The Andromeda Strain (1971)

Ik heb ook nog nooit zo'n serieuze science- fiction film gezien. Het is alsof je de hele film lang naar een groot wetenschappelijk onderzoek zit te kijken, inclusief alle terminologie etc.

Op zich wel erg apart om eens te zien, maar ik kan niet zeggen dat ik op het puntje van m'n stoel zat.

Veel te technische Sf-film, die nooit echt spannend wordt, maar als tijdsbeeld interressant is.

Ondanks dat de leeftijd goed te zien is aan The Andromeda Strain, oogt het nergens ook maar enigszins gedateerd. Een uitstekende film met een goed script, een uitstekende sfeer, een goede opbouw van spanning en hier en daar wat leuke humor.

Cinematografisch gezien vallen natuurlijk de split-screens het meest op en wat betreft de technische kant; nergens last gehad van een zogenaamd overdaad aan terminologie.

Prima kijkvoer dat erin slaagt je aandacht vast te houden.

Toen ik deze film voor het eerst zag was ik vooral verbaasd over de manier waarop dit geschoten en geëdit is. Erg mooi gedaan. Ook een van de eerste films die gebruik maakt van split-screens die helpen in het vertellen van het verhaal.

Vooral de vele techniek die in de film gebruikt wordt is leuk om je aan te vergapen. Door het virus alleen maar spannender gemaakt. Het verhaal is goed uitgewerk. Het script bevat veel dialoog, die eigenlijk geen moment verveeld. Komt ook door de erg goede cast die Wise tot zijn beschikking had. Ze komen allemaal erg naturel over en je gelooft ze ook echt als ze de technische uitleg kant opgaan. Samen met het erg spannende verloop van het verhaal is dat het sterkste punt van The Andromeda Strain. Het is science fiction, of zoals al eerder vermeld hier science faction. Het zou zo maar echt kunnen gebeuren. De zoektocht naar wat het virus nu is en om daar een vaccin voor te vinden houd je de gehele speelduur geboeid. Daarnaast zijn het natuurlijk de technische snufjes die de show stelen. Wat een mooi spul allemaal. Erg mooi ook dat je echt ziet hoe en waarvoor het gebruikt wordt. Enkel de computers en de daarbij behoorende beelden en knopjes voelen wat gedateerd aan. Voor de rest voelt de film helemaal niet gedateerd. Vooral de lange desinfectie scene is erg leuk om te volgen. De weinig aanwezige muziek is erg goed, al zullen sommigen het een bak herrie vinden.

Een film die ik een hele tijd geleden eens heb gezien, maar die me nog altijd heel erg boeid.

Ondanks een hoop geleuter -verrassend genoeg- een boeiende film.

De acteurs doen het goed en brengen het zeer geloofwaardig over. Ondanks veel 'technische' dialogen is het prima te volgen. Er is genoeg aan de film wat je gedateerd kunt noemen, of sowieso al eens mooier gezien hebt in een andere film, maar het voelt vooral charmant aan. Ook het onderzoek in het verlaten stadje is leuk om te volgen.

De soundtrack is bovengemiddeld goed met onder andere een stukje noise die de 'laatste' scène flink in kracht doet toenemen. Einde is wel wat plots en voelt afgeraffeld aan, maar goed vermaak deze film.

3.5*

Ik houd wel van dit soort films.

Boeiend genoeg qua verhaal. Natuurlijk is het soms net wat te veel jargon om alles tot in de puntjes te begrijpen, dat was soms wel wat vervelend, maar voor de rest is het een makkelijk te volgen film. Ondanks de speelduur had de film nog wel iets langer kunnen duren, aangezien toch wel veel elementen vrij snel de revue passeren.

Visueel is het wat verouderd, maar vaak nog wel geinig. De splitt-screenes vallen op, net als die 'moderne' equipment. Ondanks dat het inmiddels niet bepaald meer indrukwekkend is vind ik dat soort dingen altijd wel leuk. Net zoals die klinische 2001-achtige basis.

Ook de soundtrack is sterk en sfeerverhogend. Mooie kille noisy geluidjes.

Leuke film, dit soort onderwerpen verouderen ook niet snel. Was daarom ook blij dat -ondanks een kleine opmerking- de Russen er eens niet bijgehaald werden.

dikke 3.5*

Wellicht de science-fiction met de meeste science. Het klinkt op papier doodsaai om naar een film te gaan kijken waar wetenschappers voornamelijk ook daadwerkelijk bezig zijn met wetenschappelijk onderzoek, maar het levert een verrassend intense film op. Dit komt ook door de goede opbouw. De akelige beelden van het uitgestorven dorp in de openingsscènes zetten de toon. Vervolgens wordt er veel aandacht besteed aan de manier waarop de wetenschappers getest en schoongemaakt worden wat de ernst van de situatie nog eens extra benadrukt. Na dit alles wordt het ook gewoon spannend om te zien of een cel zich verdubbelt of niet. Het is zeker een van de meer intensere films in het genre.

Dat komt ook door de stijl. Wise is een beetje een stijlloze regisseur, wat hier van pas komt. Alles ziet er realistisch uit, alsof het toevallig allemaal net zo voor de camera gebeurde (documentairestijl vind ik dan weer een te overdreven beschrijving). Het geluid is minder naturel, met sterke muziek. De acteurs spelen ook niet bijzonder dramatisch, ze komen over als gewone mensen op een werkvloer die slechts langzaam meer gespannen raken. Kleurrijke personages levert het bepaald niet op, maar dat zou hier ook niet werken. Verder wordt er vooral veel geconcentreerd op veel details. Het onderzoek wordt tot in zijn kleinste vorm getoond en er wordt veel in jargon gesproken, maar wel op zo'n manier dat het voor de leek weer te volgen is en dat het ook nog eens niet onzinnig klinkt, ongeacht of het de werkelijke wetenschap goed benadert. Voor mij persoonlijk helpt het dat ik die aandacht voor details, van gewone werkhandeling in combinatie met thrillerelementen erg boeiend vind. Ik heb wel vaker gemerkt dat dit mijn ding is, mits goed uitgevoerd.

Niet alles is even perfect. Dat probleem met dat rode licht bij die vrouw is wat teveel van het goede. De scène met het neergestorte vliegtuig lijkt niets toe te voegen en roept zelfs veel onbeantwoorde vragen op. Daarnaast heeft de film stiekem gebrek aan een echte climax, omdat het probleem zich min of meer vanzelf oplost, waardoor er een spannende maar overbodige deadlinescène is toegevoegd met die sleutel. Maar het zijn kleine minpuntjes op een prima scifithriller. Ik betwijfel alleen wel of de herkijkwaarde hiervan groot is.
3,5*

Ik vond de splitscreens erg cool, past helemaal in het beeld uit die tijd.

Wat ik overigens ook super vond is dat de enige vrouwelijke hoofdrolspeelster, een bovenintelligente wetenschapster, er als een normale wetenschapster uitziet en niet als fotomodel. Dat mogen ze in Hollywood vaker doen als je het mij vraagt, dat maakt films stukken geloofwaardiger!

Uitstekende film waarin een groep wetenschappers een mogelijk buitenaards virus onderzoeken. Alhoewel de methodes ruim 40 jaar na dato verouderd zijn, wordt het onderzoek zeer gedetailleerd en daardoor ook geloofwaardig weergegeven. De prachtige set van het ondergrondse laboratorium draagt hier ook aan bij. Spannend over de gehele lengte. Een nipte 4.0 sterren.

Ben meer een fan van de lollige science-fiction met monsters en actie, maar deze bloedserieuze film was prima te doen. Zonder opsmuk wordt uit de doeken gedaan hoe een team wetenschappers een vreemd buitenaards virus in bedwang moet krijgen. Via hippe, maar ook serieuze jaren '70-gadgets en computers wordt ontcijferd hoe dat virus in elkaar zit en nog best begrijpelijk ook. Toch redelijk stoer om dat allemaal te volgen en daarbij is het zeker een knappe productie voor die tijd.

Heel gaaf hoor, voor het eerst dat ik een film spannend vond waarin laboratorium-onderzoek centraal staat! Erg knap gedaan en deze film heeft een beetje de schwung van de oude Star Wars: ja het is gedateerd, maar het verliest toch zijn kracht niet! 4*

Als je je eigen kan verplaatsen naar het tijdsbeeld van 1971 heb je aan deze film een zeer goede en spannende film. Voornamelijk door de Split-screens en een thema dat lichtelijk voortvloeit uit de koude oorlog. Echter heel gedateerd ziet het er niet uit, de special effects zijn zeer goed. De scene in het dorpje is lekker akelig. Het decor van de moderne research facility is prachtig en het onderzoek naar het virus is en blijf spannend.

Een tegenvaller deze scifiklassieker, en dat komt met name door de keuzes die gemaakt worden. De film focust vooral op het wetenschappelijk onderzoek naar de mysterieuze bacterieën die ze aantreffen. Daarmee wordt het wat mij betreft wel saai, want we krijgen minutenlang in detail te zien hoe de onderzoekers door allerlei ontsmettingsprocessen gaan om vervolgens minutieus het (niet bepaald diervriendelijke) onderzoeksproces te doorlopen. Daarnaast blijft dit 100% fictie (behalve de stervende dieren vrees ik), de minutieuze aandacht voor het wetenschappelijke is ook daarom nogal overdreven, en overbodig. Voor mij haalde het de spanning en het tempo volledig uit de film, waardoor het een lange zit werd. Niet echt heel vermakelijk dus, en ik kan ook niet zeggen dat de opgedane kennis over de 10 (?) stappen van een fictieve ontsmettingsproces van een fictieve onderzoeker waarbij gebruik wordt gemaakt van fictieve gadgets erg zinvol is of mij aan het denken heeft gezet. Een matige scifi-klassieker, 2,0*.

Een sobere, onderkoelde, strakke thriller die je onder de science fiction zou kunnen rangschikken, met dien verstande dat de film zich in de (toentertijd) tegenwoordige tijd afspeelt en er geen gebruik wordt gemaakt van extreem geavanceerde technologie (voor zover ik het kan inschatten en begrijpen). Ik hou er wel van, dit soort "procedurele" films waarbij je stap voor stap dieper in de materie wordt ingevoerd, en wanneer de uitwerking zorgvuldig is (zoals hier) hoeft de plot niet eens zo spectaculair te zijn – de film deed me vaak denken aan The day of the Jackal, ook zo'n film die anderen misschien als gortdroog ervaren maar waar ikzelf helemaal ingezogen werd. Muziek en humor hebben in deze film een vergelijkbare functie: van allebei is er weinig, maar wát er is aan (vooral elektronische) muziek bezorgt mij soms kippenvel, en áls er "op de lach wordt gespeeld" om de spanning even te verlichten (met name door de knorrige Jackson –“Hell of a way to run a hospital!”– en de recalcitrante Leavitt) is dat meteen heel effectief. Ook totaal geen sterren (ik zou slechts één der acteurs bij naam kunnen noemen) om te benadrukken dat de plot belangrijker is dan de glamour; "Alles ziet er realistisch uit, alsof het toevallig allemaal net zo voor de camera gebeurde (documentairestijl vind ik dan weer een te overdreven beschrijving)", zoals The One Ring het op 24-1-2011 treffend formuleert.

        Voor wie niet weet wat de door mijn voorganger genoemde diopter-shots zijn, dat zijn opnames waarbij er vóór de cameralens één of meer kleinere "voorzetlensjes" geplaatst worden, zodat een shot verschillende dieptes en dus ook verschillende focussen krijgt, hetgeen op de kijker een (al dan niet onbewust) ontregelend of vervreemdend effect kan hebben. Biosguru heeft het over 71 van zulke shots, maar dat zijn dan alleen nog maar de favoriete shots van de vimeo-schrijver die hij citeert: in totaal zitten er maar liefst 206 van zulke opnames in deze film.

        De enige minpunten zijn het overbodige actiefilm-"countdown"-einde en het acteerwerk dat op mij soms soms iets te gekunsteld overkomt; op de een of andere manier "verwijt" ik dat echter niet de acteurs maar de personages, alsof die zó vast zitten in hun vereiste professioneel-wetenschappelijk-emotieloze gedrag dat ze overdreven dramatisch reageren wanneer ze opeens opgeschud worden door een onverwachte of enerverende gebeurtenis (alsof onnatuurlijk reagerende mensen op slechte acteurs lijken).

        Door mij bekeken op een Blu-ray met wat mij betreft een prachtige transfer; reviewsites hebben nogal wat kritiek, en inderdaad zijn er regelmatig spikkeltjes te zien, maar het beeld is helder en aangenaam, afgezien van een tweetal (opzettelijk?) vage shots met dubbele contouren in het begin. Helaas zijn de bonus features van de Amerikaanse release weggelaten, zodat we het nu moeten doen zonder een Making of (met o.a. regisseur Robert Wise, schrijver Michael Crichton en FX-koning Douglas Trumbull, 30 minuten) en een portret van Michael Crichton (12 minuten). Ik heb lang naar deze film gezocht, en ben blij met wat ik heb, maar van dit soort omissies word ik altijd wel goed ziek.

Virus/rampenfilms zijn niet echt aan mij besteed. Deze is ook behoorlijk ingetogen/saai. Toch kon ik hiervan genieten, het is vooral grafisch en qua settings een hele knappe film, vermoedelijk een van de betere in zijn genre. Er zitten hele knappe scènes in, zeker voor die tijd zoals het aapje dat bezwijkt. Het einde volgde ik initieel niet zo goed, maar was ok.

Ps. Ook ik zie raakvlakken met Alien en Aliens.

Griezelig actueel nu met het COVID-19 virius en daarom wilde ik hem eindelijk eens bekijken. Een spannend en onheilspellend begin werd niet de hele tijd gecontinueerd. Helaas had ik in het midden van de film een beetje een inkak-moment. Dat vond ik wat langdradig uitgewerkt en het kon mijn aandacht daardoor niet helemaal vasthouden. De film had voor mij zo'n 20 minuten korter gekund.

Paranoia en deep state vieren hoogtij in deze science fiction thriller. Een groepje wetenschappers wordt ingezet om geheimzinnige buitenaardse substantie te analyseren maar gaandeweg groeit de vraag wat het eigenlijke doel van hun missie is. Dit kadert prima in de sfeer die begin jaren ‘70 gecultiveerd werd in de USA; eentje van pessimisme en wantrouwen in de regering. En dan is er natuurlijk ook nog het internationale spanningsveld met de USSR wat aanleiding geeft tot speculatie rond innovatieve (biologische) wapenontwikkeling. Wel een beetje knullig dat de afloop van het verhaal al aan het begin van de film min of meer onthuld word. Het is een film die zijn tijd neemt om de punctuele procedures van de wetenschappelijke medewerkers en de site weer te geven. De spanningsopbouw moet het vooral hebben van de theorieën die de wetenschappers zich vormen over aard van de substantie en doel van de missie. De settings zien er realistisch uit voor die tijd en het gebrek aan soundtrack draagt bij aan een wat droge realistische stemming. Al met al is dit een overwegend cerebrale thriller die niet ieders meug zal zijn. Dankzij de prima sfeerschepping heb ik er mij wel mee vermaakt.