Femme Fatale (2002)

de gast van sneakpoint was op vakantie, dus weer eens een "echte" sneak. Verwachtte Sum of All Fears, maar deze wilde ik ook graag zien...

Vond de film niet echt vaag of ingewikkeld. Erg sterk begin, werd later wat minder. Wel constant errug stijlvol gefilmd. Einde was wel aardig, niet zo spectaculair als De Palma (denk ik) bedoeld had, maar goed...

3 sterren

opvallend trouwens dat ze in Frankrijk in 2008 weer teruggestapt zijn op de Franc

Leuker dan ik gedacht had. Mijn hoge verwachtingen voor deze film waren al erg gedaald door de vele slechte rescencies over de film, maar deze film viel me zeker niet tegen. De openings scene in Cannes is heel erg goed, na verloop van tijd zakt de film een beetje in, maar de laatste scene maakt het voor mij wel weer goed. Dan even over de cast: Rebecca Romijn-Stamos is een bloedmooie vrouw, maar toch geen goeie actrice. Ook Antonio Banderas kon niets doen om het niveau een beetje op te krikken. Maar al met al toch 3*.

Wederom weer een intrigerende film van De Palma. De laatste zoveel jaar ging hij wat meer op de ontypische tour (Mission To Mars, overigens ook totaal niet slecht). Snake Eyes bracht hem weer waar hij hoorde en voor het eerst met Sakamoto als componist. Met Femme Fatale weer de twee samen. Het eerste wat opvalt is gelijk hoe goed de muziek en de beelden wel niet samengaan, het vormde, hoe toepasselijk ook, een dromerige sfeer. Henry is eindelijk weer eens van de partij, Coyote viel mij eindelijk weer eens op. Van mij mogen dit soort films ieder jaar door de man worden geregisseerd. Trouwens: de deja
poster hoe mooi ook gebruikt zeg 4 sterren

Wat tegenwoordig al niet door moet gaan voor een visueel mooie film.

Saai wegkijk voer dat enkel gered wordt door wat erotische acties. Want mooie lichamen genoeg in deze film. En dan heb ik het nog vooral over Stamos' lesbisch vriendinnetje, Mevrouw Stamos zelf heeft een nogal ... matig hoofd zeg maar.

Verder allemaal flauw en voorgekauwd, met een werkelijk trieste plottwist en een al helemaal debiel einde. 1* voor de vermakelijkheid, en nog een halve voor wat stijlvol vrouw en camerawerk.

1.5*

Het begin is best goed met de erotische getinte diamanten roof. Maar zodra dat voorbij is, is de film het aankijken nauwelijks meer waard (Antonio Banderas speelde zeer waardeloos) Ik zou zeggen kijk de eerste 20 minuten en zet dan de film af.

Onbegrijpelijk dat namen als DePalma en Banderas hier achter zitten. De film is vrij futloos en wil maar niet echt van start gaan. Als je in een auto zit die maximum 50 km/u wil rijden. Nochtans heeft de film een verhaal waar je wat mee kan doen en een mooie leading lady, maar de acteurs rijden op automatische piloot en het geheel is vrij grijs. Goed voor een keer te zien, maar toch jammer dat er niet meer van gekomen is.

Vreemd ongebalanceerde film.

Prachtige beelden, perfect camerawerk, maar een raar verhaal. Te ingewikkeld, en toch ook weer niet. Rebecca Romijn is op zich niet slecht aan het acteren - daar mislukt deze film echt niet door. Antonio Banderas kan je evengoed verwijten dat hij een slechte acteur is in deze film, hij doet wat hij altijd doet - dus acteert hij wel? En Peter Coyote is dan de enig overgebleven "echte" acteur nog, maar heeft maar een heel klein rolletje. Bij elkaar geteld komt geen van de hoofdrollen echt los... komt dat door het zwakke verhaal, door het prutserige spelen?

Maar de al genoemde beelden maken een hoop goed. Wat ik leuk gedaan vind is de truc van de diamant in de vrachtwagen - ook al mist er het stukje van het verhaal van de chauffeur. Maar nog steeds ook jammer van de truc met het verhaal in het verhaal - dat kost de film zeker een vol punt.

De Palma hier weer flink bezig zoals in z'n vroegere tijd.

En waar Hitchcock de boel bewust niet te veel vol stopte met verassingen gooit De Palma er de één na de andere tegenaan: The Fury, Dressed To Kill, Sisters, Body Double ... dat werk!!

Lijkt eigenlijk behoorlijk veel op de plots uit de jaren zeventig Giallo-films (waarvan Dario Argento de bekendste regisseur is).

Persoonlijk zie ik dit nog liever dan De Palma's grotere publieksfilms als Scarface of The Untouchables (beiden natuurlijk ook prima te pruimen).

Stylisch De Palma (en ik heb een zwak voor deze regisseur) waar het grote publiek te weinig van snapt omdat het teveel afwijkt van de straight-forward-Hollywood-film: nou ja lekker zelf weten but I like!!

Aardige thriller waarvan de titel absoluut van toepassing is op het hoofdpersonage. Ondanks de intrigerende en veelbelovende openings-sequentie van zo'n 20 minuten, schiet het verhaaltechnisch wat te kort. Vooral als tegen het einde de oldest trick in the book wordt toegepast als blijkt dat het allemaal een toekomstdroom was van het hoofdpersonage. Maar er zitten zeker een aantal mooie, lange scenes à la Brian De Palma tussen waarin niet wordt gesproken en die bijna hypnotiserend werken. Rebecca Romijn doet het verder goed in een sexy rol, maar Antonio Banderas is niet helemaal op zijn plek hier.

Deze film van De Palma moest het van mij helemaal hebben van het prachtige camerawerk, de mooie vrouwen waaronder Rebecca en enkele zeer mooie erotische scènes, vooral die scène in het begin, voor mij tevens ook het hoogtepunt van deze film. Over wat daarna volgde ben ik wat minder te spreken. Na de prachtige 20 minuten durende openingsscène zakte de film toch behoorlijk in, het wilde niet echt boeiend worden. Ik ben van De Palma beter gewend. Toch wil ik deze film een nieuwe kans geven, het bekijken van zo'n film op een commerciële zender (Net 5) werkt nu eenmaal niet in het voordeel.

3,0*

Een goede thriller film...

Echt spannend verhaal...

Uitstekend acteerwerk...

Bekende acteurs Antonio Banderas, Peter Coyote en

Gregg Henry...

Mooi HD kwaliteit...

Perfect achtergrond muziek (Dolby Digital)...

Surrealistische slagroom.

Regisseur De Palma doet doorgaans niet aan echt kijkersbedrog. Het deed zijn grote voorbeeld Hitchcock eenmalig behoorlijk over zichzelf struikelen, maar ook dit voorbeeld deed volgen. En zo zet De Palma zijn kijker bewust op het verkeerde spoor in een zeer stijlvolle en vermakelijke thriller.

De oplettende kijker zal alle verwijzingen en overal opduikende karakters nog kunnen aanzien als voorbodes op eventuele uitwijkbases voor de regisseur. Of desnoods als ordinaire goofs. Niets is echter minder waar, want de filmmaker houdt de touwtjes stevig in handen.

En zo schudt De Palma alle twijfelaars wakker met een twist, die iedereen die wegdroomde bij de beeldschone Romijn en dit geniaal in elkaar gestoken verhaal de overgebleven vragen doet beantwoorden. De puzzel in het eindshot is de kers op deze surrealistische slagroom.

Meesterwerk.

Het begon veelbelovend met een diamantenroof die een beetje weg had van Mission Impossible. De lesbische scene op het toilet was ook heel goed neergezet. Alles zag er gelikt uit en zat goed in elkaar. Er werd een goede spanning opgebouwd maar helaas weet men deze spanning de rest van film niet vol te houden. Waarom weet ik eigenlijk niet want er gebeurd genoeg maar het kon me allemaal veel minder boeien.

Verder vind ik Romijn wel leuk om naar te kijken en vind ik het een hele mooie vrouw maar in deze film is ze een gekunstelde koele kikker waar weinig uitstraling vanaf komt. Ze probeert wel heel stoer en sexy over te komen maar ik kon er eigenlijk niks mee.

Daarbij opgeteld vond ik Banderas ook ongelovelijk saai. Hij moet een hoofdrol spelen maar zet hem op een wijze neer dat het meer een b-rol is geworden. Totaal niet interessant.

Toegegeven, het verhaal zat zeker goed in elkaar met diverse plottwist maar ik vond het redelijk saai weergegeven. Heel jammer.

Zeer onderschatte film van de Palma, een bekroning van zijn vroege periode (Sisters, Obsession,

Dressed to kill, body double). Plot is niet de essentie van dit technisch hoogstandje. Het gaat hier

om het zien en herkennen van terugkerende beeldmotieven: het water( al in de presentatie van de

film in Cannes) en vooral overbelichting. Komt dicht bij bepaald werk van Lynch, maar stukken

makkelijker te vatten. Film om vele keren te zien

Nog eens herbekeken, daar ik de film in mijn collectie heb opgenomen.

Blijf bij mijn eerste mening, dat het toch een prima film is, hoewel Rebecca Romijn alle aandacht op zich haalt.

Femme Fatale is een film zoals ik ze graag zie, een thriller/mystery met een erotisch, zwoel sfeertje en een heerlijke twist waarin de femme fatale krijgt wat ze verdient. De film kent een beetje naakt en een heerlijke striptease. Typisch wat je van een De Palma film kan verwachten dus. Als je niet in de sfeer zit heb je bij De Palma meestal last van langdradigheid, maar in deze film zat ik wederom te genieten. Na de indrukwekkende openingsscène zakt het verhaal helaas een beetje in, maar slecht wordt het nergens. De muziek weet dan ook weer knap de aandacht vast te houden.

Femme Fatale eindigt een beetje atypisch tov een standaard neo-noir aangezien Rebecca Romijn hier droomde wat haar toekomst zou zijn als ze het leven overnam van haar dubbelgangster.. Het plot doet van ver wat denken aan Mulholland Drive maar ik zou de vergelijking verder toch niet echt gaan maken. De moraal en thematiek van het verhaal is daar toch anders. Voor mij is Femme Fatale duidelijke neo-noir denk ook maar aan de Venetiaanse blinden, de man die in de val lijkt te trappen van de femme fatale (of toch niet? ), vaak wat donker gefilmd en een aantal plottwists.
Heerlijk want zo zie je ze niet vaak meer.

De films van Brian de Palma hebben naar mijn smaak in de loop van de jaren heel erg aan kwaliteit ingeboet. Dit onzinnige misdaadmysterie is daar een voorbeeld van, de blote borsten van Rie Rasmussen ten spijt. Het thrillerelement is ver te zoeken. En dat playmate Rebecca Romijn gespeend is van acteertalent, wist ik al langer. Niet alleen zij, ook De Palma toont in deze film zijn meest zuinige kant.

De synopsis hierboven slaat trouwens ook nergens op. Die is geschreven door iemand, die de film niet gezien heeft (een "de klok en de klepel"-verhaal).

Werd in 2002 afgedaan als een matige film van een regisseur op zijn retour, maar won daarna aan reputatie. Zoals wel meer bij DePalma is hij ook hier driftig aan citeren. Vooral film noir ditmaal. In het begin van de film zie je zelfs letterlijk beelden van Romijn-Stamos die naar Double Idemnitiy zit te kijken. De titel is een van de beroemde veel voorkomende noir-archetypen en zelfs de grote plottwist verwijst weer naar een andere noir. Het begin is lekker spectaculair en fraai opgebouwd. Maar zoals vaker bij DePalma blijkt het meer een stijloefening dan een geloofwaardige film en het is eigenlijk bijna altijd een beetje sleazy. Maar zo stijlvol sleazy dat hij er makkelijk mee wegkomt. Met her en der duizelingwekkend camerawerk. Ook met de plottwist was bijna niemand weggekomen. Maar DePalma geeft de film een voor zijn doen haast filosofisch laagje mee. Ineens blijkt de film te gaan over verlossing. En dat komt nogal onverwacht en geeft meer stof tot nadenken dan gebruikelijk bij een film van DePalma. Niks mis mee.

De vergeten film van De Palma. Is zelfs een grote stijloefening in het neo-noir genre. De camera-uitvoering is speels en creatief met o.a. splitscreens, het versmelten van actualiteit en fictie, verwijzingen naar noir klassiekers, een POV-camerawerk, etc. Geen wonder dat de film hoger beoordeeld wordt door cinefielen dan bij het doorsnee-publiek.

Het eerste half uur met de lange intro-scène op het festival van Cannes is van een erg hoog niveau, dat helaas niet volgehouden wordt. Eén van de grote tekortkomingen is Romijn zelf die weliswaar een topmodel is maar het charisma mist voor het vormgeven van een femme-fatale personage in een dergelijke misdaadfilm. De twist op het einde waarin twee tijdslijnen onthuld worden en het lot van enkele details afhangt maakte me ook niet bepaald warm. Maakte de film plots te vergezocht. Wel wat op te merken maar een bijzondere film is het wel.

Als weekenafsluiter aan deze Femme Fatale die ik bij de kringloop al even vaak had laten liggen als gezien had. Nu had ik de film dan toch meegenomen omdat me opgevallen was dat het een Brian De Palma betrof en dat trekt dan toch wel weer. Maar dat De Palma zijn beste tijd reeds ver achter zich liggen heeft werd andermaal bevestigd.

Afijn, Rebecca Romijn dus die als onderdeel van een stel boeven een blauwtje loopt tijdens een opzienbarende diefstal. En eigenlijk is het al tijdens de opening mis die verre van een goede De Palma af staat en eerder in alle flauwheid en nonsens op Hudson Hawk lijkt of iets in die trant. Het vervolg met de vlucht en jacht, omdat men haar verantwoordelijk houdt en vermoed dat ze de buit heeft, lijkt op zich dan weer een beetje te ontwikkelen als een Luc Besson product qua aankleding en karakters maar bereikt natuurlijk nooit dat niveau. Even veer ik op met de verwisseling met Lilly waar ik even een soort van dubbelspel verwacht met een dubbelrol maar dat zit er evenmin in. Het idee daarna dat iedereen haar zoekt vanwege de Heist en het mislukken is nog wel oké maar tegelijkertijd ook vrij mager. Pluspunt is dan natuurlijk nog wel de mooie Romijn zelf en natuurlijk Rie Rasmussen, en zie je toch snel weer de hand van de meester bij de opbouw van zo'n scène waar Veronica onder de vrachtwagen gegooid wordt.

Maar het zijne schaarse momenten in een film die amper uit te zitten is, en ondanks het magere plot cq verhaal nog erg lang is, maar buiten dat is het sneuheid troef. Laure die van het balkon afgesmeten wordt terwijl men de antwoorden over de buit nog niet heeft, logisch. De man en vrouw die haar zonder vragen, ziekenhuis of dokter thuis in bed stoppen alsof ze een griepje heeft terwijl ze van verscheidene verdiepingen hoog viel, ja ook ontzettend logisch. Of dubbelgangster Lilly met haar random gedrag die ook amper raar opkijkt dat de half naakte Laure in haar woonkamer staat, heb ik ook dagelijks. dan de sexscene met de kleren nog aan, zo treurig doe dan geen sexscene. Dan de uiteindelijke clou met het visioen, ach wel ja joh...om nog maar te zwijgen van van de acteerprestaties van Romijn die er heerlijk uitziet hoor, maar acteren kan ze niet zo heel goed in de zin van dat ze haar karakter echt iets mee kan geven. Dan is de film ook nog eens geen moment spannend...

Afijn, het moge duidelijk zijn dat dit niet tot De Palma's beste momenten hoort, sterker nog, ik vond dit heel erg slecht waarop ik dan toch ook altijd nog even kijken wat zoiets als dit gekost mag hebben. En ik moet zeggen dat 30 á 35 miljoen een hele hoop geld is voor zo'n lading prut.