August Rush (2007)

Waarom zou je dit onrealistisch vinden ?

Dit kan in de realiteit evengoed gebeuren,

Is niet de eerste keer dat er mensen elkaar vinden, wat eigenlijk bijna zo goed als onmogelijk zou geweest zijn. Maar toch gebeurt.

De film vind ik geweldig , mooi geacteerd komt heel goed geloofwaardig over, en zit een diepe spirituele betekenis achter dat niemand ontroerd laat.

Toch alweer een tijdje geleden dat ik deze film zag, maar ik zag dat ik hem met 5 sterren had beoordeeld dus ik was er opnieuw benieuwd naar geraakt.

Ik blijf het, ook na de herziening, nog steeds een mooie film vinden. Het acteerwerk van de cast is over het algemeen goed. Freddie Highmore, maar ook Keri Russell en Jonathan Rhys Meyers zetten goede rollen neer. Robin Williams had ook een zeer aparte rol, als de foute 'Wizard'. Maar het beste aan de film is het, in mijn ogen, interessante verhaal. Evan, oftewel August, is best een bijzonder personage. Helemaal geboeid door alle vormen van muziek. Hij lijkt de muziek op een soort van 'magische' manier te brengen. De scenes waarin hij de muziek ontdekt, schrijft of bespeelt vond ik dan ook erg interessant. Met als hoogtepunt natuurlijk zijn eigen concert in Central Park. Maar August is niet het enige wat boeiend is aan het verhaal, ook de zoektocht naar zijn ouders is mooi. Ook vanuit het perspectief gezien van zijn moeder. Overtuigend geacteerd door beiden. De sfeer in de film is fantastisch! Het komt, zoals ik al eerder zei, min of meer magisch over. De settings in New York zijn dan ook erg mooi.

Wat ik wel best jammer vind aan de film is het einde. Het is nogal kortaf. Ik had graag nog een ontmoeting gezien tussen moeder, vader en zoon. Ook lijkt het niet helemaal duidelijk te zijn of zijn vader nu erachter komt of August zijn zoon is. Uit het 'knikje' wat hij geeft zou je dat kunnen concluderen, maar dat zou ik wel vreemd vinden. Dus dat had wat uitgebreider gemogen wat mij betreft. Verder verveelt de film geen enkel moment, en ben ik over het geheel zeer tevreden. Ik heb hem wel wat te hoog beoordeeld vind ik, al zou het zo maar kunnen dat bij een volgende herziening er nog een halfje bij doe. Maar desondanks kan ik hem alsnog aanraden. Want het is een mooie combi van romantiek, drama en heel veel (mooie) muziek.

4*

Mooie film. Het thema is goed, het verhaal ook. Helaas irriteerde ik me een beetje aan de jongen, Freddie Highmore, die af en toe iets te onverschillig overkomt. Zijn karakter deed me een beetje denken aan Jean-Baptiste Grenouille ( Das Parfum ). Wat geur voor hem betekent, betekent muziek voor de jongen in deze film. Uiteraard zijn er ook verschillen, maar ik zag een verband. Beiden worden niet begrepen, maar zijn vastbesloten en laten zich niet van hun doel afhouden.

Wat echter ongeloofwaardig overkwam, is het gitaarspel van de jongen, terwijl hij nooit eerder een gitaar aanraakte. Het gevoel voor muziek en ritme mag er dan zijn, maar zelfs dan lijkt zoiets me onmogelijk. En dan is 'August Rush' ineens alles, en de andere jongens van het muziekhandeltje van Robin Williams staan erbij en kijken ernaar. Iets te makkelijk als je het mij vraagt. Zo loopt het vaker : een aaneenschakeling van toevalligheden, het een zet het ander in gang. Mooi in deze film, maar niet erg realistisch. Dit mag echter, het is film, maar het is af en toe iets te zoet.

Toch pakt de film wel, mede dankzij de mooie muziek en goede acteerprestaties ( met name van de moeder, Keri Russell ).

Alles aan deze film laat een hele, vieze, zoete smaak in mijn mond achter. Blehhh, wat een zoete onbenullige sh*t. Robin Williams speelt de meest crappy rol van zijn leven volgens mij, en het vader-moeder-zoon trio past goed bij elkaar als dromerig, muzikaal gezelschap. Het einde is er een die je al mijlenver ziet aankomen. Leuk filmpje als je wil janken van blijdschap, maar voor mij is het too much.

Snap best dat het zoetsappig gevonden wordt maar voor mij is het een topper. Muziek is overal en dat wil de film eigenlijk vertellen. Heerlijk tussendoortje als je alle Marvels even zat bent.

De makers wilden gewoon té graag een tranentrekkend en gevoelig drama maken, daarbij alle logica uit het oog verliezend. Dat is jammer, want qua thema (en production value) had het best potentieel, maar dit valt vanaf het begin al niet serieus te nemen.

Het ventje, dat met een gelukzalige glimlach alleen in pretentieuze one-liners kan spreken en zich binnen no time ontwikkeld als virtuoos weet alleen maar te irriteren, en het plotje met zijn ouders er omheen is slapjes. De rest is ook gespeend van elke logica of geloofwaardigheid. En dan stevent het allemaal ook nog eens af op een belachelijke climax.

Het gemiddelde valt me tegen, blijkbaar valt de meerderheid toch wel voor dit soort gemakzuchtige kitsch, maar ik kan dit gewoon echt niet serieus nemen (en ik ben qua sentiment toch echt niet heel moeilijk).

2*

De weerzinwekkende monoloog in het begin laat direct zien met wat voor film we te maken hebben. Freddie Highmore speelt vaak hoogbegaafde, emotionele jongetjes (bijvoorbeeld Finding Neverland), maar zo zoetsappig en pretentieus zoals hij hier zijn teksten oplepelt, heb ik nog nooit gezien.

Daarna wordt er een ontmoeting tussen zijn ouders (Jonathan Rhys Meyers en Keri Russell) neergezet als de meest cliché, liefde-op-het-eerste gezicht filmscene die ik ken. Werkelijk elke uitspraak is zoetsappig en emotioneel beladen. Een zwoele blik hier, een "romantisch" antwoord daar en voor je het weet zijn ze aan het zoenen. Dat je realisme aan de kant zet voor een sprookje is één ding, maar moet je er dan meteen zo'n mierzoet script van maken?

De rest van de film draait maar om één ding: het ontmoeten van zijn biologische ouders. Van enige spanning en diepgang is geen sprake; het blijft oppervlakkig, vaag en summier, met muzikale montages als symbolieke opvulling.

De film is extreem voorspelbaar en onuitstaanbaar vervelend. Ik snap dan ook niet waarom het zo'n hoog cijfer heeft gekregen. Is men gevoelig voor dit soort sprookjes. Of 'hoort' men iets in die film dat ik niet hoor?

Tsjonge, het valt niet mee om je Hollywood vooroordelen opzij te zetten. Weesjongetje is op zoek naar zijn ouders. Een gladde film die uiterst ongeloofwaardig en extreem voorspelbaar is. Sentimentele rotzooi. Gemaakt om zo veel mogelijk tranen en geld te genereren. En toch wist de film en het verhaal me wel te raken. En daarmee zit ik met een groot dilemma. Is dit de vreselijke Hollywood film die ik moet afkraken omdat ik de vormgeving verschrikkelijk vind, of is het toch wel een mooie film? Jammer dat deze film geen Amerikaanse re-make is van een ontzettend mooie Europese originele versie. Dan had ik een film om naar op zoek te gaan.

“You got to love music more than you love food. More than life. More than yourself.”

Een echte kerstfilm. Zoet, sentimenteel, melancholisch, met sterke muziek en leuke personages. Rhys Meyers en Russell zijn sterk en kunnen door een gelaatsuitdrukking of oogopslag al erg veel zeggen. Er is chemie tussen de twee, waardoor je vanaf het begin in hun onlosmakelijke band geloofd. Erg belangrijk in dit soort films.

Highmore is niet de beste kindacteur die ik ooit heb gezien, maar hij is adequaat. Het personage dat Robin Williams speelt was vooral vervelend en dat subplot had weggelaten mogen worden. Zelfs de grootste cynicus zal niet ongevoelig zijn voor de laatste scene in Central Park.

Wat een mooie film. Heel dromerig, muzikaal en van begin tot eind vermakelijk. Het is sentimenteel, maar niet te, wat mij betreft. Ik vind het leuk in elkaar zitten, het camera- en acteerwerk vind ik goed en het is misschien ongeloofwaardig, maar er zijn films waar dat wel bij past, zoals deze. Een hoge score. 4,5*

Ik had nog nooit van August Rush gehoord. Helaas is de film niet zo sentimenteel als ik had gedacht. Ik vond het ook te gemaakt. Te cliché ook en te toevallig allemaal. Daarbij lijkt het alsof de muziek helemaal niet echt is en er gewoon is overgeplakt. Anderzijds vind ik het verhaal wel mooi maar het einde deed me niets.

Verder is de film best mooi geschoten en makkelijk uit te zitten. Het jongetje dat August speelt vond ik behoorlijk matig, net als bij zijn getokkel op de gitaar doet ie maar wat. Rhys Meyers en August spelen inderdaad de beste scène samen. Ik mis een scène met de moeder en August.
Daarnaast vind ik dat het einde nogal abrupt is. Ok, je kan de film op die manier eindigen maar ik vind dat een te eenvoudige oplossing. Erg spijtig want er had meer ingezeten denk ik.

Wat een prachtige en gevoelige dramafilm. Full moon, waar één passionele nacht toe kan leiden...... Ach hoe triest! Ze bleven allebei maar terugkomen bij die boog, maar liepen elkaar iedere keer mis. Heerlijk al die muziek in de film, waar klassiek en rock elkaar ontmoeten, opposites attract. Wat prachtig gespeeld door Freddie Highmore: Evan, een muzikaal wonderkind, geboren voor muziek... Daarom kwam omgevingsgeluid zo sterk bij hem binnen. Het is geen sprookje, zulke muzikale wonderkinderen bestaan echt! Mooie uitspraak van Wizard: Weet je wat muziek is? God's geheugensteuntje dat er naast ons nog meer is in het universum. Een harmonisch verband tussen alle levende dingen, waar dan ook, zelfs de sterren! Film speelt veel op straat in NY, Chicago en San Francisco. Cinematografie in een verlaten theater is heel apart. Wat een intense liefdesgeschiedenis, prachtig verfilmd!

Een pareltje van de filmindustrie. Geweldig acteer werk, mooie sound track. Een eigentijds sprookje dat uitnodigt om vaker te zien.

Blindspot film

Jaren geleden, raadde een vriend van mij mij een film aan: August Rush. Niet de eerste keer trouwens, ik praat vaak met hem over films en series. Maar August Rush stond tot op heden nog steeds op mijn nog-te-zien lijst. Telkens was ik van plan hem wel te gaan kijken, maar gaf ik voorrang aan één van de vele populaire bioscoopfilms. Dit jaar heb ik hem dan ook in mijn Blindspot lijst voor 2016 opgenomen. Toen zag ik het verwijderalarm van Netflix. Het was 19 mei en het was al laat op de avond. Na 20 mei zou de film verwijderd worden van Netflix. Op 20 mei heb ik hem dus aangezet bij het ontbijt. Het maakte dat die dag extra goed begon, want man, waarom heb ik die film niet eerder gezien?!

Heden en verleden

De film had mij eigenlijk al vrij snel te pakken. Nee, niet direct vanaf het begin waarin Evan (Freddie Highmore) in een veld staat, maar het punt waarin we zijn ouders ontmoeten. Het zorgt er meteen voor dat ik vragen heb die ik beantwoord wil zien. Waarom is hij een wees als zijn ouders zo bijzonder zijn? Het zou het perfecte gezin kunnen zijn. Wat is er gebeurd dat hij in een weeshuis zit? Gelukkig zien we dit ook allemaal. We zien hoe Evan vertrekt uit het weeshuis omdat hij op zoek wil naar zijn ouders, met behulp van muziek. En ondertussen zien we het verhaal van zijn ouders: celliste Lyla Novacek (Keri Russell), en Louis Connelly (Jonathan Rhys Meyers).

De cast

De cast is goed en weet je in het verhaal te betrekken en mee te slepen. Al moet ik wel eerlijk bekennen dat ik het accent van Jonathan Rhys Meyers wat vond afleiden. Het Engelse accent en het Schotse accent vind ik vaak wel mooi, maar blijkbaar heb ik wat minder met het Ierse accent. Ach… Keri Russell vond ik hier ook erg goed acteren en ik vroeg mij direct af waarom ik nog niet meer van haar heb gezien. Maar toen kwam ik erachter dat ze de hoofdrol speelt in The Americans; een tv-serie die ook al eeuwen op mijn nog-te- zien lijst staat…

Verrassend was het ook om Robin Williams voorbij te zien komen. Een fantastische acteur die helaas te vroeg gestorven is. Het was wel even wennen om hem in deze rol te zien met het rode haar en al die ringen in zijn oren. Hij speelt zijn rol goed, maar ik zie hem denk ik liever in één van de meer likeable rollen die hij heeft gespeeld. Het enthousiasme van de jonge Freddie Highmore is trouwens erg aanstekelijk.

August Rush

Ik ben altijd zo iemand die graag heeft dat de naam van een film iets betekent. Dat het ofwel meer duidelijkheid geeft over wat voor film het is, of dat je tijdens het kijken van de film plotseling de betekenis van de titel beseft. Uiteindelijk had ik dan ook verwacht dat achter August Rush iets meer zat dan hoe het personage nu aan die naam is gekomen. Het leek uit de lucht gegrepen. Het doet verder niets af aan de film en aan hoe geweldig ik de film vind. Het viel mij gewoon op en ik vond het jammer dat er niet iets meer speciaals achter bleek te zitten.

Muziek

Deze film is geweldig omdat het al direct vanaf het begin mooi gebruik maakt van muziek, diverse soorten muziek zelfs. De hele film door valt het op dat muziek écht een belangrijke rol speelt. Het is ook één van de weinige films waarbij ik continu op de muziek bleef letten en achteraf besefte dat ik alle stukjes muziek in deze film mooi vond. Ik ben dan ook een liefhebber van verschillende soorten muziek en kan de stijlen van de hoofdpersonen dan ook goed waarderen. Het was echt bijzonder om muziek op deze manier te zien terugkomen in een film. Daarnaast is het mooi om te zien hoe alles samenkomt in deze film, alles dat je ziet is er met een reden. Er zijn centrale punten die terugkomen, personages die er met een reden zijn. Het einde heeft dan ook voor de nodige traantjes gezorgd. Wel zijn vraag ik mij af: is het echt mogelijk dat iemand die nog nooit een gitaar of noten heeft gezien, al direct zo elk instrument kan bespelen en noten kan schrijven? Ik vond het twijfelachtig, maar wederom, dat heeft niks afgedaan aan hoe erg ik genoten heb van deze film.

Conclusie

August Rush is een film die je gezien moet hebben. Het is een film die je, als je van muziek en mooie verhalen houdt, gezien moet hebben. Muziek is namelijk een groot onderdeel in deze film en het is echt prachtig neergezet. De acteurs zijn goed en weten je in het verhaal te trekken. Er is eigenlijk geen moment geweest waarbij iets anders mij kon afleiden, ik werd echt aangetrokken te blijven kijken. Ja, je kunt twijfelen aan of alles wel echt realistisch is, maar dat doet bij mij niks af aan hoe mooi deze film is. Ik heb er van genoten, en had deze film eigenlijk al véél eerder moeten kijken. Een echte must-see dus!

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).