Ne Le Dis à Personne (2006)

Boekverfilming. Dat schiet dan te binnen bij het zien van de ietwat stoffige, doch sluwe inspecteur met zijn trekjes. In de film hangt het er een beetje bij, fans van Coben zullen het wel herkennen, gok ik. Het maakt verder niet uit, het scenario doet wat het moet doen. De kijker hier en daar wat (des)informatie voeren en, samen met de hoofdrol, achter de feiten aan laten hollen.

Cluzet staat zo ongeveer symbool voor de film. Solide zonder franje, adequaat en doelmatig, maar geen bijzondere uitstraling en niet iets dat zal bijblijven. Soms ook een tikkeltje té. Het is allang duidelijk hoe sterk de relatie tussen de twee was, daar heb je geen brandende oven voor nodig. Zelfs Lilac Wine kan dat niet pareren. Op het eind zit nog zo'n scène, die mij iets te gortig is.

De ontknoping zelf pakt ook een beetje knullig uit. Een vertelbeurt met flashbacks die nog een addertje onder het gras herbergt. En die ruis was al zo flauw. Dat werkt niet echt op film en ook wel vergezocht, maar soit. Opvallendste onderdeel is die vrouwelijke killer, ook hoe ze de film verlaat. Canet houdt z'n moordpuzzeltje grotendeels aan de praat en dat is al met al afdoende.

Uitstekende film, Hitchock achtig verhaal.

Cluzet lijkt in de achtervolgingscene(s) wel te oefenen voor een nieuwe Bourne film of zo..:-)

Toch maar verhoogd naar 4,5,beviel me de tweede keer zelfs nog beter.Het scenario (zonder gaten),het acteerwerk(vooral Cluzet levert een topprestatie maar ook de rest van de cast is zonder uitzondering indrukwekkend),de regie en de muziek,het is allemaal van een erg hoog niveau.Erg sfeervolle en ingenieuze thriller/drama die je ruim twee uur op het puntje van je stoel houdt.

Bijzonder vermakelijke film met een glad verhaal dat soms met een korrel zout moet worden genomen, maar de spanning er wel goed in houdt. Richting het einde vliegt het verhaal wat uit de bocht, maar dat mag de pret niet drukken. Sterke hoofdrol van Cluzet, goede actiescènes en setting, al vond ik de muziek minder geslaagd. Iets te geforceerd hip.

Zeer sterke en bijzondere thriller. Het enige nadeel is dat het einde net wat teveel wordt uitgelegd, hier hadden van mijn part nog wel wat vraagtekens over mogen bestaan. Cluzet was overigens fenomenaal, net als in Intouchables.

Weinig verheffend. Hoewel de hele film uiteraard vrij braaf is, was het eerste uur nog best oké. Behaaglijk tempo, een sterke cast met redelijk wat bekende kopjes, en een bij tijd en wijle aardig sfeertje. In het tweede uur doet zoals wel vaker bij dit soort films de potsierlijkheid intrede, en overtreffen de plotwendingen elkaar beurtelings in ongeloofwaardigheid. Tegen het einde aan was ik er goed klaar mee. Kleine 2*.

Frans misdaaddrama dat veelbelovend aanvangt, maar op den duur toch gaat slepen. Het verhaal is oerdegelijk doch wat (te) conventioneel. Hetzelfde geldt voor de overmatig brave uitwerking van het scenario. Bovendien raakte ik hier en daar afgeleid door de nodeloze zijpaadjes die ingeslagen werden. Liever had ik dan een wat vlottere film van anderhalf uur gezien. Tijdens het laatste halfuur maakt Canet met een dozijn achtereenvolgende flashbacks duidelijk hoe de vork in de steel zit, maar wie goed oplet, ziet de uitgebeelde verwikkelingen al wel aankomen. Het werd me daarnaast allemaal met teveel drama gebracht. In dit geval werkte dat voor mij niet zo, omdat de nodige feeling met het reilen en zeilen van de meeste characters volledig ontbrak. Enkel Francois Cluzet toonde zich een capabele hoofdrolspeler (het voelde trouwens wat surrealistisch aan 'em als een gek te zien rondrennen).

Lichtpuntjes lieten zich vinden in een select aantal scènes. De achtervolging vond ik bijvoorbeeld best aardig, en het nachtelijke schouwspel aan het begin (ik moest aan R.E.M.'s Nightswimming denken) wordt door de film heen niet meer geëvenaard. Aan het einde had ik het wel gehad met dit werkje, maar de belichting en cinematografie in de slotscène deden me toch met een positieve noot afsluiten.

2*

Zou je denken dat dit een bovennatuurlijke film is... In eerste instantie dan.

Had deze film al enkele jaren op het oog... Naar aanleiding als tip die ik kreeg op het "soortgelijke film-forum" en bij het ontdekken van Blood Ties... De Engelstalige film van de regisseur. Daarna was ik hem eventjes vergeten.... totdat ik de UK-uitgave in de aanbiedingenkelder van Concerto vond.

Tell no One lijkt wederom een film te zijn die van alle genres snoept... Echter had ik in eerste instantie wat tempo betreft daar wel ietsje meer van verwacht. Toch weet de film op de slow burn toer erg interessant te blijven en weet het de kijker steeds op het verkeerde pad te brengen. De film begint met een uitgebreid en zwoel stukje romantiek... tussen de zekere Alex en Margot... Een stel dat ogenschijnlijk niks te klagen heeft en inmiddels al sinds hun jeugd bij elkaar zijn. Op een zomerse dag gaan skinny dippen hoort daar bij... Het romantische uitje verloopt echter dramatisch wanneer Margot uit het zicht verdwijnt en vervolgens vermoord wordt...

Na 8 jaar blijven de vragen maar knagen aan Alex en probeert hij nog altijd zichzelf staande te houden. Voornamelijk die scene wanneer hij langs de café's loopt met zijn hond en zich bedenkt dat hij met zijn vrouw nog wel eens een terrasje had kunnen pakken zegt al genoeg. Op een dag krijgt hij een email... van zijn overleden vrouw. Daar klopt iets niet.

En zo slaat de film allerlei richtingen in. De hele Haneke-achtige mysterie rond die email met een link naar een cameraopname... om vervolgens te ontpoppen in een ontsnappingsthriller wanneer Alex wordt verdacht van de moord op zijn eigen vrouw, die achtervolgingscene was top... tot een Urban-film... Tot een uiteindelijke complete mindfuck project, waarin er toch wel meer addertjes onder het gras bleken te zitten... Waarbij het einde wel meer dan verrassend is.

En ondanks ik er wel iets meer van had verwacht is het met het budget wat de regisseur ervoor had, toch wel een zeer aangename creatieve film geworden... De montage past zich per moment en genre aan, de beelden van Parijs tijdens de achtervolging, de interessante flashbacks... de "With or Without you"-scene.... De film weet je toch wel op vele fronten te stimuleren... Voornamelijk die korte zomerse shots en het eindshot van de kindertijd van Alex en Margot zijn om in te lijsten zo mooi... Daar had wel iets meer mee gedaan mogen worden. Deze flashbacks weten je toch wel diep te raken als je je bedenkt dat er in de toekomst iets op ze staat te wachten...

Ja, dit was zeker weer een aangenaam Frans werkje.

4,5*

Ne Le Dis à Personne is een betere film geworden dan ik op voorhand voor mogelijk had gehouden. De enige reden waarom ik de film toch niet perfect vind is dat ik gewoon geen moment geloofde dat Dr. Beck zijn vrouw iets zou hebben aangedaan. Dat maakt het wel een beetje raar dat hij toch op de vlucht slaat. Verder zit de film goed in elkaar en behoort de plot tot het betere genrewerk. Op het einde heb je nog een paar twisten die de geloofwaardigheid wat mij betreft niet aantasten. De Franse film is mij vooralsnog redelijk onbekend maar deze film zorgt ervoor dat ik binnenkort zeker weer een Franse film bekijk.

Inderdaad, je moet je aandacht er wel bijhouden, maar dan is het wel te doen. Uitstekend geacteerd en leuk om Jean Rochefort nog een keer te zien, een icoon van een voorbije generatie van Franse topacteurs. Maar het verhaal is wel erg geconstrueerd, en dat gaat ten koste van de geloofwaardigheid. Ik stoorde me aan de hinderlijk nadrukkelijke score van mensen die zo nodig moeten zingen.

Deed me aan The Fugitive denken. Traditionele opbouw en einde, niet slecht maar het komt op mij allemaal wat te vergezocht en gemaakt over, met name de connectie en inbreng van Bruno in het verhaal vond ik wat goedkoop aanvoelen.

Redelijke film, maar kon mij niet echt overtuigen door toch redelijk wat kleine foutjes. Ook het acteerwerk van Cluzet vond ik niet altijd even goed. Was ook zeer ongeloofwaardig, maar dat mag wel bij een film natuurlijk.

Als ik aan de filmmakers een tip mag geven, iemand de hele film laten roken die duidelijk nog nooit een sigaret heeft gerookt is vervelend, gebeurt in vele films.

Hier spreekt iemand van vervelende gay muziek????

De film begint met een prachtig nummer, For your previous love van één van de beste zangers ooit, namelijk Otis Redding...

Een redelijk solide Franse thriller die niet zo zeer draait om het mysterie dat de hoofdrolspeler onschuldig is maar meer waarom. En dit doet met een plot dat een beetje lijkt op "the fugitive" Het verhaal bezat een iets te langzaam tempo en is helemaal niet zo complex dat het meer dan 2 uur moest duren. Daarnaast voelt de kern van het liefdesverhaal onlogisch. Waarom zal je tegen je eigen echtgenoot zwijgen, om acht jaar later alsnog alles aan het licht te brengen? En dan is er nog de veel te aanwezige maar weinig verrassende muziek Gelukkig zijn er ook spannende en toffe momenten en is het soms wel een redelijk meeslepende thriller.