Candy (2006)

Erg sterk acteerwerk van Cornish en Ledger, overweldigende optredens. Verder een aantal prachtige shots (visueel was het voortreffelijk), een goede score van Paul Charlier en een erg leuke bijrol van Rush maken de film zeker het kijken waard. Het is enkel wat jammer dat de film alles volgens het boekje doet en niet echt iets laat zien wat we nog niet eerder hebben gezien. Een beetje meer originaliteit in de vertelling had het plaatje voor mij helemaal compleet gemaakt. Maar desondanks een klein pareltje.

Deze film heeft in grote lijnen een verhaalstructuur die overeenkomt met Requiem for a Dream, maar dan in een mooi love-story jasje gegoten. Een hele sterke rol wordt hier neergezet door Abbie Cornish. Heath Ledger speelt redelijk goed, maar is wel een beperkte acteur en kon zich in deze rol goed inleven omdat hij in real-life volgens mij niet vies was van witte poeder. Of hij zich nog kon ontwikkelen zullen we nooit meer te weten komen, al heb ik niet al te veel van deze man gezien. De film Two Hands kan ik me niet meer goed voor de geest houden.

Het eerste gedeelte van de film is aardig maar maakt niet genoeg indruk, het 2e gedeelte wordt alsmaar sterker en heftiger en dat is heel prettig. Visueel, technisch en sounddesign zijn onopvallend, maar ook niet storend.

Typisch een 3.75 film.

De film begint chaotisch. In één van de eerste scene's zie je dat Candy een overdosis heeft in het bad en ik kan nog steeds niet helemaal plaatsen in welke gedeelte van het verhaal dit gebeurde. Was het een flasforward ? Daarna gaan ze nl weer verder met het gedeelte waarin ze gaan trouwen en ècht verslaafd gaan raken. De badscene was voor mij een beetje onduidelijk.

Het is jammer dat ze niet laten zien hoe de twee bij elkaar zijn gekomen. Dat had zeker geholpen om sneller een binding te krijgen met het koppeltje en het verhaal. Nu werd je een beetje in het verhaal geworpen als het ware.

In de tweede helft van de film wordt het verhaal wat rustiger en begon ik er pas echt in te komen. De acteerprestaties van vooral Heath Ledger zijn indrukwekkend. Vooral de scene waarin ze afkicken en hij helemaal door het rooie gaat, de scene met de geboorte van hun overleden kind en de scene waarin hij na hele lange tijd afgekickt te zijn weer zijn eerste hit neemt. Zijn gezichtsuitdrukking is echt fenomenaal. Je kon bijna voelen hoe erg hij het gemist had.

Jammer van het rommelige eerste gedeelte van de film. En erg origineel is het verhaal ook niet. Verder is deze film zeker een aanrader, zeker door het sterke acteerwerk.

Ik vind het een prachtig drama over hoe 2 mensen verzuipen in een overweldigende romance, te overweldigend en te groot voor henzelf.

Drugs is alleen het middel waarmee ze zichzelf en elkaar vernietigen, voor altijd (geloof ik), maar het had net zo goed alcohol kunnen zijn.

Of jaloezie zoals gebeurt in een soortgelijk verhaal in Wim Wenders' Paris Texas (waar de naweeën worden verfilmd, en het liefdesdrama de climax vormt).

Heeft iemand nog de destructieve liefde van Rush' personage voor Ledger opgemerkt? Rush is de enige in deze film die letterlijk kapot gaat aan zijn grote liefde... (de 2 walsen over m heen alsof hij een snelweg is)

Als je met een zo grote liefde wordt geconfronteerd kan dat hevig misgaan... de film gaat over liefde geloof ik, in meervoud.

Uitstekende film over een tragisch liefdesverhaal. Tragisch omdat er drugs aan te pas komen. Hierdoor kent de film de gebruikelijke drugscliches zoals het afkicken, de terugval en de dagtaak om te scoren.Een simpele maar effectieve uitvoering zorgt voor een aantal sterke momenten. Het acteerwerk is van een hoog niveau en Heath Ledger zet hier zeker één van zijn beste rollen neer (misschien wel zijn beste).

Dit ik echt een van mijn favoriete films.

Enorm indrukwekkend en realistisch, zo erg dat je je helemaal in gaat leven met de spelers.

De opbouw van de film ook, de acteurs.

Ik heb hem al jaren op dvd en bekijk hem ook wel eens in het half jaar.

Aardige film, die het vooral van het sterke acteerwerk moet hebben. Ledger en Cornish spelen allebei behoorlijk sterk moet ik zeggen, evenals Geoffrey Rush in zijn bijrol van vriendelijke drugsdealer.

Verder valt op dat deze film enorm frisse kleuren heeft, alles ziet er erg mooi en verzorgd uit. Toch duurde het eigenlijk wel even voorat in de film zat. De film begint gelijk midden in het verhaal en wordt vooral vanuit het oogpunt van het personage van Heath Ledger verteld. En hoewel Ledger goed acteert, vond ik zijn personage maar een weinig sympathie opwekkende slome nietsnut, die soms zelfs een lichte irritatie opwekte. Dit zorgde ervoor dat ik bij sommige gebeurtenissen in de film echt het gevoel had van eigen schuld dikke bult, i.p.v. dat het een bepaalde sympathie opwekte, zoals waarschijnlijk de bedoeling was.

Toch verveelt de film in het tweede gedeelte uiteindelijk niet, omdat dat gedeelte een stuk sterker is dan het eerste gedeelte. De scènes waarbij ze afkicken en die van de dode baby, zijn buitengewoon sterk. Verder vond ik de weg naar het einde redelijk voorspelbaar, maar het einde zelf kon ik dan toch wel weer waarderen. Geen superslecht einde, maar een einde met hoop, iets wat ik op de een of andere manier niet verwacht had, maar uiteindelijk wel beter vind passen bij de toon van deze film.

Al met al een degelijke film, die niet echt origineel is, maar zeker genietbaar.

3,0*

Niet mijn ding. Cornish en Ledger leveren prima acteerwerk af, maar de film laat de kijker op een belangrijk onderdeel in het ongewisse: de beweegredenen voor het drugsgebruik. In dat verband is het jammer dat de woedeuitbarsting van Candy naar haar moeder niet uitgewerkt werd. Verder heb ik mij ongelooflijk geërgerd aan het Dan-personage. Die laat zijn vriendin/vrouw voor hoer spelen, terwijl hij zelf voortdurend uit z’n neus zit te vreten.
Een rauwe, realistisch ogende film, maar het feit dat Candy en Dan er na jaren van intensief drugsgebruik nog tamelijk kakelfris uitzien draagt niet bij aan de geloofwaardigheid van het verhaal.

Het is zeker niet de meest originele film. Films over drugsgebruikers zijn er in overvloed. "Requiem for a dream" was een uitzondering. Die ging dieper en had meerdere en originelere verhaallijnen. Toch blijft het een fascinerend onderwerp hoe mensen zichzelf zo in de vernieling kunnen helpen. Want het loopt altijd slecht af. Ook hier. Maar er werd wel mooi en overtuigend geacteerd, waardoor de film toch van begin tot eind boeiend bleef. Enig minpuntje is wel dat de hoofdpersonen ondanks het jarenlange drugsgebruik toch mooie mensen bleven. Meestal zien junks er na zoveel jaar niet meer zo appetijtelijk uit.

Candy

En alweer een volgend filmpje wat de drastische gevolgen van drugs in je leven laat zien... Ditmaal met de aansprekende titel van het zoets van suikergoed. Op zich een aardig gekozen titel als je er iets filosofisch op ingaat. Daar ben ik echter niet voor. Gewoon de film beoordelen, en niet de titel!

Het verhaal van het leven van Candy en Dan spreekt wel aardig aan. Tot op zekere hoogte weet het je te trekken. Het gelukkige stel wat onbreekbaar lijkt spuit en neukt er lustig op los. Dat het een paar keer bijna fout gaat is niet erg, hun geluk is onbreekbaar. Wegens Dans werkeloosheid sluipen de problemen toch stapsgewijs hun leven binnen. Een misère is dan ook niet te voorkomen. De doorsnee uitgewerkte plotontwikkelingen zijn niet memorabel te noemen. Het zoveelste drugfilmpje wat je op de moralistische vingers probeert te tikken. Gewoontjes.

Cornish en Ledger zijn een bekoorlijk stel. Toch ontbreekt er een bepaalde chemie tussen de twee, die ik hier bijzonder goed vind. Hun door drug aan elkaar hangende relatie heeft iets incompleets. Ledger en Cornish spelen daarbij niet heel sterk noch zwak. Gewoon op een aardig niveau. Ze weten je echter niet hun leven in te zuigen. Cornish ouders weten ook niet heel veel compassie te wekken.

Visueel steekt het aardig in elkaar. Ook hier weet het geheel niet bijster te verbluffen. Alles kachelt lekker voort en de sfeer is aardig. De veelal lichte scènes zijn prettig en geven een rustig overkomen. Lekker.

Candy is helaas niet meer dan een gewone film. Het herzien denk ik niet waard.

3*

Mosterd na de maaltijd.

De heroïne hausse is toch vooral iets van de jaren '80 en begin jaren '90 en is met titels als Christiane F. – Wir Kinder vom Bahnhof Zoo , Trainspotting en Requiem for a Dream toch ook al uitgebreid verfilmd. "Maar dat kunnen wij beter", moeten de Australiërs gedacht hebben en komen vervolgens met Candy op de proppen. Resultaat: een clichématig liefdesverhaal over een stelletje dat steeds verder afglijdt door hun drugsgebruik.

Toegegeven, het kijkt redelijk vlot weg en af en toe is zo'n wat minder vrolijke film ook wel eens verademing. Maar verder worden werkelijk alle gebaande paden op de weg naar zelfdestructie opnieuw bewandeld. En als ik hier dan termen tegenkom als "rauw" en "hard" dan denk ik dat het hoog tijd wordt om eens wat meer films te kijken. Dit is werkelijk waar een light versie van eerder genoemde titels.

Over het acteerwerk van Ledger en Cornish wordt door velen lovend gedaan, maar ook daar zie ik geen grootse prestaties. Het is voldoende, meer niet. Krijg sterk de indruk dat vooral hun aantrekkelijke uiterlijk van belang was hier. Het zal waarschijnlijk de reden zijn dat beide acteurs er ook na jaren drugsgebruik nog fris en fruitig uitzagen in de film. Zo'n uitgemergeld lijk is niet erg opwindend hè. Cornish is inmiddels afgegleden naar de b-films en Ledger bleek uiteindelijk zichzelf te spelen. De rest is geschiedenis.

Aanrader voor fanboys en girls van beide acteurs, anders meh. 3***

Deze eens meegebracht en ondanks de zoete titel, wat het geen zo'n zoete film. Een redelijk zwaar drama over druggebruik. Er zitten toch een paar scènes in die de film toch iets harder maken, het is niet echt een braaf filmpje.

De cast deed het ook prima en verder zag de film er goed uit. Ook de speelduur was goed, niet te lang en niet te kort.

'k wist eigenlijk niet wat te verwachten, maar 'k vond hem wel eens het bekijken waard.

Vrij sterk.

Ja, het is allemaal al een keer of 100 eerder gedaan, maar hoe dan ook, Candy is goed. Het eerste kwartier is wat vaag, maar eenmaal die horde voorbij krijg je anderhalf uur een verslaafd koppel te zien, waarbij de ups en de downs mij voor een keertje steeds wisten te bekoren.

De cast is in deze een niet te versmaden pluspunt. Heath Ledger is ijzersterk, maar ook Abbie Cornish en een sympathieke Geoffrey Rush zijn uitstekend in hun iets kleinere rollen.

Verder is Candy 'kleiner' en 'gewoner' dan films als Requiem for a Dream. Deze film teert minder op flitsende en hippe montages. Dat maakt de impact er zeker niet minder op, integendeel. Op de iets te simpele scène in het bankkantoor na hou ik wel van deze iets rauwere aanpak.

3,5

Oké.

Nog nooit van Armfield gehoord als regisseur, maar zo te zien was dit ook zijn eerste film en maakte hij 9 jaar later pas nog een film. Misschien dat hij wat klusjes opknapt op andere gebieden, maar als ik dit zo zie hangt er zeker potentie. Wat ontbreekt is vooral het extra beetje in deze film, want de onderliggende steun was er zeker.

Toen ik zag dat Cornish en Ledger de hoofdrollen gingen vervullen heb ik toch even moeten glimlachen. Zijn ondertussen twee namen geworden die regelmatig overtuigen, ondanks dat Ledger onze wereld te vroeg heeft moeten verlaten. Het jammere is dat ze nooit helemaal loskomen. Het acteerwerk is goed, de personages zelf willen alleen niet interesseren. De situaties die ze meemaken zijn de kracht van de film, maar dat is niet zo omdat ze zelf zo intrigerend zijn om naar te kijken.

Verder kiest Armfield voor een erg terughoudende en introverte stijl. Het is geen film die zichzelf graag wil bewijzen met felle filters of draaiende camera's. De directe aanpak weet soms te werken, maar de film blinkt pas echt uit wanneer het aankomt op claustrofobische beelden. Het in beeld brengen van het proces van afkicken is erg sterk. Tijdens die scenes zat ik toch wel te kijken naar de rest van de film, die dat niveau totaal niet kan halen.

Zo kom ik tot de conclusie dat Candy een film is die beter had kunnen werken als de personages wat meer onderscheidend waren geweest. We krijgen wel genoeg achtergrond, dat wel, maar dat verandert niet veel aan de persoonlijkheden van deze twee. Wat voor mij ook uitbleef, is een onderhoudende chemie. Hierdoor maken andere scenes die wat meer inspelen op sentiment maar weinig indruk, helaas. Een voldoende komt er zeker vanaf, maar geen hoge voldoende.