L'Amico di Famiglia (2006)

Net als Le Conseguenze dell'Amore is L'Amico di Famiglia een karakterstudie. En ook nu staat een oude man centraal, maar daar houden ook de meeste vergelijkingen op. Waar zijn vorige film in een vrij constante stijl met bijpassende muziek is geschoten, experimenteert Sorrentino hier veel meer met verschillende soorten muziek en verschillende stijlen. Het is dan ook weer een zeer bijzondere film geworden.

De muziek is werkelijk geweldig. Sorrentino noemt het zelf zijn 'special effect', omdat hij aan andere special effects een hekel heeft. Hij weet hiermee enorm goed de toon voor de scenes te zetten, waardoor de vooral aparte opbouw van de film toch goed uit de verf komt.

En ja, verder is het toch een film die je zelf zal moeten ondergaan. Voor mij net iets minder dan zijn voorganger, omdat er toch iets te veel dialoog in zit mijns inziens (vooral in het begin), maar hij blijft wel in mijn hoofd hangen. Sorrentino blijkt overigens ook een goed oog te hebben voor vrouwelijk schoon. Laura Chiatti is echt een prachtvrouw; vooral in de dansscene is ze fantastisch.

4*, aardig indrukwekkend en enkele fantastische scenes (zoals meteen al de volleybalwedstrijd aan het begin en de bruiloft).

Herzien en toch even wat kantekeningen plaatsen bij mijn vorige bericht. De muziek is geweldig maar er wordt te sporadisch gebruik van gemaakt. Nu, neemt Sorrentino een risico door bijna telkens voor andere muziek te kiezen, waardoor je niet het herkenbare gevoel van de af en toe terugkerende sounds krijgt. Ik meende slechts 2 x muziek te horen die ik eerder had gehoord. So far....Nog geen probleem, maar de muziek had hij wel wat langer kunnen rekken, vaak verdwijnt de muziek weer na 30 seconden. En dat is wat jammer als het lekker in het gehoor ligt.

En zo gaat het ook een beetje op voor sommige scenes. Sorrentino neemt zeer originele camerastandpunten in, maar slaagt er niet volledig in om beeld aan geluid te koppelen. Het bleek onverwachts toch een kleine worsteling te zijn met die enorme brei aan dialoog in deze film. Ik kan ook van een film genieten als er gewoon mensen in beeld zijn die even stilzwijgend voor zich uit kijken of acties ondernemen, ondersteund door muziek. Dit magische effect werd nooit echt bereikt. Na de 1ste 6 minuten, vielen er gewoon bijna geen stiltes meer te noteren, iets wat afbreuk doet aan de muziek die hierdoor helaas nogal eens overstemd werd. Ik zit nu dan ook eerder tegen een afwaardering aan, dan tegen een opwaardering. Nu, maar hopen dat hij in zijn volgende film wat meer tijd neemt om sommige scenes wat meer uit te bouwen en niet te resoluut af te breken. En graag wat meer beeldtaal voor de volgende keer.

Na het briljante Le Conseguenze en het bijna net zo geweldige Il Divo zag ik vanavond mijn derde Sorrentino. Om maar meteen duidelijk te zijn het was ook de minste en de redenen worden hierboven al meermaals aangegeven.

Het begon nochtans goed met de prachtige opening maar daarna werden scenes en muziek regelmatig te snel afgekapt. Wel weer een ijzersterke hoofdrolspeler, veel mooie vrouwen en een visuele flair en muziekkeuze die dit ver boven de middelmaat uittillen.

Wel opvallend dat in Il Divo scenes en muziek wel veel beter op elkaar aansloten en langer werden doorgevoerd. Daar trekt hij veel meer alle registers open. Misschien vond Sorrentino zelf ook dat hier nog wat winst te behalen was.

Toch nog een dikke 3,5*

Nooit gedacht dat in het oeuvre van Sorrentino een film als L'Amico di Famiglia zich zou bevinden tussen Le Conseguenze dell'Amore en Il Divo. Voornamelijk omdat dit mij een verhaal leek wat in de eerste plaats leuk zou zijn voor een wat beginnende regisseur met niet al te veel ambitie. Maar gezien de waardevolle extra's op de dvd, blijkt Sorrentino veel meer in het verhaal te hebben gezien.

Ik denk dat de oorzaak vooral ligt in het feit dat een dergelijk verhaal zich maar minimaal leent tot al te ingewikkelde en "diepe" karakters. Het is nu eenmaal een nogal vlotte misdaadfilm met een dikke laag zwarte humor. Sorrentino zag hier duidelijk meer in. Zelfs de acteur die Geremia speelt zag op basis van het script maar weinig in de gemengde gevoelens waarmee hij de rol zou moeten spelen.

Afgezien daarvan, is de film inderdaad een behoorlijke vlotte film, met de bekende twist, zoals de laatste jaren in veel verschillende landen al is uitgebracht. Grote verschil is uiteraard de geweldige visuele stijl waarmee Sorrentino van ieder shot een pareltje maakt.

Eigenlijk kan ik deze film dus beschouwen als een tussenstation voor Sorrentino. De basis van deze film is nu eenmaal te dun om er een meesterwerk van te maken. Maar ik denk wel dat Sorrentino met zijn talenten nog veel meesterwerken zal afleveren.

Een niet al te positieve kijk op de hele mensheid met een zich overal tussenin glippende slang als hoofdpersoon (met het fysiek van Charles Bukowski).

Vorige film Le Conseguenze dell'Amore was een behoorlijk succes en zag ik vorige week of zo voor het eerst.

Deze film is in Nederland niet eens uitgebracht!!??!!

Beide films zijn briljant qua vormgeving.

Deze topt zelfs zijn voorganger.

Meesterwerkje!

Vond er niet zoveel aan.

Een aardig verhaaltje, maar o zo saai uitgewerkt, en een plotje wat ook al erg slapjes is. Zag daarnaast de zwarte humor wel, maar ik heb maar een keer moeten gniffelen denk ik. Soundtrack vond ik ook wisselvallig, begon wel veelbelovend met Anthony & The Johnsons, maar kon dat niet altijd vasthouden.

2.5*

De hoofdpersoon is een van de meest onuitstaanbare figuren die ik ooit heb gezien in een film. Niet eens zozeer de grootste schurk, maar wel iemand die geen goede eigenschappen heeft en daarnaast ook nog eens alle charisma mist en gewoon vervelend is. Iemand die je in het echte leven ten alle koste zou willen vermijden. Dit personage is de belangrijkste zwakte van de film, maar ook wellicht zijn sterkste kant. Het is wel interessant om eens zo'n misselijk mannetje bezig te zien, maar aan de andere kant zit je er de volledige speelduur mee opgescheept en is medeleven compleet onmogelijk. Ik keek vooral door om hem ten onder te zien gaan. Geen idee of Sorrentino hem als tragisch zag, maar ik niet.

De filmstijl wordt hier opmerkelijk veel geprezen. Nou heb ik ook veel mooie shots gezien, maar zo bijzonder was het over de gehele lijn toch ook weer niet? Opvallend veel goede shots werden snel afgekapt. Ik had trouwens de indruk dat de dvd een veel te donkere kwaliteit had, wat wellicht ook bijdroeg aan dat niet alles even goed overkwam. Nou heeft het geheel wel een herkenbare stijl, maar het werkte bij mij maar sporadisch. De muziek was wel heel sterk, al kwam de belangrijkse tune mij vreemd genoeg zeer bekend voor.

3*

L'amico di famiglia heeft op mij niet zo’n indruk gemaakt als andere films die ik heb gezien van de heer Sorrentino. Misschien iets te veel gericht op de audio-visuele stijl, die best fraai is, maar ook haast een tikje behaagziek overkomt. Daarnaast ontbreekt vrijwel iedere spanning. De scenes met de jonge bruid Rosalba vind ik het mooist en meest boeiend, vooral wanneer ze danst. Iets wat ze inderdaad goed kan. Het contrast tussen haar en de smerig levende hoofdpersoon Geremia, een loan shark is groot.
Het einde is ook nog aardig. Het enige personage dat zuiver overkomt , de linedancer, kan lekker naar Tennessee. La belleza è brutta.

Wat een heerlijke films maakt die Sorrentino toch. (Audio) Visueel een genot. Hij grijpt vanaf de eerste seconde je aandacht en er zitten uitzinnige scenes in. De hele insteek om zo’n onsympathieke man de protagonist te maken is verfrissend, al is dit natuurlijk niet de eerste keer. Hij maakt ook geen verplicht nummertje karakterontwikkeling door, eerder de personages eromheen. Sorrentino heeft verder duidelijk geen schroom, leeft zich helemaal uit en dat levert in veel scenes vuurwerk op.

Inhoudelijk interessant, maar daar had meer in gezeten. De premisse wordt niet volledig waargemaakt. Het graaft niet diep genoeg en de film mondt uit in een oplichtersfilm waarvan we er al 100-den hebben gezien. 4 sterren verdient dit verder wel, ik vind de film verder echt veel te goed om lager te geven.

Net als Conseguenze weer erg fraaie beelden. En wellicht iets meer integratie met het geluid - de soundtrack maakt in ieder geval meer indruk op me. Het verhaal is dan wel wat moeizamer, het is veel meer een zoekplaatje wat er precies het motief in zou kunnen zijn en waar Sorrentino er mee heen wil. Wat dat betreft duidelijk iets tussen Conseguenze en Youth in.

En ook weer superieur gecaste en geregisseerde acteurs - hoewel ik moet zeggen dat Rizzo me wat minder ligt dan Servillo, maar dat kan ook wel aan zijn onsympathieke rol liggen. Niettemin erg sterk gespeeld. Wel eigenlijk wat jammer van de twist die al wat al te duidelijk invoelbaar was.

Verrassend leuk toch wel. Ik vind films met een amorele protagonist vaak wel aardig, juist omdat je als kijker afschuw voelt en de regisseur niet aan het pleasen is. Het dwingt de kijker toch om zijn eigen morele kompas even na te gaan. Niet dat het in dit geval een verrassende film oplevert, maar de gluiperige Geremia is toch wel een fijne smeerlap. De twist is wat flauw en in eerste instantie wat random, anderzijds was de relatie met de beeldschone Rosalba anders niet te verklaren. Het brengt de gesprekken met de voorzichtige Gino ook in een wat ander daglicht ("zijn we eigenlijk vrienden, of niet?") dus misschien was de twist ook wel noodzakelijk om het af te ronden.

Maar eigenlijk zijn de losse scenes die niet zozeer veel met de plot te maken hebben het beste. De volleybalwedstrijd in het begin, de linedance-scène, de dans tijdens de Miss wedstrijd, het is typisch Sorrentino, vaak op het randje tussen kunst en kitsch. De scenes dat Sorrentino de schaduw opzoekt zijn wel een stuk minder, zoals die met zijn moeder. Eclectische soundtrack met Antony & the Johnsons en Laurent Garnier is prima.