceert ergens tussen moordenaar en slachtoffer. Herzog levert een sterk staaltje regiewerk af, waardoor de film meer wegheeft van een horroropera.(wondermooi wanneer Adjani door de ratten gevulde straten dwaalt!. 4.5*

Een erg matige film als je het mij vraagt. Zoals ik al verschillende keren op MM heb vermeld ben ik een liefhebber van de originele novelle van Stoker. Als ik dan de kans krijg om de zoveelste filmadaptatie van dat boek te kunnen bekijken, laat ik die natuurlijk niet liggen. Tot op heden heb ik slechts één nagenoeg perfecte adaptatie gezien, namelijk die van Coppola uit '92. Niet voor niets ook de enige versie die quasi volledig trouw blijft aan het oorspronkelijke verhaal.

Het grootste probleem van deze film is dat hij veel te traag is. Simpelweg te traag. Er zijn te weinig spannende momenten en het tempo ligt in 95% van de film aan de lage kant. Het heeft er misschien ook mee te maken dat ik het verhaal ondertussen door en door ken en perfect weet wat er staat te gebeuren. Hoewel... Herzog heeft het aangedurfd om inhoudelijk toch wat af te wijken van Stokers verhaal. Niet dat er echt compleet andere plotlijnen aanwezig zijn, maar hij legt toch bepaalde accenten die in mijn ogen afbreuk doen aan het geheel. Om maar een voorbeeld te noemen: heel het gedoe met de pest en de rattenplaag.

Ik had ook flink wat moeite met de algemene sfeerschepping. Veel te veel dagopnames naar mijn zin en het kasteel van Dracula bracht niet dat gotische spektakel dat ik ervan verwacht/gehoopt had. Mooi interieur en mooi gefilmd wel, maar gewoonweg niet duister genoeg. Met het personage van Dracula net hetzelfde. Ik vond Kinski erg goed acteren, dat was het probleem niet, maar hij heeft mijns inziens niet het juiste gezicht voor deze rol. Te dikke lippen. Ja, het klinkt banaal, maar zijn lippen zijn te dik. Een goede Dracula heeft een spitse snuit met scherpe contouren.

Wel goed aan deze film zijn enkele individuele scènes. Zo is het diner in het kasteel erg surrealistisch verfilmd. Harker die niet bepaald verwonderd is over het bizarre uiterlijk van Dracula en Dracula zelf die geen seconde zijn ogen van zijn prooi kan afhouden. Ook het kleine violistje zorgt twee maal voor een welgekomen bevreemdend accent. Een ander pluspunt is de cameravoering. Er passeren geregeld mooie plaatjes, met sterke belichting en dito composities, waarin het silhouet van Dracula heel schrikwekkend in beeld wordt gebracht. Deze scènes zijn absoluut een meerwaarde, maar kunnen de langdradigheid van veel andere scènes helaas niet camoufleren.

Kortom, er zijn zeker bepaalde kwaliteiten aanwezig in deze film, maar hij kon me vooralsnog niet boeien zoals een film dat hoort te doen. Op het DVD-hoesje prijkten deze woorden: "One of the most extraordinary haunting horror films ever made." Laat ik daar nu spijtig genoeg niks van gemerkt hebben...

Aha het was dus Delft. Vond de setting er ook al zo Nederlands uitzien. Ik zag meer shots met molens dan in een willekeurige aflevering van "Ontdek je plekje".

Goeie film die wat onevenwichtig is- vond het deel in Transsylvanie op een enkele scene na niet zo bijzonder- met een voor zijn doen ingehouden Kinski. De soundtrack is wederom sterk - het roept precies de nare onbestemde sfeer op die je in een door vampieren geteisterd stadje verwacht. Ook veel mooie vervreemdende scenes; de scene met Adjani in het van ratten vergeven Wismar alleen al is reden de film te zien.

Minpuntjes: zoals gezegd het deel in Transsylvanië: ik had een ode aan het expressionisme verwacht maar het kasteel zag er maar wat gewoontjes uit. Ook gebeurde daar niet zo veel, op de al vaker aangehaalde wond na. Ook de scene met de zigeuners had beter gekund. En Bruno Ganz was in het tweede deel wel erg passief. Aan de ander kant, toen nam Adjani het heft in handen en dat was ook geen straf.

Ik ben me wat in Werner Herzog aan het verdiepen, en ik moet zeggen: dat valt goed mee. Zijn films zijn voorlopig niet echt meesterlijk, maar zijn benadering is steeds zo uniek en eigenzinnig, dat ik niet anders kan dan er bewondering voor hebben. Zo ook hier: ik ken de film van Coppola op mijn duimpje, en was aanvankelijk wat teleurgesteld door de andere accenten en het gemis aan bijvoorbeeld een echt cool kasteel en de sensuele kantjes van het vampier-zijn, maar zeker naar het einde toe was ik helemaal mee. De totaal absurde setting van Delft, vol ratten, domme mensen die eigenlijk geen flauw benul hebben wat er gebeurt en daar ook helemaal niet om geven, met een Jonathan die geen zinnig woord kan uitkramen, een Lucy die een soort van mystiek-poëtische betogen begint af te steken en daartussen Klaus Kinski als werkelijk de meest zielige, pathetische vampier ooit: heerlijk gewoon Zelden de link tussen vampieren en heroïneverslaafden zo beeldend uitgewerkt gezien als hier. Ook de verbanden met de opkomst van Nzai-Duitsland, zoals in de dvd-box wordt vermeld, vond ik best interessant. Het eerste deel van de film is soms wat langdradig en lijdt aan gebrek aan goede locaties (of geld, kan natuurlijk ook), maar wat erna volgt maakt veel goed.

Nosferatu is echt ondergedompeld in een grauwe, nare sfeer. Overal waar Dracula verschijnt wordt hij omgeven door een en al doodsheid: in zijn kasteel, op de boot en in Virna. Zeer goed en symbolisch voor de pest, zie bijvoorbeeld het shot waarin zijn schaduw met de doodskist groots en dreigend op het achterliggende herenhuis opdoemt; de plaag is gearriveerd. Zal vast te maken hebben met oude opvattingen om rampen toe te schrijven aan mythes/personen.

Geweldige score ook, een soort koorgezang en bijna altijd aanwezige monotone klanken die er een naargeestige boel van maken. Vooral in combinatie met de vertraagde beelden van die vliegende ratten. Of de valse klanken van het vioolspelende ventje, hij zal maar naast je staan als je naar beneden bent geflikkerd.

Maar toeval of niet, na aankomst in Nederland heeft de Graaf meer weg van een kale speedjunk met z'n ingevallen kop en rotte tanden
Over Renfield zal ik het maar niet hebben, wat een irritant stemmetje en voorkomen heeft die man. Het acteerwerk van de bijrollen stond me sowieso wel tegen moet ik zeggen, met Lucy voorop, vooral dat plastische uitzwaaien van d'r man en ik dacht dat ze klaarkwam op het moment dat ze haar laatste adem behoorde uit te blazen, oei.

3,5 - 4*, voordeel van de twijfel

Dit was een duister/donker geschenk aan het origineel die al geweldig was.

De film heeft erg mooie opnames zoals bij het einde. En ook Delft, Schiedam en Oostvoorne zijn in deze film gefilmd. De setting van het kasteel is erg sfeervol en ziet er heel mooi uit. De film heeft ook erg goede muziek, het acteerwerk is best goed. Leuk dat Rijk de Gooijer er in zat.

Uiteindelijk vind ik dit een zeer goede film die bijna beter is dan het origineel. 4.0

Werner Herzog is een fascinerende filmmaker. Deze remake van de F.W Murnau film heeft de gebruikelijke Herzog ingrediënten; als hypnotische beelden en een intrigerende sfeer. De film is helaas enorm langdradig en saai. Bij sommige andere films is het relatief lage tempo een pluspunt, maar hier niet. Eerlijk gezegd heb ik tot op heden nog geen enkele Dracula film gezien die niet saai was. Zonde, want van alle bekeken Dracula films heeft deze toch wel enorm mooie scenes en een briljante Dracula vertolking van Klaus Kinski. Even intrigerend zijn de muzikale keuzes van de regisseur. Naast de naargeestige klanken van Popol Voh is de aanloop naar de ontmoeting met Dracula (op de melodie van Wagner's Das Rheingold) onvergetelijk.

Wat moet Kinski het zwaar hebben gehad! Zoals bekend was het een knettergek persoon die nogal eens uit zijn slof schoot. Voor zijn rol moest hij echter 4 uur in de make-up. Bij wilde bewegingen zou zijn make-up weer helemaal opnieuw gedaan moeten worden. Zo had Herzog een effectief dreigmiddel om Kinski zo mak als een lammetje te krijgen.

Leuk ook dat er zo intensief in Delft is geschoten. Niet dat iedereen zo blij was met de 'invasie' van Duitsers in hun stad. Op een gegeven moment verbood de burgemeester hem om de scene met de duizenden, uit Hongarije geïmporteerde, grijs geverfde ratten in zijn stad op te nemen. Daarom week hij uit naar Schiedam, waar hij wel toestemming kreeg, maar wel op minder ruimte ter beschikking had. Ondanks toestemming was men erg bezorgd over het feit dat deze ratten overal naar toe zouden kunnen kruipen. Er werden veel netten gebruikt die mogelijke vluchtroutes voor de beestjes blokkeerden.Toch ontstond er onrust onder de inwoners door een verspreid gerucht dat er vele waren ontsnapt. Deze en enkele andere korte scenes werd opgenomen bij de Lange Haven in mei 1978. Zie mijn gemaakte still van de eerste scene in Schiedam.

Opmerkelijk film. Eerste 5 kwartier zijn eigenlijk wat saai. Wel mooie beelden, mooie openingscredits en Kinski en Ganz spelen goed. Verder kabbelt de film rustig voort. Opmerkelijk vooral qua spanningsopbouw, haast hypnotiserend en zonder goedkope schrikmomenten of met een hoop bloedvergieten. Film leunt 100% op sfeer en dat lukt in het eerste (te) lange stuk gedeeltelijk. Jammer dat het weinig toevoegt op eerdere versies en nogmaals dat het gewoonweg saai is.

Het laatste half uur wordt de film gered. Vanaf het moment dat het spookschip in Bremen (lees ik nou dat dat Delft is) aankomt. Geweldige beelden van een door ratten overlopen en desolate stad. Film is ook zwartgeestig op momenten. Ganz die zijn cirkel uithupt om het stokje van Kinksi over te nemen of het laatste avondmaal van die familie op het plein. De scene waarin Kinski het bloed van Adjana (opmerkelijke verschijning) drinkt heeft een erotische walgelijkheid. Tel het mooie laatste shot er bij op en je hebt toch nog een behoorlijk geslaagde film.

3,5 sterren, 5 kwartier lang een nogal overbodige (doch aardige) bewerking, 2 kwartier lang geweldig.

Een mooie maar erg trage film die het moet hebben van de prima acteerprestatie van Kinski, de mooie Adjani en de schitterende muziek.

Boven gemiddeld

Aparte en wisselvallige adaptatie van Bram Stokers boek. Vooral de eerste helft blijft de film goed trouw aan het boek daarna maakt Herzog imo toch wat ongelukkige keuzes.

Mja, de film kent sterke sfeervolle stukken en Kinski zet best een overtuigende vampier neer. Gekweld, soms broos maar ook boosaardig sterk als een nachtelijk roofdier. Persoonlijk vind ik de scenes in het kasteel de beste van de film en natuurlijk is het leuk om die stukjes Nederland mooi in de film verweven te zien (alhoewel ik me wel wat stoorde aan bepaalde elementen die me nogal 'modern' overkwamen). Weet niet of ze in de 19e eeuw al zo massaal Amsterdammertje gebruikten (of Delftenaarertjes in dit geval).
Buiten deze prima te pruimen elementen kent de film helaas ook enkele belabberde stukjes met acteerwerk waarmee vergeleken de amateur toneelvereniging van Loon op Zand uit Oscarkandidaten bestaat. Tjonge jonge wat een houterig gedoe zeg.
Film kakt ook helemaal in in de tweede helft, dat gebeuren met die ratten en de plaag vind ik verre van indrukwekkend en snap ook niet waarom Herzog deze imo vreemde keuze gemaakt heeft. Tempo is hier totaal uit de film en van die berg suffe slaperige witte ratten raakt niemand onder de indruk vermoed ik.

Nog een minpunt is dat Herzog veel van het sensuele en erotische uit het oorspronkelijke verhaal heeft weggehaald en dat is meer dan een doodzonde met zo'n vrouw als Isabelle Adjani tot je beschikking! Moet zeggen dat de scenes met Lucy en Dracula best goed zijn maar het komt te laat en voelt daardoor een beetje als mosterd naar de maaltijd. Ik verheugde me echt op Dracula's bruiden maar helaas.

Gelukkig werd 13 jaar later alsnog de bijna perfect Stoker verfilming gemaakt, door een Amerikaan genaamd Francis ford Copolla.

2.5* voor Herzogs versie.

Tweede Herzog in korte tijd, tweede deceptie.

Door de knullige dialogen aan het begin had ik het gevoel naar een parodie te kijken. Als de ronduit creepy Dracula éénmaal ten tonele verschijnt wordt het wel beter, maar daarna verzandt de film weer in traag-, saai-, en lelijkheid.

1*.

Het is al vaker gezegd, maar Herzogs versie van de Draculalegende is nogal wisselvallig. Het is wel een echte Herzogfilm en de man lijkt wederom te doen wat hij wil, zonder zich af te vragen wat het publiek er verder van vind. Dit levert een film op met geniale momenten, maar die voor het grootste deel enorm traag en ietwat saai is.

Mijn vermoeden is dat Herzog voor een hypnotiserend effect ging en dat hij daarom het tempo zo laag hielt, maar hij is er verder iets in doorgeschoten. Het hypnotiserende komt wel voort uit de het bij vlagen schitterende camerawerk en kleurgebruik, evenals de erg goede score van Popol Vuh. Zelfs het onnatuurlijke en ietwat houterige acteerwerk lijken bewust te zijn, al is dat een van de minder geslaagde experimente. Het beste vervreemdende element van de film is meteen het wildste special effect, doorgaans Klaus Kinski genoemd. Een van zijn vermakelijkere acteerprestaties en misschien zelfs de engste Dracula-incarnatie, zelfs al is ie een tikkeltje neurotisch. Ondanks al deze goede elementen, duurt het erg lang voor de film op gang komt. Eigenlijk pas het laatste half uur of zo, maar dan wordt het toch wel echt briljant. Herzogs obsessie met dieren komt weer naar voren met die rattenplaag en loslopende varkens en momenten zoals dat laatste avondmaal zijn best geniaal. En de manier waarop Nosferatu wordt uitgeschakeld is bevredigender dan gewoonlijk. Daarna volgt er nog een komischer deel: de arrestatie en de manier waarop Harker ontsnapt. Is ook iets dat me vaker opvalt bij Herzog: op het einde ineens komisch worden.

Het blijft opvallend hoeveel er altijd gevarieerd wordt op het Dracula-verhaal. Vooral omdat nadat ik iets meer dan een jaar geleden het boek van Bram Stoker las er met de beste moeite van de wereld niets briljants in kon vinden. Dat boek heeft hoogstens een fijne eerste helft, maar de tweede helft is gewoon suffig en het heeft een anticlimax die terecht nog geen enkele verfilming gehaald heeft. De films wisselen allemaal op cruciale punten, met name de interpretie van het karakter van de graaf (bij Stoker blijft het toch vooral bij een puur monster) en het einde. Murnau's verfilming is voor mij echter de enige die echt werkt, met deze versie van Herzog waarschijnlijk op de tweede plaats. Dat deze slechts drie sterren scoort zegt genoeg over de andere Draculaverfilmingen, die vaak bijzonder matig zijn. Toch is het opmerkelijk dat Stoker zelf wat mij betrefd de zwakste interpretatie had.

Herzogs Nosferatu is dus te traag en soms te houterig om echt geniaal te kunnen noemen, maar hij heeft wel een mysterieuze kracht. Misschien dat ik het tempo beter kan verdragen als ik de film eens herkans op een minder laat tijdstip. Dat is het nadeel van Zomergasten: trage en zware films uitzenden midden in de nacht.
3*

Deze van de zomer opgenomen en gisteren bekeken.

Beetje teleurstellend dit.

Film is te traag om de volle speelduur te kunnen blijven boeien.

Acteurs acteren veel te houterig en de afschuwelijke Engelse nasychronisatie nekt de boel volledig.

Had ook heel de tijd het idee dat de meeste acteurs wel het zelf in hadden gesproken daar er vaak met dikke accenten werd gepraat.

Duidelijk niet door mensen, wiens moedertaal het Engels was.

Possitief aan de film vond ik de macabere sfeer, het camerawerk en de muziek.

Acteurs waren vrij matig, alleen Adjani en vooral Kinski was meesterlijk als de graaf.

Toch te veel minpunten om dit echt als goed te beschouwen.

Een vijf, ofwel 2,5 ster.

Kan in de verste verte niet tippen aan het origineel.

Ligt er allemaal iets te dik op en wekte soms zelfs een beetje de slappe lach...

Dracula films zijn nooit mijn genre geweest. Ik vind de verhaaltjes over vampiers erg infantiel en ongeloofwaardig. Het is me ook een raadsel waarom een regisseur als Werner Herzog ook een dracula film wilde maken. Maar ja, Werner Herzog zou Werner Herzog niet zijn als hij er niet iets heel bijzonders van zou maken. Klaus Kinski is een heel bijzondere Dracula, ook al zie ik hem toch liever als de madman in de jungle. Maar ook de beelden met de duizenden ratten in de straten zijn heel bijzonder. En het is me ook weer een raadsel hoe Werner Herzog het weer voor elkaar gekregen heeft om het hele centrum van Delft voor zichzelf te krijgen om daar een paar hele mooie en surrealistische scènes op te nemen.

Stroeve horrofilm

Het is zo jammer om te zien hoe zoveel schitterende elementen in deze film totaal onderuit gehaald worden door zoveel andere aspecten. Enkele fantastische surrealistische scènes, zoals het dragen van de kisten naar het plein, en een werkelijk geniale art-direction (het klinisch witgepleisterde kasteel van Dracula is bijzonder veel naargeestiger dan ieder ander gotisch horrorkasteel uit de filmgeschiedenis) worden ondergesneeuwd door Herzog's grootste handicap: zijn onvermogen een consequent ritme te vinden.

De acteurs lijken zich erg ongemakkelijk te voelen en de weinige dialoog die erin zit is zó pretentieus of gewoonweg slecht geschreven dat de film in zijn tempo constant vast lijkt te lopen. De bewust (want eerbetoon aan het zwijgende origineel) theatrale performances helpen ook niet veel en maken de meeste acteurs irritant en veel van hun acteren lachwekkend. Het feit dat veel van deze dialogen in lange takes opgenomen zijn maakt van veel scènes een stroeve bedoening. Alleen Kinski probeert er nog wat van te maken.

Maar goed: een voldoende. Vanwege de enkele toch wel briljante scènes die de film bevat. Maar nergens komt het in de buurt van de nachtmarrie die Nosferatu, eine Symphonie des Grauens heet.

Van de Nosferatu van Murnau ben ik nooit onder de indruk geweest. Herzog weet mij vaak wel te bekoren met zijn films, dus daarom was ik op zich wel benieuwd naar deze remake. Nosferatu: Phantom der Nacht heeft een paar minpunten, maar boeit wel en is in zijn geheel toch wel een stuk beter geslaagd, dan de versie van Murnau.

Herzog kiest hier voor een uiterst langzaam tempo. Daardoor had ik aan het begin toch even de nodige moeite om er helemaal in te komen. Pas als Harker bij Dracula aankomt, wordt het allemaal langzaam aan steeds boeiender. Die scène zelf daar is overigens erg sterk. Harker voelt zich zelfverzekerd, maar de manier waarop Dracula telkens naar Harker kijkt, zegt genoeg, en zorgt voor de nodige spanning. Verder is het allemaal erg sfeervol. Een mooie aankleding, veel aandacht voor de details, de grauwe kleuren zorgen voor een verontrustend sfeertje. De traagheid van alles zorgt er echter ook voor dat ik op sommige momenten weer een beetje uit de film viel. Herzog draaft dan net teveel door en slaagt er om die momenten niet helemaal in om het boeiend te houden. Gelukkig is het laatste half uur uitermate sterk.

Qua acteerprestaties zit het ook wel goed. Kinski is geweldig, maar ook Ganz is uitermate sterk. Leuk trouwens om zomaar Rijk de Gooijer op te zien duiken. Ik wist helemaal niet dat hij ook hierin meespeelt. Uiteindelijk dus best een goede film. Soms uitstekend, soms wat minder, maar qua sfeer absoluut geslaagd en ook het acteerwerk tilt het naar een iets hoger niveau. Een bovengemiddelde film dus, waarmee Herzog zijn veelzijdigheid bewijst.

3,5*

Ha, een Dracula-versie met Werner Herzog aan het regieroer! Het is tikkeltje eigenzinnig met een enorm traag tempo, maar sfeervol (daar moet een Dracula het van hebben vind ik) is het zeker. Klaus Kinski vervult de rol van graaf Dracula en doet dat beangstigend goed. Elke scene met hem is een attractie om te zien.

Was erg benieuwt naar deze remake van Nosferatu. Helaas hebben ze de namen uit het boek van Bram Stoker hier wel gebruikt, zou toch leuker zijn geweest als ze de Duitse namen aanhielden.

Klaus Kinski speelde eerder al Renfield in Nachts, wenn Dracula erwacht met Christopher Lee als Dracula. Hier vind ik hem ook wel sterk als de graaf, al zou het misschien beter zijn als hij niet sprak. Zijn make-up is in ieder geval erg gaaf. Het monsterlijke uiterlijk dat de duitsers de vampier geven vind ik wel wat hebben. Toch is Max Schreck wel wat beter in make-up naar mijn idee. Bruno Ganz was een prima vertolking van Jonathan Harker al is zijn acteerwerk in latere films veel beter. Er komen ook een paar Nederlandse acteurs voor in deze film (bijna alle extra's zijn ook Nederlands) namelijk Rijk de Gooyer, Lo van Hensbergen, Margiet van Hartingsveld en Tim Beekman.

Er zijn een hoop veranderingen ten opzichte van het boek en ook een paar tegenover de eerdere film. Het kasteel van Dracula is in werkelijkheid een ruïne en sommige reizigers denken in een spookkasteel te belanden. De vampier is extreem gevoelig voor daglicht (dat werd voor het eerst gebruikt in de 1922 film). Ook komt Jonathan wel heel makkelijk in Transsylvanië, een stukje op een paard en de rest te voet. De rol van Dr. Van Helsing is heel erg klein, bovendien is hij geen vampierjager maar een wetenschapper. Aan het einde word Harker de nieuwe vampier... Dat was dan wel weer erg gaaf, hoewel het einde wel erg anticlimactisch was.

De muziek van Popol Vuh en de gebruikte muziek van Wagner was wel lekker sfeervol. De film heeft ook best een prettige sfeer al had dat van mij veel meer gemogen.

De film is grotendeels opgenomen in Nederland. In Delft en andere plaatsen in Noord-Holland maar ook ergens in Gelderland (Ik herkende een boordje met "Gelders..." erop). De opening met de vergane lijken is gefilmd in Mexico in een Inca graf. Transsylvanië is gefilmt in delen van Zuid-Duitsland en Tsjecho-Slowakije. Ergens was het erg gaaf dat inplaats van in een studie een keer echt in de bergen word gefilmt en dat was ook wel mooi. De mooie slow-motion van een vleermuis is geleend uit een documentaire.

De film kwam moeilijk op gang en was niet super spannend of erg geslaagd maar ik vond het wel wat hebben allemaal. De beelden waren wel goed opgenomen en ik vond dat Kinski er goed uitzag in de make-up. Leuk om een keer gezien te hebben. Zal weer eens een keer de 1922-film kijken, daar heb ik lang geleden ooit wat fragmenten uit gezien.

"Hören Sie, die Kinder der nacht wie sie Musik machen"

Wanneer stopt iets een remake te zijn en wordt het een een liefdevolle hommage? Het antwoord op die vraag is ook mij onbekend, maar wellicht dat Werner Herzogs Nosferatu: Phantom der Nacht ons er iets over kan vertellen. Naast de moeite die Herzog zich getroost heeft met deze adaptatie van Stoker's Dracula, bleek zijn liefde voor de originele Murnau film uit 1922 ook uit zijn woorden: Herzog noemde Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (1922) in een radio interview in 1998 de grootste Duitse film ooit. De film werd tegelijkertijd in het Duits en Engels opgenomen, ik heb de Duitse versie gezien aangezien die Herzogs voorkeur geniet.

Deels gefilmd in Delft en Schiedam (je herkent Nederland meteen), en deels op dezelfde locaties als waar Max Schreck destijds werd vastgelegd, voelt de film behoorlijk historisch authentiek. Visueel is het sowieso een plaatje. Cinematografisch hangt er eenzelfde ethereal beauty over de film als die Isabelle Adjani van nature uitstraalt. Het voelt als een angstige droom, net als het viool spelende jongetje lijken de gebeurtenissen zich op een ander vlak van de realiteit af te spelen. De onnavolgbare Kinski is geweldig als Nosferatu en de muziek geeft het geheel tegelijkertijd iets sacraals en beangstigends.

Herzog fans kunnen hun hart ophalen aan Nosferatu: Phantom der Nacht. Dezelfde kwaliteit die films als Aguirre, der Zorn Gottes (1972) en Fitzcarraldo (1982) bezaten, is ook hier aanwezig. De reguliere horrorfanaat die hoopt op griezelen in de traditionele zin van het woord, kan echter wellicht beter verder kijken. Dit is een hommage aan de stomme film van Murnau en het tempo ligt soms laag. Voor de filmliefhebbers die dat niet afschrikt, is Herzogs Nosferatu warm aanbevolen.

4*

Herzogs versie van de remake van Nosferatu is nogal wisselvallig. Met vlagen is er schitterende camerawerk maar daar tegen is het acteerwerk verschrikkelijk houterig. Kinski is nog best een overtuigende vampier, al doet hij toch veelal Max Schreck na. Leuke van de film is dat een groot gedeelte in Delft is opgenomen. Hierdoor komen in bijrollen ook nog wat Nederlandse acteurs voorbij.

“Death is not the worst. There are things more horrible than death.”

Een film die ik al meerdere horror challenges ben tegen gekomen en waar eigenlijk mijn interesse wel door werd gewekt. Ik ben zelf nog niet echt te vinden geweest in dit gebied qua films: dracula en vampieren. Ik ben zoals sommigen weten meer een zombie fan geweest maar ik begin wel steeds meer vermaak te vinden in de vampier films. Ik heb dus ook nog nooit de film uit ’22 gezien, al staat die wel snel op de planning want als zelfs joolstein kippenvel krijgt tijdens die film dan is die erg goed. Een leuke aftrap dus deze film, maar soms vond ik hem niet het gene wat ik had gehoopt.

De film is vrij rustig in mijn beleving, er gebeuren hier en daar wel dingen maar er zat geen bombastisch verhaal in en ik vond dat er qua horrorbeelden toch wel weinig te zien viel. Het was voor mij ook wel meer de sfeer die de film afmaakte, zeker wanneer Jonathan het kasteel van graaf Dracula binnen wandelt hangt er een zeer nare sfeer. En ook als Dracula in het dorpje rond dwaalt is de sfeer er niet op vooruit gegaan. De film heeft het dus echt te doen met de kracht van de film zelf, dus vooral de beelden maar ook het uitstekende acteerwerk van onder andere de recent overleden Bruno Ganz en Klaus Kinski als de zeer creepy graaf Dracula.

Ik heb helaas de Engelse versie gepindakaast, want ik denk dat ik bij het kijken van de Duitse versie wat meer overdonderd zou zijn geworden zeker na het lezen van een paar berichten hier op moviemeter. De film was zeker vermakelijk, duurde niet te lang en had een duistere sfeer.

3.0*

Klaus Kinski zit gegoten in de rol van Dracula en Isabelle Adjani weet vaak met haar mysterieuze en soms hysterische blik de juiste snaar te raken. Helaas zijn de andere rollen zeer matig qua invulling. De rol van Van Helsing heeft heel weinig invulling, de handlanger is iets te komisch en Jonathan die naar het kasteel van Dracula gaat te oppervlakkig. De reden hiervoor is ook wel dat de film meer het verhaal van de klassieker 'Nosferatu, eine Symphonie des Grauens' uit 1922 volgt. De sfeer is wel een pluspunt en sommige scènes zien er echt wel goed uit zoals de scènes met de ratten en rond de pest. Dit is een van de meer getrouwe verfilmingen van Bram Stokers roman, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de film uit 1931 en de verfilming uit 1958 van Hammer Film Productions, die allebei grote afwijkingen in de plot vertonen. Echter weet dit verhaal van Dracula mij veel minder te raken dan het verhaal zoals in Bramstokers Dracula 1992. 5/10

Herzog doet horror.

Meteen ook de eerste film die ik van hem mag zien. Zelfs na het aanklikken van ruim 3.000 films ben ik blijkbaar nog nooit tegen een Herzog aangelopen. De verwachtingen waren dan ook best hoog, maar deze bewerking van de klassieker uit de jaren '20 is helaas op zowat exact hetzelfde niveau.

Ik vond vooral het camerawerk binnen deze film erg lelijk. Slecht in beeld gebrachte omgevingen en de beelden binnen het kasteel voelen al helemaal amateuristisch aan. Het mag duidelijk zijn dat ze de camera met de hand hebben vastgehouden. Het levert een hoop onevenwichtige shots op die de mooi ingerichte beelden op een matige manier presenteren.

Het acteerwerk is ook niet briljant. Kinski was waarschijnlijk weer onhandelbaar, maar zijn acteerwerk is niet per definitie vreselijk. De uitstraling heeft hij wel, maar soms schiet hij te veel naar overacting. Adjani doet het weer goed. Die vrouw heeft een hele aparte uitstraling die zelfs met de belemmering van moeilijke dialogen nog altijd sterk werkt. De rest van de cast ben ik alweer vergeten, maar een goede prestatie kan ik me niet voor de geest halen.

Visueel wisselend. Het kasteel is geweldig ingericht. Heerlijk gespeel met schaduw en verlichting die wat mooie stijloefeningen opleveren. Het dorpje zelf, notabene in Nederland geschoten, is wat minder interessant in beeld gebracht. Verhaaltje is niettemin hetzelfde voor een lang gedeelte als het origineel, pas richting het einde gaan ze een andere kant op.

Ik vond het vooral lang duren en het tweede deel lelijk in beeld gebracht. Eigenlijk wordt alles lelijk in beeld gebracht en ontbreekt er een echt bijzonder sfeertje. Dankzij wat prachtig gespeel met het licht kent de film nog wel zijn voordelen, maar ik vond het op hetzelfde niveau als de originele klassieker helaas.

Het origineel was beter.

Deze versie van Herzog is wellicht een ode, maar je kan er ook een kopie in zien. Aan de ene kant wellicht zinvol, want met stemgeluid en in kleur in plaats van zwart-wit met tinten naar gelang de tijd van de dag. Aan de andere kant is het ook nogal overbodig, want de film is vrijwel precies hetzelfde. Kinski is af en toe wel gepast eng, maar Schreck was veel enger, en de stomme film werkte daar ook nog eens voor in zijn voordeel.

Leuk om Delft te zien, en de scene met de ratten op de kade is erg fraai - net als de scene op het eind op de markt. Zoveel ratten, hoe Herzog dat voor elkaar gekregen heeft. Ganz is ook leuk - goed om hem eens in een veel jongere rol te zien. Maar daar staat tegenover dat Adjani tegenvalt, en de door het limelight uit de stomme filmtijd geinspireerde kohl-ogen staan haar absoluut niet. En zoals wel vaker een paar kleine bijrolletjes van de toen bekende Nederlanders, maar als ze tekst hebben valt dat toch ook wel erg tegen.

Van Herzog had ik wel wat meer verwacht eigenlijk - meer dan dit slaafs namaken van het origineel, en ook meer dan wat ratten in Delft. Echt slecht is het dan wel niet, maar wel teleurstellend.

Geen sterren.

Uit sympathie en om niet tegen mijn zin te zitten kijken.

Net de film van 1922 achter de kiezen, en na 1/3 van deze 1979 versie film de zaal verlaten. Niet het gevoel dat het “echt” is.

* Duitse versie met Engelse ondertiteling

En verder met Dracu wat in dit geval de Herzog remake van Nosferatu 1922 opleverde en daarmee een film die mij vorige week wonderwel voldeed voor een film uit 1922. Dus was het kijken wat Herzog er van ging maken.

De opening mag wat dat betreft naargeestig genoemd worden met de mummies in combinatie met de gekozen muziek. Het contrast kan niet groter met de switch naar Jonathan en Mina in een welhaast erg Hollands aandoende omgeving met verschillende Nederlandse acteurs in kleine rolletjes. Goed, het contrast heeft een bepaalde bedoeling toch is de sfeer en muziek de fase daarna wel erg melig en zoetsappig en blijkt de ernst van de zaak pas in de herberg waar Harker vertelt wat zijn bestemming is. Maar ook daar met zigeuner groep wordt het niet echt spannend of eng maar waan je je in een klucht of sketch met het volk dat simultaan omdraait als Harker de naam Count Dracula laat vallen. Herzog zal er vast een bedoeling mee gehad hebben en op papier zal het heel wat geleken hebben, toch komt het er bepaald niet uit.

Toch mislukt het niet helemaal want dwalend in het bos met enkele mooie shots vol contrast en mysterieuze muziek lijkt de spanning toch iets wat te stijgen. Maar helaas wordt dit weer teniet gedaan door de verschijning van Dracula zelf, iets wat in 1922 nog enigszins verbloemd wordt maar hier op een dergelijke manier getoond wordt dat Harker toch achterste voren de deur weer uit had moeten lopen. Dan blijkt Dracu ook nog verre van scary maar eerder een partij sneu en treurig in een poging hem meer dialoog te geven, is dit nu één van de grootste engerds uit de filmgeschiedenis? Doesn't look like it. En het vervolgt zich met vooral een soort van bevreemding, het is raar, het is treurig, het is een zwakke poging om vooral verderop ook nog uit te pakken met een soort van mystiek sfeertje die ook faliekant mislukt.

Redelijk is op zijn minst nog de ontknoping maar slagen doet deze Nosferatu in mijn ogen totaal niet. Zoals reeds gezegd zal Herzog een idee gehad hebben maar verder dan vooral raar komt de film in mijn ogen niet de mooie Adjani ten spijt. En wellicht dat het allemaal meer in het tijdsbeeld gezien moet worden, maar ik kon er weinig mee.