August Rush (2007)

Een verrassing. De jonge Highmore is geweldig; een groot talent voor de toekomst (en het is te hopen dat hij wle fatsoenlijke rollen blijft krijgen en niet zoals iemand als Hally Joel Osmant enigzins in de vergetelheid rijkt). Het verhaal lijkt op het eerste gezicht op een zeer flauwe manier een bepaalde kant op te gaan, maar blijkt na verloop van tijd toch voldoende psotiieve afwijkingen te hebben dat het daadwerkelijk meeslepend wordt. En dat dan alles klopt aan het einde neem je dan wel voor lief....

Jammer alleen van de nogal vlakke rol van Williams. Was de enige die echt tegenviel...

4*

Tjee, wat een gemiddelde zeg... Wat een gigantisch mierzoete familiefilm is dit.. niet te geloven. Ik ga effe een pauze inlassen om wat glazuur terug op m'n tanden te kijken en zie hem morgen wel af.

Ook in ben geraakt door deze bloedmooie film. Goede muziekscore,

hele mooie shots en niet te vergeten zeer mooie muziekeffecten.

Zeer geloofwaardige acteurs met onderhuidse spanningen.

Dit is ook echt zo'n film die ik niet snel zou kijken, maar hij lag toevallig op mijn pad en ik kan zowaar geen minpunten ontdekken.

Verder lees ik hierboven dat het een prachtig sprookje is.

Dit is dan wel een sprookje wat evt. echt kan gebeuren.

Wonderen bestaan!

Erg mooie film. Heeft veel weg van een sprookje.

Erg toevallig allemaal, maar daarom is het ook een film.

August Rush was een aangename verrassing. Eigenlijk een modern, prachtig gemaakt sprookje met heel veel prachtige momenten. Mooie romantiek, kippenvel momenten bij oa. de uitvoering van de rhapsody en goed acteerwerk. Ook het thema, of eigenlijk het motief, van de score van Mark Mancina (samen met Zimmer geschreven) is onvergetelijk. Die paar magische noten zijn net als die communicatie noten van Close Encounter of the Third Kind briljant te noemen.

Ik had wel iets meer van de film verwacht. Het kijkt leuk weg, maar is niet heel veel nieuws.

Ik had er heel wat meer van verwacht moet ik zeggen, maar de film viel behoorlijk tegen. De film is naast voorspelbaar mier en mierzoet. Zoetere films kom je nauwelijks tegen. Ook het acteerwerk was lang niet altijd overtuigend. De film bevat wel af en toe mooie beelden, maar dat is lang niet voldoende om een uur en drie kwartier te boeien.

2,0*

August Rush is als een vrouw met allemaal onvolkomenheden, waar je aan het eind van de avond toch een zekere schoonheid in gaat zien. Ik lees hierboven 'mierzoet' en 'vals sentiment', allemaal waar, Williams bakt er niks van in een waanzinnig slecht subplot, Rhys Meyers lijkt constant in huilen uit te gaan barsten en het plot (met gemene papa) is eigenlijk te ridicuul en vooral soapachtig voor woorden...

... en toch en toch en toch hadden ze me met die laatste scene in het park! Jaja traantjes in huize otherfool, snel de gordijnen dicht en snotteren maar! Gevoegd bij het blijmakende spel van een uitstekende Russell en een acceptabele Highmore pers ik er een volkomen onverdiende voldoende uit voor August Rush!

3*.

Prachtige film met goeie perfomance van de gehele Cast.

Robin Williams in weer een vaderlijke rol die alleen tegen het einde anders uitpakt dan ik had verwacht. Goed gedaan dat met het orkest. De stukjes zoals bijvoorbeeld van de violen naar de gitaar...goed gedaan geweldig getimed!

Toen hij in de kerk ook op dat orgel speelde, het is een klein voorbeeld maar dat was erg goed. Het einde erg spectaculair! Dat noem ik nou nog eens een finale. Geweldige muziek van Mark Mancina dat trok deze film echt omhoog! Gewelig gefilm...totaal verrast! Mede vanwege het feit omdat niet iedereen positief was over deze film. Ik vond hem geweldig!

I believe in music...The way that some people believe in fairy tales.

August Rush; een film met twee kanten. De ene kant sleept je mee, laat je ontroeren en is een prachtige ervaring die dankzij de geweldige muziek, acteerprestaties en het ontroerende verhaal gewoon fantastisch is. De andere kant is er één waar de kijker gewoon erg makkelijk in de ontroerende scénes, knappe koppies en de mooie muziek trapt.

Opzich is dat tweede punt gewoon een feit, want zoveel toevalligheden, ongeloofwaardigheden en veel scénes waar het er gewoon té dik op ligt zijn hier wel het ware bewijs van. Voor de één werkt het, voor de ander niet; voor mij werkte het wel, maar dan toch ook stiekem met de andere kant in mijn achterhoofd. Ik moet eerlijk zeggen dat een zwak heb voor sentimentele filmpjes, dat bleek vanavond maar weer, want August Rush wist mij zeker mee te slepen.

Alle acteurs en actrices in deze film zijn gewoon erg goed en vooral erg slim gecast. Neem Freddie Highmore; als er één jochie is die je kan laten ontroeren is hij het wel. Geweldige prestatie van hem en wat mij betreft één van de beste acteurs in zijn leeftijdsklasse. Daarnaast zijn ook Keri Russel en Jonathan Rhys Meyers slim gecast. Twee knappe mensen die het hart van menig kijker zal stelen, die van mij in ieder geval wel (een beetje). Alledrie spelen geweldig en verdienen alle lof. Daarnaast mag Terrence Howard niet onbesproken blijven, want ook hij speelt - ondanks zijn betrekkelijk kleine rol - gewoon prima. Ik dacht met Robin Williams eindelijk weer eens een keer een goede rol te zien, want hij begon overtuigend. Jammergenoeg werd ie' met de minuut minder en kon hij me niet helemaal bekoren in deze film.

Het verhaal wist mij behoorlijk mee te slepen. Dit werd dan ook vooral mogelijk gemaakt door de prachtige muziek, want die was simpelweg meesterlijk. De ondersteuning van deze muziek in zo'n beetje alle scénes zorgt er wel voor dat je als kijker steeds meer meegesleurd word in het verhaal, zo zat het bij mij wel in ieder geval. Het begint al mooi, met Russel en Meyers. De klik is er gewoon tussen die twee wat mij betreft. Wat volgt zijn veel dramatische momenten. De twee - terwijl Meyers haar toeschreeuwt - raken op een rare manier uitelkaar, Russel raakt zwanger, vervolgens word verteld dat ze haar kind is verloren en iedereen is bij elkaar weg en tien jaar later komen ze op een miraculeuze manier weer bij elkaar. Ongeloofwaardig, dat zeker en gewoon veel te veel toevalligheden die hier voor zorgen, maar voor mij werkte het wel.

De voorspelbaarheid neemt toe en ook de clichés worden tentoongesteld, maartoch - met dit in mijn achterhoofd - wist alles me nog steeds te boeien. Williams die de kleine Highmore zelf wil houden zorgt op het laatst nog voor enige nagelbijtende momenten, maar Highmore neemt het heft in eigen handen en gaat naar het laatste hoogtepunt uit deze film; het concert in Central Park. Simpelweg fenomenaal. De daaropvolgende - wel weer érg toevallig, maartoch - scéne, is dankzij de ondersteuning van Highmore's conert gewoon prachtig en erg ontroerend. Dit is direct ook één van de mooiste scénes uit de film en een prima afsluiter. Wat ik trouwens ook een mooie scéne vond was die wanneer Highmore samen met Meyers in het park zit te spelen en ze beide van niks weten, geweldig.

Ach jah, ik snap deze score hier wel. Zowel de lage beoordelingen als de hoge krijgen mijn gelijk. Beide zit wat in wat mij betreft. Ik blijft ergens tussenin schommelen, maar kies dan wel voor de score die nét iets boven de ''standaard'' drie sterren zit, want de film deed me toch wel iets en wist me behoorlijk mee te slepen. Voor nu dus drie en een halve ster. Wie weet wat er gebeurt na een eventuele herziening.

Prachtige film, zo lang je hem niet als een realistisch drama bekijkt, maar als een sprookje. 'August Rush' is een moderne adaptatie van 'Oliver Twist' (compleet met Fagin en Artful Dodger karakters), maar met de kracht van muziek als drijvend thema. Zelf gestructureerd als een muziekstuk, bouwt 'August Rush' op naar een crescendo, dat meer magisch is dan realistisch. En de cinematografie, die is prachtig, vooral in de scenes waar Evan/August muziek hoort in zijn omgeving. Aanbevolen!

Ik heb dus een totáál andere kijk op deze film.

112 Minuten lang hing er een "plastic" look over deze film heen; het sentiment druipt er werkelijk vanaf en de personages kwamen ongelooflijk ongeloofwaardig over. Al aan het begin, toen Rhys Meyers Russel ontmoette op het dak, en vervolgens een sleur van filosofische romslomp op haar afvuurde, begonnen mijn tenen al aardig te krullen. Het télkens naar boven staren van de drie (hoofd)personen als ze aan elkaar dachten, de bovennatuurlijke snelheid waarmee Highmore instrumenten meester is (leert eventjes in een middagje perfect orgel en piano spelen), de manier waarop zijn leven wendingen krijgt ( staat van het één op andere moment in één van de beroemdste muziekscholen van New York de elite daar te overrompelen), om nog maar te zwijgen over het gehalte "dat zag ik al van mijlenver aankomen". Ook vond ik het totaal onterecht dat Highmore alle credits krijgt, terwijl het donkere jongetje met de rasta, die werkelijk als een nachtegaaltje zong en als een ware meester de gitaar bespeelde, totaal in de kou staat. Jammer, want hij was de best presterende in dit Barbie-avontuur.

Misschien zijn dit soort films niet aan mij besteed, maar ze hadden het toch wel íets geloofwaardiger mogen maken dan deze fairy tale?

Het einde was wederom door iedere leek al te voorspellen een uur voordat de film eindigde, maar toch wel het kijken waard. O, en Robbin Williams presteerde ook naar behoren

Misbaksel: nee, maar ook zéker niet de beste film van 2007, doe mij dan maar American Gangster.

2,5/5

August Rush, een film waarbij ik vreesde dat het allemaal iets te zoet en sentimenteel zou worden. Dit bleek echter wel mee te vallen. Erg mooie film. Veel leuke muziek en het straat muzikanten leven is ook weer eens wat anders om te zien. Het einde maakt het geheel mooi af. 4 sterretjes.

Ik kan niet precies mijn vinger erop leggen wat er nou zo goed is aan deze film, maar toch wist het einde mij tot tranen toe te ontroeren. En dat met een verhaal dat eigenlijk niet eens zoveel voorstelt en dat vrij voorspelbaar in elkaar steekt. Het zullen de dromerige shots en de schitterende muziek zijn, die mij langzaam mee hebben gevoerd in de magie van deze sympathieke familiefilm.

Een sentimentele, maar ongeloofwaardige film à la Oliver Twist over een weeskind dat zijn ouders probeert terug te vinden door middel van muziek. Over de ongeloofwaardig- heid struikel ik bij deze film niet zo hard aangezien het een drama is dat gewoon de bedoeling heeft om ontroerend te zijn.

Verder vond ik het verhaal af en toe een snelvaart nemen, zo sprong men nogal snel over van scène naar scène, bijvoorbeeld wanneer August op de muziekacademie zit lijkt hij er maar twee dagen les te volgen voordat de schooldirectie beslist om hem een symfonie te laten opvoeren voor duizenden mensen. Maar om een of andere reden paste het snelle tempo goed bij de film.

Al was de film hier en daar wat ongeloofwaardig, toch vind ik August Rush een spannend verhaal met een paar ontroerende scènes (wanneer August per toeval in aanraking komt met zijn vader en ze spelen samen gitaar) en memorabele personages (Robin Williams speelde met overtuiging zijn rol).

3,5 sterren

Een verrassing moet ik zeggen. Ik had geen idee wat te verwachten van deze film dus liet ik het maar op me afkomen. Het begint nogal traag en lijkt een moderne versie te worden van Oliver Twist. Maar al snel betert het en krijgen we een modern sprookje dat weliswaar wat melig is soms (maar dat mag met sprookjes).

Je moet het niet al te ver gaan zoeken voor geloofwaardigheid en zo, dat maakt geen bal uit. De film is gewoon mooi om te kijken met prachtige muziek. Alleen duurt het even voor de trein begint te lopen en is het niveau van de film van wisselende kwaliteit (qua acteerwerk ed). Maar ik heb genoten van de film en dat is toch ook heel belangrijk.

Mooie muziek, goede mix van klassiek en rock. Ik heb genoten van de guitar battle in het park. Als je aan het einde van de film moeite hebt

om weer het dagelijkse leventje op te pakken en maar naar de aftiteling blijft staren dan heeft de film je geraakt. Ik heb de hele aftiteling gezien,...

Gebakken lucht.

Of jeugdfilm voor volwassenen. Èn jeugd dus.

Het zoete en voorspelbare verhaaltje gaat nergens de diepte in, en bij de characters raak je amper betrokken. Een hoog plastic-gehalte, mijns inziens.

De dosis muzak die alsnog voor het ontbrekende sentiment en de originaliteit moet zorgen, is heel soms van een redelijk niveau. De score komt echter niet veel verder dan een vermoeiende herhaling van Morrison's " Moondance", die nergens de kwaliteit van het origineel haalt. Het gitaar-drummen is deels leuk, maar wordt tergend slecht in beeld gebracht. En je hoeft geen gitarist te zijn om dat te kunnen zien. Vond de soundtrack zowiezo erg wisselvallig. Zowel compositorisch gezien als in de uitvoering. Hoef hier ècht geen cd van.

Naast de irritante Highmore en de plastic ouders, zijn daar nog 'Bono' Williams en Howard. Die kunnen echter niet het verschil maken, met dank aan het uiterst flauwe Disney-script.

Doorsnee drama, dat twee sterretjes verdient. En dan ben ik mild.

Kitsch.

Ik draag muziek ook zeker een warm hart toe, maar de enorm oubollige benadering deed wat mij betreft de film compleet de das om.

Verhaaltje is te erg voor woorden, al maakt dat niet zoveel uit als de film ook zou werken. Doet die dat niet, rest er veel irritatie. De eindscene is vreselijk, maar ook het subplotje met een ridicule Williams en een aantal andere zakdoeken doet de film geen goed.

Visueel weinig te beleven, allemaal zeer dik aangezet en bombastisch in beeld gebracht. Acteerwerk ook niet veel, met een vervelende Highmore in de hoofdrol.

Maar het draait allemaal om muziek, en die is werkelijk niet om aan te horen. Wat gospel, klassieke scholing en gitaar. De "muziek met omgevingsgeluiden" is een kleine aanfluiting, zeker als je bedenkt wat voor leuke dingen er reeds bestaan in die richting. Melige en lelijke pampammuziek ipv wat creatiever gecomponeerde soundscapes. Al zal dat wel te buitenaards zijn voor het doelpubliek van deze film.

Zakdoekjesfilm die wat mij betreft absoluut niet werkt. Leuk als je het raakt, doet het dan niet dan behoort het tot de grootste kitsch van de laatste 10 jaar.

1.0*

Leuke vermakelijke film over je passie achterna gaan: muziek. Mooie beelden, goed genoeg acteerprestaties, leuk verhaal en een geweldige cast.

Ik weet dat ik hier op het verkeerde adres ben over dit: maar serieus een plek in de top 250? Beetje té, naar mijn doen.

Alsnog een leuke wegkijker, een soort moderne mozart/beethoven.

3 sterren.

Tja, wat zal ik ervan zeggen. Leuk bedacht, sprookjesachtig verhaaltje met een apart gebruik van muziek. De film is echter veel te dik aangezet qua sentiment. De zweverige levenslessen en de veel te serieuze benadering van het gegeven doen het geheel ook geen goed. De akteurs doen hun best, maar de bordkartonnen personages blijven karikaturaal. De film wil graag episch en meeslepend zijn, maar meer dan een onderhoudend, pretentieus niemendalletje is het niet, wat mij betreft.

Degelijk filmpje. Maar de benadering naar muziek wordt iets te clichematig gebracht, irritante cast en sentiment is veel te dik en vals aangezet. Vooral Williams is een doorn in het oog, maar dat is sowieso één van de meest irritante acteurs die rondloopt in Hollywood. Verhaal is ook een aaneenschakeling van clichés, en zo matig uitgewerkt waardoor het heel erg gaat storen. Leuk maar deze zal ik niet nog een keer gaan zien.

Ik heb een ongeloofelijke hekel aan het woord, maar ook ik zal het bij deze film wel in de mond móéten nemen: mierzoet.

Het verhaal is leuk gevonden, maar hoe het is uitgewerkt kan me niet bekoren. Te makkelijk en te gewillig op zoek naar emoties. Nee, bij mij werkte het averechts. Ik vond ook de muziek zeer matig, wilde te graag 'briljant' overkomen, wat wederom averechts op me werkte. Acteerprestaties zijn verder prima, en vooruit het is niet geheel vervelend om naar te kijken, maar een voldoende krijgt het zeker niet. Ik vond het ook raar hoe de vader er in hemelsnaam 11 jaar over kan doen om zijn grote geliefde te vinden. Zij is een beroemd cello speelster, en hij wist nota bene haar naam. 1+1=2 dan toch?

Nee, matige film op zoek naar tranen: 2*

Aardige film, losjes gebaseerd op Sans Famille, het meesterwerk van Hector Malot. Dat boek heb ik in mijn jeugd verslonden en blijft voor mij het ultieme verhaal over een wees die op zoek is naar zijn ouders.

Helaas gaat de film August Rush nergens echt een richting uit. Waar de hoofdpersoon uit boven genoemd werk via allerlei omwegen uiteindelijk bij zijn ouders terechtkomt, kabbelt dit verhaal maar een beetje voort. De moraal - muziek verbindt iedereen - is leuk gevonden, maar veel te mager om de hele film te dragen. De film had veel en veel rauwer gemoeten. August komt terecht bij de troep van Wizard, een soort kruising van Fagin uit Oliver Twist en Garofoli uit Sans Famille. Williams kan echter geen moment overtuigen in deze rol. Waar de personen uit eerder genoemde verhalen puur slecht zijn (zoals het hoort in dit soort sprookjes), zet Robin een halfzacht eitje neer. En dat is dan zowat de enige tegenslag die August meemaakt. Op deze manier komt alles wel erg makkelijk weer goed.

Verder besteedt de film veel te veel tijd aan twee oninteressante subplots over de ouders van August. Helemaal verkeerd natuurlijk. Wil zo'n wees zoekt ouder verhaal echt werken, dan moet je de kijker veel langer in het ongewisse laten. Nu is de hele clue binnen 10 minuten al verklapt. Bijzonder jammer. De muziek dan maar? Nee, ook niet echt. De film heeft op dit gebied heel wat pretenties, maar faalt volledig. Men had er verstandig aan gedaan zich te beperken tot bestaande klassieke werken, in plaats van te kiezen voor deze slappe muzak. In het begin, als August net in New York arriveert, is het even leuk. Maar daarna niets boeiends meer gehoord of gezien.

En ondanks deze grote mankementen vond ik het toch een prettige film. De belangrijkste reden: Freddie Highmore. In tegenstelling tot sommige recensenten vond ik hem aanstekelijk in zijn rol als August. Hij was me in The Spiderwick Chronicles niet opgevallen, maar zet hier een verbluffend sterk staaltje acteerwerk neer. Robin Williams wordt weggeblazen, al is dat niet zo moeilijk, echter ook de rest van de cast komt er nauwelijks aan te pas. Daarnaast straalt de film gewoon een prettige opgewektheid uit, een echt feelgood gevoel. Dat heeft een mens ook af en toe nodig.

August Rush is in potentie een topper, in de praktijk blijkt het een gemiddelde feelgoodfilm. Mits je natuurlijk open staat voor een sentimenteel sprookje. 3,5*

Geen topper, maar ik moest deze film beslist zien omdat ik destijds bij toeval een paar uur lang getuige kon zijn van opnamen voor deze film in Washington Square, toen ik daar in een nabijgelegen hotel verbleef.

De film valt nogal tegen. Hij is wat slordig en schijnbaar haastig gemaakt en ook het acteerwerk is niet om over naar huis te schrijven. In het bijzonder Freddie Highmore levert een matige prestatie. De enige die een beetje niveau haalt is Jonathan Rhys Meyers, maar de overigen (incl. regisseur Kirsten Sheridan) blijven onder de maat.

Heel prachtig filmmuziek!...

Dit is veel leuker film dan een andere film "I'm Not There"...

Uitstekend acteerwerk...

Mooi verhaal...

Prachtig HD kwaliteit film...

Vond het een erg emotionele film toegewerkt naar een enorm hoogtepunt. Kreeg er de tranen van in mn ogen. Goed gekozen karakters, leuke vader, lieve moeder en een mystiek zoontje passen goed bij mekaar.

Goed gekeuzen muziek, hoewel het deuntje van Rush op een gegeven moment wel een beetje hetzelfde blijft. Het is wel de manier van het deuntje wat de familie met mekaar verbindt, vind ik wel mooi bedacht.

Ook leuk zo'n wereld van muzikale kinderen in een verlaten theater. Jammer was dat daar niet verder mee door werd gegaan. Je had hele coole muziek dr mee kunnen maken. Dit was wat jammer aan de film. Hij was te snel afgelopen. Die donkere jongen met zn gitaartje klonk fantastisch en ook dat kleine gospel meisje met dr gospel koor. Ik had het wel gewaardeerd als daar wat meer mee werd gedaan. Dr had meer muziek in de film gekund en gemoeten.

Maar das alleen maar een compliment eigelijk. De film is eigelijk een sprookje maar weet een mooie boodschap te vertellen van wat muziek inhoudt. Leuk was het stuk waar die voor het eerst door de stad heen loopt en overal muziek hoort. Hier had alleen wel meer mee gedaan kunnen worden. Bijvoorbeeld door het ritme van bepaalde levenssituaties om te zetten in muziek zoals hij al doet met het gevoel van zn verloren ouders. Daar hadden ze de reis van zijn gevoel mee kunnen vertellen.

Prima film, was dr behoorljjk van onder de indruk, lekker emotioneel, met een mooie boodschap.

Leuke film. Highmore vond ik redelijk overtuigend hoewel dat constante zachte stemmetje daar geen goed aan deed. Vader, moeder en Wizard kwamen niet echt boven het gemiddelde uit. Van die drie vond ik Robin Williams dan nog de beste. Hij begint als soort vader voor al die straatkinderen, maar het is al snel duidelijk dat dat alleen opgaat als hij er geld mee kan verdienen.
Dan hetgeen waar de film om draait, de muziek. Die was ook weinig memorabel al werd het wel duidelijk genoeg gemaakt dat het een wonderkind was. Zoals zo vaak in films waarbij één van de hoofdrolspelers in een band zit, komt dat ook hier weinig overtuigend over. Rockster zijn is natuurlijk een vak apart en je kan niet U2 op dat podium gooien, maar het blijft jammer. Wat ik echter een groter gemis vond was de eindscene. Daar heb je een jonge vent die zo verliefd is op een meisje, dat hij na de breuk zijn carriere als rockster opgeeft en elf jaar lang alleen aan haar kan denken. Na al die tijd ziet hij haar weer en verwacht je een brok emotie....... en dan komt er niets dan een flauw glimlachje.Toch was het een vermakelijke film die wat mij betreft hier en daar wat extremer had gemogen. Wat emotioneler aan het eind of iets meer vuur in August of iets meer venijn in Wizard.
Voorlopig een voorzichtige 3 sterren.

Een film die je van begin tot eind blijft boeien.

Alle cliché's stapelen zich natuurlijk weer op en alles wordt voorspelbaar.

Dit weerhoud mij er niet van om van August Rush te genieten.

Freddie Highmore heeft mij al telkens weer verbaast, want hij kan veel verschillende rollen aan. Alleen vind ik hem niet zo'n mooie lach hebben.

Meeslepend drama. 3.5*

Deze film heeft het moeilijk gehad met alle cliches die op de kijker af worden gevuurd. Het verhaal heeft enorm veel potentie, het acteerwerk is vooral van Highmore en de verrassende Williams prima in orde, er zit goede muziek in en een fijne speelduur. Toch gaan alle toevalligheden nogal tegenwerken, jammer, want er had misschien veel meer ingezeten.