Aguirre, der Zorn Gottes (1972)

Indrukwekkende film, waard om gezien te worden.

Indrukwekkende film. Dat er Duits gesproken wordt is even wennen, het lijkt niet altijd synchroon trouwens. Het begin is zoooo mooi. Sfeervolle onaardse muziek van Popol Vuh. Kinski is geweldig en speelt niet ver voorbij zijn eigen persoonlijkheid. Sfeer heeft wel wat van Apocalypse Now wat betreft mens vs natuur. De relatie tussen Kinski en Herzog wordt mooi verteld in Mein liebster Feind.

Mooie plaatjes, mager verhaal. Teleurstellende film voor mij; 2 sterren

Fascinerende donkere, zo niet inktzwarte, film met een geweldige Kinski, die als Aguirre (maar ook in het echt!) een wandelende tijdbom is. De montage komt wat rommelig over, sommige acteurs zijn wel erg houterig en de ingedubte stemmen zijn naturlijk niet echt mooi. Maar het hindert opvallend genoeg niet bij het kijken met dank aan de regie en de zeer fraaie combinatie van muziek en beeld. De film mag dan traag zijn, nergens trekt het echt. Kinski's rol is essentieel en een van de meest fascinerende die waarschijnlijk ooit is neergezet. Je voelt zijn woede, gekte en kwaadaardigheid, maar het gebeurt allemaal onderhuids. Zeer knap gespeeld. Alles in 1 woord: fascinerend. 4 uit 5.

Zeer sfeervolle film die je dagen bijblijft vooral door het bevreemdende slot. De vertolking van Kinski van Aguirre is bij het briljante af en de muziek is ook zeer toepasselijk. Enige puntjes van kritiek is inderdaad de wat gedateerde technieken van het geluid en het houterige acteerwerk van een aantal karakters. De film deed me ook denken aan de film Apocalypse Now, een afdrijvende flot met een mysterieuze bestemming.

Ik ken maar weinig films met zo'n lelijke poster als deze.

Twee dagen geleden deze film gezien, de dag daarvoor Nosferatu en vandaag nog Woyzeck. En Aguirre zindert nog altijd na. Wat een ongeloofelijk goede film zeg. Kinski speelt de rol van zijn leven, de combinatie van beeld en muziek is prachtig, dat einde, en... die sfeer! Ook aan te raden is de commentaar van Herzog, die op de dvd staat (net als de soundtrack van Popol Vuh).

Ook van die twee andere films was ik onder de indruk, ik ben in één klap een grote fan van Herzog geworden.

Toch twee kleine minpuntjes; houterig acteerwerk en de make up (op het einde zien de acteurs er nog net hetzelfde uit als op het begin!), maar hier had ik gelukkig helemaal op geen enkel moment last van, het droeg misschien zelfs bij aan de charme van de film.

Hier kan ik mij helemaal in vinden

****

Mijn eerste Herzog, en het beviel.

Zoals hierboven gezegd komen het acteerwerk en de nasynchronisatie niet natuurlijk over, en ook voor mij maakt dat de film zeker niet minder sterk. Het draagt eerder bij aan de koortsachtige en rauwe sfeer van de film. Je ziet tegelijkertijd de acteurs en hun personages en hierdoor lijkt het wel alsof je tegelijkertijd naar de film en naar de making-of kijkt.

Indrukwekkend vond ik de manier waarop de jungle gefilmd is, hoe de schaal ervan is gebruikt. Helaas komen er nauwelijks nachtscenes in voor.
Enkele mooie (bizarre) vondsten: het paard dat op de oever achterblijft en de bemanning ondoorgrondelijk nastaart, de apen op het vlot.

4*

Wederom een fascinerend schouwspel van Herzog. Hier zit hij bovenop de acteurs en is het volgens mij een wonder dat de gehele crew er levend vanaf is gekomen. De camera plakt vaak op de personages, simpelweg omdat de richel van de berg te smal is om verderop te staan.

Vooral de intermezzo's waren adembenemd mooi. Scènes als die met het paard aan de oever, de aapjes en Aguirre die zijn dochter een altijd slapend beestje toont zijn van mijmerende schoonheid. Dit wordt soms afgewisseld met wat minder boeiende stukken vol dialogen en soms wat plat acteerwerk. Ook zat de montage niet altijd goed en deed het soms wat af aan het hallucinerende karakter (wat wel weer prachtig ondersteunt werd door middel van Popol Vuh's soundtrack). Maar voor mij maken zulk hierboven genoemde scènes en de merkbare passie van Herzog voor dit project het wederom een geslaagde en merkwaardige film. Tot vier maal toe horen we nagenoeg hetzelfde deuntje op de panfluit en telkens bezorgde het mij kippenvel. Het straalt een soort magie uit. De gekheid van het verhaal, de gekte van de bemanning, de idioterie van queeste.

Redelijk low budget geschoten, hetgeen een verrassing is, aangezien je dit soort films uit de Hollywood-fabriek verwacht. Geen geld betekent meestal op je zolderkamer getroubeerde stelletjes filmen. Na een tijdje is die verrassing er een beetje af en dan rest er een vrij rechtlijnig verhaal over een gek, waar je met een beetje goede wil best de dictators uit het vorige millennium in kunt zien. Alom geprezen als een meesterwerk (nummer 78 van de top honderd allertijden), vanwege de nauwkeurige ontrafeling van een machtswellusteling, een welhaast surrealistische trip langs de krochten van de menselijke slechtheid, bladiblah. Ach, leuk begin, goed einde, de rest kabbelt en doet zijn ding. Niet onaardig.

Knotsgekke film.

Terzelfdertijd geniaal.

Klaus Kinski kan zich eens lekker uitleven.

En toch zit er zo een vervelende bijna ondraaglijke spanning op deze film.

Geen top 10, wel top 250 allertijden.

Mooie trailer! Ben nu heel erg benieuwd naar deze film.

Aguirre, der Zorn Gottes 5/5

Fantastische film van Duitse new wave meester Werner Herzog met Kinski in de rol van zijn leven als Don Lope de Aguirre.

Een "Apocalypse Now" avant la lettre waarin moegetergde conquistadores strijden met de jungle, indianen, de rivier en zichzelf op zoek naar het fabelachtige El Dorado. Naargelang ze "vorderen" op de rivier nemen de spanningen en de waanzin toe in hun ad hoc samenleving. Het geheel mondt uit in één van de meest bevreemdende eindscenes in de geschiedenis van de cinema.

Herzog en Kinski stapelden de discussies en ruzies op (1 van hen zou zelfs een pistool op de ander gericht hebben) tijdens de shoot, maar net deze spanningen schemeren door in de film. Dit komt de waanzin enkel ten goede.

Prachtig in beeld gebracht gezien de omstandigheden op de locaties en de muziek van Popol Vuh versterkt de uitwerking van de wrede, maar immens mooie jungle alleen maar. Deze film is niet zo kleurrijk in beeld gebracht als pakweg Boorman's "The Emerald Forest", maar is net daarom grauwer en realisticher.

5 op 5 van yours truly. Kinski en Herzog zouden hun escapades in de jungle nog eens overdoen in het even fantastische "Fitzcarraldo".

Fascinerend, beklemmend, waanzinnig, zomaar wat woorden die bij me opkomen na het zien van deze film. Net als Fitzcarraldo is dit een film die je gewoon moet ervaren, ondergaan. Wát een regisseur die Herzog en wát een acteur die Kinski. Als je de kans krijgt: niet twijfelen, maar kijken!

Wat een pure film! Moet een hel geweest zijn om het te filmen.

Opmerkelijk is dat ook ik ondanks alle minpunten die al zijn beschreven zijn werd meegezogen in de apocalyptische reis van Kinski.

Een film die het niet moet hebben van de acteerprestaties, montage,dialogen (vrij slecht zelfs), enz. en die ik toch 4* geef vanwege de al genoemde puurheid en de achterliggende gedachte is nog niet eerder gebeurd en betwijfel of dat nog ooit zal komen.

Opmerkelijke film!

Een zeer sterke film inderdaad, ik heb de A-film uitgave en heb de film per ongeluk in het engels bekeken. Ik wist niet hoe ik de taal naar Duits moest zetten.

Niet alles is even geweldig maar bepaalde scènes, surtout het einde, zullen me zeker bijblijven. De kop van Klaus Kinski is er ook één om niet gauw te vergeten. 3.5* met kans op verhoging

Roger Ebert's favoriete film.

Ook mijn favoriete film trouwens

Wie is Roger Ebert eigenlijk?

Roger Ebert is een Amerikaanse criticus, wordt volgens mij wel als een autoriteit op het gebied van filmkritiek beschouwd. Vind zijn betoog over Aguirre overigens best boeiend.

Ik weet niet hoor, vind het toch erg moeilijk om hier een meesterwerk in te zien.

Sfeer is best aardig bij vlagen, maar wordt door de taal toch redelijk onderuit gehaald. Einde is inderdaad vrij mooi.

Maar verhaaltechnisch is het toch niet al te boeiend. Integendeel.

Overigens vind ik het gegeven wel fascinerend. Weet niet precies hoe het echt gegaan is, maar dat die Spanjaarden zomaar eventjes die jungle induiken aan de andere kant van de wereld met allerlei onhandig materieel als kanonnen en stoelen om de adel te dragen is natuurlijk wel fantastisch.

De taal zorgt inderdaad wel voor een zekere gekunsteldheid en laat het geheel een beetje balanceren op het randje van de kitsch.

Koop je een mooie, vrij dure, box met de films van Herzog die hij met Kinski maakte, blijken de films doodleuk gedubd te zijn in het Engels. En nu is het altijd leuk om een Duitse film over Spaanse conquistadores in Zuid Amerika, in het Engels te zien, maar dit maakte het voor mij toch wat lastig om positief naar deze film te kijken. Zelfs getwijfeld om hem uit te zetten.

Toen ik me uiteindelijk over dit storende feit heen had gezet, voor zover mogelijk, heb ik toch nog een fantastische film gezien. Een gitzwart avontuur over verraad, een onzichtbare vijand, een nieuwe wereld, honger, ziektes etc. Alles zit er in, de ene na de andere indrukwekkende scène slaat je om de oren. Het geweldige eind met Aguirre als laatste overgeblevene die toch nog heel Zuid Amerika wil veroveren, met een door doodshoofdapen en lijken overspoelt vlot blijft me zeker bij.

Maar verder is de film eigenlijk een groot hoogtepunt. Het druipt van de film af dat dit een van de meest indrukwekkende (film)ondernemingen ooit moet zijn geweest. En dat voor een low budget film. Geweldig.

Indrukwekkende film die me benieuwd maakt naar Herzog's verdere werk. 4,5 sterren.

Merkwaardig. De Herzog - Kinski box van Anchor Bay biedt juist bij Aguirre wel de originele Duitse versie aan.

Ik heb de NL box zonder docu (bij Cosmox). Ik stond er ook van te kijken. Niet goed opgelet. Sowieso stom, want had ook niet gezien dat die docu er niet bij zit en dat ie iets duurder is.

Eindelijk eens deze film gezien, want dat werd wel eens tijd. Erg mooie beelden in de film en een erg boeiend verhaal. Enige echte minpuntje vond ik de gedubte stemmen. Dat had toch beter gekund, maar ook dat went naar verloop van tijd.

4 sterretjes

Het onderwerp is een Spaanse expeditie onder leiding van Pizarro in de binnenlanden van Peru, eind 1560, begin 1561. Men is op zoek naar de legendarische goudstad El Dorado maar door omstandigheden wordt een deel van de expeditie vooruitgezonden. Don Lope de Aguirre, een Spaanse edelman die aanvankelijk slechts tweede in bevel is, neemt na een tijdje de macht over en zijn aan waanzin grenzende hebzucht en machtswellust (hij schrijft zelfs een brief aan Filips II waarin hij de Spaanse koning alle rechten op de overzeese gebieden ontzegt en droomt ervan te huwen met zijn dochter om zo een nieuwe dynastie te stichten in El Dorado) zullen tot de ondergang van de expeditie leiden. Onvergetelijk zijn de laatste beelden, wanneer Aguirre zich als laatste overlevende op het vlot bevindt, omringd door tientallen aapjes…

De figuur van deze Don Lope de Aguirre heeft naar verluidt echt bestaan en een mislukte expeditie is er ook geweest, maar de historische gegevens zijn bijzonder schaars en bestaan voornamelijk uit een dagboek dat door een minderbroeder die deel uitmaakte van de expeditie, werd bijgehouden (leuk detail: deze minderbroeder wordt gespeeld door Del Negro, die we onlangs nog aan het werk zagen in De Vijanden van Hugo Claus). Het scenario komt dan ook voor 99% uit de koker van Herzog. Ofschoon Herzog duidelijk de hebzucht en de machtswellust op de korrel neemt (de leden van de expeditie worden manifest in een bijzonder negatief daglicht gesteld), moet deze Aguirre het niet zozeer hebben van de boodschap, dan wel van de sfeer die over heel de film hangt. Die sfeer is er een van mystieke dreiging, raadselachtige avonturendrang en sombere ondergangsstemming.

Alles in de film werkt mee om die sfeer te creëren: het trage, lyrische ritme, de beperkte dialogen, de ijle muziek van Popol Vuh, het bijna volledig onzichtbaar blijven van de vijandige indianen, tot zelfs het gekwetter van de tropische vogels (volgens Herzog in de commentaar bij de film zorvuldig georchestreerd op de klankband). En bij dat alles komt dan nog de prachtprestatie van Klaus Kinski die van Aguirre een onvergetelijk personage maakt. Met zijn lange blonde haren en felblauwe ogen onder zijn soldatenhelm, zich voortbewegend als een spin of een krab, ingesnoerd met lederen riemen alsof hij elk moment uit elkaar kan vallen, en af en toe recht in de camera kijkend alsof hij de toeschouwer een stuk drek vindt: grote klasse!

Indertijd duurde het even voor deze film zijn weg vond naar pers en publiek, en veel verder dan het Filmhuis zal hij wel nooit geraakt zijn, maar vergis u niet: Aguirre, der Zorn Gottes is een pareltje uit de Neue Welle die de Duitse film in de jaren zeventig op de wereldkaart zette.

4*

Deze film is eindelijk in losse vorm uitgebracht door A-film net zoals fitzcarraldo en Nosferatu!!!!!!!!

Kan iemand me nu eindelijk eens uitleggen wat mensen in shemelsnaam bedoelen met "lyrisch ritme"? Bepaald niet voor het eerst dat ik dat lees. Betekent dat langzaam, sloom, kabbelend (hetgeen ik vermoed)? Waarom is dat lyrisch?

Lyrisch is niet sloom, kabbelend. Klopt ook niet met deze film. Ik vind lyrisch in zijn van Dale betekenis ook niet echt van toepassing op deze film. Mag inderdaad wel worden uitgelegd.