Personal Shopper (2016)

Vanaf 27 oktober in de bioscoop (Remain in Light)

EDIT: release uitgesteld naar 26 januari 2017

Na Clouds of Sils Maria kijk ik hier zowaar naar uit. Wie had dat ooit gedacht, uitkijken naar een Kristen Stewart film getiteld Personal Shopper...

Trailer is gearriveerd. Assayas lijkt terug te keren naar genrefilms à la Demonlover en Boarding Gate. Kan dus heel interessant worden ook al is die door het klootjesvolk in Cannes vernietigend ontvangen. Zie overigens nu pas dat Anders Danielsen Lie ook een rol heeft.

Ze is nochtans één van de beste actrices van het moment hoor

Sssst. You have to break it gently...

Ik begin Kristen Stewart steeds meer te waarderen als actrice dus ik ga deze zeker kijken.

Wat een teleurstelling. Kristen Stewart speelt sterk, maar dan het slappe verhaal...
Net als je bereid bent om alle occulte onzin als waar te accepteren, geeft het einde je een antwoord dat je al wist, namelijk het speelt zich allemaal in haar hoofd af.

Pfff. 2*

Deze film moest het voor mij helemaal hebben van Kristen Stewart en haar omkleedpartijen. Een lust voor het oog om haar zo te zien, dit in tegenstelling tot haar gefriemel op die mobiele telefoon. Tja, en dan het verhaal, wat moet ik daarmee. Waarschijnlijk zal alles wat ze hoort en ziet wat haar tweelingbroer betreft wel in haar hoofd afspelen.. Meer kan ik er niet van maken. Dus, wat blijft erover? Prima acteerwerk van de toch wel zeer aantrekkelijke Kristen Stewart en een verhaal waar ik of beter gezegd elke buitenstaander niets mee kan. Spirituele ervaringen of nog meer van dat zijn altijd 100% subjectief. Met wetenschap heeft het namelijk niets te maken. Voor Maureen is het waarheid, voor de buitenstaander is het onzin.

3.0*

Een kloddertje ectoplasma hier en een kloddertje ectoplasma daar... Kirsten Stewart kijkt verder veelal bedrukt, reist door Parijs naar allerhande winkels om inkopen te doen, Appt om één of andere reden met een onbekend contact. Het gaat allemaal nergens over, inclusief een masturbatiescène die - zoals te vaak in deze film - abrupt wordt afgekapt. Een stijlmiddel dat bij mij grote irritatie opriep en mij na 45 minuten al deed verlangen naar dat einde. Dit mag zich nog wel meer min of meer een psychologisch - maar vooral navelstaarderig - drama noemen, maar met horror heeft dit echt niets te maken. Horrorfanaten komen dus sowieso bedrogen uit, maar dat lot ondergaat een ieder die het volhoudt tot het belabberde, laffe, bedrieglijke en ronduit beledigende einde. Soms slaan ze in Cannes de plank volledig mis, dat is ze met het bekronen van deze slaapverwekkende film [voor beste regie] opnieuw gelukt.

Een film met wellicht aardige premissen maar onbevredigend uitgewerkt: in plaats van dat gaandeweg alle puzzelstukjes in elkaar vallen blijft een hoop raadselachtig en is er niet echt chocola van het verhaal te maken, ook niet als je ervan uitgaat dat het allemaal in haar hoofd afspeelt (en er wordt ook nog matig in geacteerd). Mogelijk is het de bedoeling dat een en ander dubbelzinnig uit te leggen is, maar ik vind de verschillende interpretaties die ik kan bedenken alle incoherent. Het thematisch verband tussen de twee verhaalstructuren (Maureen als medium die op een teken van haar overleden broer wacht en personal shopper Maureen die iemand anders wil zijn) zie ik ook niet of wordt voor mijn gevoel in ieder geval niet voldoende verduidelijkt. Het hart van de film is het tamelijk belachelijke ge-SMS met de onbekende alsof je naar een hele slechte Scream-versie zit te kijken. De geestverschijning, tamelijk aan het begin van de film, vond ik wel erg mooi gedaan. Al met al belooft de film heel wat waardoor hij ook wel boeiend blijft, maar hij levert uiteindelijk niet.

Rare film, maar het einde zag ik toch als dat ze verkeerde medium heeft opgeroepen
Even geen cijfer, moet het laten bezinken.

Als het lukt ga ik morgen, hoop dat ik iets positiever ben. Als ik mag kiezen ben ik het liever met Bradshaw eens:

Personal Shopper review: Kristen Stewart's psychic spooker is a must-have | Film | The Guardian - theguardian.com

Regisseur Olivier Assayas geeft in De Filmkrant aan het paranormale gedoe een draai met de opmerking dat 'we in een atheistische cultuur leven en er geen ruimte is voor spiritualiteit.' Alsof spiritualiteit heel veel te maken heeft met klopgeesten, maar goed.

De verhaalstructuur wordt vergeleken met Blow Up, waar het mysterie de hoofdrolspeler ook wakker schudt uit de bubble van de materiële modewereld. (Ik kreeg ook het idee dat hij dolblij was dat hij met Antonioni werd vergeleken.) Harde materiële wereld vs spirituele wereld. Dat zou dan het verband zijn.

De connectie met Blow Up viel me al op zonder het stukje in de Filmkrant te kennen (expres pas achteraf gelezen). Die ligt er dan ook wel dik boven op.

Na een nachtje slapen het volgende: bepaalde stukken zijn echt heel sterk en creepy, Stewart zet een prima rol neer, maar vooral het (ook nog eens vrij lange) sms-gedeelte vond ik helemaal niks. Sowieso zit daar een rare wending aan vast. Ik hou het even op 3,5 sterren.

Dank je, Redlop. Maar waarom is Maureen dan al gelijk vanaf het begin zowel zeer spiritualistisch als materialistisch en zien we ook niet dat materialisme afnemen zodat het contrast geen gevolg krijgt? Ja, haar opdrachtgever is opeens dood en aan het einde gaat ze naar haar vriend waar ze gedwongen wordt sober te leven, maar ik heb geen indicaties gezien dat ze een ander mens wordt.

Het bevestigt alleen mijn kritiek op de film: ik kan wel van alles bedenken hoe het verhaal in elkaar steekt en wat de regisseur kan hebben bedoeld maar het vergt te veel fantasie van de kijker c.q. de regisseur is te lui geweest om een en ander goed uit te werken.

Assayas vermengt het materialistische met het bovennatuurlijke. Een verademing in een seculiere tijd als deze, waarbinnen de opmars van (nieuwe vormen van) spiritualiteit soms wat ondergeschoven dreigt te worden.

Het effect is een soms wat unheimlich aanvoelende film. De (illusionaire?) aanwezigheid van de geest van een overleden broer in een kil, leeg huis contrasteert met een constante aanwezigheid van moderne technologie en een materialistische focus op mode. Het oude maakt contact met het nieuwe; sterk is een scène waarin berichtjes van een onzichtbare aanwezige één voor één verschijnen op het beeldscherm van Maureen (Kirsten Stewart).

Stewart stijgt boven zichzelf uit in deze arthouse-thriller. Ontmoetingen zijn vluchtig, de locaties die ze betreedt zijn doorgaans verlaten en op straat heeft ze nauwelijks oog voor haar omgeving. Veel komt dus aan haar op lichaamstaal en mimiek. Geleidelijk lijkt Stewart af te rekenen met haar Twilight-imago. Haar performance hier is volwassen en gelaagd, en geeft het haperende scenario de nodige zeggingskracht.

Assayas' genremix boet aan het einde wat aan kracht in; het bovennatuurlijke element had potentie, maar verdiende uiteindelijk een strakkere uitwerking.

3,5*

Ik hoef anders na 00:05 de tv maar aan te zetten en ik zie een waarzegster contact maken met de 20 jaar geleden oma van een halfdronken kerel die achteraf blijkt het verkeerde nummer gebeld te hebben.

Stewart viel makkelijk op 't netvlies maar voor de rest vage shit waar wij geen "chocolade" van konden maken. Het goedkope gekloot met die mobiele telefoon (15 minuten lang appen) -Banaan was hoofdsponsor gezien de telefoon en PC- was echt super irritant. (De commerciële insteek van de film was kennelijk gericht om arthouse bezoekende bejaarden aan het appen te krijgen.)

Het was niet druk in de zaal én terecht...vele mensen wisten kennelijk al...

1,5* dit gaat niet lang draaien en zoals mrklm hieroven min of meer al zegt: horror fans kunnen dit beter zwaar mijden!

aiaiai puntje van je stoel-shit, ondanks Stewart (wat een vreselijke actrice blijft dat).

Dit wordt met stip de grootste flop van 2017.

Totaal onbegrijpelijke en extreem oninteressant drama over de genderfluïde Maureen, gespeeld door de al even oninteressante en, blijkens haar abominabele acteerprestaties in deze film, ongetalenteerde Kristen Stewart. De ene onverklaarbare situatie volgt de andere op, alsmaar meer grossierend in een onbevattelijke dufheid. Dit terwijl de kijker in een bikkelhard gevecht is verwikkeld tegen de slaap en zijn uitertste best moet doen om de moed niet in de schoenen te laten zinken.

Op een spetterende finale moet je overigens niet hopen, de film dooft als een kaars en laat de filmfan achter met een grotere rancune dan ik voor mogelijk hield.

Wat mij betreft: nooit meer Kristen Stewart en nooit meer Olivier Assayas.

Daar kan ik me heel moeilijk iets bij voorstellen, Corcicus. Stewart is niet alleen wat mij betreft een van de beste actrices van deze generatie.

Zou kunnen dat ze het hier een keer wat minder doet, maar zo extreem? Nee, dat lijkt me heel sterk.

Ik hoop zo dat je met dit een goede grap probeerde te maken en het niet serieus meent.

Beetje rare opmerking.

Maar ze is aardig rijzende op allerlei niveaus, vooral met Clouds of Sils Maria heeft ze een sprong gemaakt.

Ze is ook heel vaak genomineerd voor Twilight. I rest my case.

Ja, voor tienerprijzen. En sinds Clouds ook voor serieuze prijzen, vandaar dat "rijzende" en "op allerlei niveaus". Wiki heeft er zelfs netjes twee categorieën voor je van gemaakt.

Rijzende in niveau zijn of ''1 van de beste actrices van deze generatie'', daar zit wel een gruwelijk groot verschil nog tussen. Dat laatste is ze niet en zal ze vermoedelijk nooit worden.

Stewart is niet meer 'die actrice van Twilight', tenminste, niet in mijn optiek. Ik stond versteld van haar volwassen spel in deze specifieke rol, en dat zal ook niet uit de lucht komen vallen.

Veel van de kleinere titels waarin ze figureert moet ik zelf ook nog zien, maar Dit is in ieder geval een uitstekend profiel van Stewart, waarin haar meeste rollen wel aan bod komen.

Ik zal hier even verder gaan, wordt wel een beetje off-topic zo.

Hmmm. Dat is niet echt een sterk slotpleidooi. Beetje het equivalent van DiCaprio afrekenen op Titanic. Erger zelfs. Dat is ook best al even geleden, hé? Al snap ik de neiging, en was jarenlang met die gedachte voor mij ook de kous af. Moest er niets van hebben. Maar dingen veranderen soms behoorlijk.

Ik vond haar in deze film zeker wel sterk, maar met name in Sils Maria en Certain Women. Ik denk dat het moeilijk is om Stewart op waarde te schatten als je te weinig van haar recente rollen in dergelijke films hebt gezien. Al betwijfel ik wel een beetje in hoeverre ze in je straatje liggen, voor zover ik je smaak in kan schatten.

Hoe groot ze kan worden durf ik niet te zeggen, maar de vooruitzichten lijken me behoorlijk zonnig, als ik naar haar recente rollen kijk.

P.s. Ik merk bij mijn wederhelft wel eens dat ze sommige actrices het liefst niet meer 'leuk wil gaan vinden', en mensen voor ze weinig waardering of sympathie op kon brengen door bepaald gedrag of een rol, moeilijk in een nieuw licht kan zien. Stewart is daar één van. Soms is een indruk moeilijk weg te wassen lijkt het, hoeveel je ook groeit. Volgens mij heeft Stewart daar onevenredig veel last van, door haar vroege rollen en wellicht makkelijk als 'uitdrukkingloos' te typeren mimiek van toen.

P.p.s. Ik vond de film zelf uiteindelijk ook wel tegenvallen, met mijn gespannen verwachtingen. Jammer, Corcicus. Ik was wel benieuwd of jij Clouds of Sils Maria evenzeer zou afbranden...