Mother's Day (2016)

Mother’s Day

Meestal kan ik films zoals Mother's Day nog wel waarderen. Natuurlijk, het is allemaal erg voorspelbaar en de personages zijn erg mager uitgewerkt maar het is meestal wel uitermate feel good. Jammer genoeg maakt deze film het iets te bond met een rommelig verhaal, te veel personages en te veel verhaallijnen waarvan er geen eentje bijblijft.

Als je zo nodig Love Actually wilt kopiëren, zorg dan tenminste voor een goed script, een aangename sfeer (Moederdag is geen kerst, zo blijkt wel) en sterke acteurs. Alleen Sudeikis is mij opgevallen (oké, Mitchell in een bikini is mij ook wel bijgebleven) en in een film met Aniston, Hudson, Roberts, Olyphant etc. is dat toch wel karig. Nee, laat dit soort films alstublieft aan de Britten over.

Marshall is toch wel de schaamte voorbij, maar moet hij dat nu weer bevestigen met zo'n aartsflauwe formulefilm? Valentine's Day en New Years Eve waren al nauwelijks te pruimen, maar met deze Mother's Day gaat deze oude routinier definitief kopje onder. Een feelgood movie die eigenlijk totaal onverschillig laat. Heb uiteindelijk toch nog drie keer kunnen lachen, maar als je nagaat dat iedere vijf minuten word geprobeerd om je recht in het hart te raken, is dat bedenkelijk weinig.

De cast werkt ook niet mee: Marshall's favorieten Roberts en Elizondo zijn uiteraard weer van de partij maar geven hier het spelen op de automatische piloot een diepere betekenis. Aniston heeft de belangrijkste vrouwenrol, maar bij deze dame vraag je je af waarom ze steeds in comedy's opduikt, want ze is wereldkampioen chagrijnig kijken. Bij haar kan er altijd nauwelijks een lachje van af, waardoor je nooit enige sympathie krijgt voor haar personages. En Sudeikis doet zijn best, maar de regisseur had voor deze rol echt beter nog één keer Richard Gere moeten uitnodigen.

Niet bepaald een moederdag om nooit meer te vergeten dus. Vrijblijvende tip: vier dit mooie feestje gewoon in je eigen kring, en laat deze mislukking radicaal links liggen. Alleen zo voorkomen we dat Columbus Day, Independence day, Labor Day, Patriot's Day, Thanksgiving Day, President's Day, Martin Luther King Day, Memorial's Day, Halloween en Father's Day in een onwenselijk romantisch jasje worden gehesen door inspiratieloze Amerikaanse filmmakers.

De laatste film van Garry Marshall, die deze zomer overleed, maar wel een aardig oeuvre achter laat, met Pretty Woman (1990) als de grootste van allemaal natuurlijk. De afgelopen jaren was deze bejaarde regisseur nog druk bezig met romantische komedies, gezien zijn drieluik Valentine's Day (2010), New Year's Eve (2011) en deze Mother's Day, waarin hij elke keer een sterrencast bij elkaar kreeg. Maar hoe dapper de pogingen ook waren om een romantische komedie rondom een romantische dag in het jaar te maken, ze konden geen van allen tippen aan de absolute klassieker en soortgelijke film Love Actually (2003) van Richard Curtis. Dat blijft echt 1 van de mooiste romantische films ooit en tegelijkertijd de allerbeste in het romantische subgenre waarin we een grote groep mensen volgen die uiteindelijk met hun levens in elkaar verweven raken.

Het probleem van de 3 films van Marshall is dat het idee goed is, maar de uitwerking gewoon niet zo pakkend is. Ook Mother's Day mist die flair. De personages zijn op een enkeling na niet zo interessant (met zulke sterrencasten moet je toch veel meer kunnen lijkt me) en de verhaallijnen worden nooit echt imponerend of ontroerend. Slechts Jennifer Aniston trekt deze film naar een hoger niveau in een rol die best opvallend is, gezien haar privéleven. Als iemand nou haar hele leven is achtervolgt met vragen over waarom ze geen moeder is geworden, dan is zij dat wel. Maar ze leeft zich uitstekend in en zet als 1 van de weinigen een goede rol neer. Helemaal in vergelijking met Julia Roberts, die maar wat op de automatische piloot acteert. Ze is oud geworden en ik vind haar ook weinig aantrekkelijk meer, helemaal met dat korte kapsel. Als je haar vergelijkt met de nog altijd prachtige Jennifer Aniston Overigens wel een kleine correctie, dat verhaal van de rouwende vader en zijn tienermeiden vond ik ook nog wel redelijk aardig uitgewerkt.

Verder mist de film een echt leuk charismatisch persoon die met humor de film een extra glans geeft. Vergelijk deze personages is met Bill Nighy's oude rocker uit Love Actually en je ziet het verschil. Ook mist de film een absolute apotheose waarbij de verhalen op emotionele wijze tot een mooi einde komen. Vergelijk maar eens met...ja, uhm. Mijn punt is wel gemaakt.

Niettemin is Mother's Day goed kijkbaar. Het tempo is prima en de diverse verhaallijnen verschillen genoeg van elkaar om ieder geval een kleine 2 uur te boeien. Misschien had de film een 20 minuten korter gekund, maar het is uiteindelijk wel acceptabel. Net als bij de 2 vorige films is het allemaal degelijk. Voldoende, meer ook niet.

3*

Voor jou zou ik nog geen cent geven!

Dit is voor mij juist een lekkere wegkijkfilm! (zoals waarschijnlijk voor veel vrouwen het geval zal zijn).

Tegenvallende film met een aantal verschillende verhaallijnen van moeders op moederdag. Het grootste euvel van deze film is dat alle verhaaltjes simpelweg saai zijn. Zoetsappig, voorspelbaar, nergens echt grappig en het blinkt ook nergens echt in uit. De sterrencast is natuurlijk wel leuk om te zien, maar weet het niet beter te maken. Deze laatste film van Garry Marshall is niet bepaald zijn beste.

Iegh.

Blijkbaar een niche die ik lang niet opgemerkt heb, ik heb ook het gevoel dat ik me er verder niet al te veel in ga verdiepen. Dit soort wollige ensemble films zijn niet bepaald mijn ding. Ze staan dan wel onder comedy vanwege hun luchtigheid, ik vind het serieuze dramas.

Er worden weer een hoop bekende gezichten uit de kast gehaald, die allen aan elkaar verbonden zijn (Tarantino moet oh zo trots zijn) maar verder zo verschillend mogelijke verhaaltjes moeten trekken. De echte rode draad is moederdag, voor zover dat wat uitmaakt bij dit soort films.

De humor is extreem belegen, maar ook het drama komt zo uit stationromannetjes. Papa die voor z'n dochter tampons moet kopen, waarna de vrouw aan de kassa door de hele winkel om de prijs moet roepen, dochters die hun lang verloren carrieremoeders weer vinden, mama die op bezoek komt en verrast wordt door een aantal zaken die haar dochters niet durven vertellen hebben ... maar geen zorgen, op het einde is alles weer geweldig!

Mnee, dit was zo enorm oubollig en stoffig dat ik er amper naar kon kijken. De humor is gewoon niet grappig, de personages niet charmant en het drama is afgeleefd. Bah.

0.5*

Ik ben er wel fan van: Ensemble-(romantische-)komedies. Mother’s Day is absoluut geen topper in het genre, maar dat betekent niet dat ik me er niet mee heb kunnen vermaken. Het kijkt lekker weg, de acteurs doen het allemaal prima en het tikt gewoon alle boxen af van dit soort films. Dat maakt het voorspelbaar, maar daar heb ik geen moeite mee.

Moederdag zelf is gewoon niet zo spannend en dat probleem heeft de film daardoor ook. Het duurt ook wat te lang allemaal. Maar hey, voor een druilerige zondagmiddag is dit prima kijkvoer.

*2.5 (blijft staan bij een tweede kijkbeurt)

De indrukwekkende cast verdient een beter vehikel dan deze sentimentele, slecht zo nu en dan een oprechte glimlach opwekkende romantische komedie die de formule van Valentine’s Day nog verder uitmelkt. Aniston is een gescheiden moeder die moet verwerken dat haar ex (met wie ze zich hoopte te kunnen herenigen) is hertrouwd. Hudson heeft wat uit te leggen wanneer haar conservatieve ouders onverwachts op de stoep staan. Robertson is de kersverse moeder die twijfelt aan haar geschikt als ouder en twijfelt of ze wil trouwen met huisgenoot, vriend en vader van haar dochter Jack Whitehall. Roberts is een televisiepersoonlijkheid bekend van een Tellsell-programma die in het reine moet komen met het verleden. Je kunt wel raden hoe het afloopt, ook al stuit je onderweg sporadisch op een verrassende ontwikkeling.

Mother's Day is qua inhoud en diepgang een vrij laag scorende film. Toch is het allemaal best leuk om naar te kijken. De cast lijkt er ook wel enigszins zin in te hebben.