August Rush (2007)

Trailer

YouTube - August Rush - Trailer 1 - HQ - (2007)

Geweldig mooie film die me echt heeft geraakt. Natuurlijk is het onrealistisch, maar ik ben helemaal opgegaan in het verhaal. Voor muziekliefhebber en filmliefhebber echt een aanrader.

Zeer mooi musicaal ondersteund en zeer goed spel van de crew!

Prettige, snelle film over een jongen met een aangeboren gehoor voor muziek. Tuurlijk is het allemaal erg onrealistisch, maar dat mag, het is namelijk film. Het verhaal wordt goed en snel verteld zonder enig moment van verveling. Het sentiment druipt er natuurlijk vanaf, maar het einde had veel erger gekund. Ik heb me er prima mee vermaakt met deze "feel good"-film. Maar ik kan begrijpen dat sommige mensen dit bekijken met een emmer naast zich om in te kotsen. Wat mij betreft: 3,5 *

Mooie film. Het thema is goed, het verhaal ook. Helaas irriteerde ik me een beetje aan de jongen, Freddie Highmore, die af en toe iets te onverschillig overkomt. Zijn karakter deed me een beetje denken aan Jean-Baptiste Grenouille ( Das Parfum ). Wat geur voor hem betekent, betekent muziek voor de jongen in deze film. Uiteraard zijn er ook verschillen, maar ik zag een verband. Beiden worden niet begrepen, maar zijn vastbesloten en laten zich niet van hun doel afhouden.

Wat echter ongeloofwaardig overkwam, is het gitaarspel van de jongen, terwijl hij nooit eerder een gitaar aanraakte. Het gevoel voor muziek en ritme mag er dan zijn, maar zelfs dan lijkt zoiets me onmogelijk. En dan is 'August Rush' ineens alles, en de andere jongens van het muziekhandeltje van Robin Williams staan erbij en kijken ernaar. Iets te makkelijk als je het mij vraagt. Zo loopt het vaker : een aaneenschakeling van toevalligheden, het een zet het ander in gang. Mooi in deze film, maar niet erg realistisch. Dit mag echter, het is film, maar het is af en toe iets te zoet.

Toch pakt de film wel, mede dankzij de mooie muziek en goede acteerprestaties ( met name van de moeder, Keri Russell ).

Redelijke film, acteerprestaties wat minder. Sommige scènes hadden iets komisch zoals in de Wizard of Os. Andere scènes wel mooi. Dubbel gevoel steeds. Niet echt mijn ding. Hou meer van Il Postino, La Finestra di Fronte, Amelie, Trois Couleurs Blue, etcetera..

Leuke, mooie, romantische film.

Mooie film die leuk in elkaar is gezet, prima verhaal dat de aandacht vasthoudt.

Wat een heerlijke film. Heb m nu een paar keer gezien en zit toch altijd weer met tranen in m'n ogen aan het eind.

Ik ben eigenlijk niet zo van de 'onrealistische films met een hoog sprookjesgehalte', but who cares...?? Zalige muziek en (na wat traantjes wegslikken) op en top 'feel good'!

Ik weet niet in welk jaargetijde deze film werd uitgebracht, maar voor mij een kerstfilm puur sang. De regisseuse heeft een liefdevolle en bijzonder sympathieke film gemaakt. Een overladen, ontroerend en mierzoet melodramatisch sprookje rondom een muzikaal wonderkind, muziek, familie, saamhorigheid, passie en gevoelens. De muziek wordt op een prachtige manier verweven met het verhaal en vakkundig wordt er een brug geslagen tussen klassieke- en popmuziek. Een werkelijk schitterende rol (zijn situatie lijkt wat op die van Oliver twist) van de jonge Freddie Highmore. Hoe sentimenteel ook, de film heeft me compleet meegevoerd.

hierbij sluit ik mij geheel bij aan,

heb hem afgelopen weekend nog gekeken en IDD hoe sentimenteel ook hij greep mij in iedergaval bij de strot.

Vreselijke Amerikaanse kitch weer...

Hoogst irritante personages.

Geef de dvd gratis weg!

Je kunt me een PM sturen voor mijn adres gegevens.

PM gehad dat siert hem wel Dank je 93.9

mooie film, en nadat ik deze film zowel als de serie Dracula heb gezien heb ik een nieuwe favoriete acteur; Jonathan Rhys Meyers. Yup.

Moet bekennen dat Freddie Highmore goed uit de verf komt als ietwat vreemd en dromerig muzikaal genie, heb me rot zitten piekeren waar ik hem van kende, maar dat is natuurlijk weer van de serie Bates Motel (waar ik dan weer niet erg van onder de indruk ben, maar dat is een ander verhaal.

Robin Willams zijn rol deed me erg denken aan Fagin uit Oliver Twist, weer eens wat anders dan de komische films waarin hij speelt. De nare man die zogenaamd voor de straatkinderen zorgt zet hij prima neer.

Het verhaal is ietswat zoetsappig, en hier en daar wat frusterend omdat het aldoor maar niet goed komt, maar je weet dat het op het eind wel goed gaat komen, dus dat maakt weer veel goed

Voor muziekliefhebbers is deze film een must-see, maar ook als je zin hebt in een sprookjesachtig drama met feel-good eind zit je met deze film snor.

Alles aan deze film laat een hele, vieze, zoete smaak in mijn mond achter. Blehhh, wat een zoete onbenullige sh*t. Robin Williams speelt de meest crappy rol van zijn leven volgens mij, en het vader-moeder-zoon trio past goed bij elkaar als dromerig, muzikaal gezelschap. Het einde is er een die je al mijlenver ziet aankomen. Leuk filmpje als je wil janken van blijdschap, maar voor mij is het too much.

Een pannenkoek met rozijnen, suiker en stroop. Na twee happen denk je: dit is wel heel erg zoet. Bovendien erg voorspelbaar, over-geacteerd en met een hinderlijke Robin Williams. Geen succes.

Volgens mij is deze film niet gebaseerd op Oliver Twist of wel.

Snap best dat het zoetsappig gevonden wordt maar voor mij is het een topper. Muziek is overal en dat wil de film eigenlijk vertellen. Heerlijk tussendoortje als je alle Marvels even zat bent.

In de overtuiging dat ik naar een drama zat te kijken, heb me het eerste half uur mateloos zitten ergeren aan de onwaarschijnlijkheden die het hele verhaal tot een overdosis onzin afdoen.

Ik probeerde de klik in m'n hoofd te maken om er op een andere manier naar te kijken (heb zelfs getwijfeld om 'm gewoon af te zetten), en uiteindelijk viel dat dan nog wel mee.

Met uitzondering van Jonathan Rhys Meyers, die zoals altijd meliger is dan een kilo verse tarwebloem, zag ik aardige acteurs aan het werk. De kleine Highmore doet dat prima, heeft allicht best wel wat moeten oefenen om met z'n vingers te tokkelen, en ook Williams en Russell: prima.

Muziek: aardig - alweer met uitzondering van het bandje van Meyers: even melig als hijzelf.

Visueel zit het ook allemaal aardig in elkaar, met fijne locaties.

Maar 'drama/muziek' ?? Bij die omschrijving denk ik aan The Doors (1991) , aan Amadeus (1984) , of aan Almost Famous (2000) .

Hier dacht ik naarmate de film vorderde aan het fantastische Willy Wonka & the Chocolate Factory (1971) - maar ik zie daar 'familie/fantasy' staan, toch net wat anders.

Al bij al tegenvaller door de totaal verkeerde verwachtingen. Zal misschien bij een tweede kijkbeurt genietbaarder zijn, maar 'sprookje' zal dan het woord in m'n achterhoofd zijn, geen muziekdrama.

Prachtig! Het deed me zelfs heel even denken aan 'Kruimeltje'.

Wat een meesterwerkje. Af en toe net iets te kitsch wat mij betreft vanwege de sprookjesachtige elementen maar dat kon me gestolen worden. Geweldige meeslepende film waar emoties ontzettend geloofwaardig worden uitgedrukt. Diepe buiging voor het camerawerk, bij deze film was duidelijk wat goed visueel inzicht met je film kan doen.

Genoten.

De makers wilden gewoon té graag een tranentrekkend en gevoelig drama maken, daarbij alle logica uit het oog verliezend. Dat is jammer, want qua thema (en production value) had het best potentieel, maar dit valt vanaf het begin al niet serieus te nemen.

Het ventje, dat met een gelukzalige glimlach alleen in pretentieuze one-liners kan spreken en zich binnen no time ontwikkeld als virtuoos weet alleen maar te irriteren, en het plotje met zijn ouders er omheen is slapjes. De rest is ook gespeend van elke logica of geloofwaardigheid. En dan stevent het allemaal ook nog eens af op een belachelijke climax.

Het gemiddelde valt me tegen, blijkbaar valt de meerderheid toch wel voor dit soort gemakzuchtige kitsch, maar ik kan dit gewoon echt niet serieus nemen (en ik ben qua sentiment toch echt niet heel moeilijk).

2*

De weerzinwekkende monoloog in het begin laat direct zien met wat voor film we te maken hebben. Freddie Highmore speelt vaak hoogbegaafde, emotionele jongetjes (bijvoorbeeld Finding Neverland), maar zo zoetsappig en pretentieus zoals hij hier zijn teksten oplepelt, heb ik nog nooit gezien.

Daarna wordt er een ontmoeting tussen zijn ouders (Jonathan Rhys Meyers en Keri Russell) neergezet als de meest cliché, liefde-op-het-eerste gezicht filmscene die ik ken. Werkelijk elke uitspraak is zoetsappig en emotioneel beladen. Een zwoele blik hier, een "romantisch" antwoord daar en voor je het weet zijn ze aan het zoenen. Dat je realisme aan de kant zet voor een sprookje is één ding, maar moet je er dan meteen zo'n mierzoet script van maken?

De rest van de film draait maar om één ding: het ontmoeten van zijn biologische ouders. Van enige spanning en diepgang is geen sprake; het blijft oppervlakkig, vaag en summier, met muzikale montages als symbolieke opvulling.

De film is extreem voorspelbaar en onuitstaanbaar vervelend. Ik snap dan ook niet waarom het zo'n hoog cijfer heeft gekregen. Is men gevoelig voor dit soort sprookjes. Of 'hoort' men iets in die film dat ik niet hoor?

Subliminale boodschappen misschien. Ik heb ze ook gemist.

Een tranentrekker dunner dan behangpapier met een verhaal dat je er zo achter kan plakken. Nee, dan kwam Jonathan Rhys Meyers beter uit de verf in Velvet Goldmine

Vrij kinderachtige film met een zoet verhaal vol onwaarschijnlijkheden. Acteerwerk kan ermee door en het ziet er wel aardig uit maar het kon mij toch niet bekoren. Leuk voor de jeugd misschien, of voor op tv met de kerst ofzo. Ik vond het allemaal iets te lief, te braaf en zonder enige verrassing.

prachtige film !!!

ik vond Williams al wel veel op bono lijken ,en nu helemaal !!

Tsjonge, het valt niet mee om je Hollywood vooroordelen opzij te zetten. Weesjongetje is op zoek naar zijn ouders. Een gladde film die uiterst ongeloofwaardig en extreem voorspelbaar is. Sentimentele rotzooi. Gemaakt om zo veel mogelijk tranen en geld te genereren. En toch wist de film en het verhaal me wel te raken. En daarmee zit ik met een groot dilemma. Is dit de vreselijke Hollywood film die ik moet afkraken omdat ik de vormgeving verschrikkelijk vind, of is het toch wel een mooie film? Jammer dat deze film geen Amerikaanse re-make is van een ontzettend mooie Europese originele versie. Dan had ik een film om naar op zoek te gaan.

Weg ermee zou ik zeggen. Ik ben de vele clichéfilms uit Hollywood wel beu, maar als een film goed is en daar tussenuit springt dan ga ik het niet afstraffen omdat het in Hollywood is gemaakt. Integendeel, ze mogen wel vaker dit soort kwaliteit afleveren.

Een troost: de regisseuse komt uit Ierland . En ik zie dat ze de scriptschrijfster is van In America (2002), ook zo'n prachtige film. Ze lijkt me wel iemand om in de gaten te houden.

“You got to love music more than you love food. More than life. More than yourself.”

Een echte kerstfilm. Zoet, sentimenteel, melancholisch, met sterke muziek en leuke personages. Rhys Meyers en Russell zijn sterk en kunnen door een gelaatsuitdrukking of oogopslag al erg veel zeggen. Er is chemie tussen de twee, waardoor je vanaf het begin in hun onlosmakelijke band geloofd. Erg belangrijk in dit soort films.

Highmore is niet de beste kindacteur die ik ooit heb gezien, maar hij is adequaat. Het personage dat Robin Williams speelt was vooral vervelend en dat subplot had weggelaten mogen worden. Zelfs de grootste cynicus zal niet ongevoelig zijn voor de laatste scene in Central Park.