Chapter 27 (2007)

Toch wel een bijzondere film, al is het wat kort en veel van hetzelfde.

Lijkt idd wat op The Assassination of Richard Nixon, met Jared Leto hier in een prima rol als vadsige psycho. Beangstigend figuur.

Die boycot slaat wat mij betreft helemaal nergens op, het is bepaald niet zo alsof Chapman er hier op een bepaalde manier goed vanaf komt of zo.

Erg aardige relatie met The Catcher in the Rye trouwens.

Leto ís Chapman.

En dat geloof je direct. De labiele Chapman zal vereerd zijn, hij is al jaren op zoek naar erkenning voor hetgeen hij heeft gedaan. Het is dan ook volledig terecht dat Ono en McCartney er alles aan doen om deze gek zijn tijd achter tralies te doen verlengen. Erg blij met deze film waren ze dan ook niet. Chapman zeurt al jaren om aandacht voor een biografie.

Naast de sterke prestatie van Leto, die method-acting erg serieus neemt, is er Lohan. En die valt nog mee ook. Toch is het perspectief van waaruit het verhaal wordt beleefd al bijna genoeg om een nare sfeer te creeren. Want dat Chapman gek is, wisten we. De makers weten dit echter erg goed in beeld te brengen.

Echt raken doet de film niet en heel erg boeien ook al niet. Toch is e.e.a. niet slecht, en komt waarschijnlijk akelig dicht in de buurt van de waarheid. Maar goed, wie hier echt op zit te wachten?

Chapman verdient geen enkele film. Laffere moordenaars dan hij zijn er weinig. Maar dit terzijde.

De film blijft steken op 2,5 ster. In mijn boekje is dat redelijk.

De mindere.

Interessant om deze naast The Killing of John Lennon te leggen. Ze bespreken voor een groot deel hetzelde moment, er komen dan ook enorm veel dingen terug, maar toch zijn het twee verschillende films.

Chapter 27 is gelukkig ook geen feitjes-verhaal geworden. Ook deze film probeert onder de huid van Chapman te kruipen, maar hier werkt het niet echt. Aan Leto heeft het niet gelegen. Die zag er freaky uit en zat gewoon goed in z'n rol. Maar z'n personage wordt hier slecht uitgediept. In The Killing ... werd Chapman een persoon. Weliswaar een irritant, gestoord en debiel persoon, maar wel iemand wiens geflipte, eigen denkwereld een motivatie gaf voor de moord. Dat ontbreekt hier compleet, waardoor het 80 minuten lang naar een gek mannetje kijken is.

Visueel ook wat minder, qua soundtrack te braaf, al geldt ook hier dat er niet voor de makkelijkste weg gekozen is. Geen resem Lennon-nummers dus.

The Killing of John Lennon haalt het op elk gebied, behalve dan dat deze iets vlotter eindigt. Verder eerder interessant als vergelijkingsmateriaal dan dat het een echt goede film is. Enige wat deze film dan nog rest is een goede Leto.

2.0*

Lonely wolf Mark Chapman, de dagen dat hij in New York is om John Lennon te vermoorden. Beetje basiskennis is wel wenselijk, omdat de film verder niet veel uitlegt en we voornamelijk de gedachten van Chapman zelf horen en die zijn nogal verward bij vlagen.

Jared Leto, kwam gigantisch aan voor zijn rol en zet ook een akelig overtuigende Chapman neer.

De film eens herbekeken, en mijn score iets verhoogd.

Eigenlijk gaat de film meer over de 3 dagen voor de moord dan over de moord zelf; maar niettemin blijft het een interessante film.

Onlangs las ik in een artikel wat voor transformatie Jared Leto had ondergaan voor deze rol. Hiermee kwam een film die ik eigenlijk niet kende bij mij in beeld en verrukt was ik dan ook de film enkele dagen later te vinden bij de kringloop. Pas bij thuiskomst kwam ik tot de ontdekking dat de film eigenlijk niet heel erg goed gewaardeerd werd, desondanks er toch maar aan begonnen vanmiddag.

Het verhaal mag geen verrassing zijn, en de afloop evenmin, aangezien het om Mark David Chapman draait, de moordenaar van John Lennon, en de aanloop naar de moord. Gedurende de film wordt er langzaam naar de climax toegebouwd en uiteraard valt er weinig op aan te merken want het ging zoals nagebootst is. De foto die gemaakt werd van de signeersessie, de LP, de terugkeer, het lezen in het boek van J.D. Salinger en uiteraard de fatale schoten.

Overduidelijk is het idee het gedrag en de gedachtegang van Chapman onder de loep te nemen die waarschijnlijk een enorme lijst psychische klachten had, er nog aan toe tevoegen dat de man een fantast was en een phatalogische leugenaar. De man blijkt vervolgens geestelijk zo in de war dat hij denkt een personage uit het boek van Salinger te zijn. Chapman is one sick puppy, dat is duidelijk en persoonlijk vind ik dat Leto het nog lang niet zo gek doet en de volgens sommige andere irritante voice overs vind ik wel degelijk iets toevoegen en de man zijn verkniptheid onderstrepen.

Desondanks slaagt Chapter 27 eigenlijk niet met het in kaart brengen van wat eerst een lichtelijk verwarde fan lijkt tot een doordraaiende en moordende gek. Het karakter Chapman zou interessant genoeg moeten zijn, en Leto doet zijn best toch interessant wordt het amper en een spanningsboog blijft ook uit. Ongetwijfeld zo'n project die op papier en in de gedachte van de filmmaker geniaal geweest moet zijn.