Daisy (2006)

Ik had wel zin in een zoete Zuid-Koreaanse Romance. Ji-hyun Jun vertedert van begin tot einde en ook haar twee mannelijke tegenspelers overtuigen. Voeg daarbij een typisch Zuid-Koreaanse soundtrack (oh zo gevoelige westerse muziek), mooie beelden van een zonnig Limburgs heuvellandschap en de Amsterdamse binnenstad, bloemetjes, veel bloemetjes en een heerlijk melancholisch, prettig-traag sfeertje. Dat zou toch eigenlijk goed moeten zijn voor een verder onbenullige maar aanstekelijke romance. Maar helaas, een kogelregen aan stupideiten in vertelwijze en plot alsook de onwerkzame genre-mix (action-thriller) vergallen de pret behoorlijk. Soms te gênant voor woorden (split-screen scène, bijv.) Jammer.

(ik heb trouwens de Koreaanse theaterversie (101 min) gezien. De dir.cut (125 min.) schijnt een andere einde te hebben en iets gecompliceerder in de vertelwijze te zijn.)

Bah in het meervoud. Waar te beginnnen? Typisch verhaaltje met van alles wat. Een slap romantisch verhaaltje gemixed met wat slechte actie, een heldhaftig agentje en een hoofdpersoon die niet kan acteren (Woo-sung Jung). Het camerawerk en kleurenpallet waren gewoonweg belachelijk.

Had het zelf niet beter kunnen zeggen.

Het romantische gedeelte binnen de film vond ik ook totaal niet aandoenlijk. Mede door de afleiding die het andere genre met zich meebracht.

Belachelijk ook dat de film zich in Amsterdam en Haarlem afspeelde. Heeft geen enkele toevoeging gehad, integendeel, het werkte zich juist alleen maar tegen. Het zorgde voor onrealistische situaties. Daarnaast werd er ook nooit verklaard waarom het zich in Nederland afspeelde en waarom dan ook juist in Haarlem én Amsterdam.

Niet om Amsterdam en Haarlem te kraken, zeker niet, maar ik vond de gekozen locaties ook niet lekker werken.

Heb ook nooit geweten dat er in cafés in Haarlem Engels wordt gesproken door Nederlanders onder elkaar. De gebruikte 'extra's' mogen niet vergeten worden die hun aandeel hebben gehad bij de wanprestatie van 'Daisy'.

Nee, dit was zeker niet het filmpje waar ik op had gehoopt. Alles was zo cliché, zo typisch. Had de film zoveel liever in Seoul gezien dan in Amsterdam/Haarlem. Zou de geloofwaardigheid goed doen. Heb ook een hekel aan de mix van romantiek/actie/thriller. Kies, kies alsjeblieft een genre.

Positief? Ji-hyun Jun en het Koreaanse muzieknummer dat op het eind speelde.

1,0*

@Wadjoeh: Ik vond het juist eens een keer goed dat er weer eens een buitenlandse en vooral een Koreaanse film zich in Nederland afspeelde. Seoul, New York, Hong Kong, en Parijs heb ik ook al zoooovaak voorbij zien komen in films. Nu eens een keer iets nieuws. Het valt me trouwens op dat er nog wel meerdere Aziatische films in Nederland opgenomen worden. Misschien omdat het hier goedkoop filmen is voor de Aziaten, net als dat de Amerikanen nog wel eens hun films goedkoop in Bulgarije of Roemenie opnemen.

Maar over de film. Het was helaas toch wel even anders dan verwacht. Dat herhaaldelijke zwemerige romantiek kan nog wel eens je concentratie verstoren maar evengoed zijn er ook zoveel mooie andere dingen die je aandacht erbij houden. Allereerst dat de hele film zich in Nederland afspeeld. Waaronder in Haarlem, Amsterdam en de Limburgse heuvels. Ik vind de locaties juist echt fantastisch gekozen, hebben ook prachtige kiekjes en doet de nadelen ook meteen van tafel schuiven. Naast dat romantiek zijn er ook nog wel hier en daar wat mooie Shoot-outs en Kills aanwezig. Vooral die Shoot-out op de Grote Marktplein in Haarlem zag er realistisch en mooi uit. Ook die van Amsterdam natuurlijk en dan de payback op het eind in dat gebouw. Zou trouwens wel voor ons Nederlanders jammer zijn als die opnames in Haarlem, Amsterdam moeten voorstellen. Want daar kwam het soms duidelijk op neer doordat de regiseur de twee steden door elkaar haalt. Verder vond ik het acteerwerk ook zeker niet slecht. Sung-Jae Lee (die ik nog ken van Public Enemy ) speelt erg mooi als politieagent die door zijn eigen te laten schilderen een mafia observeert. Wel jammer dat ie halverwege de film word doodgeschoten. Daarnaast hebben we ook nog de huurmoordenaar Park Yi (Woo Sung Yung) Die ook wel een mooie aanwezigheid maakt en de film eigenlijk afrond. En dan ook nog de nietsvermoedende schattige Gianna Young als de straatschilderes Hye-Young.

Trouwens ook best wel vreemd dat Hye-Young tegen het einde aan nog wel effe van Amsterdam naar Limburg kan rennen en dan weer terug. Andrew Lau heeft zeker nog geen rekening gehouden hoe groot de afstand van Amsterdam en Limburg is.

Maar desondanks is Daisy/The Triangle een zeer geslaagde film. Die Nederland-Locatie doet wel een hoop goed en dan kijk je ook om de overtollige romantiek heen. En ook eindelijk eens op dvd uitgekomen. Kun je nagaan dat ik wel 2 jaar hier naar deze film heb uitgekeken en baalde als een stekker toen ik erachterkwam dat de Asiamania release werd gecancelled. Nu toch eindelijk gezien en heb ook zeer genoten.

4,0* voor nu.

Ik vond het helemaal geen slechte film ik vind het best grappig dan zo'n film is opgenomen in Amsterdam en dat ik daar helemaal niets van af wist maar ja eigenlijk had ik een kei harde actiefilm verwacht maar het bleek meer een Romantieke kant te hebben wat ik niet erg vond. Het verhaal begon heel traag en de film kent af en toe slechte momenten maar dat neemt niet weg dat deze film prachtig is gefilmd en dat het muziek prachtig was wat deze film sterk maakt om een lang verhaal kort te maken The Triangle is een goede film die zijn goede momenten kent maar af en toe ook zijn slechte wat deze film op sommige momenten heel saai kan maken ik geef deze film een 3,5

Film gekeken omdat dochter van regisseur een studiegenote was. Zij gaf een kopie van deze film met de woorden "niet de beste film van m'n vader, maar zeker niet de slechtse."

Bij toeval had de film al een keer gezien op Chinese nationale televisie. Ook bij de tweede keer eigenlijk dezelfde mening: leuk film maar moet echt wennen aan de snelle camerashoot en dat de scene "zwart/wit" zijn gemonteerd.

Misschien toch maar eens wat meer koreaanse films gaan kijken.

Het meest bijzondere aan deze Koreaanse film is nog dat hij helemaal in Nederland speelt. Het verhaal is maar zo-zo en die paar sterk overdreven, onwerkelijke geweldsexplosies doen de film ook geen goed. Dat wordt nog enigszins gecompenseerd door het meespelen van "My Sassy Girl" Ji-hyun Jun, maar die verdient gelet op haar talenten veel beter materiaal. Dat geldt in feite ook voor Woo-sung Jung (A Moment to Remember).

Matig.

Wai-keung de wereld rond.

Een jaartje voor zijn Hollywood avontuur komt Lau met deze film aanzetten. Met een Japanse componist en een Koreaanse cast trekt de HKer naar Nederland om daar een filmpje te schieten. Een gekke combinatie van talent en locatie, maar in ieder geval een stuk origineler dan de oversteek naar Amerika.

De link met Nederland ligt bij Van Gogh, een ietwat mager linkje natuurlijk maar waarom ook niet. Eerste 45 minuten werkt het best goed allemaal. Een zoete romance die dankzij kleurige cinematografie en een zachte soundtrack vlot gestalte krijgt.

Jammer genoeg wordt er daarna een zéér matig killer/cop verhaaltje tussengegooid en wordt een driehoek gecreëerd die nooit echt weet te boeien. De laatste 75 minuten (heb de director's cut gezien) zijn heel wat lastiger te behappen. Hoewel er nog een paar toffe scenes voorbijkomen, is de charme dan een beetje weg.

Had meer ingezeten. De genremix werkt niet echt en het acteerwerk is aan de matige kant, maar het hele begin is zeker de moeite en afzonderlijke scenes weten later de aandacht vast te houden. Lau kan echter veel beter dan dit.

2.5*

Best maf, een zuid-koreaanse romantische misdaadfilm die zich volledig afspeelt in Haarlem en Amsterdam (en Limburg ligt ook om de hoek, zo te zien). De plot, handelend over een gedoemde driehoeksverhouding, steekt leuk in elkaar en de hoofdrolspelers zijn best charmant (en dan met name de mooie hoofdrolspeelster Jun Ji-Hyun), maar het duurt allemaal veel te lang en de rommelige, vreemde montage maakt er vaak een potje van. Niet slecht, maar uiteindelijk te weinig consistent om indruk te kunnen maken.