Le Placard (2001)

Echt plezierige komedie met een pak Franse "namen". Allen op hun best.

Een film met als enig doel te vermaken en die beroep doet op de angst in sommige maatschappelijke kringen om met de vinger gewezen te worden om wille van discriminatie.

De grap wordt goed doorgetrokken, vertoont de gebruikelijke misverstanden en verwikkelingen, verslapt wat naar het einde toe, maar het blijft heerlijk vertier.

Geen terging om uit te zitten, maar toch een ietwat flauwe bedoening. Hoewel Le Placard zich in de beginfase nog wel laat kennen als een aardig potentievolle komedie, vind er zo halverwege al snel een keldering in kwaliteit plaats. De hoofdpersoon doet het wel leuk en brengt de nodige jolijt met zich mee, daar waar de overige personages vooral uitblonken in stompzinnigheid. Het subplotje rond Depardieu was huilen met de pet op, en ook Depardieu zelf vond ik niet al te denderend. De eindscene was voorts van eenzelfde allooi, maar natuurlijk te verwachten in een film als deze.

Vlot is het verder wel en de film heeft zijn speelduur mee, maar mijns inziens had hier meer komisch potentieel ingezeten. Kleine 2,5*.

Goed voor een keertje want zo bijzonder is deze komedie, die geforceerd sympathiseert met homoseksualiteit, niet. Scriptwriter Francis Véber voert voor de zoveelste maal zijn sullig typetje "François Pignon" op, hier een kleurloze werknemer die zijn job dreigt te verliezen. Dit geeft aanleiding tot een reeks humoristische situaties met gedateerde homo-clichés die net leuk genoeg zijn. Auteuil vond ik te stijf in zijn rol zitten en Depardieu is enkel maar lomp. De situaties zelf vielen me niet tegen, maar de "grande finale" waarop ik zat te wachten kwam er niet. Kleine 3*