The Outfit (1973)

The Outfit is een film over twee mannen die het opnemen tegen de maffia en dat zo doen dat het lijkt als een wandeling door het park. Het gaat allemaal zo gemakkelijk dat het ervoor zorgt dat de film niet alleen spanning mist, maar ook gewoon wat belachelijk wordt. Het is onverklaarbaar hoe deze misdaadorganisatie ooit zo machtig is geworden want van enige vorm van verdediging lijken ze nooit gehoord te hebben en Duvall en Baker kunnen kennelijk ieder gewenst moment ze opzoeken. Dit vloekt nogal met de serieuze toon en vooral het acteerwerk van de twee hoofdacteurs, die spelen alsof ze in een Shakespeareaanse tragedie zitten. De toon beloofd aanvankelijk zo'n heerlijk ruwe thriller die ze in de jaren '70 kennelijk met gemak maakte, maar in essentie is The Outfit een wishful-thinking cartoon. Het heeft stijl en vooral aan het begin enkele geslaagde heists en moordscènes, maar het vervalt al snel in nonsens. Jammer, want de acteurs zijn vorm. Ze lijken alleen in een andere film te zitten dan waar de scriptschrijver aan gewerkt had.

2,5*

Nice... een echte schelmenfilm. Twee kleine criminelen zetten een misdaadsyndicaat onder druk door hen voortdurend te beroven. Heel wat actie en goede rollen van Duvall en Baker, die deels uit wraak en deels uit verleiding voor veel poen doen wat ze doen. Alleen loopt alles iets te glad voor het duo, zoals ook One Ring aangeeft; de roven lopen telkens gesmeerd en het gemak waarmee ze op het einde in de villa van de "mob boss" komen is daar net te veel aan. Stoffig en muf is deze actiefilm uit de periode van Dirty Harry gelukkig niet; kijkt zeker goed weg en is een mooi voorbeeld van een vroege exploitation film.

En weer een fijn misdaadfilmpje uit de ruige zeventiger jaren. Vandaag de dag willen ze nog wel eens verdwalen in allerlei rare bochten, Flynn daarentegen doet het immer geradeaus, rechttoe rechtaan en recht voor de raap. Er waait een fatalistisch windje, al wordt dat nooit helemaal een storm en eventjes dat er iemand de kijker moet bijpraten, maar daarna gaan Duvall en zijn kompaan zonder blikken of blozen op jacht naar een vorm van gerechtigheid.

Lekkere no nonsense figuren, koelbloedig, doelgericht en vrij van twijfels en angst, als ze de mob te lijf gaan. IJzervreters die vrouwen handig vinden zolang ze niet zeuren of zich overal mee bemoeien. Zo'n scène als die met de blonde sloerie had ook gerust uit de film gekund, maar ik had 'm voor geen goud willen missen. Corrigerende en andere tikken, wat gunplay, overvalletjes en een finale waarin Flynn de spanning probeert op te voeren. Nodig? Neuh. Leuk? Ja.