Eyes Wide Shut (1999)

Je link doet het helaas niet meer, maar hier nog eentje: Eyes Wide Shut Piano. Eigenlijk hetzelfde als met de intro van The Shining; met 1 instrument zo'n heerlijk mysterieuze toon weten neer te zetten, super. Ik geloof voor het eerst te horen in de scene dat Bill aan het (blauwe) hek staat en benaderd wordt door de oudere man., wat mij betreft een van de hoogtepunten.

Ook visueel is Eyes Wide Shut een genot. Tracking shots, symmetrie, de manier waarop kamers in beeld worden gebracht, maar vooral kleuren; altijd gaaf als in een film het kleurgebruik zo doordacht is. Met name blauw en rood komen in nagenoeg ieder shot terug (of tegelijk) met hun betekenis, erg dubbelzinnig. Het is zelfs zo gedetailleerd dat op een bepaald moment in minder dan een split second twee auto's achter elkaar passeren; natuurlijk een rode en een blauwe, en zo barst de film van de beeldtaal.

Eyes Wide Shut laat erotiek en vertrouwen op een dunne scheidslijn balanceren van wat uiteindelijk droom is en wat echt. Wat me het meeste aanspreekt is het personage van Kidman: haar dromen over seks met meerdere mannen en toegekeken worden door meerdere mannen, zijn die stiekem niet op werkelijkheid gebaseerd..

Gedurende de hele film heeft ze een zweem van vaagheid om zich heen hangen. Reden voor Bill om om zelf op avontuur te gaan, maar ook reden voor mij om haar personage niet als rechtlijnig te interpreteren. De meeste aanleiding daartoe is het moment dat het masker naast haar op bed ligt, logischerwijs door haar neergelegd. Waarom zou ze dat doen als ze zijn spullen had gevonden en dan uiteindelijk alleen dat masker neerlegt? Het lijkt alsof ze precíes weet waartoe dat masker heeft gediend, alsof ze al wist van die geheime bijeenkomsten, misschien zelfs daar als hoertje rondgelopen, en is dan het vertellen van die 'dromen' een soort discrete manier van haar hart luchten richting Bill?

Erg fascinerend allemaal, hoewel ik Kidman een paar keer flink zie miskleunen qua acteren, maar met haar uitstraling maakt ze alles goed. Alhoewel miskleunen, mocht ze echt een dubbelleven hebben gehad, kan het toen dus ook bewust slecht acteren zijn geweest omdat haar personage aan het acteren was.
Pff nee Kubrick heeft weer veel indruk gemaakt, mooi stukje film. De dialogen zijn traag maar na halverwege komt dat de mysterieusheid alleen maar ten goede. "And no dream is ever just a dream." Lekker ambivalent... Ook alsof ze op dat moment van elkaar weten dat ze allebei bij zo'n bijeenkomst zijn geweest, en zo kun je zowat alle kanten op redeneren.

Eh... waar ging dit nou over?

2,5 uur tijdrekken voor een onbegrijpelijk verhaaltje zonder plot.

Dit had echt in 20 minuten gekund. half uur zinloze scènes bij het huren v.h. pak. Een absurd en traag gesprek in die biljartkamer. Een of andere duivelse bijeenkomst die gewoon in het niets eindigt (neem ik aan?). Cruise barst om onbegrijpelijke redenen in tranen uit (wat heeft hij nou eigenlijk voor vreselijks misdaan?), en zo kan ik nog wel even doorgaan.

En dan dat einde... phoe, wat was dáár nou weer de diepere betekenis van???

Zal wel aan mij liggen, maar hier kan ik weinig positiefs over zeggen. Mislukte poging tot diepzinnigheid en af en toe behoorlijk slecht geacteerd ook nog.

.

Yess, eindelijk weer een Kubrick die hetzelfde gevoel opwekt als 'A Clockwork Orange'.

Als ik iets belangrijk vind in films dan is het wel de sfeer en het gevoel dat een film gedurende zijn gehele duur vast kan houden, wat onder de huid door sijpelt en je bijna drie uur geboeid aan de tv vast kan laten plakken. En zodra je daar van kan genieten is het helemaal niet erg dat er weinig actie in voorkomt (zie voorgaande commentaren, geen game-achtige final plottwist). Juist de traagheid van de meeste scenes in combinatie met de magnifieke soundtrack zorgt voor een doorlopende spanning.

De setting waren daarnaast briljant, het was inderdaad alsof ik naar de meest bizarre droom ooit aan het kijken was, de enorme villa's deden denken aan het hotel in de Shining maar dan bewoond. Het gebruik van licht (de kerstlichtjes) en de kostuums, de hele mise-en-scene was heerlijk gestileerd en tot in de puntjes uitgewerkt. Daarnaast was de film erg gebalanceerd doordat de climax in het midden van de film lag en daardoor nauwelijks vervelend, waar ik bij The Shining en Barry Lyndon soms echter wel last van had.

Tom Cruise deed het verbazingwekkend goed maar vooral Kidman stal de show, zeer overtuigende rol in bijvoorbeeld de dans op het begin maar ook het einddialoog was onvergetelijk. Daarnaast leuke bijrolletjes zoals de gaye receptionist of de eigenaar van de kostuumwinkel en zijn dochter.

Al met al een prachtige film, de beste van Kubrick naast 'A Clockwork Orange'.

4.5* met meer in het verschiet bij een tweede kijkbeurt.

Een lange zit, maar nergens vervelend. Twee dingen blijven boeien: de mooie visuele stijl en de zinderende, nagelbijtende spanning die door de hele film sluimert.

De scène op het feest is natuurlijk het absolute hoogtepunt, maar ook daarna blijft het spannend (de man bij het hek, de achtervolger, etc). De film bedient zich nergens van goedkope schrikmomenten en toch is het middenstuk één van de spannendste dingen die ik in tijden heb gezien.

De film is met veel liefde voor het vak gemaakt en wordt ondersteund door een even simpele, als irritante, als doeltreffende, als geniale soundtrack. Echt fantastisch. Zowel Kidman als Cruise doen het goed, waarbij ik beide één van hun beste performances zie geven. Ik denk dat ik stiekum wel een beetje een fan ben van Cruise, vooral omdat hij net als Will Smith vrijwel nooit tekent voor een kutfilm. Ze zijn altijd op zijn minst goed, maar vaak uitstekend.

Ik begrijp dat het de bedoeling is om niet alles uit te leggen in de film en er blijven wat losse eindjes open. Ik zie wel in dat hier de kracht van de film ligt, maar toch vind ik het jammer. Ik ben gewoon een simpele ziel die het liefst alle plot-eindjes afgewikkeld ziet.

4 sterren

Eyed Wide Shut is een kunstwerk waar je van moet bijkomen. Het is onmogelijk om gelijk na het kijken van de film een goed oordeel te kunnen vellen. Nu, 5 dagen later ben ik een beetje bekomen van alweer een klein meesterwerk van de grootmeester.

Met Eyes Wide Shut weet Kubrick weer een extreem stylistische film te maken. De decors zijn tot in de kleinste details om van te smullen en het kleurgebruik met de vier basiskleuren zijn fenomenaal. Overal kom je die warme kerstkleuren weer tegen. In combinatie met de extreem sfeervolle en tegelijkertijd doodenge nachtelijke ambiance van New York(mooi nagemaakt, of het getrouw is aan de werkelijkheid is een ander verhaal) levert Kubrick toch een bijzonder spannende erotische thriller. Gedurende 2,5 uur voel je continu die onderhuidse spanning, mede dankzij de perfect getimede klassieke muziek, een ander punt waar Kubrick je keer op keer weer mee weet te verbazen. Het past allemaal perfect, de klassieke deuntjes zwellen op exact de juiste momenten op en geven net dat extra beetje ijzige sfeer mee.

Het plot is ook typisch Kubrick. Het zet je aan het denken, het is geen makkelijke film. Over Eyes Wide Shut zit continu een dromerig en gezaperig sfeertje dat niet voor iedereen is weggelegd, maar achter deze manier van filmen zit een gedachte. Kubrick neemt je mee in een droomwereld(of toch niet?) over de onzekerheden van een wilde erotische fantasie dat ontaardt in een steeds mysterieuzer wordende film. Ook slim is die opbouw die continu toewerkt na een seksuele climax, maar waar Cruise hele tijd onderbroken wordt(het telefoontje bij het hoertje, de man die thuis komt en uiteindelijk trouw blijft. Wanneer hij toch zwicht voor deze gevoelens komt hij telkens te laat. De vrouw heeft opeens aids, de vrouw neemt haar telefoon niet op, maar haar man)

Antwoorden hoef ik niet te panklaar te hebben in Eyes Wide Shut, daarom vind ik het ietsje jammer dat Pollack's rol op het eind iets te ver uit de bocht schiet. Toch is dit ontzettend sterk geschoten, vooral de manier waarop Kubrick de immense ruimte in één beeld weet te persen en het gespeel met de ruimte van Cruise en Pollack is hier één van die kleine details die van Kubrick een meester maken.

Verder is het genieten van Tom Cruise zijn spel. Laatste jaren ben ik niet meer zo'n grote fan van hem, maar met deze rol waarin hij zich compleet door Kubrick laat regisseren is toch één van een topacteur. Kidman zat ook prima in haar rol, vooral het dansen met de Hongaarse man is erg bijzonder en doet je toch verlangen naar meer.

De sfeer, de muziek, de details, het acteerwerk.... Alles is goed aan Eyes Wide Shut.

Ik kan nu moeilijk uit mijn woorden komen, maar dat zal in de loop van de tijd alleen maar verbeteren. Één ding kan je wel zeggen, Kubrick weet wel hoe hij deze aardbol heeft verlaten. Met een meesterwerk!

5,0*

Technisch zeer fraaie, en bijzonder sfeervolle film, waarin zo'n beetje elke scène er perfect uitziet, met een prachtig gebruik van ruimte, licht en kleur, waarbij we de personages afwisselend soms zien in een oranjeachtig licht met blauw in de achtergrond, en dan weer andersom.

Verder valt vooral de zorgvuldig opgebouwde structuur op, waarbij verschillende scènes en personages elkaar spiegelen, in een andere setting, vorm of hoedanigheid later weer terugkomen, of op min of meer impliciete wijze met elkaar in verbinding staan. Veranderend perspectief. Eén en ander onontkoombaar de suggestie oproepend van een of meerdere dubbele bodems in deze geschiedenis.

Aardig is bijvoorbeeld dat onze dokter, na de ontboezeming van zijn vrouw dat zij bereid was hun gezin op te geven voor één nacht met een onbekende, daarop geconfronteerd wordt met de dochter van een patiënt, die háár leven en aanstaande huwelijk wil opgeven voor hem.

Het verband lijkt langs Bill heen te gaan (hij blijft zichzelf maar pijnigen met een zelfgefabriceerde fantasie over het - ook al imaginaire - overspel van zijn vrouw, maar ja, a dream is never only a dream, nietwaar?), zoals in het algemeen de indruk wordt gewekt, in deze film en ook in andere van Kubrick, dat de (hoofd-)personages niet veel meer dan zetstukken zijn op het bord van de geschiedenis, de cultuur, de maatschappij, en de powers that be. Willoze, optimaal manipuleerbare slachtoffers van krachten, oneindig veel sterker dan zijzelf. Persoonlijke psychologie, de subjectieve blik van de enkeling: het zijn verwaarloosbare factoren, behalve als extra, als het ware zelfgegraven, valkuilen, waar men reddeloos in valt.

Introducing Sociology eens te meer, inderdaad. Kubrick is doorgaans meer van de brede, afstandelijke blik op de mensheid, dan die op de individuele mens. Dat pakt wat mij betreft de ene keer wat beter uit dan de andere, en alle films die ik van Kubrick gezien heb (een stuk of 8, 9) zijn van een bijzondere klasse, maar een groot liefhebber van zijn werk zal ik toch niet worden.

Misschien hangt dat samen met die niet aflatende wil tot ontluistering van de menselijke pretentie, en tot ontmaskering van de ..'ware' aard van de mensheid. Met een nadere blik op alleen al de afgelopen eeuw kun je hem die neiging niet bepaald kwalijk nemen, maar ook de objectieve, afstandelijke blik, de 'ontdekking' van de onderliggende waarheid, houdt altijd iets selectiefs.

Het werkt het misverstand in de hand dat als men maar diep genoeg graaft, de essentie komt bloot te liggen. Hoe wantrouwender, hoe 'realistischer'.

Kubrick, hoewel ongetwijfeld emotioneel betrokken bij zijn 'onderwerpen', lijkt juist met die afstandelijke blik zichzelf te dissociëren van, en reliëf te ontnemen aan, dat wat hij in zijn films wil aankaarten. En ondanks het uitbundige kleurgebruik beperkt Eyes Wide Shut zich daarom in mijn ogen, qua emotionele gelaagdheid en diepte, tot de tinten grauw en zwart. En dat vind ik eigenlijk te weinig.

Een tijdloos meesterwerk.

Tenminste zo voelt het wel. Alweer vijftien jaar geleden. Wat een melkmuiltjessmoel heeft Tom Cruise hier nog, en nog geen spoor van botox bij Kidman. Maar bij die twee heeft de tijd harder huisgehouden dan in de film. Op reis door de nacht in New York, ontmoetingen met vreemde personen en vreemde situaties, een spel met mysterie, jaloezie en vrije liefde. Geniaal getimed en daardoor erg spannend, sfeervol gefilmd met een prachtige soundtrack.

Het acteren van Cruise en Kidman is dan eigenlijk nog het minst indrukwekkend. Maar de bijrollen zijn eigenlijk zonder een uitzondering perfect. En de hoofdrol is toch eigenlijk voor het verhaal.

Niet het meesterwerk waar ik op hoopte, maar zeker een erg goede film.

De film komt in het eerste uur traag op gang, maar is wel uiterst functioneel en opbouwend. Kritiek op de acteerprestaties van zowel Cruise als Kidman begrijp ik niet, ze doen het beide erg goed vind ik, en mede door de sterke dialogen zorgen ze voor een aantal zeer boeiende scenes. Visueel is het vaak ook erg mooi (ook later in de film wel). Leuk kleurgebruik, erg dromerig en zwoel meestal, wat perfect bij het karakter van de film past.

De scene in het grote landhuis vormt wat mij betreft het hoogtepunt van de film. Heb altijd wel een zwak voor dat soort bizarre, sekte-achtige taferelen en ook hier levert het onder andere door middel van de soundtrack en het camerawerk een prachtig, surrealistisch stukje cinema op. Jammer echter dat dat gedeelte wel relatief kort duurde.

De laatste pakweg driekwartier vind ik het allemaal wel iets minder worden. De film blijft zeker boeiend om te volgen, maar waar ik me bijvoorbeeld vaak aan gestoord heb, zijn die dreunerige ''spanningsopbouwende'' pianodeuntjes die om de haverklap ingezet werden. Vond het erg irritant en amateuristisch. Verder vind ik het gewoon jammer, al zal dat heel persoonlijk liggen, dat alles weer netjes verklaard word, waardoor de mystiek rondom die hele sekte een stuk minder word, inclusief het uiterst voorspelbare stuk waarin dat hoertje van Cruise degene blijkt te zijn die hem gered had.

Behalve die minpuntjes wel een zeer boeiende film. Kleine 4,0*.

Lang gewacht om deze film te kijken. Cruise niet in een actierol (hm hm), Kidman die ook al niet mijn favoriete actrice is... Kortom het verwachtingspatroon was niet erg hoog.

Onterecht zo blijkt, want de film heeft me in positieve zin verbaasd. Vond 'm echt goed. Bij momenten komisch, tragisch, absurd, spannend, dreigend, kitscherig, erotisch... zoveel adjectieven zijn van toepassing. Maar bovenal enorm sfeervol. De beelden zuigen je als het ware in het verhaal. Best een knap verhaal ook over trouw en ontrouw, fantasie en realiteit, liefde en passie. Ik kon het wel smaken.

Eervolle vermelding trouwens voor de muziek. Met name de dreigende piano zindert nog na in mijn hoofd.

Kubrick's zwanenzang.

Op het eerste gezicht over een getrouwde man en vrouw die worden rondgeslingerd tussen hun conflicterende driften in een moderne, ontaarde en gespleten wereld. Een werkelijk ingenieuze zet om hét celebrity koppel van dat moment te strikken voor deze rollen. Verder doorspekt van verwijzingen naar complottheorieën en oude mythologieën. De regie is bovenaards goed. Al bij al een ongeëvenaard meesterwerk.

Wat een geweldige film, kubrick op en top. De sfeer, de lust, het mysterie, het burgerlijke en wat zich buiten het veilige afspeelt; Het werkt allemaal uitstekend. Tom Cruise en Nicole Kidman zetten hier een zeer geloofwaardig getrouwd stel neer welke 'alles' voor een buitenstaander lijken te hebben (huisje, boompje, beestje idee), maar waar het stof is neergedwarreld en de verveling toeslaat.

Wat begint met een verveeld stel gaat, na het herzien van een oude vriend, al snel richting een mysterieuze achtbaan. Naar mijn mening word er hier gespeeld met gedachtegangen die wellicht bij elke getrouwde stel wel eens voorbij geflitst zijn. Met als hoofdvraag toch wel; is dit het nu? Kubrick weet er in ieder geval een waar meesterwerk van te maken. Het rondspoken van dergelijke vragen hebben cruise zeer vatbaar gemaakt voor spanning, welke op een zilveren schaal word opgediend. Het lijkt onschuldig, maar al snel komt er meer aan het licht dan hij aanvankelijk dacht. Niet meer in staat om zijn ogen weer 'dicht' te doen, bevind hij zich al snel in een lugubere wereld. Hierin word hij blootgesteld aan de naakte waarheid van de veilige wereld waar hij zich in waant, waar een jointje rebels was.

Van het oplappen van het avontuurtje van Victor, het flirten met betaalde seks, het aanbod van de kostuumverhuurder tot de spanning die te voelen is achter het masker van cruise op het landhuis. . De perfectionistische Kubrick heeft alles perfect tentoongesteld. Deed mij ergens denken aan basic instinct, welke ik ook een topper vind.

Voor de liefhebbers van complottheorieën / mysterie zeker een must see, volgens sommige heeft het rondneuzen in deze stof Kubrick de das dan ook omgedaan...... Los hiervan, als persoon op zich, ook gewoon een must see!

De sfeer is leuk, maar hier kan je geen film op baseren. Het verhaal is mager en traag verteld, waardoor de film voor mij nergens boeiend wordt. Nee, dit is geen film voor mij. 2,5* voor de sfeer en Kidman.

Controversiële film in zijn tijd. Echter, twee decennia later zijn is een orgie van vier pornostelletjes in een herenhuis allang niet aanstootgevend meer.

Je ziet vier stelletjes die elkaar van achteren aan het aanstoten zijn. Nou en?

Waarschijnlijk gemaakt in Kubrick's periode dat hij er zin in had om heerlijk pervers te zijn.

Kidman veegt de vloer aan met Cruise en dat is wel legendarisch. Verder zitten we ons anderhalf uur te behappen op één lullig fantasie'tje dat Kidman had met een ex-marinier tijdens een seks-sessie. Nou en? Maar anderhalf uur later komt het weer ophikken, het zou je als hoofdpersonage

maar dwarszitten. Ten tijde van uitkomen hoogstaand, want: expliciete seks. En dat gebeurt amper in Hollywood-producties (want altijd veel lakens, héél véél lakens).

Maar dat was het dan weer.

Erg goede film dat ondanks het trage tempo slechts enkele momenten wat langdradig weet te zijn. Ik heb 2u40 in 1 stuk doorgekeken. Bovendien bevat deze film weer een aantal komische elementen die de film dat zetje extra geven, ik lag bijvoorbeeld ook strijk met Tom Cruise zijn lach. Op het einde ontging het me een beetje wie nu juist in het mortuarium lag. Vond het wat lastig om te zien en ik had niet direct door dat Amanda dezelfde persoon was als Mandy in het begin? De film bevat blijkbaar ook nog eens enorm veel symboliek. Ondanks de symbolische betekenis en details die je vaak niet eens opmerkt en waar andere mensen vast weken en maandenlang analyses over hebben gedaan, blijft de film zelfs zonder al deze symboliek heel erg goed. De muziek leverde spanning en sfeer. Ook die maskers gaven het geheel een creepy, mysterieuze sfeer.

Ik denk ook dat Tom Cruise na elke opnamedag geil naar huis kwam en Kidman er is goed van langs gaf. Nergens in de hele film mag Tom is van bil. Uiteindelijk wordt het hem te veel dat hij het met een wildvreemde wilt doen (vriendin van Domino die seropositief had getest) maar ook daar bereikt hij geen climax. Hij blijft altijd zitten met schuldgevoel of angst zodat het er nog van komt, al wordt hij naarmate de film steeds gewilliger. Het lijkt ook een film te zijn die een David Lynch had kunnen maken. Mulholland Drive lijkt er waarschijnlijk het meest op, al zijn een Lost Highway of Blue Velvet ook vast aanraders als je van Eyes Wide Shut hebt genoten.

Blijft geniaal!

Werkelijk waar schitterend hoe Kubrick alles tot in de kleinste puntjes heeft gedecoreerd voor deze film, een groot lichtjesfestijn is het. Je kan er maar moeilijk omheen dat Kerstmis voor de deur staat; erg sfeervol zonder overdreven opdringerig aan te willen voelen, veel mooie shots van winkeletalages, iedere kamer met zijn eigen kleurgebruik tot aan mooie overzichtsshots van de stad New York bij nacht.

Tevens erg interessante materie over lust en liefde, over trouw en totale overgeving; is echt alles in deze wereld dan alleen maar terug te brengen naar sex? Het ritueel blijft natuurlijk een stralend en tintelend hoogtepunt in deze film, met uitstekende muziek, zoals eigenlijk gedurende de hele film. Ook de soms lange dialoog scenes werkten eerder prikkelend dan afstotend voor mij, dankzij de komische/erotische/ongemakkelijke lading ervan. Dikke 4,5* blijven staan.

Zou exact dezelfde film niet door Kubrick geregisseerd zijn, dan zou de gemiddelde waardering een punt lager staan, vermoed ik.

Hier en daar irriteert de film door traagheid, kinderachtig spel van Kidman en wel erg simplistische monotone pianogeluidjes. Ik vind daarom dat Kubrick het veel beter had kunnen regisseren. Maar daar staan wel weer intrigerende scenes tegenover met natuurlijk als hoogtepunt het bizarre decadente feest. Al met al had er makkelijk een half uur van af gekund.

Geen slechte film en zeker bijzonder maar toch komt het niet voorbij de middelmaat. Misschien omdat de film toch niet ver genoeg durft te gaan en eigenlijk te braaf blijft: het overspel blijft bij fantasie erover en meer niet, een paar keer gebeurt het bijna, maar door omstandigheden blijft de hoofdpersoon verhinderd. Ik had eigenlijk verwacht dat de film zou onderzoeken wat gebeurt als het echtpaar wederzijds besluit om vreemd te gaan en gezamenlijk zo'n seksfeest te bezoeken, zoals er paren zijn die naar parenclubs gaan. Het leek ook de opzet van die eliteclub, iedereen een masker zodat er minder jaloezie hoeft te zijn naar een specifiek iemand toe en men betrekkelijk anoniem kan blijven. Op zo'n manier uitspattingen toelaten en toch huwelijken in stand houdend.

Eyes wide shut is een uitstekende mysterieuze thriller van de hand van Stanley Kubrick. Zijn laatste zo bleek want hij overleed datzelfde jaar in zijn slaap. Normale en eenvoudige films staan niet in zijn woordenboek, of het zou Spartacus moeten zijn. Eyes wide shut is een bizarre film die zweeft tussen realiteit en de droomwereld. Het is ook die patsstelling die Kubrick doortrekt naar ónze reëele wereld waar Cruise en Kidman een echt koppel vormden. De subtiele openingsscène met Kidman in de badkamer maakt het dan ook surreëel. Wat is droom en wat is werkelijkheid? Kubrick trekt dit de hele film door zoals hij dit ook al suggereert in de filmtitel.

Het naar de buitenwereld ogende perfecte koppel Alice en Bill flirten er op het societyfeestje duchtig op los. Het vertrouwen van Bill krijgt een knak wanneer zijn vrouw haar ontrouw opbiecht. Ook daar krijgen we een flue wazig beeld te zien van daden die gesluierd blijven in een waas van mysterie. Het is een sein voor dokter Bill om rond te dwalen in het nachtelijke met Kerstmis opgevrolijkte New York waar mensen anders lijken als hoe ze zich voordoen (het begint al in de societyclub waarbij hij zijn vriend uit de nood moest helpen). Het summum is uiteraard de ruime scene op het landgoed. Maskers die symbool staan voor anonimiteit. Maar wat als de maskers wegvallen? Ook het paswoord "fidelio" is hier niet toevallig gekozen.

De film kent een laag tempo, een aaneenschakeling van diverse contacten van Bill en vaak vreemde figuren. De film is bij momenten langdradig, maar Kubrick weet de spanning en het mysterie hoog te houden. Tom Cruise in wellicht voor mij zijn beste rol ooit (mét Magnolia?). Dat Kidman een klassemadam is, wist ik al langer. Ook de ondersteunende pianomuziek had iets onheilsspellends en versterkte de film alleen maar. Lang niet alles dringt tot mij door, maar ik heb ervan genoten en ben getriggerd om hem zeker (ooit) nog eens terug te zien.

Een vrouw bekend aan haar man - die arts is - dat ze heeft gefantaseerd over vreemdgaan. Vastbesloten om wraak te nemen gaat de arts het nachtelijke New York in. Uiteindelijk komt hij via een oude kennis achter een geheime locatie waar een mysterieus gezelschap zal samenkomen...

Gebaseerd op Traumnovelle van de Oostenrijkse schrijver Arthur Schnitzler. De soundtrack brengt ons ook in Weense sferen met de Jazz suite van Shostakovich (in Nederland onlosmakelijk verbonden met Andre Rieu die enkele jaren voor de film met zijn uitvoering hiervan was doorgebroken). In contrast met de wals staat het onheilspellende Musica Ricercata, II van György Ligeti en Dominic Harlan. Diezelfde tegenstelling past perfect bij de dromerigheid en het nachtmerrie-achtige van Eyes Wide Shut.

Tom Cruise en Nicole Kidman stonden destijds vooral bekend om hun rollen in blockbusters. Typisch Kubrick om juist hun in een film als deze te casten. Tom Cruise deed het sterk in de hoofdrol en ook Kidman speelde een sterke rol. Wel heb ik me gruwelijk zitten ergeren aan Kidman's extreem trage manier van spreken aan het begin van de film. Grappig hoe de film eerst om Kidman lijkt te draaien maar uiteindelijk overgaat op het verhaal van Cruise.

De duistere dromerigheid en erotiek deden mij een beetje denken aan films van Polanski zoals Bitter Moon. Ook heeft Kubrick schijnbaar Basic Instinct en Showgirls van Paul Verhoeven bestudeerd om te zien hoeveel naakt acceptabel was voor een R-rating. Een heel erg expliciete film is het eigenlijk niet eens.

De laatste film van een groots regisseur en dat is altijd jammer. We zullen nooit weten hoe Kubrick's epos over Napoleon met Jack Nicholson of zijn oorlogsfilm The Aryan Papers met Johanna ter Steege geweest zullen zijn.

Eyes Wide Shut is een mysterieuze, dromerige film waarin je je moet laten meenemen.

De paradoxale titel verwijst naar dromen. Dan zijn je ogen dicht, terwijl je toch van alles ziet. Het is losjes gebaseerd op Traumnovelle van de Oostenrijker Arthur Schnitzler. Die haalde inspiratie uit de droomanalyse van Sigmund Freud. Bill en Alice vormen een modelgezinnetje, met een dochter en zijn inkomen als arts. Dan krijgt zij echter erotische dromen over een man in uniform. Dat is een uiting van een verdrongen verlangen in haar onderbewustzijn. Zij schaamt zich daarover en het maakt haar man kwaad.

Bills nachtelijke zwerftocht door New York heeft ook wat van een droom. Het lijkt een mannelijke fantasie, want alle vrouwen zijn mooi, jong en gewillig. Het geheime ritueel waarvan hij getuige is, doet denken aan de bacchanalia of de dionysische mysteriën. De onverstaanbare declamaties zijn Roemeens achterwaarts afgespeeld. De enige misdaad die de sekteleden begaan, is het aftuigen van de pianist om hem de stad uit te jagen. De mysterieuze vrouw die Bill aanspreekt, is niet Mandy of Domino. Zij wordt gespeeld door een andere actrice, Abigail Good.

De kerstperiode was hiervoor geschikt omdat de nachten dan het langste duren en omdat de lichtjes aan de kerstbomen erbij passen. Fel licht in de primaire kleuren, vooral rood en blauw, bepaalt de visuele stijl. Blauw kan symbool zijn voor dromen, rood voor passie. De camera beweegt veel, met lange tracking shots doorheen de kamers. De muziek is minimalistisch. Het pianowijsje van twee noten moet opgenomen zijn met een microfoon vlak bij de hamertjes van een vleugelpiano.

Sommige scènes werden tientallen keren opgenomen, zodat Kubrick veel materiaal had om mee te knutselen. Tom Cruise en Nicole Kidman overstijgen zichzelf. Het eindresultaat is een psychologisch drama met een mysterieuze sfeer, veel symboliek en genoeg betekenislagen om er een archeoloog bij te halen.

“No dream is ever just a dream.”

Overdonderend, mysterieus en hypnotiserend. Voor Eyes Wide Shut moet je in de juiste stemming zijn, maar dan word je ook getrakteerd op een betoverende filmbelevenis. Kubrick levert een sfeervolle film af die vanaf de eerste scene indruk maakt, en ondanks de lange speelduur en bepaalde scènes (Cruise loopt veel doelloos rond in New York) blijft het verhaal interessant en intrigerend.

Cruise speelt William Harford, een dokter die na een ontboezeming van zijn vrouw Alice (Kidman) ronddwaalt door nachtelijk New York zonder duidelijk doel. William heeft een aantal vreemde ontmoetingen en besluit uiteindelijk naar een besloten feest te gaan in een afgelegen landhuis. Met alle gevolgen van dien. Deze lange scene in het landhuis is één van de meest stijlvolle, absurde, bevreemdende, fascinerende en beste scènes die ik ooit heb gezien. Beeld en geluid (dat muzieknummer tijdens het ritueel zal ik niet snel meer vergeten) komen op een perfecte manier samen. Cruise en Kidman zijn fantastisch, en vooral Kidman maakt in maar een paar scenes een verpletterende indruk. Het einde is ook briljant gekozen door Kubrick.

Op een of andere manier had ik het idee dat dit een extreem vage film zou zijn waarvan de betekenis zich laat raden, dus ik had me al schrap gezet aangezien dat mijn ding normaal gesproken helemaal niet is. En tot ver in de film is het inderdaad aan de mysterieuze kant, maar wel met een zeer fijn sfeertje.

Uiteindelijk vond ik het allemaal vrij helder eindigen en is het 'gewoon' een portret van een huwelijk waarin de man en de vrouw elkaar en zichzelf seksueel even kwijt zijn, zij het dat alles nogal aan de dramatische en bevreemdende kant is uitgewerkt, maar tegelijkertijd toch ook wel weer heel invoelbaar qua waar ze doorheen gaan in hun huwelijk. Ook wel erg moeten lachen om die laatste ontnuchterende zin dat het belangrijk is dat ze gewoon eens gaan neuken.

Je zou kunnen zeggen dat het allemaal wel erg traag is en lang duurt voor wat het uiteindelijk is, maar daarvoor word je toch teveel de volle speelduur meegezogen in de sfeer, de erotiek en het vakmanschap van Kubrick. Er zitten wat scenes in waarvan ik nog niet helemaal weet wat ik ermee aanmoet, maar dat is op zich prima.

Nicole Kidman speelt wel een zeer vreemde rol, zeker in de scènes waarin ze (neem ik aan) dronken en stoned speelt is het allemaal tot op het irritante af geoveracteerd en vroeg ik me regelmatig af waar ik nu precies naar zat te kijken, vooral in het begin.

De zwerftocht van Cruise daarentegen is erg fijn om naar te kijken, zowel qua gebeurtenissen, acteerwerk als stilistisch, en het naakte vrouwelijk schoon is ook een fijne bonus doorheen de film.

Stijlvolle film (die gekleurde kerstbomen en uberhaupt het kerfstsfeertje maken het nog een soort kerstfilm voor volwassenen ook), had niet verwacht dat dit iets voor mij zou zijn, maar het heeft me verrast. Kan een blijvende favoriet worden.

4,5*

Zo'n 15 jaar geleden heb ik Eyes Wide Shut een keer gezien en toen deed de film me niet zo heel veel. Ik kon de meeste Kubrick-films wel op waarde schatten en sommige van zijn films vond ik geweldig, maar Eyes Wide Shut viel daar altijd buiten. Ik vond Tom Cruise toen weinig aan, ik vond het vaag, traag en pretentieus, de climax underwhelming en ging er met heel andere verwachtingen in.
Je zou kunnen zeggen dat ik toen nog jonger was, dat ik de film niet op waarde kon schatten door gebrek aan levenservaring, maar dat is het ook niet. Ik begréép de film wel, maar de onderliggende boodschap raakte me gewoon niet.

Met deze herkijk kon ik het verhaal nu in een bredere context plaatsen en beter focussen op de vele emoties van de hoofdrolspelers: schaamte, wroeging, spijt, lust, verlangen, angst, afkeer; het komt allemaal langs in allerlei soorten. De ruzie tussen Tom Cruise en Nicole Kidman vormt hierbij de rode draad. De naïeve en trouwe Tom Cruise versus de verlangende maar wegkwijnende Nicole Kidman. Kidman overacteert wel een beetje als ze dronken of stoned probeert te doen, maar haar dilemma (haar ontmoeting met de marinier en het daarmee gepaarde verlangen en de angst van vastroesten in een huwelijk) vond ik wel heel erg sterk en geloofwaardig verwoord. Ik denk dat er geen huwelijk of relatie is waarin niet minstens één van de twee partners een keer in de verleiding is geraakt of het verlangen heeft gehad naar iets nieuws.

En met die boodschap weet Kubrick me deze keer wél te raken. Want ja, recht uit het leven gegrepen. Omlijst door een niet zozeer realistsch, maar wel stijlvol scenario en mooi geschoten scènes met dito score zet hij een film neer die beklemmend en bevreemdend werkt, soms alsnog een tikkeltje pretentieus is, maar onmiskenbaar een meesterwerk.

Verhoogd van 2,5* naar 4*

Na 11 jaar werd het hoognodig tijd voor een 2de viewing, waarom dit zolang heeft geduurd geen idee maar in ieder geval wel gelijk goed in een filmhuis waar de film opnieuw werd geprojecteerd.
Het grappige aan de hersenen is dat je denkt nog steeds veel te weten van een film die je zo veel jaar geleden gezien hebt, maar het voelde inmiddels op een paar scenes na als of ik de film weer helemaal opnieuw beleefde.
Het vreemde is ook wel dat ik er heilig van overtuigd was dat Bill zijn vrouw Alice meenam naar het "cultfeest", sterker nog hier zat ik op te wachten tot aan het laatste eindshot(fuck) maar het kwam vanzelfsprekend maar niet.

Ook viel mij trouwens op dat de kerstbomen in al die scenes in verschillende huizen en op verschillende locaties allemaal verdacht veel op elkaar leken, misschien is het te ver gezocht maar kan dit een aanleiding zijn dat het grotendeels een droom en fantasiewereld is van Bill?

Eyes Wide Shut is met momenten best langdradig te noemen, maar de sfeer die Kubrick weet te creëren weet het toch wel boeiend te houden. De "uitleg scene" heb ik wel dubbele gevoelens bij, ook al blijft de film natuurlijk nog steeds mysterieus voelde dit voor mij toch een tikkeltje onnodig aan.

De 4 sterren die ik hier 11 jaar geleden aan heb gegeven, blijven hoe dan ook nog steeds staan.

Zeer behoorlijke (laatste) film van Stanley Kubrick. De film heeft een mysterieus sfeertje en dat van nagenoeg begin tot eind. Die sfeer wordt versterkt door een goede, nadrukkelijk aanwezige, soundtrack. Het acteerwerk van Cruise en Kidman is prima. Het plot is ook zeker de moeite waard. De scènes in het landhuis zijn uitstekend gefilmd, met goed aangeklede sets, en het gebruik van de maskers werkt ook erg goed om het mysterie te vergroten.

Ik ben niet bepaald fan van Tom Cruise. Toen ik de film vroeger voor het eerst zag, was ik ook niet bepaald een liefhebber van Kubricks films. Ik heb ze wat leren waarderen, al zullen dat nooit mijn favorieten zijn. Maar met die vooroordelen begon ik al negatief aan Eyes Wide Shut. Tijd voor een herziening dus.

Eyes Wide Shut werd het afscheid van Kubrick, 12 jaar na zijn vorige film Full Metal Jacket. En ook al ben ik geen liefhebber van zijn films, zie ik wel dat hij een eigen opvallende stijl heeft die voor mooie dingen zorgt. En de invloed op andere regisseurs. Maar een film is meer dan dat natuurlijk (voor mij toch).

De film toont een koppel dat alles heeft. Gelukkig getrouwd, voldoende rijkdom, een lieve dochter, ... Maar ietwat in een sleur terecht gekomen. En dat leidt tot fantasie. Bij de vrouw gaat dat vooral in haar dromen. De man gaat letterlijk fysiek op zoek naar iets wat spannender is dan sex met zijn eigen vrouw. Beiden leven kort in een droomwereld.

Eigenlijk een film over relatieproblemen dus, maar dan met een vleugje erotiek en mysterie erover. Het resultaat is een soms fragmentarische film met enkele mooie scènes. De film is soms wel wat gedateerd. Maar toch is deze kijkbeurt me beter bevallen. Cruise en Kidman blijven arrogant overkomen en ook hier zorgt Kubrick voor mij voor wisselende waardering.

De laatste film van grootmeester Stanley Kubrick, en ook de laatste post-1960 film die ik nog moest zien van hem. Ondanks de relatief minder lyrische kritieken ging ik er met hoge verwachtingen in, en die werden voor mij absoluut waargemaakt. Misschien voor mij persoonlijk zelfs wel een top 4-Kubrick.

Eyes Wide Shut is op visueel vlak Kubrick op de toppen van z'n kunnen, en dat zegt natuurlijk heel wat met zo een oeuvre. Vanaf de eerste scène word je onderdompeld in een mooi warm kleurgebruik (contrasterend met het bijna altijd aanwezige koele blauw), en dat prachtige kleurgebruik en de geperfectioneerde beelden blijven 160 minuten aanwezig. Heerlijk lange en trage scènes ook. Er zit weinig forward drive in, het plot is veeleer intuïtief of gevoelsmatig, maar dat creëert net de hypnotiserende en beklijvende sfeer die mijn aandacht en fascinatie tot de aftiteling vasthield. Het eerste anderhalf uur is wel beter dan het laatste uur, en het onbetwiste hoogtepunt van de film is de lange scène in het landhuis. Surreële sfeer, geluid, beeld, opgebouwde spanning; het komt in deze scène tot een wervelend hoogtepunt. De orgie-scènes zijn nog redelijk mild en smaakvol in beeld gebracht, maar dragen wel bij aan het bijna absurdistische karakter van deze momenten. Je kijkt praktisch in hypnose tot Bill het landhuis verlaat en de dag weer aanbreekt. Dit hele stuk moet met gemak eén van de beste scènes zijn uit Kubrick's volledige carrière, op elk vlak. Het uur daarna haalt dit niveau niet meer, maar de spanning blijft er wel subtiel inzitten, voornamelijk door de erg effectieve muzieknoten. De verklaring op het einde dat de 'sekte' Bill slechts angst wilde aanjagen, en helemaal niet zo luguber is, wel, daar zou ik eigenlijk nog niet zo zeker van zijn. Er wordt in ieder geval genoeg ruimte opengelaten om dat in twijfel te trekken. Die uitleg aanvaarden zonder erover na te denken is natuurlijk wel het makkelijkste wat de kijker kan doen, net zoals dat het makkelijkste is voor Bill.

Daarbuiten om biedt Eyes Wide Shut ook nog veel ander interessant denkvoer; over het onbewuste en de droom en het effect daarvan op het verhaal zou ik nog wel een paragraafje kunnen vullen, evenals over het interessante thema van seksuele frustratie en jaloezie. Cruise en Kidman (die in feite een verrassend kleine, maar wel effectieve, rol heeft) doen het beide ook erg goed, maar het sterkste punt ligt echt wel bij het visuele aspect en de hypnotiserende sfeer die daar door wordt opgewekt. Op dat vlak heeft Kubrick zichzelf voor een laatste keer toch nog overtroffen.

4.5*

Wat een ge-wel-di-ge film is dit.

Een van de betere van Cruise met zijn ex. Heerlijke sfeer ook. Top!

9/10

Opnieuw bekeken, nu 10 jaar na de tweede maal.

En nu wel weer iets minder tevreden, dus wederom een halve ster minder

Kubricks erfenis die zich niet gemakkelijk laat vangen, ik hou wel van een wazige dubbelzinnige film, ook zeker van Kubrick in die zin, toch blijft Eyes Wide Shut een fenomeen die ten onder lijkt te gaan aan ongrijpbaarheid en verwachtingen.

Onder het motto: iedereen knijpt de kat in het donker, doet Alice een voor Bill nogal schokkende biecht. Samen met een soort dubbelzinnigheid ontstaat meteen de vraag, is Bill nu zo naïef of is Alice anders dan ze zich voordoet. Een roerige nacht ontstaat daarna, waar Bill met grootse plannen verschillende obscure plekken aandoet geplaagd door het beeld van zijn vrouw met een ander. Echter, in plaats van 'bevrediging' komt Bill in een erg mysterieuze wereld waar niets lijkt wat het is en achter de meeste schijn en spanning bittere teleurstelling en nuchterheid schuilt.

Waar gaat Eyes Wide Shut nu eigenlijk om? Iets dat niet heel duidelijk wordt. Is het de ontdekkingstocht van Bill, aangewakkerd door het verhaal van zijn vrouw, zelf toch opeens een zucht naar overspel en spanning krijgt? Een psychologische reis langs duistere kiertjes en hoekjes van de menselijke geest waar dierlijke begeerte en duistere fantasieën zorgvuldig zijn verstopt? Een reis die hem niet bepaald in de koude kleren gaat zitten. Of is het de tweespalt tussen fantasie en realiteit? Die avond in het donker alles spannend en mooi, de volgende dag juist een grauw soort ontnuchtering en de conclusie dat onder dat beetje glans een treurige dofheid zit. De tweespalt kan ook terug gevonden worden in het spreekwoordelijke dragen van een masker. Bill dacht zijn vrouw te kennen maar had geen idee wat er onderhuids speelde. Iets wat ook geïnterpreteerd kan worden als een vals gezicht. Het gezicht dat we richting de buitenwereld presenteren en de ware innerlijke gedachten, wensen en lusten. Een tweedeling die ook te vinden is in enerzijds de ontboezeming van Claire, maar van de andere kant weer de schaamte vanwege de droom, of juist de onwetendheid en daarna zoektocht van Bill. Wat wel duidelijk is dat beide ondanks de wens en lust gebukt gaan onder wroeging en geweten. Het verstand wint van het dierlijke...en uiteindelijk blijken Claire en Bill slechts een doorsnee stel die een hobbel overwinnen.

Interessante thematiek en filosofie, toch slaat de film nergens helemaal aan, iets dat deels komt door Cruise die nergens echt in de rol lijkt te zitten. Daarnaast is er wel wat een onderhuids spanning van het keurslijf en de drang te ontsnappen, vooral vlak na de biecht, toch kakt die vreselijk in, en vooral in The Mansion waar het zou moeten zinderen van de spanning, verzakt de film in een soort karikatuur met de nodige soft porno beelden die eerder puberaal aanvoelen dan spannend of erotisch.

Eyes Wide Shut lijkt vooral daarmee een nalatenschap van Kubrick dit in nevelen gehuld blijft en vooral ongrijpbaar. Alles heeft twee gezichten, zo wellicht ook dat het meer moet voorstellen dan het werkelijk is. Van de baas zelf zullen veel helaas geen uitleg meer krijgen.

Tijdje niet meer gezien ook al omdat de blu ray transfer niet een van de beste is. Een beetje zoals Home Alone was, maar die heeft een fantastische 4K transfer gekregen. Zodoende is Eyes Wide Shut nog steeds in een matige transfer. Weinig ruis en geen oneffenheden van strepen of stipjes dat wel, maar de kleuren zijn veelal verzadigd en bleek. Vooral binnen en met name het eerste uur. De kerstbomen zien er niet uit! Buiten is de film nog vrij mooi te noemen. Geluid is goed maar niet uitzonderlijk.

Afijn het was het laatste werkje van Stanley Kubrick die tijdens de film helaas overleed. Zodoende is er nog al wat geknutseld aan de film die veel te lang duurt. Vooral het eerste uur is tergend traag! Daar had een half uur vanaf gemogen. Om in de sfeertermen te komen. Het voorspel was lang en saai, het hoogtepunt was boeiend en redelijk onderhoudend en het naspel ging langzaam uit waarin alles min of meer duidelijk werd. In zekere zin zit er ook een vorm van humor in. Neem nu die maffe vent in die kostuumwinkel, maar ook shockerend. Een ding van de film was mij niet geheel duidelijk. De droom van Nicole Kidman dat ze vele mannen aan het neuken was. Wist zij iets wat hij niet wist? Dat kwam er bij mij niet helemaal uit. Voor de rest was alles duidelijk en blijft het toch een hele aparte film. Nu nog op een mooie 4K transfer zetten!!!

Film 3.5

Beeld 3.0

Geluid 3.5

Extra's 5.0