Femme Fatale (2002)

Een film die het niet moet hebben van het verhaal want dat stelt toch niet zo heel veel voor. Bij thriller denk je al gauw aan schokkende of enge beelden maar daar is ook niet echt sprake van. Het zit wel allemaal erg mysterieus in elkaar.

De beginscene is gelijk de mooiste maar op zo'n manier gedaan dat je de rest van de film ook wel wilt bekijken. Het genre misdaad/thriller is nou niet bepaald mijn genre. En hoewel de film wisselend is, worden de erotische en mysterieuze beelden toch technisch goed in beeld gebracht. Ik vind hem inhoudelijk wel minder dan The Black Dahlia (2006) maar even goed toch ook een interessante film. 3.0.

Is De Palma nog wel in staat om nog éénmaal iedereen te verbazen? 2.50 (2.40)

De carriere van Brian De Palma is na Mission Impossible in een impasse geraakt, waar deze prent niet of nauwelijks verandering in brengt. De Palma heeft de pech dat zijn werkje onbegrepen wordt, maar dat roept hij min of meer over zichzelf af. De plottwist is een enorme deceptie, wat het slotakkoord in één keer tot een standaard formule filmpje degradeert, misschien nog wel erger. Het pakt niet lekker en overtuigend uit, al doet De Palma nog zo zijn best om tal van details in zijn film te stoppen, die de prent interessant maken om nog eens te herzien; daarbij niet de vraag in acht nemend of het publiek daar nog toe bereid is na de anti-climax. Romijn acteert soms wat overdreven en van Banderas is ook al niet echt veel vernomen de laatste jaren, hetgeen boekdelen spreekt voor Femme Fatale.

Prima thriller die blijft boeien, ook verrassende wendingen hierin.

Sub-topper

Geen goede thriller. Helemaal niet spannend, eerder slaapverwekkend. Die roof in het begin is lachwekkend gewoonweg. Maar misschien dat de kinderachtige tussenmuziek daar ook wat voor zorgde.

Lachwekkend,maar geniaal gefilmd.Na 20 minuten begrip je niet waarom deze film zo'n slechte reputatie heeft...maar dan komt de twist(volslagen idioot) en begint de ellende.Toch nog 2* vanwege de hier en daar geweldige shots en natuurlijk vanwege Rebecca(haar lichaam natuurlijk,niet haar acteerwanprestatie)en Rie(idem dito).

Onbegrijpelijk dat namen als DePalma en Banderas hier achter zitten. De film is vrij futloos en wil maar niet echt van start gaan. Als je in een auto zit die maximum 50 km/u wil rijden. Nochtans heeft de film een verhaal waar je wat mee kan doen en een mooie leading lady, maar de acteurs rijden op automatische piloot en het geheel is vrij grijs. Goed voor een keer te zien, maar toch jammer dat er niet meer van gekomen is.

Een cinematografisch rommeltje. Zelfs met een matig acterende Romijn, die overigens wel beter kan, lijkt het allemaal wat amateuristisch. De beeldkwaliteit laat je zien dat het echter om een serieuze film gaat. Een juffrouw die zich moeiteloos laat ontdoen van een fortuin aan sieraden spoort niet helemaal met een eventuele werkelijkheid.

Met de mogelijkheden die de Palma heeft en de beschikbare ingrediënten had hij wel wel iets beters kunnen maken.

Rebecca Romijn

Vreemd ongebalanceerde film.

Prachtige beelden, perfect camerawerk, maar een raar verhaal. Te ingewikkeld, en toch ook weer niet. Rebecca Romijn is op zich niet slecht aan het acteren - daar mislukt deze film echt niet door. Antonio Banderas kan je evengoed verwijten dat hij een slechte acteur is in deze film, hij doet wat hij altijd doet - dus acteert hij wel? En Peter Coyote is dan de enig overgebleven "echte" acteur nog, maar heeft maar een heel klein rolletje. Bij elkaar geteld komt geen van de hoofdrollen echt los... komt dat door het zwakke verhaal, door het prutserige spelen?

Maar de al genoemde beelden maken een hoop goed. Wat ik leuk gedaan vind is de truc van de diamant in de vrachtwagen - ook al mist er het stukje van het verhaal van de chauffeur. Maar nog steeds ook jammer van de truc met het verhaal in het verhaal - dat kost de film zeker een vol punt.

De Palma hier weer flink bezig zoals in z'n vroegere tijd.

En waar Hitchcock de boel bewust niet te veel vol stopte met verassingen gooit De Palma er de één na de andere tegenaan: The Fury, Dressed To Kill, Sisters, Body Double ... dat werk!!

Lijkt eigenlijk behoorlijk veel op de plots uit de jaren zeventig Giallo-films (waarvan Dario Argento de bekendste regisseur is).

Persoonlijk zie ik dit nog liever dan De Palma's grotere publieksfilms als Scarface of The Untouchables (beiden natuurlijk ook prima te pruimen).

Stylisch De Palma (en ik heb een zwak voor deze regisseur) waar het grote publiek te weinig van snapt omdat het teveel afwijkt van de straight-forward-Hollywood-film: nou ja lekker zelf weten but I like!!

Alleen de openingsscene is al zo mooi, in de hotelkamer. Je zou de hele film daarna óók kunnen zien als een droom. Ze valt in slaap tijdens het kijken van die film...

Aardige thriller waarvan de titel absoluut van toepassing is op het hoofdpersonage. Ondanks de intrigerende en veelbelovende openings-sequentie van zo'n 20 minuten, schiet het verhaaltechnisch wat te kort. Vooral als tegen het einde de oldest trick in the book wordt toegepast als blijkt dat het allemaal een toekomstdroom was van het hoofdpersonage. Maar er zitten zeker een aantal mooie, lange scenes à la Brian De Palma tussen waarin niet wordt gesproken en die bijna hypnotiserend werken. Rebecca Romijn doet het verder goed in een sexy rol, maar Antonio Banderas is niet helemaal op zijn plek hier.

Speciale film met een bloedmooie Rebecca Romijn in de hoofdrol die als een soort van zwarte weduwe alle mannen die haar pad kruisen in het verderf stort. Origineel gevonden einde en veel leuke twists.

Misschien wel de enige keer in mijn filmkijkende leven dat ik niet brakend wegloop bij een "ha ha ik heb je, eigenlijk was het allemaal maar een droom!"-twist, vermoedelijk omdat het geen BOE!-scène is maar De Palma er juist een heel functioneel gebruik van maakt. Hoewel ik deze man altijd heb gevolgd omdat hij nou eenmaal lid is van een "niet oninteressant" clubje (Coppola, Lucas, Spielberg, Scorsese, Milius, Schrader) ben ik nooit echt een fan van hem geworden, maar dit is een fascinerende stijloefening, een soort staalkaart van al zijn eigenschappen als filmmaker, the cinema of Brian de Palma.

Alle "aanwijzingen" gezien, Roger? Die maken een herziening ook zeer de moeite waard.

Nee, helaas. De eerste keer dat ik deze film zag was een jaar of twee geleden op TV, dus nu ik hem zojuist voor een tweede keer heb gezien was hij weer zó "nieuw" voor me dat ik meer op de plot dan op de aanwijzingen heb gelet. Met andere woorden, ik zal er binnenkort een derde keer aan moeten geloven, en dat is uiteraard geen straf, net zoals je bij Vanilla sky ook pas de tweede keer de "clues" kan oppikken (ik althans wel).

Overigens, na het bekijken van deze film heb ik zoals altijd gelezen wat mijn drie "vaste" internet-recensenten er van vonden. Eén van hen, Roger Ebert, schreef dat hij niet meer zo'n plezier had gehad bij het proberen te voorspellen hoe een film verder zou gaan sinds Mulholland Drive, en een ander (de dienstdoende recensent van dvdverdict.com) vond ook al dat Femme fatale vol zat met toespelingen (als je "heavily referenced" zo mag vertalen) op Mulholland Drive. Ik zie dat die film op de tweede plaats in jouw top-10 staat; had jij die verwijzingen ook gezien?

Dat had ik pas gezien toen ik erover had gelezen, de films zijn voor mij qua sfeer vooral erg anders, dus ik leg ze niet echt naast elkaar neer. Maar de overeenkomsten zijn er idd. De Palma is natuurlijk altijd hevig geïnspireerd door van heel veel andere films.

Let maar eens op al het water, bij herziening

Ja, hij werd natuurlijk beroemd (of berucht) door al z'n Hitchcock-quotes (ik weet nog hoe lyrisch iedereen indertijd was over Dressed to kill, terwijl ik alleen maar dacht: jongens, dat is toch gewoon Psycho revisited?). Toevallig heb ik laatst Obsession weer eens bekeken, terwijl ik vlak daarvóór Vertigo voor de zoveelste maal had gezien (ik ben een groot Hitchcock-liefhebber), en toen viel me pas op dat Obsession eigenlijk niet zozeer "geïnspireerd door Vertigo" is alswel gewoon een variant erop. En in Sakamoto's soundtrack voor Femme fatale hoor ik dan ook weer Bernard Herrmann-achtige thema's...

Let maar eens op al het water, bij herziening

Weet nog niet wanneer, maar zal ik zeker doen, dank voor de tip!

Deze film van De Palma moest het van mij helemaal hebben van het prachtige camerawerk, de mooie vrouwen waaronder Rebecca en enkele zeer mooie erotische scènes, vooral die scène in het begin, voor mij tevens ook het hoogtepunt van deze film. Over wat daarna volgde ben ik wat minder te spreken. Na de prachtige 20 minuten durende openingsscène zakte de film toch behoorlijk in, het wilde niet echt boeiend worden. Ik ben van De Palma beter gewend. Toch wil ik deze film een nieuwe kans geven, het bekijken van zo'n film op een commerciële zender (Net 5) werkt nu eenmaal niet in het voordeel.

3,0*

Een goede thriller film...

Echt spannend verhaal...

Uitstekend acteerwerk...

Bekende acteurs Antonio Banderas, Peter Coyote en

Gregg Henry...

Mooi HD kwaliteit...

Perfect achtergrond muziek (Dolby Digital)...

Warrig B filmpje.

Geinige nonsens.

Van dit soort nonsens kan ik niet genoeg krijgen .

Surrealistische slagroom.

Regisseur De Palma doet doorgaans niet aan echt kijkersbedrog. Het deed zijn grote voorbeeld Hitchcock eenmalig behoorlijk over zichzelf struikelen, maar ook dit voorbeeld deed volgen. En zo zet De Palma zijn kijker bewust op het verkeerde spoor in een zeer stijlvolle en vermakelijke thriller.

De oplettende kijker zal alle verwijzingen en overal opduikende karakters nog kunnen aanzien als voorbodes op eventuele uitwijkbases voor de regisseur. Of desnoods als ordinaire goofs. Niets is echter minder waar, want de filmmaker houdt de touwtjes stevig in handen.

En zo schudt De Palma alle twijfelaars wakker met een twist, die iedereen die wegdroomde bij de beeldschone Romijn en dit geniaal in elkaar gestoken verhaal de overgebleven vragen doet beantwoorden. De puzzel in het eindshot is de kers op deze surrealistische slagroom.

Meesterwerk.

Het begon veelbelovend met een diamantenroof die een beetje weg had van Mission Impossible. De lesbische scene op het toilet was ook heel goed neergezet. Alles zag er gelikt uit en zat goed in elkaar. Er werd een goede spanning opgebouwd maar helaas weet men deze spanning de rest van film niet vol te houden. Waarom weet ik eigenlijk niet want er gebeurd genoeg maar het kon me allemaal veel minder boeien.

Verder vind ik Romijn wel leuk om naar te kijken en vind ik het een hele mooie vrouw maar in deze film is ze een gekunstelde koele kikker waar weinig uitstraling vanaf komt. Ze probeert wel heel stoer en sexy over te komen maar ik kon er eigenlijk niks mee.

Daarbij opgeteld vond ik Banderas ook ongelovelijk saai. Hij moet een hoofdrol spelen maar zet hem op een wijze neer dat het meer een b-rol is geworden. Totaal niet interessant.

Toegegeven, het verhaal zat zeker goed in elkaar met diverse plottwist maar ik vond het redelijk saai weergegeven. Heel jammer.

Brian De Palma leek, na Dressed to Kill en Obsession, wederom een hommage aan Hitchcock hebben willen maken. De bekende ingrediënten van deze erotische thriller (in neo noir stijl) waren dan ook: een koele blondine (femme fatale), een hoofdpersoon die toevallig in een verwarrende situatie terecht kwam en een verrassend plot. Visueel zag het er allemaal goed uit, maar het verhaal zelf was helaas aan de zwakke, banale kant.

Zeer onderschatte film van de Palma, een bekroning van zijn vroege periode (Sisters, Obsession,

Dressed to kill, body double). Plot is niet de essentie van dit technisch hoogstandje. Het gaat hier

om het zien en herkennen van terugkerende beeldmotieven: het water( al in de presentatie van de

film in Cannes) en vooral overbelichting. Komt dicht bij bepaald werk van Lynch, maar stukken

makkelijker te vatten. Film om vele keren te zien

Nog eens herbekeken, daar ik de film in mijn collectie heb opgenomen.

Blijf bij mijn eerste mening, dat het toch een prima film is, hoewel Rebecca Romijn alle aandacht op zich haalt.