The Krays (1990)

Een grote rommel.

The Krays biedt perspectief. Het verhaal over de Kray broers is een fascinerende en Medak had alles om hier een gangster epos van te maken in de trant van The Long Good Friday, de beste Britse gangsterfilm tot op heden, wat mij betreft. Maar The Krays heeft geen Bob Hoskins. In plaats daarvan moeten we het doen met de Spandau Ballet broers, die er werkelijk een potje van maken.

Ontzettend slecht acteerwerk is wat de klok slaat in deze film, dat en het script. Meer fragmentarisch kom je ze niet vaak tegen. Personages lopen zonder enige introductie in en uit het script. Zo ontzettend rommelig dat het wel lijkt alsof er ergens nog een Director's Cut bestaat met de resterende 120 minuten. The Krays lijkt wel half werk.

Jammer, want op het gebied van setting en aankleding is hier niets mis mee. Ook visueel is het meer dan degelijk, maar zonder overtuigend acteerwerk en met een rommelig script bereik je weinig.

Slecht.

1,5*

Aardige film over de beruchte tweeling de Krays die de Londense onderwereld domineerde begin jaren '60. Geen standaard rise-and-fall verhaaltje binnen de criminele wereld. De film concentreert zich meer op de persoonlijke levens van tweeling en hun relatie met hun moeder. Hierdoor zijn er maar weinig gewelddadige scenes, en dat voelt toch als een gemis bij een gangsterfilm. Een goeie casting van de Kemp-broertjes als de tweeling.

Voor een film die gebaseerd is op waargebeurde feiten, is het een zeer theatrale slappe vertoning. Met over de top acteerwerk door de broers Kemp, maken de harde oorlogsjaren in de Londense wijk East End maar weinig indruk. Iets wat meeslepend zou moeten zijn, komt vrij banaal over en lijkt op geen enkele manier te weerspiegelen hoe 'The Krays' nu echt leken te zijn.

Zwak verteld. Een gangster imperium uitbouwen, wordt zeer fragmentarisch weergegeven. Geen spanning of dreiging (blijkbaar geen last van politie en de concurrentie heeft alleen maar een grote mond). De verrader in de groep is zeer braaf doch ook zeer brutaal bij momenten. Vooral een feministische kijk met de moeder en haar zussen. Ze zijn de baas in huis en de mannen zijn laf (willen niet vechten in de oorlog). Ze zijn zeer beschermend tgo de jongens en daardoor dat die kleine monsters in het begin ook echte monsters worden,. Het enige punt dat de film wil maken. Af en toe goede scene (de zelfmoord van de vrouw) maar over het algemeen teleurstellend.