Saving Private Ryan (1998)

“James, earn this... earn it.”

Wat blijft dit toch een waanzinnig mooie oorlogsfilm. Saving Private Ryan is natuurlijk het bekendst geworden om de ongeëvenaarde eerste dertig minuten met de invasie op Omaha Beach en ook bij herziening blijft het indruk maken. Spielberg toont hier een weergaloos staaltje vakmanschap met de invasie die ongelooflijk realistisch is gefilmd. Het is bruut en er wordt niet op een ledemaat meer of minder gekeken maar het is allemaal zo indringend gefilmd dat je op het puntje van je stoel zit en ademloos zit te kijken naar al het visuele geweld.

De film neemt daarna even gas terug om alle personages te introduceren en dat heb ik altijd wel een sterk punt van deze film gevonden. Alle personages worden mooi neergezet en tijdens de ruim tweeënhalfuur dat de film duurt zitten er naast heerlijke actiescènes, ook rustige momenten in waarin je de personages echt leert kennen. Uiteraard is Tom Hanks fantastisch maar ook Edward Burns (Waar is hij gebleven? Geweldig acteur), Barry Pepper, Tom Sizemore, Adam Goldberg, Giovanni Ribisi, Matt Damon en Jeremy Davies zijn allemaal geweldig. Ook de morele vraag hoeveel soldaten je moet opofferen om er één te redden wordt door Spielberg goed uitgewerkt en de standpunten en bezwaren van de verschillende soldaten komen goed naar voren. De actiescènes zijn echt geweldig en het laatste gedeelte met het gevecht om de brug (de opbouw daar naartoe met de muziek van Edith Piaf en daarna de trillende steentjes… Magistraal) blijft genieten. Het is misschien maar een detail maar het geluid van die oude geweren en de aandacht die hieraan is besteedt blijf ik geweldig vinden. Saving Private Ryan is een klassieker en één van de beste (oorlogs)films die ik heb gezien.

Saving Private Ryan

Bij de (nog maar) tweede herziening kan ik nog steeds niet weg met mijn gedachtes dat deze prachtfilm echt in de top hoort van de WWII films. Het meespelend verhaal is niet het enige wat echt goed is in deze film, nee, het begint al in de begin scenes. Een raadsel. Daarna gelijk de oorlog scenes op het strand ook wel Omaha Beach, oef wat zag dit er hard maar ook weer top uit. Meer intel informatie kun je hier vinden: Omaha Beach - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org , harde werkelijkheid maar gelijk met het ondervinden van een ander doel, het zoeken naar Prvt. Ryan.

De film word prachtig geschoten, actie scenes zijn er genoeg maar er zijn ook de nodige stille scenes, die moet je er ook wel eens tussen hebben, hier en daar wat gepraat is ook niks mis mee! De film volgt een groot en goed aantal scenes af waar Steven Spielberg toch wel goed mee overweg kan, en ook zeker na het eind scenes of eind 'battle' word erg mooi gewerkt. De set-up het plan, de schijters maar ook de helden. En achteraf blijven het allemaal helden, ze kwamen toch voor ons. De film heeft zeker vaak mijn aandacht gewekt en ik kan als maar blijven genieten van films zoals dit, verveeld nooit. Super film , met prachtige acteurs en een super fijn verhaal wat erg goed gecombineerd word met het concept. Details zijn er genoeg en je kunt merken dat hier veel tijd, energie en geld in heeft gezeten om toch een pracht van een film te krijgen. Saving Private Ryan is een grote aanrader!

4.5*

"Groeit" in mijn waardering als ik hem terugzie. Je gaat kleinere dingen zien. Eén van de sterkste kanten zijn de gesprekken onderling, o.m. natuurlijk over hoe je de zoektocht moet zien of rechtvaardigen gezien de offers die worden gevraagd. Daarom van 4,5 ster naar 5 ster. Veel acteurs uit deze in 1998 uitgekomen film, zijn later uitgegroeid tot veelgevraagde acteurs. Overigens, wat lijken de jonge en de oude Ryan heel erg op elkaar. Zo erg, dat ik moest kijken of ze Matt Damon niet met veel schminken ouwer hebben doen lijken. Toch wordt de ouwe Ryan gespeeld door de in 2005 overleden Harrison Young. Ten tijde van D-Day was ie 14 jaar.

Ik zag dat ik bij deze film nog geen review geschreven had, dus het moet zeker acht à negen jaar geleden zijn dat ik deze film voor het laatst gezien heb.

Rond vier en vijf mei kijk ik traditiegetrouw een hoop oorlogsfilms dus ik vond dit een perfecte gelegenheid om deze oorlogsknaller van Spielberg weer eens op te zetten.

Want ook al is het jaren geleden dat ik deze film voor het laatst gezien heb, ik wist nog precies hoe de film verliep.

Uiteraard is de beginscène op het strand van Normandië een regelrechte klassieker. Weergaloos gefilmd, woorden schieten hiervoor tekort. Hetzelfde geldt voor de slotscene tijdens de verdediging van de brug. Spielberg bewijst hiermee gewoon een vakman te zijn en gewoon tot de allerbeste regisseurs te behoren.

De scenes tussen deze twee reuzen zorgen ervoor dat de film geen vijf sterren behaald. Nog steeds erg goed, boven de middelmaat uit, maar niet zo memorabel als het begin en einde.

Uiteraard ook nog de cast een groot compliment geven, met Hanks als positieve uitschieter.

Deze oorlogsfilm behoort gewoon tot de allerbeste ooit gemaakt.

4.5* blijven staan.

De film opnieuw bekeken en om eerlijk te zijn , blijft het voor mij toch veruit de beste oorlogsfilm .

Actie super, het in beeld brengen van de gruwel enz.... subliem.

Het verhaal is niet waarheidsgetrouw en gebaseerd op enkele voorvallen die in deze wereldoorlog zijn voor gekomen, maar het is en blijft voor mij toch een zeer sterke oorlogsfilm

Mooi geschoten film. Lekker ruig en bloederig. Veel actie, misschien zelfs iets teveel. Het voelde wel nergens repetitief aan en dat is een zeer groot pluspunt. Ik vond de setting van de brug en ook bij de landing in het begin zeer geschikt. Het komt in oorlog meer aan dan alleen maar schieten. Strategie, elkaar vertrouwen en voor elkaar in de bres springen tellen ook mee. Zo hoort het ook.

Ook prachtige momenten van diepzinnigere praat, normale menselijke gesprekken. Herinneringen aan thuis, aan betere tijden. Mijmerend, contemplerend en vooral een lichtpuntje zoeken in al dat oorlogsgeweld. Hoewel ik geen idee heb of dit waargebeurd is, kan ik het langs de ene kant wel begrijpen maar langs de andere kant vind ik het een wat vreemde missie.

Het einde is ook erg sympathiek, buiten dat laatste beeld. De vlag van Amerika... Why? Komt zo propagandistisch over.

Anyway, van de film zelf wel genoten. Het mist wel iets om echt een meesterwerk te zijn. De terugkomst van Ryan die in de armen van zijn moeder valt of iets in die aard, had de emotionele impact misschien wel groter gemaakt. Het is vooral de emotionele band die ik niet sterk genoeg vond. Al kan dat misschien bij een herziening verbeteren. Net geen 4.5* voor nu.

Eén van de beste films met Tom Hanks. Wat een openingscene op het strand van Normandië, heel realistisch en gruwelijk in beeld gebracht. Het laat je echt zien wat oorlog is, in tegenstelling tot zoveel andere oorlogsfilms. Vele games baseerden zich op deze scene, waaronder Medal of Honor: Frontline als ik mij niet vergis. Tom Hanks laat nog maar eens zien dat hij een goed acteur is en niet enkel een grappige kerel.

Ik had deze film nog nooit gezien dus had ik na lang uitstellen maar besloten om hem maar eens te gaan bekijken. Ik heb er spijt van gehad dat ik hem zo lang heb zitten uitstellen, wat een fantastische film! Het begint direct met indrukwekkende actie op het strand waarbij de lichaamsdelen en het bloed langs je oren vliegen.De hele film blijf je op het puntje van je stoel zitten, heb mij geen minuut verveeld. De introductie van alle personages, ze worden mooi neergezet. Ik had verwacht dat Vin Diesel er wel langer in zal spelen maar kwam achteraf er pas achter dat dit één van zijn eerste films waren. De hele cast doet uit het uitstekend, ik zag heel wat bekende acteurs. Dit vind ik zelf één van de beste oorlogfilms dat ik ooit heb gezien en veroverd daarom ook een plekje in mijn top 10.

Saving Private Ryan (SPR) zag ik enkele malen. Het was intussen alweer een hele poos geleden, maar voor MM wou ik voorbije weekend SPR nog eens herbekijken. SPR is op te delen in 3 delen waarvan het eerste deel op Omaha Beach het meest besproken gedeelte is van de film. Ook deel 3 waarbij de brug wordt verdedigd zit knap in elkaar. En bij herhaling vind ik het tweede gedeelte wat minder en weinig boeiend. Steven Spielberg leverde een klein meesterwerkje af met SVP. De eerste samenwerking met Tom Hanks was een schot in de roos en nadien volgde nog meerdere coalities tussen beide tenoren.

Omaha Beach werd angstaanjagend gruwelijk in beeld gebracht. Alle opinies over gerelateerde oorlogsfilms grijpen graag terug naar dit bijna half uur durende slachtveld (inclusief de inname van de daaropvolgende bunkerstellingen). Zeer terecht overigens want dit is het eerste waaraan men denkt als met SPR in de mond neemt. Bijzonder accuraat en gruwelijk in beeld gebracht, met veel details en precisie. De film is intussen 20 jaar oud en het ziet er visueel nog steeds "prachtig" uit. Sterkste momenten waren voor mij de doffe blik en tijdelijke doofheid van Captain Miller en het moment wanneer hij zijn met bloed/zeewater gevulde helm opzet. Ook de stille scènes onder water afgewisseld met de hel erboven werd mooi weergegeven. Het camerawerk is fenomenaal met de 'hand held (met bloed bespatte) camera'.

Jammer genoeg werd dit eerste half uur niet meer benaderd. Zoals ik al zei is de zoektocht naar private Ryan voor mij althans vrij doelloos/geforceerd en verlies ik me in het verhaal. Ik ervaar geen connectie en mis betrokkenheid (maar dat is persoonlijk). De shots blijven mooi (bvb een aantal keer waarbij de sectie vanuit het maaiveld opdoemt en verder marcheert). Er is wat karakteruitdieping met de verschillende personages en met Uppham heb je een personage die alles behalve de superheld is, integendeel, je zou er zelfs een "lafaard" van kunnen maken (maar of je hem dat kwalijk moet nemen, is een andere zaak). Ook het personage van Captain Miller houdt zich staande en biedt geloofwaardigheid onder zijn manschappen. Fijn ook dat het morele dilemma opspeelt om één (onbeduidende) man te redden door er een tiental levens voor op spel te zetten, werd mooi verweven in de film.

In het laatste deel gaat het actiegeweld opnieuw de hoogte in met een lange strijd met wat zwaarder geschut en een paar tanks. SPR blijft voor zowel Hanks als Spielberg een hoogtepunt in hun carrière en dat wil toch wat zeggen. "Earn this", het waren de laatste woorden van de stervende Captain Miller tegen private Ryan. Twee woorden waar je even kan bij stilstaan, niet alleen hij persoonlijk, maar eigenlijk bij uitbreiding de gehele bevolking die vanonder het juk van de oorlog gehaald werd. Mooi, een dikke 4,0*!

Opnieuw bekeken dit keer via 4K. Het beeld is prachtig en nog meer gedetailleerd. Wel jammer dat ze niet gekozen hebben voor het zgn letterbox. De film vertoont wel filmgrain maar zo wilde Steven Spielberg het kennelijk. Beetje storend is wel het gebruik van de handy cam waardoor alles bij actie nogal schokkerig in beeld komt. De beeldverbeteraar heeft er de handen vol aan. Geluid is subliem maar daarvoor moet je wel Dobly Atmos hebben anders komt het geluid iets minder door.

De film begint met een half uur D day wat voor mij niet had gehoeven in deze film. The longest day heeft dit al perfect in beeld gebracht. Daarnaast ging het meer om een zoektocht naar de laatste van de 4 zoons. De schoonheid van de film komt na een half uur geweld prachtig in beeld, met oogstrelende beelden. De landschappen en dorpen zijn fantastisch in beeld gebracht. Het voelt hoe dan ook authentiek aan. Ook de dialogen zijn prima verzorgd en naast al het leed is er ook veel ruimte voor rust en verdieping. Het drama zit wel diep en enige humor ontbreekt in deze film. De luchtige momenten zijn zelden te zien. Het laatste uur is "genieten" geblazen. Vooral vanuit de toren zijn de shotguns uitstekend in beeld gebracht. De paar laatste minuten met kerkhof hadden voor mij niet gehoeven. Ben nooit zo'n fan van heden en verleden stukjes Gelukkig is het minimaal.

Deel wel een beetje de kritiek dat het geschiedkundig en militaristisch niet altijd even juist wordt weergeven. De volle gesprekken in open lucht in oorlogsgebied trekt de aandacht. En er waren geen verkenners bij de brug. De infanterie kwam gelijk binnen. Tja ongeloofwaardig want zo dom zijn inderdaad die Duitsers niet.

De film blijft niettemin sterk overeind staan. Een mooie klassieker!

De heer Spielberg verstaat de kunst om een verhaal te vertellen. En hoewel ik niet helemaal gepakt ben door deze film werd ik toch geraakt door enkele scènes.

Acteerwerk is goed net als de aankleding. Het geheel begint op een gegeven moment wel wat te slepen. Al met al een onderhoudende film.

Rauw portret van de tweede oorlog. Cinematografisch was ik vooral van de operatie bij Normandië onder de indruk. Met name de stukken waarbij de muziek helemaal wordt weggelaten maakte op mij indruk. Met uitzondering van van soldaten die voor de ogen van de protagonist het leven moeten laten en lichaamsdelen door de rondte vliegen, alle prikkels weggefilterd. Wat een waanzin. Kan ik dan alleen maar denken.

De missie an sich, die toch een beetje als rode draad door het verhaal moest fungeren, deed mij eigenlijk veel minder. Dat een moeder al haar kinderen aan de oorlog kwijtraakte moet denk ik veel vaker voor zijn voorgekomen en was nauwelijks een bijzonderheid, hoe crue dat dan ook mag klinken. Om daar speciaal voor een missie op touw te zetten klinkt allemaal wel erg ver gezocht.

Dat Private Ryan uiteindelijk maar een heel 'goed' leven moest gaan leiden, omdat zij zoveel moeite gedaan hebben om te vinden en hij dat maar terug moest 'verdienen' slaat natuurlijk helemaal nergens op. Hij heeft daar toch ook helemaal niet om gevraagd? Wat toch een beetje de moraal van het verhaal leek te zijn, omdat hiermee erg nadrukkelijk mee wordt geëindigd. Ik had liever gezien dat er wat meer vraagtekens werden gesteld bij de oorlog in zijn algemeen, dan een heroïsch verhaal over hoe het 'goede' uiteindelijk het 'kwade' heeft overwonnen, waar het steeds meer naar toe leek te gaan.

De film weet wat mij betreft Indrukwekkende beelden te bieden, maar mist wel wat diepgang en een boodschap in vergelijking met andere oorlogsklassiekers.

"Keep the sand out of your weapons. Keep those actions clear. I'll see you on the beach!"

Van Saving Private Ryan vond ik de eerste 20 min. zeer realistisch, heel intens en vooral heel erg goed..!

Helaas kakt de film daarna totaal in en veranderd hij in een reclamespotje (promo) voor een mix van G.I. Joe en Mission Impossible. Daarbij druipt natuurlijk de gebruikelijke dosis Amerikaanse propaganda van het beeldscherm af.

Ik zie deze film als een hele grote gemiste kans...

Hier had echt iets veel beters uit kunnen komen!

Eén (bruine) ster voor de spectaculaire eerste 20 min. en het mooie decor...

Hoewel het tweede deel van deze onthutsende Oorlog / Drama film gebukt gaat onder de bekende Steven Spielberg sentimenten, is het eerste deel ongekend heftig. De slachtpartij (duurt ongeveer 25 minuten) van de invasie van Normandië wordt in al zijn gore details uitgelicht. Door de hectische montage en de cameravoering lijkt het alsof je er middenin zit.

Die ervaring weet de rest van de film, waarin een groepje militairen onder leiding van Captain Miller (Tom Hanks) achter vijandelijke linies een soldaat, te weten soldaat Ryan (Matt Damon), moet opsporen, nergens te evenaren. De film kreeg helaas en onterecht niet het "Oscar" beeldje voor beste film, maar Steven Spielberg viel wel in de prijzen voor beste regie.

Wat een goede film zoals het was denk ik, angstig, bang enz.

Omdat de film zo hoog in de populariteitslijstjes staat probeer ik de film altijd een keer te zien als hij op TV komt maar het lukte me niet eerder om de film af te kijken: het is gewoon een oorlogsfilm met non-stop geschiet, dat me snel verveelt, hier en daar een flauw grapje, dat de film nog vervelender maakt, en de premisse voor het verhaal vind ik noch interessant noch geloofwaardig (de film is wel gebaseerd op een waargebeurd verhaal maar in werkelijkheid werd er natuurlijk geen zoektocht naar de overgebleven broer op touw gezet). De film is vreselijk monotoon: zo’n twee uur lang gaat die zoektocht naar Ryan maar door en door terwijl ze met Duitsers blijven vechten. En als ze hem dan hebben gevonden besluiten ze te blijven en samen verder te vechten tegen de Duitsers zodat er nog niets verandert en de film gewoon doorgaat waar het gebleven was! Uiteraard is er een sentimenteel einde met een moraal dat - zoals ik het begrijp - zo’n vreselijke oorlog vol slachtpartijen alleen te rechtvaardigen is als offer voor onze vrijheid en ons opdraagt een goed mens te zijn (dus dat we de vrijheid verantwoordelijk gebruiken).

Misschien dat anderen zo’n oorlogsfilm met drie uur lang schieten en knallen heel opwindend of spannend vinden maar ik kan er niet zo veel mee. Wel zal de film best een realistisch beeld geven van de gruwelijkheid van de oorlog – de film zit vol bloed en gore – waarvoor ik de film wil belonen met een krappe voldoende.

Opnieuw bekeken, ditmaal in 4K met Dolby Atmos. Dat draagt wel bij aan de kijkbeleving.

Het was alweer een tijdje geleden dat ik de film had gezien, maar bepaalde scènes blijven je gewoonweg bij. Met name de openingsscène op Normandië is een sterk staaltje film maken. Hierna zakt de film wat terug in tempo om aan het einde weer groots uit te pakken.

Visueel is Saving Private Ryan één van de beste oorlogsfilms ooit gemaakt. Spielberg laat hier misschien wel zijn beste werk zien als regisseur. Het verhaal is helaas wat minder sterk en ook de karakters zijn niet allemaal even boeiend. Tom Hanks springt er bovenuit als de leider van een groep soldaten en krijgt ook alle ruimte om hier te schitteren. De rest van de cast wordt hierdoor een beetje te zeer naar de achtergrond geduwd.

Niettemin is Saving Private Ryan een filmische kijkervaring, die tegenwoordig terecht wordt gezien als een klassieker!

Prachtige beelden, fantastisch acteerwerk van vooral Hanks en boeiend verhaal. Grote minpunt zijn de dialogen; die zijn erg voorspelbaar en gewoon niet zo realistisch. Dat maakt de personages ook meteen wat minder geloofwaardig, waardoor ik ook minder met ze meevoel dan je zou willen bij zo'n heftig verhaal. De pro- en epiloog hadden van mij ook achterwege mogen blijven; nogal kazig en al te Amerikaans. Al met al een prima film maar gezien de scores hier en op imdb toch een lichte tegenvaller.

Ik kan deze film onderhand wel dromen, deze klassieker blijft boeien elke keer dat ik hem weer zie. Het eerste half uur met de slag om Normandie is naar mijn mening de beste oorlogsscene ooit, zo realistisch en mooi in elkaar gezet. Het verhaal over een groep soldaten die James Ryan, de laatste overlevende zoon van zijn familie op moet sporen is simpel maar effectief. Wat betreft de karakters, elke soldaat in de groep had wel iets, maar uiteindelijk is het vooral Hanks die een mooie rol neer zet als captain Miller, en Sizemore doet het ook erg goed. Ook de score van John Williams is erg mooi. Wat betreft het patriottisme wat ik hier in een paar recensies lag, ik zag het niet, geen van de soldaten geeft iets om de oorlog en gaat het liefst naar huis, het leek mij meer een ode aan de mannen die voor elkaar klaar stonden, in plaats van voor hun vaderland.

Een ontzettend mooie film die vol met indrukwekkende gevechtsscenes zit, met name het begin en het eind, een terechte klassieker, 4,5!

Dit is toch echt een pareltje. Al weer meer dan 20 jaar oud...

Bij herziening vond ik 'm licht tegenvallen. De gigantische D-Day opener is meesterlijk in beeld gezet en als oorlogsfilm moet SPR het van zijn vaak geniale point-of-views hebben. Precies alsof je midden in de actie zit, met alle bijbehorende effecten. Op technisch vlak valt er niks te klagen en als oorlogsfilm klopt hij wel veel genregenoten. Spielberg levert een rauwe brute oorlogsfilm af zoals ik er weinig ken. Hanks nu ook niet zo spectaculair als Cpt Miller; heb hem toch al grotere prestaties zien afleveren (Forrest Gump, Big, Bridge of Spies).

Maar ik heb die reddingsoperatie van Ryan altijd ongeloofwaardig gevonden : waarom tien man inzetten om één soldaat te gaan redden net na D-day? Generaal Marshall vond blijkbaar dat de familie Ryan genoeg zoons had verloren en gunde het hen om die ene zoon naar huis te krijgen. Alsof er geen belangrijker prioriteiten waren één dag na D-day!!! Dit refereert naar de historische Bixby brief die Lincoln destijds stuurde naar een rouwende moeder tijdens de Amerikaanse burgeroorlog.

Maar zeg eerlijk : hoeveel keer heeft een president een dergelijke geste ondernomen in welke oorlog dan ook? In mijn ogen is dit niet meer dan propaganda om te tonen hoe medelevend en empatisch de president wel was met de gewone burger en dan net omdat dit ene geval hem ook toevallig emotioneel kon raken. Wat dan met al die andere honderden en duizenden rouwende moeders en overlevende zoons? Heeft men een ghostwriter onder de arm genomen om hen massaal brieven te sturen? Natuurlijk niet! Wees maar zeker dat de symboliek van de daad belangrijker is dan soldaat Ryan zelf. Filmkriebel zegt : goede oorlogsfilm met vals sentiment.

Nog steeds een van de aller beste en in het rijtje van meest indrukwekkende oorlogs films gemaakt,, blijft een meesterwerk.

Ontroerend en overdonderende film.

Een herkijk van Saving Private Ryan, ach ja, waarom niet en daar schoof mijn 83-jarige vader voor aan die een oorlogskind is en met mij uiteraard de fascinatie en interesse voor de oorlog deelt. En de niet te vermijden discussie ontstond, ingegeven door enkele toplijsten die ik de afgelopen weken zag omtrent de beste oorlogsfilms ooit, en daar prijkte Saving Private Ryan vaak bovenaan, toch wat mij betreft is SPR absoluut niet de beste oorlogsfilm ooit. Leuke herinnering overigens dat ik de film twee keer meepakte in de bios bij uitkomst en mijn kameraad op de terugweg van het tweede bios bezoek geen woord uitkon brengen en niet verder kwam dan' ja.......goh.....ja....ja...jeetje' Hij was totaal flabbergasted. En die uitwerking had SPR op veel mensen in die tijd, zo kan ik me nog herinneren van familie te horen dat ze getuige geweest waren van mensen die tijdens de landing op Omaha de zaal verlieten. Kennelijk geen sterke maag, maar verwacht je dan van een oorlogsfilm...?

Te beginnen bij de goede punten, want wat is die landing op Omaha next level. Stalingrad uit '93 maakte al een verbijsterende indruk een aantal jaar eerder met zijn rauwe en grimmige gevechten tegen tanks en weet wat meer, maar door het verbijsterend sterke camerwerk van Kaminski zit men toch praktisch in de broekzak van de Amerikanen die het strand en vijandelijke vuur moeten trotseren. Zoals gezegd visueel en audiotechnisch is dit next level en zal men niet snel met een realistischer beeld komen betreft die uren op Omaha. Naar het schijnt zou bevelhebber Omar Bradley op het punt gestaan te hebben om toestemming voor terugtrekking te vragen aan de staf vanwege de uitzichtloosheid omdat er teveel officieren waren gesneuveld en te weinig Duitse versterkingen waren uitgeschakeld tot er toch een kentering optrad. Uiteraard gaat de doorbraak hier veel sneller maar is voornamelijk illustratief voor wat de jongens moesten ondergaan. Super realistisch is het geheel dan ook te noemen met veel oog voor detail wat wapens betreft, gruwelijke manieren om te sterven, verminkte mannen en zwaar gewonden, de zware explosies en mitralleurs die als een seis door de mannen ging, of juist de willekeur van de ene wel en de andere niet, en niet te vergeten het getoonde web van versterkingen en prikkeldraad met overlappende vuurposities. Het ziet er allemaal top uit en visueel wordt er gewerkt met fraaie kleurenfilters en een gritty look die het geheel versterkt. Ja, hier wint SPR zieltjes wat mij betreft. En die geweldige toon van de getoonde oorlog vervolgt zich in het aangedane dorpje waar men de verkeerde Ryan treft, de korte schermutseling met de Duitse halftrack en de uiteindelijke strijd in Ramelle waar de het schudden van de aarde door de naderende Tigers nog altijd een immense impact heeft. Wauw! Zoals reeds gezegd, zo indrukwekkend, zo realistisch en zo goed uitgedacht en uitgewerkt met fatality's en wapengebruik zoals het gebruik van de mortieren.

Sterk andermaal de cinematogrofie, ook in Ramelle waar men praktisch in de foxholes zit of samen met Upham uit het raam leunt voor een shot door de straat met de Tiger in beeld, ook daar weer een simpelweg wauw! John Williams zal ik dit keer niet te hard afvallen wat de soundtrack betreft, maar dat is meer omdat het niet echt nodig is of van meerwaarde is temidden van het oorlogskabaal. Kenmerkend ook de cast van veel redelijk bekende acteurs met kleine rolletjes, ik noem bijvoorbeeld Danson, Dale Dye, Cranston en Farina of acteurs die nog moesten doorbreken zoals Hurst, Fillion, Andrew Scott en Max Martini. Ook sterk verschillende details zoals de hospik wiens veldfles wordt geraakt waar eerst water uitstroomt en daarna bloed waarop de man verband in zijn broek begint te proppen of de 'Garand- duim' zichtbaar bij karakter Jackson en naar het schijnt een veel voorkomende iets veroorzaakt door het laden van een Garand. Net zo sterk zijn op zijn minst de locaties, zo is het eerste dorpje fraai en is Ramelle fantastisch, naar het schijnt opgebouwd bij een oude vliegtuig fabriek te Hereford en hergebruikt voor Band of Brothers. Saliant detail, alweer, is dat men tijdens de productie van BofB hoorde via Donald Malarky dat een bevriende parachutist naar huis was gestuurd omdat zijn broers waren gesneuveld waarop het idee ontsproot voor deze film en zo'n twee jaar eerder uitkwam dan BofB. Niet te vergeten het Glider kerkhof die er ook sterk uit ziet. En dan zou ik nog bijna Edward Burns vergeten die eigenlijk nooit weer in iets noemenswaardig gespeeld heeft en niet de minst sympathieke van het stel is maar daarmee wel een kritisch en interessant karakter en vechtjas eerste klas als het er op aan komt.

Maar uiteraard zou het Spielberg niet zijn zonder bepaalde speldenprikjes van humor, gelukkig blijft het tot het minimum beperkt en vertaald zich vooral in soldatenhumor of bijvoorbeeld het moment met de dove soldaat en het geklungel van Upham, en uiteraard geeft Spielberg zijn gebruikelijke moralistische draai aan het geheel. En dat lukt op sommige vlakken, maar zoals gewoonlijk gaat hij ook weer veel te ver wat mij betreft. Zo is de hele missie natuurlijk kolder om goede troepen, Rangers, met een goed officier op een dergelijke missie te sturen terwijl er veel belangrijkere dingen zijn dan het leven aan één man hoe sneu het ook allemaal mag zijn. Het is een poging menselijkheid en moraal in een tijd en moment te creeeren waar die normaal ver te zoeken is en ach het is acceptabel wat mij betreft. Zo ook de dialoog die op een gegeven moment onstaat waar Captain Miller vertelt dat hij leraar en basketbal coach is waarmee het beeld gecreeerd wordt dat het maar gewone mensen zijn praktisch uit het burgerleven weggesleurd die opeens beslissingen op leven en dood moeten maken, die ook bang zijn en naar huis willen. Ook niets mis mee. Net als de switch van Upham op het einde die de dood van Miller opeens persoonlijk ziet en wraak neemt, het tekent dat een mens verandert en handelt in emotie, ook sterk, alleen jammer dat die Upham zo'n vervelend karakter is. Dan is er de ingewikkelde keerszijde waar Ryan opeens mee geconfronteerd wordt, zijn echte broers zijn gesneuveld, en nu wordt er ook nog verlangt zijn 'broeders' in the heat of the moment in de steek te laten, een ware 'guttwister' als je het mij vraagt en een interessante thematiek rond broederschap, opoffering en saamhorigheid.

Tot daar alles goed en koerst SPR op een topcijfer af zou je zeggen, ja inderdaad, maar dat wordt het net niet. Want het zou Spielberg niet zijn als hij toch de ver gaat met zijn moraliteit en ronduit onnodige scenes. De toon, het tempo van de film en de rauwheid wordt ruw onderbroken door de scene rond Caparzo en het meisje, een scene die oorlogstechnisch de kunde van Jackson wil laten zien en het gevaar van scherpschutters maar tevens weer de moralistische en een menselijke kant op wil en uiteindelijk resulteert in een scene die voor het gevoel veel te lang duurt, weinig toevoegt en weinig realistisch aanvoelt want wat wil Caparzo dan verder met dat meisje? Het haalt genadeloos het tempo uit de film om niet veel later bij het grootste hekele punt van deze film uit te komen en dat is de aanval op het radarstation. Andermaal een scene die weinig toevoegt en slechts tot doel heeft de spanning binnen de groep op te drijven, maar had dan in Godsnaam wat anders bedacht want dit is wel zo godvergeten dom en een waanzinnig slechte beslissing van Captain Miller waar weliswaar een gedachte achterzit maar dit is eenvoudig niet de missie en als er iemand doordrongen van dat feit moet zijn is het wel de leidinggevende. Stel dat hij zijn hele 'squad' om zeep helpt? In dit geval sneuvelt de hospik, ook al zo raar dat hij mee is in de aanval terwijl hij geen wapen draagt. Stel dat Ryan in Ramelle een stelpbare bloeding op loopt die hospik Wade had kunnen stoppen? Nu niet meer, want iedere gewonde is plotseling te dode opgeschreven. Als goed officier had Miller maar één beslissing moeten maken en dat is links laten liggen, want dit is de missie niet bovendien schuwt hij op Omaha Dog 1 het ook niet om mannen de dood in te sturen dus waarom moet hij nu zo nodig dat nest uitschakelen? Het is toch dat Spielberg met dit moment voor mij de film qua geloofwaardigheid op ongeloofelijke wijze ondermijnt. Hetzelfde trouwens met het 'dogtag' momentje op het para/glider kerkhof, het is als gevoelig moment bedoelt omtrent het omgaan met de dood, maar ik vind het erg gezocht en opgedrongen.

Afijn, aan het einde van dit lange verhaal blijkt SPR als oorlogsfilm met de getoonde oorlog van buitencategorie, wil je een beeld van hoe het was, dan heb je hem hier. Verder qua verhaal is het acceptabel en zitten er prima momenten in waar de mens in oorlog getoond wordt met ieder vorm van emotie tot gevolg, maar zijn er in mijn beleving ook verschillende momenten die echt niet zo gehoeft hadden of anders weinig toevoegen. Een goed cijfer zit er zeker wel in met een 4 maar verhoging komt er zeker niet.

Herzien. Blijft wat mij betreft het beste werk van regisseur Steven Spielberg en kent een terechte notering in de toplijsten binnen de filmwereld. De opening is natuurlijk weergaloos, maar er zijn ook tussendoor genoeg technische hoogstandjes te bekennen om het geheel niet in saaiheid te laten vervallen. Enkel het nogal dik aangezette (Amerikaanse) sentiment gaat er wat over en ik snap waarom menig kijker zich er aan kan storen, maar toch blijft SPR onovertroffen oorlogscinema met een geweldige opening, een waanzinnige slotfase en puik acteerwerk van de castleden.

Misschien wel 20 jaar geleden gezien, als het niet meer is. Ik gaf hem net na mijn inschrijving op deze site een magere drie sterren. Nog steeds is er een duidelijk verschil tussen de intense eerste 40 minuten en alles wat daarna gebeurt, en er zijn veel details waar ik me dan toch weer aan erger, maar als film vind ik hem nu beter te pruimen dan destijds.

Het is gewoon jammer dat Spielberg de missie zo ongeloofwaardig heeft gemaakt. Ook al spreken de acteurs in de film zelf ook hun verbazing uit over hun missie, het blijft een vreemde keuze. Maar ondanks dat, en ook ondanks de onbenulligheid van de Duitse soldaten die als een zootje ongeregeld het spervuur in rennen, en ondanks de tenenkrommende dubbele ontmoeting met de Duitse soldaat (waarmee Spielberg de menselijkheid van de Amerikanen keihard afstraft), is SPR een knap gefilmd relaas over de strijd in West-Europa. Het had alleen nog beter gekund als de lijn van de landing ook daarna was doorgezet.

Wel verhoging naar 3,5 *.