L'Amico di Famiglia (2006)

Bij Paolo Sorrentino:

The new film from Italian director Paolo Sorrentino (Le conseguenze dell'amore) is called 'L'amico di famiglia' (*The family friend) and is currently being worked on in Agro Pontino. The € 3.5 million film will star Giacomo Rizzo as the usurer Geremia. Laura Chiatti will star as his wife, while Fabrizio Bentavoglio will portray his assistant.

http://www.europeanfilms.net/news/0511/2803.html

Director’s Note

A long time ago, in Siberia, when it was at least ten below, on an excursion that felt more like a deportation, I clung to my seat in the bus running a fever of over a hundred.

But not them.

The bus stopped, and no one batted an eye.

She was very old, her son not far behind.

They couldn’t give a damn about any of it. They just wanted to stroll around the tundra. They defied the bitter cold, hand in hand, skating almost in slow motion over the ice. I saw them gliding intimately, from behind, through the snow-covered trees in the immaculate Siberian white. When they got back on the bus, happy and frozen, the man started talking to another participant, another misfit like himself, and that’s when I stared staring at his mother. She had rolled herself up in a ball of profound sadness. A jealous mummy filled with rage. She was thinking, I’m certain of it, that she had just lost, in one fell swoop, a son and a partner.

That is how the film was born, observing on the sly, for just a moment, a morbid, pathological relationship, one that was degenerate but also funny. At that instant, the idea of a double somersault came to me: to make a film both sickly and nimble, comic and dramatic. And with joyful recklessness, I threw myself into what a film, in my opinion, should always embody: a somersault.

A double or triple is even better. A difficult dive, a dive into humanity and its degeneracy.

Which are in fact a hendiadys.

Paolo Sorrentino

Zou iemand van de stemmers misschien iets over deze film kunnen vertellen? Ben benieuwd of de film de moeite waard is om aan te schaffen (regio 1 dvd is uit). Lees goede kritieken op de film.

Ja hoor.

L'Amico di Famiglia is een goede film. Ritme, camerawerk, vrouwelijk schoon, sounddesign, acteerwerk, enz. zijn in optima forma. Toch doet de film mij nauwelijks iets, wellicht te wijten aan het futiele verhaal en de gekunsteldheid die van de film afstraalt.

Bovenstaand oordeel geldt echter in grote lijnen ook voor Sorrentino's Le Conseguenze dell'Amore, dus liefhebbers van die film kunnen hun hart hierbij ophalen.

Wie Le Conseguenze dell'Amore heeft gezien snapt waarschijnlijk wat ik bedoel. Sorrentino zet zijn films (deze twee in ieder geval) op een vreemde manier, maar met veel charme neer. Hij mengt drama, misdaad, romantiek in een modern jasje te steken zonder allerlei poespas en hij tracht daar zelfs een diepere laag aan te geven.

Eenzaamheid en geld komen in beide films sterk naar voren. De combinatie gaat in beiden goed totdat ook de romantiek deel van ze maakt. Het verhaal speelt met een 70 jaar oude man, Geremia, een woekeraar. Hij doet zich voor als vriend van de familie door hen geld te lenen, hijzelf heeft hierbij de gedachte dat hij een goed en eerlijk man is. Door hen geld te lenen komt hij ook in de familie-intriges en daar bemoeit hij zich maar al te graag mee.

Ook in deze film is de film ondersteunt door snelle trance muziek, wat de film direct al een apart stijltje meegeeft. Een totaal verlaten supermarkt met massa's aan producten waarbij Geremia steelt en vervolgens slechts één snoepje koopt. Iedereen steelt is zijn reactie. De sleur en de eenzaamheid, de verkapte isolatie het spreekt mij allemaal wel erg aan en Sorrentino zet het op een mooie manier neer, maar gaat nergens de diepte in, wat begrijpelijk is, maar toch ook jammer.

De rest is zoals gezegd verpakt in een modern jasje, mooi kleurgebruik, fijn camerawerk en uitstekende acteerprestaties (en vrouwelijk schoon ). Een zeer aangename film die zich zeker kan meten met zijn grotere broer, mede door de plot die toch wat meer houvast heeft dan die van Conseguenze. Mocht de eerste je bevallen zijn dan is dit zeker een aanrader.

(4*)

Gek dat Sorrentino's vorige film behoorlijk succesvol was, terwijl deze tamelijk geruisloos is voorbij getrokken en nauwelijks uit het festivalcircuit lijkt te zijn geraakt.

Maar ik heb hem binnen op dvd!! Relatief goedkoop trouwens. Voor 10,50 Pond op amazon.co.uk (is geloof ik een euro of 16). Lijkt me wel de moeite waard; nu nog kijken.

Net als Le Conseguenze dell'Amore is L'Amico di Famiglia een karakterstudie. En ook nu staat een oude man centraal, maar daar houden ook de meeste vergelijkingen op. Waar zijn vorige film in een vrij constante stijl met bijpassende muziek is geschoten, experimenteert Sorrentino hier veel meer met verschillende soorten muziek en verschillende stijlen. Het is dan ook weer een zeer bijzondere film geworden.

De muziek is werkelijk geweldig. Sorrentino noemt het zelf zijn 'special effect', omdat hij aan andere special effects een hekel heeft. Hij weet hiermee enorm goed de toon voor de scenes te zetten, waardoor de vooral aparte opbouw van de film toch goed uit de verf komt.

En ja, verder is het toch een film die je zelf zal moeten ondergaan. Voor mij net iets minder dan zijn voorganger, omdat er toch iets te veel dialoog in zit mijns inziens (vooral in het begin), maar hij blijft wel in mijn hoofd hangen. Sorrentino blijkt overigens ook een goed oog te hebben voor vrouwelijk schoon. Laura Chiatti is echt een prachtvrouw; vooral in de dansscene is ze fantastisch.

4*, aardig indrukwekkend en enkele fantastische scenes (zoals meteen al de volleybalwedstrijd aan het begin en de bruiloft).

Eens met Knisper. Al denk ik dat deze film minder werkt omdat de hoofdpersoon een vrij ondoorgrondelijke en op het eerste gezicht onsympathieke klootzak is. Inleven is moeilijk in ieder geval.

Elegant,

Sorrentino schetst een fraai portret van een oude man die niet nostalgisch terugkijkt naar ' die goede oude tijd '. Hij laat vooral zien hoe een man ' die geacht wordt achter de geraniums te zitten ' nog een spil kan vormen in de samenleving. Geremia denkt dat hij een belangrijk persoon is en gaat volledig op in het hectische dagelijkse leven. Zijn kenmerkende loopje & zijn stijlvolle en moderne blauwe maatpak die hij vergezeld met een hippe zonnebril waarmee hij zakenrelaties bezoekt maken van hem een cool figuur. En alhoewel kleren de man maken, kan hij ondanks zijn looks niet verdoezelen dat hij eigenlijk een ontzettend leeg bestaan leidt.

Naast een boeiend verhaal is het toch de audivisuele kant waar Sorrentino mij het meeste mee wist te imponeren. Die sound...... Magistraal gebruik gemaakt van muziek. Gevarieerder als in zijn voorgaande film en een perfecte indicator van wat er komen gaat. Soms verdwijnt de muziek even, waarna hij langzaam maar zeker steeds harder op komt zetten om ineens te exploderen. Groovy genoeg om mijn voeten geen seconden rust te gunnen. Precies zoals ik het wil hebben, zelden een film gezien die zijn muziek zo goed weet te doseren. Het versterkte de toch al goede sfeer perfect. Visueel ziet het er ook adembenemend uit.

Ik deel Knisper `s kritiek wel dat er in het begin teveel gepraat werd. Gelukkig werd het aantal dialogen verminderd naarmate de film vorderde en maakte Sorrentino steeds meer gebruik van beeld en geluid om gevoelens uit te drukken. Wel mocht hij zijn beelden soms wat langer aanhouden. Toch bij vlagen prachtige editing hier, zoals het moment dat die kerel met een golfstick? tegen zijn hoofd gemept wordt, een metafoor voor dreigende onrust. De snel achter elkaar gemonteerde beelden ontbraken ook niet en samen met die heerlijke trage shots en de camera die de taferelen van een afstandje waarnam, deden mij spinnen van genot. Veel sterke scenes gespot. Sorrentino mag zich absoluut meten met de Europese top. Classy 4*

Herzien en toch even wat kantekeningen plaatsen bij mijn vorige bericht. De muziek is geweldig maar er wordt te sporadisch gebruik van gemaakt. Nu, neemt Sorrentino een risico door bijna telkens voor andere muziek te kiezen, waardoor je niet het herkenbare gevoel van de af en toe terugkerende sounds krijgt. Ik meende slechts 2 x muziek te horen die ik eerder had gehoord. So far....Nog geen probleem, maar de muziek had hij wel wat langer kunnen rekken, vaak verdwijnt de muziek weer na 30 seconden. En dat is wat jammer als het lekker in het gehoor ligt.

En zo gaat het ook een beetje op voor sommige scenes. Sorrentino neemt zeer originele camerastandpunten in, maar slaagt er niet volledig in om beeld aan geluid te koppelen. Het bleek onverwachts toch een kleine worsteling te zijn met die enorme brei aan dialoog in deze film. Ik kan ook van een film genieten als er gewoon mensen in beeld zijn die even stilzwijgend voor zich uit kijken of acties ondernemen, ondersteund door muziek. Dit magische effect werd nooit echt bereikt. Na de 1ste 6 minuten, vielen er gewoon bijna geen stiltes meer te noteren, iets wat afbreuk doet aan de muziek die hierdoor helaas nogal eens overstemd werd. Ik zit nu dan ook eerder tegen een afwaardering aan, dan tegen een opwaardering. Nu, maar hopen dat hij in zijn volgende film wat meer tijd neemt om sommige scenes wat meer uit te bouwen en niet te resoluut af te breken. En graag wat meer beeldtaal voor de volgende keer.

Een paar nummers komen wel een paar terug geloof ik. Dat nummer 'Over the Pond' van ' The Album Leaf' in ieder geval. Hoop inderdaad dat er in Il Divo iets meer rust zal zitten.

Herkenbaar Sorrentino, voor wie eerder werk van 'm zag. Iets té geconstrueerd naar mijn smaak. Iets te veel overdadige effecten in narratieve mistgordijnen en twists, maar met name de muziek die mij teveel van het geode was (de gezellige Duitse electronica komt even terug in de vorm van Lali Puna).

Daarnaast is zoals eerder opgemerkt de hoofdpersoon minder menselijk dan in bijv. Conseguenze en daarmee de katharsis minder aangrijpend. De eerste minuten van de film zijn het beste waarin er een duizelingwekkende hoeveelheid stijlvolle beelden op ons wordt afgevuurd, zonder duidelijke samenhang, maar die je wel prikkelen voor het vervolg. Helaas is dat allemaal wat minder intrigerend dan je zou hopen, zodat de onevenwichtigheid het wint van de meeslependheid.

Toch vreemd dat na het succesvolle Conseguenze deze film zo onderbelicht is. Daarmee extra dank voor het beschikbaar zijn van de DVD!

Na het briljante Le Conseguenze en het bijna net zo geweldige Il Divo zag ik vanavond mijn derde Sorrentino. Om maar meteen duidelijk te zijn het was ook de minste en de redenen worden hierboven al meermaals aangegeven.

Het begon nochtans goed met de prachtige opening maar daarna werden scenes en muziek regelmatig te snel afgekapt. Wel weer een ijzersterke hoofdrolspeler, veel mooie vrouwen en een visuele flair en muziekkeuze die dit ver boven de middelmaat uittillen.

Wel opvallend dat in Il Divo scenes en muziek wel veel beter op elkaar aansloten en langer werden doorgevoerd. Daar trekt hij veel meer alle registers open. Misschien vond Sorrentino zelf ook dat hier nog wat winst te behalen was.

Toch nog een dikke 3,5*

Il divo is qua stijl wel beter ja, maar L'Amico di famiglia wint het voor mij toch op plot en diepgang.

Nooit gedacht dat in het oeuvre van Sorrentino een film als L'Amico di Famiglia zich zou bevinden tussen Le Conseguenze dell'Amore en Il Divo. Voornamelijk omdat dit mij een verhaal leek wat in de eerste plaats leuk zou zijn voor een wat beginnende regisseur met niet al te veel ambitie. Maar gezien de waardevolle extra's op de dvd, blijkt Sorrentino veel meer in het verhaal te hebben gezien.

Ik denk dat de oorzaak vooral ligt in het feit dat een dergelijk verhaal zich maar minimaal leent tot al te ingewikkelde en "diepe" karakters. Het is nu eenmaal een nogal vlotte misdaadfilm met een dikke laag zwarte humor. Sorrentino zag hier duidelijk meer in. Zelfs de acteur die Geremia speelt zag op basis van het script maar weinig in de gemengde gevoelens waarmee hij de rol zou moeten spelen.

Afgezien daarvan, is de film inderdaad een behoorlijke vlotte film, met de bekende twist, zoals de laatste jaren in veel verschillende landen al is uitgebracht. Grote verschil is uiteraard de geweldige visuele stijl waarmee Sorrentino van ieder shot een pareltje maakt.

Eigenlijk kan ik deze film dus beschouwen als een tussenstation voor Sorrentino. De basis van deze film is nu eenmaal te dun om er een meesterwerk van te maken. Maar ik denk wel dat Sorrentino met zijn talenten nog veel meesterwerken zal afleveren.

Een niet al te positieve kijk op de hele mensheid met een zich overal tussenin glippende slang als hoofdpersoon (met het fysiek van Charles Bukowski).

Vorige film Le Conseguenze dell'Amore was een behoorlijk succes en zag ik vorige week of zo voor het eerst.

Deze film is in Nederland niet eens uitgebracht!!??!!

Beide films zijn briljant qua vormgeving.

Deze topt zelfs zijn voorganger.

Meesterwerkje!

Vond er niet zoveel aan.

Een aardig verhaaltje, maar o zo saai uitgewerkt, en een plotje wat ook al erg slapjes is. Zag daarnaast de zwarte humor wel, maar ik heb maar een keer moeten gniffelen denk ik. Soundtrack vond ik ook wisselvallig, begon wel veelbelovend met Anthony & The Johnsons, maar kon dat niet altijd vasthouden.

2.5*

Vooral dat gekunsteldheid irriteerde me mateloos terwijl ik de film in een bepaalde roes bekeek. De acteurs zijn eerder pionnen voor Sorrentino. Dat merk je in een aantal scenes op als Sorrentino het beeld vertraagd en er een leuk deuntje onder zet. Af en toe leek het gewoon vorm boven inhoud. Iets wat ik al doorzag in zijn laatste film (Il Divo).

Overigens is vorm gewoon inhoud, zeker als het emotioneel ook werkt.

De hoofdpersoon is een van de meest onuitstaanbare figuren die ik ooit heb gezien in een film. Niet eens zozeer de grootste schurk, maar wel iemand die geen goede eigenschappen heeft en daarnaast ook nog eens alle charisma mist en gewoon vervelend is. Iemand die je in het echte leven ten alle koste zou willen vermijden. Dit personage is de belangrijkste zwakte van de film, maar ook wellicht zijn sterkste kant. Het is wel interessant om eens zo'n misselijk mannetje bezig te zien, maar aan de andere kant zit je er de volledige speelduur mee opgescheept en is medeleven compleet onmogelijk. Ik keek vooral door om hem ten onder te zien gaan. Geen idee of Sorrentino hem als tragisch zag, maar ik niet.

De filmstijl wordt hier opmerkelijk veel geprezen. Nou heb ik ook veel mooie shots gezien, maar zo bijzonder was het over de gehele lijn toch ook weer niet? Opvallend veel goede shots werden snel afgekapt. Ik had trouwens de indruk dat de dvd een veel te donkere kwaliteit had, wat wellicht ook bijdroeg aan dat niet alles even goed overkwam. Nou heeft het geheel wel een herkenbare stijl, maar het werkte bij mij maar sporadisch. De muziek was wel heel sterk, al kwam de belangrijkse tune mij vreemd genoeg zeer bekend voor.

3*

Ten allen tijde. Vorm en inhoud moeten elkaar niet tegen spreken. Moeten niet elkaars vijanden zijn. Wat is het nut van veel vorm maar weinig inhoud (vise versa)?

Ze moeten in elkaar opgaan. Vorm en inhoud moeten elkaars gelijke zijn etc.

Weet iemand waar ik deze film op dvd kan kopen?

The Family Friend [DVD] [2007]: Amazon.co.uk: Giacomo Rizzo, Laura Chiatti, Fabrizio Bentivoglio, Paolo Sorrentino: Film & TV

L'amico di famiglia heeft op mij niet zo’n indruk gemaakt als andere films die ik heb gezien van de heer Sorrentino. Misschien iets te veel gericht op de audio-visuele stijl, die best fraai is, maar ook haast een tikje behaagziek overkomt. Daarnaast ontbreekt vrijwel iedere spanning. De scenes met de jonge bruid Rosalba vind ik het mooist en meest boeiend, vooral wanneer ze danst. Iets wat ze inderdaad goed kan. Het contrast tussen haar en de smerig levende hoofdpersoon Geremia, een loan shark is groot.
Het einde is ook nog aardig. Het enige personage dat zuiver overkomt , de linedancer, kan lekker naar Tennessee. La belleza è brutta.

De stijl van de film is erg fijn, maar de personages zijn helaas niet zo interessant.

Goed, wederom.

Al had ik, aangezien deze film na het fenomenale Conseguenze uitkwam, nét iets meer verwacht. Zijn stijl, die hier wederom prominent aanwezig is biedt meer dan genoeg houvast, maar het niet zo heel meeslepende verhaaltje staat een klein beetje in de weg.

Maar afgezien daarvan heb ik hier weer volop van genoten. De oogstrelende elegantie waarmee de cinematografie zich kenmerkt, de markante camerastandpunten, en de vaak betamelijk gebruikte soundtrack zorgen er opnieuw voor dat zo goed als elke scene weer een klein kunstwerkje op zich is. Als geheel wat rommeliger en meer van de hak op de tak dan z'n meeste werk, wat als gevolg heeft dat niet alles even harmonieus in het plaatje past, maar dat vond ik zelf niet zo hinderlijk. Overigens hulde voor de keuze voor Over The Pond. Sensibel nummertje dat de desbetreffende scenes veel kracht verleend.

Rest enkel nog het acteerwerk. Rizzo vond ik erg goed als proleet eersteklas. Hij mag dan wel iedereen om z'n vinger kunnen winden, eigenlijk is hij gewoon een ontiegelijke loser. Dat wordt op het einde dan ook pijnlijk duidelijk voor hem. Aldus een door en door sneu mannetje, maar wel met verve gespeeld.

Niet z'n beste maar beslist de moeite. Sorrentino kan volgens mij weinig fout doen bij mij. Moderne filmer die het vak nagenoeg perfect in z'n vingers heeft. 3,5* voor deze, met gemak.

Wat een heerlijke films maakt die Sorrentino toch. (Audio) Visueel een genot. Hij grijpt vanaf de eerste seconde je aandacht en er zitten uitzinnige scenes in. De hele insteek om zo’n onsympathieke man de protagonist te maken is verfrissend, al is dit natuurlijk niet de eerste keer. Hij maakt ook geen verplicht nummertje karakterontwikkeling door, eerder de personages eromheen. Sorrentino heeft verder duidelijk geen schroom, leeft zich helemaal uit en dat levert in veel scenes vuurwerk op.

Inhoudelijk interessant, maar daar had meer in gezeten. De premisse wordt niet volledig waargemaakt. Het graaft niet diep genoeg en de film mondt uit in een oplichtersfilm waarvan we er al 100-den hebben gezien. 4 sterren verdient dit verder wel, ik vind de film verder echt veel te goed om lager te geven.

Het gaat dus weer over oud en jong. Op een heel knappe wijze weer. Al maakt hij nog 100 films met dit thema, ik blijf het prachtig vinden.

Net als Conseguenze weer erg fraaie beelden. En wellicht iets meer integratie met het geluid - de soundtrack maakt in ieder geval meer indruk op me. Het verhaal is dan wel wat moeizamer, het is veel meer een zoekplaatje wat er precies het motief in zou kunnen zijn en waar Sorrentino er mee heen wil. Wat dat betreft duidelijk iets tussen Conseguenze en Youth in.

En ook weer superieur gecaste en geregisseerde acteurs - hoewel ik moet zeggen dat Rizzo me wat minder ligt dan Servillo, maar dat kan ook wel aan zijn onsympathieke rol liggen. Niettemin erg sterk gespeeld. Wel eigenlijk wat jammer van de twist die al wat al te duidelijk invoelbaar was.

Verrassend leuk toch wel. Ik vind films met een amorele protagonist vaak wel aardig, juist omdat je als kijker afschuw voelt en de regisseur niet aan het pleasen is. Het dwingt de kijker toch om zijn eigen morele kompas even na te gaan. Niet dat het in dit geval een verrassende film oplevert, maar de gluiperige Geremia is toch wel een fijne smeerlap. De twist is wat flauw en in eerste instantie wat random, anderzijds was de relatie met de beeldschone Rosalba anders niet te verklaren. Het brengt de gesprekken met de voorzichtige Gino ook in een wat ander daglicht ("zijn we eigenlijk vrienden, of niet?") dus misschien was de twist ook wel noodzakelijk om het af te ronden.

Maar eigenlijk zijn de losse scenes die niet zozeer veel met de plot te maken hebben het beste. De volleybalwedstrijd in het begin, de linedance-scène, de dans tijdens de Miss wedstrijd, het is typisch Sorrentino, vaak op het randje tussen kunst en kitsch. De scenes dat Sorrentino de schaduw opzoekt zijn wel een stuk minder, zoals die met zijn moeder. Eclectische soundtrack met Antony & the Johnsons en Laurent Garnier is prima.