Le Passager de l'Été (2006)

Mooie film over passie, jaloezie, liefde en intens verdriet. Catherine Frot is magistraal en straalt alles uit waar een man op zoek is.

Rustig vertelde film die zich afspeelt in een dorpje op het platteland van Le Cotentin, Normandië. De tweede wereldoorlog heeft diepe sporen getrokken in het leven van de boeren en Monique is een alleenstaande boerin die het hoofd boven water probeert te houden op een boerderij die in handen is van de burgemeester die tevens grootgrondbezitter is. Volgens haar knecht, die de boel goed in de gaten houdt, gaat gaat ze met de burgemeester naar bed, maar een relatie zit er niet in. Dan klopt Joseph aan op zoek naar werk. Joseph zet met zijn charmante, krachtige verschijning het leven van de dorpelingen op zijn kop en als hij na het seizoen weer vertrekt lijkt niets meer hetzelfde te zijn.

Le passager de l'ete is een sympathieke raamvertelling die vooral een prachtig beeld geeft van het werk op de boerderij in de jaren 40 en 50. Laat dat maar aan de Fransen over. De boeren leven volstrekt autarkisch; de kwark wordt zelf gemaakt, ploegen geschiedt met een paard en de koeien worden met de hand gemolken. Totdat de eerste tractor in het dorp verschijnt en de melkmachine zijn intrede doet. Leve de vooruitgang! Dat is het interessant aan deze film. De verwikkelingen die door Joseph in gang worden gezet zijn hieraan ondergeschikt en komen niet goed uit de verf. Het einde wordt een beetje afgeraffeld, net als deze recensie

Matige film waarin een man komt te werken als knecht op een kleine boerderij. Het verhaal met de vele liefdesperikelen wist me niet echt te boeien en de personages zijn matig uitgewerkt. De film speelt zich een paar jaar na de tweede wereldoorlog af en het leven en werken op een boerderij in die tijd wordt mooi weergegeven. Ook heeft de film een aangenaam tempo. Net geen 3.0 sterren.

Grégori Derangère in een prequel van L'Équipier (2004).

Tenminste, precies hetzelfde karakter, precies dezelfde uitstraling, precies hetzelfde gedrag. Met als enige verschil die hand, maar behalve dat zou je je afvragen of hij wel een behoorlijk acteur is of dat hij gewoon zichzelf speelt.

Gelukkig zijn er nog andere acteurs.ices, of wat de correcte Franse spelling daarvan dan ook alweer is. Deze aflevering moet het dan zonder de geniale Sandrine Bonnaire stellen, maar krijgt in plaats daarvan een even goede Catherine Frot, de supermooie Laura Smet en ook nog eens Mathilde Seigner. Om jaloers op te worden, en dat dat niet goed afloopt is bij voorbaat duidelijk - zelfs de burgemeester, ehh, hoe zeg ik dat. Il n'arrive pas, laat ik het daar maar bij houden - alweer zo'n fraaie Franse uitdrukking die niet betekent wat wij Nederlanders daar dan zo snel bij denken.

Jammer dat de film in het eerste uur, zo'n tweederde van de totale speelduur, eigenlijk vooral bezig is met de inleiding, het zetten van de stukken, l'action préalable. Pas in het laatste halfuurtje wordt het een beetje interessant, krijgen we iets van de tegenstelling tussen mechanisatie en arbeid, en komt het gedoe tussen moeder en dochter los. En ook pas dan komt het spel van Joseph, moeder en dochter los - en verwordt het geheel tot een tragedie, waarin Monique Joseph eerst weigert - niet kan kiezen tussen de rol van maitresse van de burgemeester en haar landheer enerzijds, en een relatie met een rang- en titelloze knecht anderzijds - en er daarna niet mee kan leven dat haar dochter Jeanne wel haar geluk met hem zoekt.

Jammer dat dat laatste deel niet wat breder en dieper uitgewerkt is, en ook jammer dan Seigner zo'n klein rolletje speelt in het geheel. Zowel haarzelf als haar karakter hadden de film tot iets veel leukers kunnen maken. Maar evengoed een supermooie film, en het is echt genieten om het ouderwetse boerderijwerk eens ietwat correct te zien langskomen. Net zoals in de oude fotoboeken van mijn vader. We vergeten dat misschien wat al te makkelijk, maar die enorme trekkers van nu, die zijn er nog niet zo lang. En misschien moeten ze ook maar weer snel verdwijnen, maar dat is een ander onderwerp.

Geen film om nog een keer te bekijken. Veel mooie plaatjes, dat wel, maar weinig dialoog en wat er gezegd werd had ook geen eeuwigheidswaarde. Erg voorspelbaar bovendien, zelfs toen dochter vertelde dat ze een boek aan het lezen was over een vrouw van een plattelandsarts, wist je onmiddellijk: dit gaat over Madame Bovary. Alleen vanwege die onweerstaanbare Catherine Frot bleef ik het volgen; had de hier opgehemelde Sandrine Bonnaire deze rol vertolkt, dan was ik al lang weggelopen. Wat ook niet hielp, was de weinig charismatische uitstraling van de man-die-het-dorp-op-zijn-kop-zette Grégori Derangère, een beetje Rudi Carrell-achtig type: zo hoekig.